Γράψε μου μια λέξη, περιμένω στην ουρά. Καλό Σαββατοκύριακο; Στείλε οδηγίες χρήσης.
Σήκωσε με ψηλά να δω τον κόσμο από το παραθύρι σου. Ένα κομμάτι τιραμισού λιώνει στην τσάντα μου. Είσαι τόσο γλυκός (όταν θέλεις) που δεν το έχω αγγίξει.
Δεν ήρθα για ανάληψη.
Δεν καταλαβαίνεις;
Εγώ λιγότερο.
Μόλις ακούσεις την φωνή της ευτυχίας γιατί τρέχεις;
Κάποτε γέμιζες το chat με καρδούλες και χαμόγελα. Σου είπα "πάμε να δούμε τα ψαράκια" και ήρθες. Κάτσαμε στο παγκάκι για να καπνίσεις. Τα γόνατα μας ακούμπησαν ... ο καπνός σου μοσχοβολούσε αμαρτία. Τα μαλλιά μου το ίδιο.
Σηκωθήκαμε και στο παγκάκι αφήσαμε ένα κενό. Δεν τα πειράζω τα κενά.
Στο κενό κολυμπούν τα ψάρια.
Στο κενό χορεύει η μελαγχολία με το αύριο.
Στο κενό κοιμούνται οι γάτες.
Στο κενό χωράει η μουσική.
Στο κενό που άφησες ... ζω.

Sue Q.

Y.Γ. τα ημερήσια όρια ευτυχίας μπορούν να τροποποιηθούν κατόπιν αιτήματος σας. Η διαδικασία είναι απλή και απολύτως ασφαλής.

Εδώ αφήνω ένα κενό, ξέχασες να μου μάθεις να ζωγραφίζω καρδούλες ...

Jazzmine says...........Diary

Ημέρα πρώτη.

Αναχώρηση. Ξύπνησα ανήσυχη. Φεύγουν τα αεροπλάνα σήμερα?
Μήπως έχουν απεργία οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας?
Συμβαίνει συχνά ξέρεις..
Η Αegean με διαβεβαίωσε πως όχι.
"Όλες οι πτήσεις διεξάγονται κανονικά."
Μάλιστα. Θα φύγεις λοιπόν.
Τηλεφώνημα: "Είμαι στο αεροπλάνο. Θα σε πάρω μόλις φτάσω."
Έντεκα ώρες μετά ένα περιστέρι χτυπάει το τζάμι:
" Γλυκό φιλί από δω. Ελπίζω να μην κοιμάσαι."

Ούτε κοιμάμαι, ούτε απαντάω.



Ημέρα δεύτερη.

Ξύπνημα με τη βεβαιότητα ότι λείπεις.
Δε φοράω άρωμα, δε βάφομαι.
Όπως είναι αναμενόμενο, η διάθεση μου έλκει όλες τις αναποδιές:
ο σκύλος αρνείται να γυρίσει στο σπίτι, ο γείτονας με πετυχαίνει "Επιτέλους!"
στην είσοδο και δε λέει να το βουλώσει, το κινητό χτυπάει ασταμάτητα και κανείς τους δεν είσαι εσύ.
Κλείνομαι στο τραμ για 25 λεπτά.
Εργασίες μπροστά δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε, ο οδηγός φωνάζει ότι δεν μπορεί να ανοίξει τις πόρτες αν δεν είναι σε στάση.
Στέκομαι μαρμαρωμένη μπροστά στο παράθυρο.
Φυσικά έχουμε σταματήσει στο παραβάν.
Η εικόνα μας, με κοιτάζει κατάματα.
Την κοιτάζω κι εγώ.
25 ατελείωτα λεπτά.
Κατάρα κι ευχή.

Ο έρωτας είναι ο γελωτοποιός του Θεού.

Βράδυ.

Δε μ' αφήνεις να γράψω. Δεν μου επιτρέπεις να το εκτονώσω.
Υπακούω.





Ημέρα Τρίτη.

Εφιαλτική νύχτα.
Ιδρωμένα σεντόνια, ένα κουβάρι, οι ώρες που πέρασα στο μπαλκόνι αμέτρητες.
Καπνίζοντας.
Όσο εσύ κοιμόσουν και ζητούσες ένα φιλί..
Πονοκέφαλος και Πυρετός.
Δεν θα σου πω λέξη.





Ημέρα Τέταρτη.

Χρονική σχεδία στο ανύπαρκτο.
Δεν υπάρχουμε εμείς οι δυο το ξέρεις, έτσι δεν είναι?
H σκέψη μου δεν κατευθύνεται προς εσένα, σε προσπερνάει και χάνεται.
Δε βρίσκει πουθενά ούτε αντίσταση, ούτε απανεμιά.
Δεν υπάρχεις.

Σαν απόδειξη, κοιμάμαι μ' ένα αναπάντητο μήνυμα στο μαξιλάρι.




Ημέρα Πέμπτη.

Επιστροφή.

Η στιγμή. Στις φλέβες μου κυλάει καθαρή, ανόθευτη χαρά.
Δεν έχει λόγο ύπαρξης, δεν έχει εξήγηση, ούτε όνομα, είναι η
απολύτως παράλογη ευτυχία που σε πλημμυρίζει καθώς παρακολουθείς το τέλειο πέταγμα ενός γλάρου.

Τέλειο σαν το γέλιο σου.


Καλωσήρθες.





Jazzmine @ the arrivals

Σκέψου και δώσε..... σ' όλα δύναμη.....
όπου μπορείς απ' την καρδιά σου......
ό,τι μπορείς..... όσο αδύναμοι.....
οι λογισμοί...... μπρος στην καρδιά σου......
Δώσ' στην στιγμή το χρώμα σου......
...στην άνοιξη την πινελλιά σου.....
στην αγάπη την καρδιά.... το σώμα σου.....
στο κάθε τι.... πνοής φωλιά σου........... 

ΜΓ (ΜΑΝΟΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ)

ΤΟ ΤΣΑΦ

η ζωή μας είναι σαν το προσωπικό μας θέατρο...

ανεβάζουμε κάθε φορά μια διαφορετική παράσταση, συνήθως με κάποιους βασικούς ηθοποιούς...

και ανάλογα το σενάριο διάφορους περιστασιακούς κομπάρσους...

Οι θεατές είναι πολλοί...

ο οποιοσδήποτε μπορεί να παρακολουθήσει το έργο σου..

Όταν φτάσεις σε σημείο να θλίβεσαι, βλέποντας το έργο που εσυ ο ίδιος ανέβασες και πρωταγωνιστείς,

δεν θέλει παρά μόνο μια απόφαση

κάνοντας ΕΝΑ ΤΣΑΦ να αλλάξεις το σκηνικό,

να ανεβάσεις μια νέα παράσταση

να ανανεώσεις  ελάχιστα ή ολοκληρωτικά το θίασο σου...

Όλα είναι στο χέρι σου...

συντονίσου και κάνε την επιλογή του έργου σου..


Άννα Τσαμ Αναστο.
(17 και κάτι μηνών)
      

                                                                                 photo by Eyal Landesman

Jazzmine says....................... Ελληνική ταινία

Σ’ όλες τις ελληνικές ταινίες, τις ταινίες εκείνες που μας μεγάλωσαν και μας γαλούχησαν, ο τύπος είναι παλικάρι.

Λεβέντης. Λόγια λίγα και σταράτα. Σκληρός, έντιμος, μαζεμένος και σοβαρός.

Ότι λέει το εννοεί και ο λόγος του είναι συμβόλαιο. Περήφανος και αδέκαστος.

Αυτή που τον αγαπάει είναι αυτό που λέμε καλό κορίτσι. Φτωχό και τίμιο.

Παρθένα. (το παρθένα είναι αυτονόητο τι σόι καλό κορίτσι θα τανε χαλασμένη?)

Νοικοκυρά, άξια, λιγομίλητη και υπομονετική.

ΠΟΛΥ υπομονετική δεδομένου ότι μπορεί να κάνει και 10 χρόνια να τον παντρευτεί αλλά σκέψου ότι δεν έχει και τίποτα άλλο να κάνει.

Ζει περιμένοντας να την πάρει.

Η να τελειώσει η ταινία.

Αυτός τώρα μπορεί να είναι τυχερός.

Μπορεί να βρει γρήγορα δουλειά να ξεπεράσει τα εμπόδια που βάζει ο πατέρας – αδερφός – κοινωνία -  στο φτωχό πλην έντιμο κορίτσι του και να τη βγάλει απ τη μιζέρια της και να την παντρευτεί.

Δηλαδή να την βάλει σε μια άλλη, αλλά τέλος πάντων εδώ τελειώνει και η ταινία αλλιώς αν συνέχιζε δεν θα ήταν happy end.

Ούτε happy.

Μπορεί όμως να είναι άτυχος.

Μπορεί ας πούμε πριν να χει βγει μια άλλη παρόμοια ταινία και ο σκηνοθέτης να πρέπει να πάει στο plan Β. 

Την Άλλη.

Που πάνω που ο λεβέντης μας έχει δρομολογήσει τη ζωούλα του, πάνω που χει διαλέξει το δαχτυλίδι που θα βάλει στα ασθενικά και σκασμένα απ τη λάτρα δάχτυλα της καλής του, πάνω στην ώρα δηλαδή, πέφτει πάνω στην Άλλη.

Μα τι είναι αυτή η Άλλη δηλαδή? Χα! Ο διάολος μεταμορφωμένος!

Κατ’αρχήν είναι ωραία.

Πολύ ωραιότερη από την καλή μας που και στραβός να σαι, ε, όσο να ναι τη σύγκριση την αποφεύγεις.

Όλες οι γκομενάρες της εποχής έχουν παίξει και μια Άλλη.

Λάσκαρη, Ναθαναήλ, Χρονοπούλου στο να χέρι το τσιγάρο στ’άλλο χέρι το μπεγλέρι. Πιάνεις την εικόνα?

Φοράει μίνι, οδηγεί και καπνίζει.

Φλερτάρει ασύστολα, δεν κάθεται κώλο μέσα, οι μπουζουκερί την ξέρουν με το μικρό της, βγαίνει, χορεύει, διασκεδάζει και δε δίνει δεκάρα για τη γνώμη του κόσμου.

Είναι τώρα αυτό κορίτσι για σπίτι?

Ούτε συζήτηση! Γιατί αν κι αυτό είναι κορίτσι για σπίτι, εγείρονται ορισμένα ερωτήματα σχετικά με τη χρησιμότητα του προαναφερθέν κοριτσιού στο πλάνο

Όχι παιδιά. Η Άλλη δεν είναι για τέτοια.

Το παλικάρι μας θα την πατήσει.

Αναλόγως του σεναρίου μπορεί να πάθει διάφορα, όλα κακά.

Θα την ερωτευτεί. 

Αυτή θα παίξει με την καρδιά του.

Αυτός θα πληγωθεί. 

Μπορεί να χάσει τη δουλειά του γιατί θα ξενυχτάει για να την κυνηγάει από πίσω. Η γειτονιά δεν θα του μιλάει γιατί πούλησε την Αννούλα το καλύτερο κορίτσι, που ΤΟΣΑ χρόνια τον περίμενε να της βάλει στεφάνι κεντώντας και φροντίζοντας τα 6 μικρότερα αδελφάκια της και του έφτιαχνε κολατσιό για την οικοδομή και τώρα θα μείνει γεροντοκόρη ΑΛΛΑ δεν του κρατάει κακία διότι είναι αδαμάντινος χαρακτήρας μεταξύ άλλων.

Η μάνα του – αν δεν είναι ορφανός, πράγμα βολικό- ντρέπεται γι αυτόν γιατί τον ξεμυάλισε αυτή η σουρλουλού κι έχουν πάρει τα μυαλά του αέρα, και δεν είναι πια αυτός που ήτανε αλλά ένας άλλος, χειρότερος και η μάνα βλέπει και ξέρει.

Η δικιά του μιλάει κιόλας και δεν ξέρω καμιά που να μην το κάνει.

Τέλος πάντων χωρίς δουλειά, τιμή, γειτονιά και Αννούλα τα πράγματα είναι δύσκολα για τον τύπο που αυτά είναι όλα κι όλα που τον προσδιορίζουν και εύκολα ήταν λεβέντης με την Αννούλα από πίσω κερί αναμμένο και εύκολα ήταν μάγκας στον μικρόκοσμό του αλλά που χωρίς αυτά είναι κανένας.

Απλά κανένας.

Και τώρα που δεν είναι κανένας τι να τον κάνει η Άλλη?

Τι να τον κάνει τον κλαψιάρη που τα θυσίασε όλα αυτά για κείνη που κανένας δεν του το ζήτησε εδώ που τα λέμε και ποια είναι τα όλα αυτά τέλος πάντων, πάμε πάλι??

Η Άλλη τον αφήνει.

Που σιγά μην τον κρατούσε δηλαδή έτσι που χει γίνει σκυλάκι του καναπέ.

Τώρα αυτός, άμα ο σκηνοθέτης είναι πολύ βιτσιόζος μπορεί και να σκοτωθεί.

Σοβαρά τώρα μιλάω ο τύπος είναι γιούχου.

Πηγαίνει πέρα δώθε ακουμπώντας την καρδιά του (και την τιμή του βεβαίως)

όπου λάχει κι άμα τα πράματα δεν πάνε όπως τα χει σχεδιάσει το φτωχό του το μυαλό τον παίρνει η κατηφόρα.

Όχι αυτή με τη Λάσκαρη, την άλλη, την κανονική, την π ρ ο ς τα κ ά τ ω.

Μέχρι κι από γκρεμό μπορεί να πέσει. Η να πέσει με τ’αμάξι. 

Άμα έχει. Η με το δικό της. Που μαλακία να της χαλάσει και τ ‘αμάξι αλλά θολωμένος είναι ο άνθρωπος τι να πεις.

Πάντως αυτή είναι η δεύτερη χειρότερη περίπτωση.

Η πρώτη είναι να την καθαρίσει επειδή δεν του κάθισε όπως έπρεπε, να πάρει δηλαδή την Άλλη να την κάνει Αννούλα πράγμα που δεν γίνεται λέμε, και εμείς το είχαμε καταλάβει από την αρχή ότι θα φάει τα μούτρα του, άσε που του το λεγε και η μάνα του – εκτός πάλι αν ήταν ορφανός.

Τέλος πάντων αυτός χαμπάρι δεν παίρνει, μουλάρι ξεκαπίστρωτο και μπορεί να την καθαρίσει όπως ο Φούντας τη Στέλλα αλλά είναι σπάνιο.

Γιατί συνήθως πρέπει να τον συμπονέσεις το μαλάκα και όσο να πεις άμα γίνει φονιάς ένα μέρος του κοινού το χάνεις.

Το σύνηθες πάντως στο τέλος έχει happy end.

Αυτός καταλαβαίνει το λάθος του (αφού έχει εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες)

και τον ξαναπαίρνουν στη δουλειά, (γιατί στο μυστρί δεν υπάρχει καλύτερος)

και παίρνει και την Αννούλα, οπότε του ξαναμιλάει κι η γειτονιά κι η μάνα του ξαναβρίσκει τα μούτρα να πάει στον μπακάλη.

Εκτός αν η Αννούλα έχει πάρει φαρμάκι που ήταν πολύ διαδεδομένο εκείνη την εποχή και δεν τη θέλει πια τη ζωή της.

Συνήθως όμως τη θέλει, και αυτός την παντρεύεται και του το ταΐζει το φαρμάκι με το κουταλάκι για όλη του τη ζωή γιατί δεν ήταν λίγο το χουνέρι που της έκανε, στο παρά τσακ να την αφήσει στο ράφι και τσάμπα τόσο κέντημα στα προικιά.

 

HAPPY END

Και τα βλέπουμε σήμερα και γελάμε.

Και μετά βγαίνουμε έξω και ψάχνουμε τον λεβέντη, τον μάγκα, τον άξιο δουλευτή που μας πιπιλίζει τα αυτιά η μάνα μας να βρούμε να τον βάλουμε κορώνα στο κεφάλι μας, που δεν υπάρχει (ούτε αυτός ούτε το κεφάλι μας) που δεν υπήρξε ποτέ και ούτε θα υπάρξει και ευτυχώς και δόξα τον Αλλάχ που δεν υπάρχει!!

Και βγαίνετε κι εσείς και ψάχνετε την Αννούλα με την ελπίδα αντί γι αυτήν να πέσετε πάνω σε καμιά Άλλη να ζήσετε κι εσείς λιγουλάκι βρε αδερφέ πριν κουκουλωθείτε την Αννούλα γιατί σας διαβεβαιώ ότι οι Άλλες αυτού του κόσμου δεν σας παίρνουν 

που να μείνετε ο ένας και μοναδικός βλαξ στον κόσμο.

Μην το προσπαθήσετε καν. Δεν έχετε καμιά πιθανότητα.

Το έχει δείξει η Ιστορία,

Δείτε και καμιά ταινία!

Jazzmine watching movie

Ω έαρ ...

ΦΩΛΙΑ ΕΒΡΗΚΕΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΣΕΣ..ΠΟΝΕ ΜΕΣ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ..ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΘΑ'ΡΘΕΙ ΧΑΡΑ..ΤΗ ΔΙΩΧΝΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ..ΦΟΒΑΣΑΙ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΧΑΡΕΙ..ΚΑΙ ΤΣΗ'ΧΕΙΣ ΣΤΕΡΗΜΕΝΟ..ΤΟ ΚΑΘΕΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕ..ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ..ΜΑ ΜΑΘΕ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕΣ..ΣΗΜΑΔΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΖΗ..ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ..ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΖΗ..ΠΟΝΕΙ..ΜΑ ΔΕ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΕΙ..ΣΙΩΠΑΙΝΕΙ..ΔΕ ΛΥΓΑΕΙ..ΓΙΑΤΙ'ΧΕΙ ΜΑΘΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ..ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΕΙ..

{Ε.Κ.}

photo by zaana

 

spring mood

Walden 

 The first sparrow of spring! The year beginning with younger hope than ever!

The faint silvery warblings heard over the partially bare and moist fields from the blue-bird, the song-sparrow, and the red-wing, as if the last flakes of winter tinkled as they fell!

What at such time are histories, chronologies, traditions, and all the written revelations?

The brooks sing carols and glees to the spring. The grass flames up on the hillsides like a spring fire – “et primitus orifur herba imbribus primoribus evocata” as if the earth sent forth an inward heat to greet the returning sun, not yellow but green is the color of its flame – the symbol of perpetual youth, the grass blade, like a long green ribbon, streams from the sod into the summer.

Civil disobedience

I heartily accept the motto: That government is best which governs least.

I should like to see it acted up to move rapidly and systematically. Carried out, it finally amounts to this, which also I believe: that government is best which governs not at all.

When men are prepared for it, that will be the kind of government which they will have.

 

Walden and other writings by Henry David Thoreau.

Μια γλυκιά μελαγχολία με φόντο τα χρώματα του Φθινοπώρου κάνει το κορμί μου να τρέμει από την πρώτη υγρασία, την πρώτη βροχή, το πρώτο ανακάτεμα των φύλλων όπως και των χειλιών μας.. Δώσε μου το φιλί μου πίσω...

Δ.Π.Β

                                                                                                Gustav Klimt.Hope.

Απλά μαθήματα υπαρξιακής οικονομίας.

 Υπάρχει ένας συμπαντικός λογιστής που κρατάει λογαριασμό. Καταγράφει, απογράφει, γράφει, δεν διαγραφει. Τίποτα δεν παραγράφεται στο συμπαντικό του τεφτέρι.
Είτε είσαι ροδεσιανός σκύλος που παλεύει με λιοντάρια ή ανωφελές κουνούπι που ρουφάει το αίμα του ποιητή καθώς προσπαθεί να ονειρευτεί στιχάκια, βρίσκεσαι ... υπό διαρκή επιτήρηση.
Αξιολόγησε (λατρεύω αυτές τις πλούσιες, σύνθετες, ελληνικές λέξεις) το βίο σου γιατί είναι το βιός σου.

Γιώργος Τρίκερι.

Σημείωση του blogγραφέα: Ο Ροδεσιανός (Rhodesian Ridgeback) είναι μια από τις πιο τολμηρές ράτσες σκύλου. Αποκαλείται και African Lion Hound γιατί προστάτευει τα αφεντικά του από τις επιθέσεις λιονταριών. Όπως όλοι οι τολμηροί χαρακτήρες δεν είναι επιθετικός.

Wanting to be someone else is a waste of the person you are.

Kurt Cobain

Soliloquy of the Solipsist

I?
I walk alone;
The midnight street
Spins itself from under my feet;
When my eyes shut
These dreaming houses all snuff out;
Through a whim of mine
Over gables the moon's celestial onion
Hangs high.

I
Make houses shrink
And trees diminish
By going far; my look's leash
Dangles the puppet-people
Who, unaware how they dwindle,
Laugh, kiss, get drunk,
Nor guess that if I choose to blink
They die.

I
When in good humor,
Give grass its green
Blazon sky blue, and endow the sun
With gold;
Yet, in my wintriest moods, I hold
Absolute power
To boycott any color and forbid any flower
To be.

I
Know you appear
Vivid at my side,
Denying you sprang out of my head,
Claiming you feel
Love fiery enough to prove flesh real,
Though it's quite clear
All you beauty, all your wit, is a gift, my dear,
From me.

Sylvia Plath

                                                                      Edward Hopper. Cap Cod Morning.

Jazzmine says.................Loss

Φάρος της ζωής μου ο Λόφος της Καστέλας.

Μεγάλωσα, ονειρεύτηκα, ερωτεύτηκα στα στενά της,
ταξίδεψα με τα σκάφη του λιμανιού της.

Ξενύχτησα στους αγώνες της, καταμεσής της θάλασσας περιμένοντας το χάραμα και το αχνό φωτάκι του πρώτου ιστιοπλοϊκού να φανεί.

Μας κράταγε ξύπνιους ο φωτισμένος Λόφος και το κρύο.

Καταρρακτώδης βροχή να νερώνει το ουίσκι μας.

Θυμάσαι?

Ανελέητος ήλιος να ξεφλουδίζει το δέρμα που ξεμύτιζε απ τα αθλητικά μπλουζάκια.

Βουτιές απ την πρύμνη σε μια θάλασσα γεμάτη μπαλόνια και τζένοες,
για να μεταφέρουμε τις μπύρες στα φιλικά σκάφη τις ατελείωτες ώρες πριν την εκκίνηση.

Γέλια, ξενύχτια, αυτοσχέδια πάρτι στους τερματικούς σταθμούς, έρωτες σε αντίπαλα σκαριά.

Εσείς ήρθατε δεύτεροι, εμείς βγήκαμε DNF σε κείνο τον αγώνα στην Κύθνο
και έχασα το στοίχημα..
Μπορώ ακόμα ν' ακούσω τα γέλια των υπολοίπων όταν πήδηξες στο σκάφος μας για να με βγάλεις σηκωτή στην προβλήτα..

Θυμάσαι?

Εγώ, μεσάνυχτα, όρθια στην βεράντα του ΝΟΕ με τα κιάλια να βαραίνουν στο στήθος κι εσύ,
ακριβώς από κάτω, μέσα σε μια θάλασσα από κατάρτια, ακινητοποιημένοι από την απόλυτη άπνοια να κάνετε πέντε ώρες να φτάσετε στη σημαδούρα του τερματισμού.

Θυμάμαι πως ανέβηκες τα σκαλιά που μας χώριζαν,
πως, ξεπαγιασμένος, μουσκεμένος και κοκκαλωμένος απ την αλμύρα, κατάφερες να μου χαμογελάσεις και να με σφίξεις στην βρεγμένη σου αγκαλιά..

Ο αγώνας του Σαρωνικού, το Μικρό και το Μεγάλο Αρχιπέλαγος, Τρίγωνο, Ράλλυ Αιγαίου, Χειμερινό πρωτάθλημα, Πανελήνιο Dragon...

Οι εικόνες της ζωής μας.


Χτες, πέρασα απο κει. Άφησα τα πραγματά μου στη βάρκα του Θανάση και κατηφόρισα στην προκυμαία. Έπεσα πάνω στο Νικόλα που μάζευε τη μαίστρα του Γάλλου για πλύσιμο.

-- Που σαι φίλε?

Γύρισε και με κοίταξε. Άφησε τη μαίστρα και πήδηξε στο ντόκο.
Με πλησίασε. Στο λόγο μου, απειλητικά.

-- Έγινες μάγκας και δε σηκώνεις τα τηλέφωνα?

-- Πότε τα σήκωνα μωρέ? Τι, έγινε κάτι?

-- Κάτι, ναι. Σκοτώθηκε ο Ανδριανός.

Kρακ.

Θυμάμαι τα ξημερώματα που με πήγαινες στον Προφήτη Λιά για να κλέψουμε γλάστρες απ τις αυλές. Τον σκύλο που μας κυνήγησε.
Ατέλειωτα γέλια.
Οταν χάσαμε το καράβι για τις Σπέτσες και πήγαμε με κλεμένο ταχύπλοο..

Θυμάμαι που άφησες στις 11:00 το πρωί ένα σημείωμα στο ψυγέιο " πάω να σου πάρω γάλα" και χάθηκες για μια ολόκληρη μέρα.
Τη μάνα μου με τη θεία μου να φτιάχνουν ξεκαρδισμένες

Φανουρόπιτα για να φανείς,
τους φίλους σου το βράδυ, μαζεμένους στο σπίτι να βάζουν στοιχήματα:
" Κλέφτηκε με Βραζιλιάνα"
" Κέρδισε το Λόττο"

Γύρισες την αυγή.
Κατέβηκες μέχρι το λιμάνι, βρήκες ένα γνωστό μ' ένα παλιό τσιγαράδικο, το βγάλατε έξω και σας έμεινε λίγο πριν την Αίγινα.
Σας βγήκε η πίστη να το φέρετε πίσω.

Τις εξηγήσεις σου τις άκουσα πίσω απ την πόρτα. Δεν σ' άφηνα να μπείς.
Όταν άνοιξα, στεκόσουν ακόμα απ' έξω.

-- " Συγνώμη που σε έκανα να φοβηθείς."

....................................................................................................

Ακούω τη φωνή του Νικόλα:

-- " Κράτα με. Κράτα με. Kρατήσου απο μένα"

Νύχτωσε. Το λιμάνι ίδιο. Ο Λόφος ίδιος.

Ποτέ δεν θα καταλάβω πως γίνεται να φαίνονται ίδια τα πράγματα
που δυό άνθρωποι αγάπησαν τόσο, όταν ο ένας φεύγει.

Και ποτέ δεν θα μάθω τι ήθελες να μου πεις στο τελευταίο σου τηλεφώνημα,
που ζαλισμένη απο έναν άλλον έρωτα, δεν σήκωσα.


Η απώλεια σου είναι αβάσταχτη, Ανδριανέ.
Στ' αλήθεια δεν ξέρω πως να συνεχίσω.







Jazzmine Grief

Jazzmine says.............Τα κλειδιά

Αλμυρό πρωινό.

Απαγορεύεται το τσιγάρο, παραβλέπεται ο καφές.

Ανοιξιάτικοι κολυμβητές, ερασιτέχνες ψαράδες.

Αυτοκίνητα - Κατάσκοποι, κρυφτό πίσω απ το γιγάντιο παραβάν.

Τα κλειδιά μου στην τσέπη σου. Οικειότητα.

Σπαζοκεφαλιά.

"Τι θέλεις να πείς μ' αυτό?"

Τίποτα.

Δεν θέλω να πω τίποτα, ούτε γι αυτό, ούτε για τίποτε άλλο.

Δεν θέλω να πω απολύτως τίποτα.

Στην πραγματικότητα δεν θέλω να ξαναπώ τίποτα άλλο, ποτέ.

Θέλω να θυσιάσω τον ήχο της φωνής μου ώσπου να βρω κάτι που ν' αξίζει να ειπωθεί.

Τα κλειδιά μου στην τσέπη σου. Ανέμελα.

Θέλω απλώς να σταθώ εδώ

και να απολαύσω την πολυτέλεια να σε κοιτάζω κόντρα σ' αυτό το λειψό φως.

Δεν θα ρωτήσω τίποτα, ούτε θέλω να μάθω τίποτα, τίποτα πέρα απο αυτή τη στιγμή, την ιερή στιγμή που μου επιτρέπει να νιώσω τον άνεμο σαν να είμαι μέρος του.

Δεν θέλω ν' ακούσω τίποτα,
ούτε να μου πείς τίποτα, τίποτα απ' όσα φέρνεις δεν θα προσθέσει σ' αυτή τη στιγμή.

Τα λόγια σου τα παίρνει ο αέρας, δεν μπορώ να σ' ακούσω, το εκκωφαντικό βουητό απ το χέρι σου γύρω απ τη μέση μου, καλύπτει όλους τους ήχους..

Δεν θέλω ν' ακούσω τίποτα άλλο. Αυτό το βουητό είσαι εσύ. Κι εγω.

Αυτό θέλω να ξέρω μόνο.

Τα κλειδιά μου στην τσέπη σου. Συμβολισμός.

Αυτό που γινόμαστε

μέρα τη μέρα,

νύχτα τη νύχτα,

λέξη τη λέξη,

ρωγμή τη ρωγμή

Αυτό θέλω να ξέρω μόνο.

http://www.youtube.com/watch?v=zLYi-K3dB-k&feature=related

Jazzmine in Silence

Χωρίς αρχή και τέλος

... κάπως έτσι είναι οι ζωές μας
Ξεκινάμε ως συνουσία, γινόμαστε υπερηχογράφημα , κλαίμε στα βαφτίσια μας , ερωτευόμαστε τη δασκάλα μας, τη γειτόνισσα, μια σταρ του σινεμά, μια άγνωστη στο λεωφορείο, στο μπαρ, στο σούπερ μάρκετ. Tη γεμίζουμε υποσχέσεις, της αφιερώνουμε τραγούδια, της στέλνουμε sms γεμάτα έρωτα, κλεμμένους στιχους, υπονοούμενα ... χωρίς αρχή και τέλος.
Διαβάζουμε βιβλία, παίζουμε ρόλους, συλλέγουμε εμπειρίες, αναμνήσεις, φιλίες, ταξίδια, ιδεολογίες ... χωρίς αρχή και τέλος.
Αναζητούμε το νόημα της ζωής στα γυμναστήρια, σε εξωτικές θρησκείες, στο γήπεδο τη Κυριακή κι οι γάτες της γειτονιάς μας βλέπουν να γυρίζουμε σπίτι ξημερώματα και γελάνε με τα χάλια μας.

Πήγαμε στην Αράχωβα, μπήκαμε στο facebook, κάναμε γιόγκα, επενδύσαμε σε δομημένα (ή ήταν γαμημένα, δεν θυμάμαι πια) ομόλογα, φορέσαμε μποξεράκια διάσημων μόδιστρων, ήπιαμε cabernet sauvignon, φάγαμε σούσι, γνωρίσαμε top models, χορέψαμε latin κι η ύπαρξη μας παραμένει ένα ερωτηματικό ... χωρίς αρχή και τέλος.
Μετά ήρθες εσύ, απρόσκλητη, μ΄ όλο το κέφι του κόσμου στα δυό σου μάτια. Τα λόγια σου ποτισμένα με γέλιο μου χάρισαν ομόρφωση και γλυκόφως. Σαν μια θάλασσα πλυμμύρισες τον χώρο και τον χρόνο μ΄ ανείπωτη χαρά ... χωρίς αρχή και τέλος.
Ευτυχώς που δεν είχα προλάβει να γίνω κυνικός.

Γιώργος Τρίκερι.

αυτή είναι η αιώνια καταδίκη μου? Να συγκρούομαι με την πραγμάτικοτητα. Μια πραγματικοτητα πάντα διαφορετική απο τα όνειρα μου? Το όνειρο έχει και αυτό τις απαιτήσεις του ,την ηθική του. Αν όλοι οι ονειροπόλοι είναι αδύναμοι, τότε Ζήτω η αδυναμία...!
Λυπάμαι που βλέπω καθημερινά ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων να μαζικοποιείται για να υπάρχει αποδοχή και επίδειξη...
Μα τι να επιδείξεις, την ομοιότητα?
Ή πιστεύεις οτι όλο αυτό που αντιπροσωπεύει η μάζα ειναι τέλειο και καυχιέσαι για αυτό?
Μάθε πως το να είσαι ο εαυτός σου είναι το τέλειο ... για σένα.
Πρέπει να σου αρκεί δίχως να διατυμπανίζεις απο δω κι απο κει το πόσο λαμπρό σε βρίσκεις και να απαιτείς με τον τρόπο σου να το αποδεχτούν οι άλλοι.
Οχι αυτό δεν είναι τελειότητα, είναι ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ...
Επίσης έχε υπόψη σου, το να είσαι τέλειος στα μάτια των άλλων εκτός του ότι είναι ένα τεράστιο, άχρηστο βάρος, είναι το πιο κουραστικό μα και βαρετό πράγμα που εχει φανταστεί ανθρώπινος νους...

Άννα Τσαμ Αναστο.
(17 και κάτι μηνών)

Υποκλοπή τηλεφωνικής συνομιλίας

00:33

Αυτή: min koimitheis..

Aυτός: εσυ?

Αυτή: doulevw mister B.!!

Αυτός: καλά, το έχεις ανοιχτό στο ιατρείο??!!!!!!!!

Αυτή: nai

Αυτός: απίστευτο!!!!!!

Αυτή: pou na fantastw oti tha mpaines simera! loipon efyga

Αυτός: που πας?

Aυτή: glyko fili

home

se 10

Aυτος: oκ

................................................

Μετά από 8 λεπτά

Αυτός: ποτό έβαλες?

Aυτή: που να προλάβω?

Αυτός: μπορείς να βάλεις

Αυτή: αχ έπρεπε να με δεις να φεύγω απ τη δουλειά

Αυτός: ?

Αυτή: κάτι τέτοια στιγμιότυπα χάνονται.

Aυτός: για πες

Aυτή: τι να πω

γελάω

έφυγα πετώντας

πέρασα το δρόμο με κόκκινο

Aυτός: κανόνισε.

Aυτή: σταμάτησα ένα ταξί από απέναντι

ο ταξιτζής γελούσε

μου λέει καλά άδεια είναι όλα θα ρχοταν κι άλλο

του λέω ΔΕΝ ΈΧΩ ΧΡΟΝΟ!

χαχαχα

ήταν πολύ ωραία

γι αυτό γίνονται όλα

γι αυτό το συναίσθημα

Aυτός: εσύ είσαι πολύ ωραία

Aυτή: εσύ είσαι όμορφος

και ξύπνιος (@ last!!)

Αυτός: αυτή η ματιά σου..

όλα τα λεφτά

Αυτή: χτες την πρόσεξες?

Αυτός: χτες την αισθάνθηκα τόσο επιθετική

Aυτή: επιθετική..

μπορεί.

Αυτός: σαν να ήθελες να με φας!

Αυτή: καμία σχέση

ήθελα πολύ να σε φιλήσω

πολύ

πολύ

Αυτός: το ίδιο λέμε

Αυτή: i know

Αυτός: κι εγώ.

μεγάλη στέρηση

μεγάλη στέρηση

μεγάλη στέρηση

ακόμα και μετά από τόσες μέρες, 100 νομίζω, έχω τη γεύση του φιλιού σου

Αυτή: 200

Αυτός: βλέπεις?

Αυτή: τα πάντα πολύ καθαρά

μερικές φορές

τις άλλες...

Σου άρεσε το γράμμα που σου έστειλα?

Αυτός: στο είπα. πολύ καλό

Αυτή: πολύ καλό.

πολύ φτωχός χαρακτηρισμός.

Αυτός: τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που ένοιωσα διαβάζοντας το

Αυτή: πολύ καλύτερα..

Αυτός: με βαθμολογείς?

Αυτή: δώσε κάτι στο κορίτσι που έτρεχε μες τη νύχτα να διαβάσει 2 κουβέντες σου...

Αυτός: θέλω τόσο να σε αγγίξω.

να ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου..

Αυτή: απορώ ειλικρινά πως δεν ακούγεται ως εκεί.

Αυτός: να αγκαλιάσω κάθε σκέψη σου

θέλω, θέλω, θέλω ...

είναι εκπληκτικό το πως αλλάζει η διάθεση μου όταν σε βλέπω!!!

Και να μην μπορώ να σου μιλήσω...

Και εσύ να φεύγεις κάθε φορά που προσπαθώ!!!

Αυτή: εσένα προσέχω χαζούλι

να μη προδωθώ και σε προδώσω

Αυτός: αν μας έβλεπε κανείς χτες στο αεροδρόμιο, θα καταλάβαινε

Αυτή: το Σύμπαν θα το καταλάβαινε

οι πάντες

Αυτός: που είσαι τώρα?

στο δωμάτιο σου?

Αυτή: στον καναπέ με το laptop αγκαλιά

Αυτός: είναι φαρδύς ο καναπές?

Αυτή: δεν χωράς

είσαι τεράστιος

Αυτός: μμμ...

και το πάτωμα καλό είναι

01:20

Αυτή: πότε θα με πάρεις αγκαλιά

πολλή ώρα

σε ονειρεύομαι να το κάνεις

Αυτός: το κάνω κάθε βράδυ

πριν πέσεις για ύπνο

την ώρα που κοιμάσαι

την ώρα που ξυπνάς

την ώρα που σε πιάνουν οι φόβοι σου

την ώρα που με χρειάζεσαι

αλλά και πάλι δεν φτάνει, σωστά?

σωστά?

Αυτή: λάθος

αν μου λες αλήθεια, μου φτάνει

Αυτός: εαν μου πεις ότι φτάνει, δεν χρειάζεσαι την παρουσία μου!

Αυτή: ότι σου φτάνει εσένα μου φτάνει

αυτός είναι ο τρόπος μου να είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Αυτός: μπα, φύγαμε από το τσιμπημένη?

Αυτή: ναι.

Αυτός: είναι τόσο όμορφο αυτό που γράφεις

μα πόσο θα ήθελα να μου το λες και να με κοιτάς στα μάτια

Αυτή: δεν ξέρω αν μπορώ

Αυτός: ΜΠΟΡΕΙΣ!

Ε?

Δεν μπορείς?????

μου γεννάς απίστευτα συναισθήματα και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό!

Αυτή: Ψυχή μου χαρούμενη, εσύ

Αυτός: ψυχή βαθιά ναι..

Αυτή: Γελαστό και όμορφο και δυνατό που ήσουν χτες

Έχεις ένα περπάτημα!

Αυτός: ?

Αυτή: Φοβερό!

ΦΟΒΕΡΟ!

Άλογο!

Αυτός: στην παρέλαση ήμουν ο καλύτερος

Αυτή: χαχαχαχαχχαχα

Αυτός: τι να λέμε τώρα!

παραστάτης!

Αυτή: Λοιπόν να πω κάτι ημιασχετο αλλά φυσικά σχετικό

όταν δεν μπορείς να είσαι με κάποιον

αλλά θες

καλή ώρα

παρατηρείς απίστευτες λεπτομέρειες γι αυτόν/ην

γιατί δεν περνάς γρήγορα απ τη μια φάση στην άλλη

μπορείς να τον κοιτάξεις

πολλές φορές και να έχεις μόνο αυτό,

τα μάτια για να σου πουν

η τη φωνή

η τα γράμματα όπως τώρα

και το λέμε εφηβικό

σήμερα

αλλά κάποτε ήταν για κάποιους το "όλο"

κι είναι τόσο μαγικό

και αθώο

και τόσο επικίνδυνο.

γιατί

σκλαβώνεται η καρδιά ύπουλα

και αργά

όπως είναι φτιαγμένη να σκλαβώνεται

και ναι είμαι ρομαντική

Αυτός: και αυτό ακριβώς είναι που μου αρέσει περισσότερο σε σένα

όλα έχουν γίνει τόσο γρήγορα, κουραστικά, επιπόλαια, χυδαία

τα πράγματα στις μέρες μας εννοώ

η κάθε λέξη και κίνηση χάνει την αξία της

και είναι τόσο μα τόσο κρίμα

γιατί αυτό είναι η χαρά της ζωής

Αυτή: ..και η δύναμη που χρειαζόμαστε

Αυτός: η στιγμή που περνά και χάνεται

σκέφτομαι τώρα το τραγούδι

και ανατριχιάζω

και σε θέλω

δική μου

ψυχή και σώμα

να βυθιστώ στο άπειρο των ματιών σου

Αυτή: Καταλαβαίνω ότι λίγα θα σου πει τώρα αυτό

αλλά όταν σε κοιτάζω

ξέρω

ότι λίγοι ίσως με είχαν τόσο δική τους όσο εσύ, απόψε, τώρα.

Αυτός: κάνεις λάθος

μου λέει πολλά

Αυτός: θες να περάσω να σε πάρω το πρωί?

Αυτή: να με πας που?

Αυτός: όπου μου πεις!

Αυτή: δηλαδή αν σου πω να γυρίσεις και να γίνεις γονδολιέρης στη Βενετία από αύριο?

Αυτός: είπαμε με αρέσει η θάλασσα, αλλά όχι κι έτσι

Αυτή: Βοσκός στην Πορτογαλία, στις οροσειρές της Σιέρα ντ' Εστρέλα?

Αυτός: καλύτερο!

Αυτή: εντάξει

τότε κέρδισες

Αυτός: ραντεβού στην Πορτογαλία?

Αυτή: μπορείς να πάρεις το πρώτο αεροπλάνο και να έρθεις αύριο

θα σε περίμενα!

Το ξέρεις ότι αν μου λεγες, θα σε περίμενα

Αυτός: 7.15

Αυτή: οκ

Αυτός: το ξερα

Αυτή: μα προλαβαίνω να πάω στην Πορτογαλία???

Αυτός: μαζί μου ναι!

Αυτή: μα στις 7.15??

Αυτός: καλά 7.53

να χουζουρέψεις

Αυτή: θα θελα να ερχόσουν,

να πηγαίναμε με ζεστό καφέ στη θάλασσα

θα χουζούρευα στην αγκαλιά σου

Αυτός: δηλ. να σε ξυπνήσω?

Αυτή: ποιος είπε ότι θα κοιμηθώ?

Θα με προσέξεις?

Αυτός: δεν το κάνω?

φιλί?

αγκαλιά?

χαδάκια?

Αυτή: πολλά, πολλές, πολλά.

Αυτός: πρέπει να κλείσω.

Αυτή: την αγάπη μου

να ξεκουραστείς.

Αυτός: να μου γράψεις.

και να ξεκουραστείς!!!!!

Αυτή: πάψε

δεν τα προλαβαίνω όλα σε μια νύχτα!

φιλί κι αγάπη

Αυτός: ότι προλάβεις!!!

Αύριο.

Αυτή: Αύριο

Αξιοθέατρο

Ξεκινήσαμε Παρασκευή βράδυ για θέατρο - κουλτουριάρηδες όντες - περιμένοντας μιά απ΄ τα ίδια.
Κάτσαμε στο σκοτάδι, εμφανίστηκε το κουδούνι και μας έκανε ζέσταμα.
Καλό σημάδι.
Μετά τρεις καρέκλες και τρεις ηθοποιοί άρχισαν να υφαίνουν μπροστά στα μάτια μας μια μαγική - υπερρεαλιστική - unplugged - black - αλλά συνάμα πολύχρωμη - comedy - rock - hiphopρεμπέτικη - opera.
Παλληκαρίσια ο Κώστας, η Λένα, ο Παναγιώτης, η Αγγελίνα γκρέμισαν τον τοίχο που συνήθως χωρίζει τη σκηνή απο τους θεατές και μας παρέσυραν σε ένα ξέφρενο χορό. Πίσω μου κάθονταν τα φαντάσματα του Αριστοφάνη, του Ίταλο Καλβίνο, του "Τζόνι πήρε το όπλο του", των Monty Python και γελούσαν πιο δυνατά απ΄όλους μας.
Σας μπέρδεψα; Καλά το έκανα.
Να ξεσηκωθείτε να πάτε να δείτε τον Διχοτομημένο Υποκόμη.
Πιστέψτε με είναι όμορφο να βλέπεις ανθρώπους να τολμούν να ηθο-ποιούν.
Να πάτε τουλάχιστον δύο φορές γιατί την πρώτη απο τα γέλια θα χάσετε τον ... μισό.

Γιώργος Τρίκερι.

Πληροφορίες για την παράσταση:
http://www.tospirto.net/index.php?ID=tospirto_events&Rec_ID=3038

το χωριό μας

Το χωριο μας είναι μικρό, δεν χωράει μυστικά.
Όλοι βλέπαμε τον Βαγγέλη στεναχωρημένο καιρό τώρα μα κανείς δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία να του πει μια κουβέντα. Μόνο ο δάσκαλος που ήταν ξένος, απ΄ τη πρωτεύουσα, τόλμησε να του μιλήσει. Ήταν σκληρος ο Βαγγέλης, δεν σήκωνε πολλά - πολλά, με το παραμικρό τράβαγε σουγιά ή σε ξυλοφόρτωνε. Το πιο κοντό φυτίλι της Μαγνησίας. δεν ξέρουμε τι ειπώθηκε μεταξυ τους εκείνο το βράδυ, μόνο είδαμε τον Βαγγέλη να φεύγει ολομέθυστος.
Δεν είχε μήτε άστρα μήτε φεγγάρι. Ο Βαγγέλης αντι να καταλήξει σπίτι του, μπήκε απο το παραθύρι στη κάμαρα της χήρας της Ευτέρπης και σωριάστηκε σέκος στο κρεββάτι της. Η χηρα που νόμιζε πως ονειρευόταν καβάλησε πανω του. Έκαναν έρωτα σαν θεριά πρωτόγονα. Τον φίλησε σε μέρη που ο Βαγγέλης δεν είχε ματαφιληθεί, σε απόκρυφα μέρη που απ΄οτι είχε ακούσει στο καφενείο απο τον καπετάν-Βλάσση μόνο οι πόρνες στα λιμάνια φιλούν. Το χάραμα η χήρα τον σκούντηξε. Σηκώθηκε, δεν χρειάστηκε να ντυθεί. Μόνο το παντελόνι μέχρι τα γόνατα είχε κατεβάσει. Έσυρε στο κάμπο, μάζεψε τα ζωντανά και με γοργό βηματισμό έφτασε σπίτι πριν την ανατολή. Η Βασίλω του κοιμόταν ακόμα. Την ξύπνησε με φιλιά και χαδια. Τα κορμιά τους ήταν άγνωστα το ένα στο άλλο μα γρήγορα εξοικειώθηκαν. Την φίλησε σε μέρη απόκρυφα που η Βασίλω δεν είχε ματαφιληθεί. Δυό μερόνυχτα δεν τους είδε κανείς. Τα ζωντανά έκαναν το μποστάνι μαντάρα γιατί κανεις δεν τα πήγε για βοσκή. Η μπουγάδα της Βασίλως κυμάτιζε ανενόχλητη.
Το χωριο μας είναι μικρό, δεν χωράει μυστικά. Ποτές όμως δεν μάθαμε ότι το βάσανο του Βαγγέλη ήταν ότι ποθούσε την γυναίκα του. Τρια χρόνια στεφανωμένοι δεν είχε τολμήσει ν΄ απλώσει χέρι πάνω της. Ποτές δεν μάθαμε ότι ο δάσκαλος τον ορμήνεψε να πιει δυό τσίπουρα, να χαλαρώσει και να πάει σπίτι να την κάνει δική του όπως ορίζει ο νόμος κι ο Θεός. Ο Βαγγέλης ήπιε δώδεκα και ξεστράτισε.
Το μόνο που μάθαμε ήταν για την εγκυμοσύνη της Βασίλως τρεις μήνες αργότερα. Το μόνο που είδαμε μετά απο κείνο το βράδυ ήταν τη χήρα την Ευτέρπη να περνα απ΄τη πλατεία μετά απο χρόνια, με τα μαλλιά λουσμένα και πιασμένα κότσο. Την είδαμε να χαμογελάει στον Μανώλη τον μανάβη όπως δεν του είχε ματαχαμογελασει ποτέ.
Τώρα αρραβωνιάζονται, λέει ο Μανωλης και κερνάει όλο το καφενείο. Μετά κερνάει ο Βαγγέλης για τον διάδοχο.
Ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας;
Το χωριο μας είναι μικρό, δεν χωράει ηθικά διδάγματα.
Μόνο ζωή.

Γιώργος Τρίκερι.
αφιερωμένο στο συνονόματο χωριό μου

Jazzmine says...........Follow You.

Είναι μερικές νύχτες που η μελαγχολία στέκεται στο πλάι μου και καραδοκεί.

Οι νύχτες εκείνες που ξεδιπλώνονται αργά σα χορογραφία

και γεμίζουν το χώρο με κινήσεις-σκιές.

Οι ανιστόρητες ιστορίες ξεπροβάλλουν απ τις γωνιές αναζητώντας τη στιγμή που θα ειπωθούν.

Όπως οι κρυφοί εραστές που ζουν για την ώρα της συνάντησης.

Κι ας είναι μια φευγαλέα στιγμή μέσα στο απρόσωπο πλήθος.

Ένα βλέμμα που εκμηδενίζει την απόσταση, μια ψιθυριστή χειραψία, δυο τυχαίες παράλληλες γραμμές μ'ενα τραπέζι από φορμάικα ανάμεσα τους.

Που πάνε οι ιστορίες όταν γίνονται σιωπή?

Τι απομένει απ τους εραστές όταν μαζεύεται το σκοτάδι στις Άκρες?

Σε τι μεταμορφώνονται όλα τα ξεκινήματα?

Ίσως γίνονται όλα ένα υφαντό πλεγμένο από έρωτα, αλμύρα, φως, νότες, σκέψεις, απουσία, όνειρα, ουράνια τόξα κι αναμονή, ένα πελώριο πολύχρωμο χαλί να σκεπάζει από άκρη σ' άκρη το απέραντο Σύμπαν..

Θ' ακολουθούσα τα αραβουργήματα σπείρα-σπείρα για να σε βρω.

Ίσως αλλάζουμε τόπο η μορφή ή και τα δυο, μα το κομμάτι μέσα μας που κάποτε προσπέρασε το Θεό, συνεχίζει να εκπέμπει ρυθμικά το τραγούδι του στις ψηλότερες εκείνες νότες που το αυτί δεν μπορεί ν ακούσει, αλλά η καρδιά αναγνωρίζει τυφλά απ τη στιγμή της Δημιουργίας.

Θ' άκουγα τον ήχο όπως κάνω και τώρα, αφουγκραζόμενη τη σιωπή.

Θ' ακολουθούσα τους κραδασμούς χτύπο-χτύπο για να σε βρω.

Θα σ' έβρισκα άραγε?

Σε κείνο τον τόπο λίγη σημασία θα είχε.

Θα μπορούσες όμως να ξεκουραστείς ήσυχος,

με την απέραντη ασφάλεια πως κάποιος

σε αναζητά,

αιώνια.

Jazzmine walks.

''Έβδομη μέρα''

"Είχα ξεχάσει, οτι άλλαξε η ώρα"
Μου το είπε θυμωμένα σαν να το κάνα εγώ,
γιατί είχε αργήσει στο πρωινό κυριακάτικο ραντεβού με την φίλη της.
Μιαν ώρα λιγότερη στην πιο παράξενη μέρα τις εβδομάδας.
Δεν ξέρεις αν πρέπει να χαρείς ή να μιζεριάσεις , πάντα έτσι είναι τις Κυριακές.
Τα καιρικά φαινόμενα είναι πάντα ίδια αυτή την μέρα ,αν βρέχει ή αν έχει ήλιο ,δεν έχει σημασία καμία.
Γιατι το συναίσθημα κυριαρχεί στα κυριακάτικα πρωινά.
Επειδή θυμάσαι το ξενύχτι του σαββάτου, που γλέντησες σαν να ήταν η τελευταία μέρα του κοσμου -
είτε γιατί αύριο θα είσαι και πάλι το μυρμήγκι που σέρνει το κορμί του στο Μετρό ,τρέχωντας για την δουλειά.
Μισώ την Κυριακή απο μικρός, γιατι σου ζητά βίαια να αναπολήσεις ,να απολογηθείς και να σχεδιάσεις αυτά που θα΄ρθουν
έτσι κι αλλιώς..

Κείμενο, σχέδιο: Τσούτσικας Άρης