Υποθαλάσσιο πάρκο γλυπτών

Το υποθαλάσσιο πάρκο γλυπτών Molinere είναι μία συλλογή οικολογικής υποθαλάσσιας σύγχρονης τέχνης που βρίσκεται στην Καραϊβική στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Γρανάδας, στις Δυτικές Ινδίες και δημιουργήθηκε από τον Βρετανό γλύπτη Jason deCaires Taylor. Τον Μάιο του 2006 το πρώτο υποθαλάσσιο πάρκο γλυπτικής άνοιξε τις πύλες του στο κοινό. Ο βασικός στόχος του Taylor ήταν να κάνει τους ντόπιους να ενδιαφερθούν ενεργά  για το υποθαλάσσιο περιβάλλον που τους περιτριγυρίζει με αφορμή τα έργα του, τα οποία απορρέουν από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τοπικής κοινωνίας. Τοποθέτησε τσιμεντένιες φιγούρες στον πάτο του ωκεανού, οι περισσότερες εκ των οποίων αποτελούνταν από μία γκάμα ανθρώπινων μορφών, από μοναχικές φιγούρες μέχρι και μία κυκλική αλυσίδα παιδιών που κρατιούνται από τα χέρια, στραμμένα στα ωκεάνια ρεύματα. 

Το πάρκο γλυπτικής, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 2006, βρίσκεται στον αμμώδη βυθό του ωκεανού του άγονου Κόλπου Molinere και πλέον λειτουργεί ως βοήθημα σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της πίεσης  που ασκείται στους κοραλλιογενείς υφάλους, οι οποίοι έχουν γίνει εξαιρετικά δημοφιλείς ανάμεσα στους φανατικούς με τα θαλάσσια σπορ, ιδιαιτέρως στον κοντινό Κόλπο Flamingo, ο οποίος είναι και αυτός που δέχεται τον μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών που αρέσκονται στην εξερεύνηση του θαλάσσιου βυθού. Υπάρχουν πάνω από 65 γλυπτά που αναπαριστούν ανθρώπινες φιγούρες,τα οποία καλύπτουν μία έκταση συνολικού χώρου 800 τετραγωνικών μέτρων και ζυγίζουν συνολικά γύρω στους 15 τόννους υγρού τσιμέντου. Έχει προκύψει κάποια σχετική αντιπαράθεση όσων αφορά τον αντικειμενικό σκοπό δημιουργίας του πάρκου και ειδικότερα το αν και κατά πόσο αποτελεί κάποιου είδους φόρο τιμής στους σκλάβους που πετάχτηκαν στη θάλασσα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους από την Δυτική Αφρική στα σκλαβοπάζαρα της Αμερικής. Η απάντηση του καλλιτέχνη σε αυτό είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ στις προθέσεις του να δημιουργήσει κάποιου είδους συσχετισμό με το εν λόγω απάνθρωπο ταξίδι των σκλάβων που φέρει την ονομασία Middle Passage. Σπεύδει, όμως να διευκρινίσει ότι,αν και δεν ήταν αυτή η αρχική του πρόθεση, βρίσκει εξαιρετικά ενθαρρυντικό το γεγονός ότι έφτασε στο σημείο να έχει διαφορετική απήχηση στις διαφορετικές τοπικές κοινότητες και νιώθει ότι λειτουργεί ως ένα έργο τέχνης το οποίο θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια μας την ταυτότητα και την ιστορία μας και εγείρει συζητήσεις.
Το υποθαλάσσιο πάρκο είναι εύκολα προσβάσιμο ακτοπλοικώς από το βασικό λιμάνι του St Georges(2 μίλια /3 χλμ βόρια της πρωτεύουσας) ή τον κόλπο του Grand Anse στην δυτική ακτογραμμή.Τα γλυπτά είναι τοποθετημένα σε διαφορετικά βάθη, με μέγιστο τα 12 μέτρα και το πάρκο δέχεται καθημερινές επισκέψεις από δύτες με πλήρως επαγγελματικό εξοπλισμό, απλούς δύτες με μάσκες και αναπνευστήρες και βάρκες με γυάλινους πάτους που επιτρέπουν την εξερεύνηση χωρίς να βρέξεις ούτε το δάχτυλό σου.

Πρόσφατα, ένας ντόπιος καλλιτέχνης έχει προσθέσει καινούργια έργα στα ήδη υπάρχοντα. Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι γύρω από την περιοχή της Γρανάδας υπέστησαν σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του τυφώνα Ivan το 2004 και του αντίστοιχου Emily το 2005. Έχει καταγραφεί ότι μόνο το 10-15% του θαλάσσιου βυθού έχει αρκετά συμπαγές υπόστρωμα, απαραίτητο για την ανάπτυξη των φυσικών κοραλλιών και μπορεί να χρειαστούν από 10 έως 80 χρόνια για την ανάπτυξη σκληρών κοραλλιών. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, το 60% του συνολικού πληθυσμού των κοραλλιών αναμένεται  να έχει μειωθεί δραματικά μέχρι το 2050. Τα γλυπτά έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να προάγουν την ανάπτυξη των κοραλλιών, χρησιμοποιώντας τεχνικές που συμβάλλουν στη μείωση του pΗ του τσιμέντου και στη δημιουργία μιας πιο τραχείας επιφάνειας.Αυτό με τη σειρά του θα διευκολύνει τους πολύποδες των κοραλλιών στην προσπάθειά τους να προσκολληθούν στην επιφάνεια, γεγονός που θα συμβάλλει στη δημιουργία ενός καταφυγίου για τις μικρότερες μορφές θαλάσσιας ζωής. 

Με την πάροδο του χρόνου,τα κοράλλια θα αλλάξουν εμφάνιση και τα θαλάσσια ρεύματα θα εμπλουτίσουν το υποθαλάσσιο υπόστρωμα, φέρνοντας μαζί τους νέους κατοίκους. Τα γλυπτά του Taylor έχουν ήδη αποδείξει ότι μπορούν εξαιρετικά να αποτελέσουν το σπίτι για μια μεγάλη ποικιλία θαλάσσιας ζωής, όπως πλευρονήκτες, παπαγαλόψαρα, γαρίδες και θαλάσσια σκουλήκια.
Η κατασκευή τεχνικών κοραλλιών, όπως αυτή του Taylor και μιας Αμερικανικής εταιρείας με την επωνυμία  Reef Ball πραγματοποιείται με την χρήση ανθεκτικών και σταθερών υλικών που επιπλέον αντιδρούν σωστά στο περιβάλλον. Τοποθετούνται μέσα στον ωκεανό τη σωστή χρονική στιγμή, έτσι ώστε να συμπέσουν με την περίοδο ωοτοκίας των κοραλλιών, σε μια περιοχή που έχει προηγουμένως  υποστεί σημαντική εξόντωση λόγω της ζημιάς που έχουν επιφέρει οι καταιγίδες. Τα έργα του έχουν ως σκοπό την ανακούφιση από την καταπόνηση που έχουν υποστεί οι φυσικοί κοραλλιογενείς ύφαλοι εξαιτίας της μόλυνσης, της οξείδωσης και της υπεραλιείας, επιχειρώντας να κατευθύνουν τους τουρίστες μακριά από τους φυσικούς υφάλους έτσι ώστε να τους δώσουν την ευκαιρία να ανακάμψουν και να αναγεννηθούν.
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Symposium, ο Taylor αναφέρει χαρακτηριστικά ''Η υποθαλάσσια γκαλερί γλυπτών είναι ένα έργο που ως αντικειμενικό σκοπό έχει τη δημιουργία ενός μοναδικού χώρου,ο οποίος θα επισημαίνει τις περιβαντολογικές  διαδικασίες και θα εξερευνά την πολυπλοκότητα της σχέσης τέχνης και περιβάλλοντος. Αυτό το μοναδικό έργο θα παρέχει την απαράμιλλη δυνατότητα στον επισκέπτη να εξερευνήσει ένα δυναμικό θαλάσσιο περιβάλλον και παράλληλα να εκτιμήσει την ομορφιά και ποικιλομορφία του νησιού.''

πηγή πληροφοριών Wikipedia
μετάφραση και επιμέλεια κειμένου
Φίλη Λίτσα.

Πώς προέκυψε η έκφραση «Χαιρέτα μου τον πλάτανο!»?

Σήμερα σώζεται η πύλη του Μεντρεσέ στους «Αέρηδες»

Το 1721 κάτω από την Ακρόπολη, στους «Αέρηδες» της Πλάκας, οι Τούρκοι έχτισαν Μεντρεσέ, που στα τουρκικά σημαίνει ιεροσπουδαστήριο. Σε αυτό φοιτούσαν οι νεαροί μουσουλμάνοι για να γίνουν ιμάμηδες.

Στις αρχές του 18ου αιώνα όμως, οι Τούρκοι εγκατέλειψαν την πόλη, που παραδόθηκε στους Έλληνες. Η σχολή με τα δωμάτια για τους σπουδαστές και την εσωτερική αυλή μετατράπηκε σε φυλακή, η οποία λειτούργησε, από τον Όθωνα έως την περίοδο του Γεωργίου Α΄. Ήταν μια σκληρή φυλακή. Μπροστά από την πύλη υπήρχε ένας μεγάλος πλάτανος. Στα κλαδιά του κρεμούσαν τους καταδικασμένους σε θάνατο, κυρίως ποινικούς, αλλά και πολιτικούς κρατούμενους. Το δέντρο είχε γίνει σύμβολο θανάτου  αλλά και αδικίας, καθώς προφανώς αυτοί που κρέμονταν από τα κλαδιά του ήταν οι φτωχοί και μη προνομιούχοι. Φυσικά αντιπροσώπευε και την εξουσία των Βαυαρών, που καταπίεζαν το λαό και καταλήστευαν τα δημόσια ταμεία. Έτσι, όταν για κάποιους έφθανε η ώρα της αποφυλάκισης, βγαίνοντας από την πύλη της φυλακής κοίταζαν πίσω προς τα κελιά των πρώην συγκρατούμενών τους και τους φώναζαν:  «χαιρέτα μου τον πλάτανο». Τους εύχονταν να βγουν και εκείνοι από τη φυλακή και να μην ξαναδούν ποτέ τον πλάτανο του θανάτου. Η φράση έμεινε από τότε και τη χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε μια κατάσταση που είναι χαμένη εκ των προτέρων, γιατί συνήθως κάποιος τη χειρίστηκε με λάθος τρόπο.

πηγή άρθρου το πολύ ενδιαφέρον
 http://www.mixanitouxronou.gr/

ουράνια σώματα

Night Sky by Sam Crimmin

αγαπάω τον ουρανό
είναι ένας εμπνευσμένος καλλιτέχνης
ένας απρόβλεπτος εραστής
ανερυθρίαστος
εκτός από κάτι σέξι σούρουπα
που βάφει τα μάγουλα ροζ
σαν παλλακίδα
με μια ξεκούρδιστη κιθάρα
αποπλανεί το κοριτσόπουλο
που ξέμεινε στο σκοτεινό μπαρ
ψιθυρίζει στίχους
στα αθώα της αυτιά
που ποιητές δεν τόλμησαν να γράψουν
της ρίχνει αστέρια στο ποτό
και χώνει σύννεφα
κάτω από το φουστάνι της
ο ήλιος του
ένας ερωτύλος φαλλός
που χαρίζει ηδονές
φως
και ζωγραφίζει νυχιές στη πλάτη
το πρωί γυμνός
σεμνός
προσφέρει μια κούπα καφέ
με χάρτινες βαρκούλες
να επιπλέουν μέσα
μετά από μια νύχτα ανταλλαγής
σωματικών υγρών
και μοιρασμένου πάθους
θα μου χαρίσεις το ονοματάκι σου?
αγαπάω και σένα που είσαι θάλασσα.

Γιώργος Τρίκερι
 Άφησσος, Ιούνιος 2014

Athens Open Air Film Festival

Tο μεγαλύτερο φεστιβάλ θερινού κινηματογράφου επιστρέφει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά.

Από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο επιλεγμένοι χώροι σε όλη την Αθήνα μετατρέπονται σε υπαίθριους χώρους προβολής ταινιών με ελεύθερη είσοδο. Χώροι όμορφοι, ιστορικοί και πρωτότυποι όπως ο πεζόδρομος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το Άλσος Πετραλώνων, το Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος, η πλατεία Αυδή και η πλατεία Μεσολογγίου, το Νομισματικό και το Βυζαντινό Μουσείο, το Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου και το Άλσος Νέας Σμύρνης αλλά και ιστορικοί θερινοί κινηματογράφοι όπως το Σινέ Θησείο, το Σινέ Ψυρρή, το Σινέ Ελληνίς, η Δεξαμενή και το θερινό σινεμά Λαΐς της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ περιλαμβάνει αποκλειστικές πρεμιέρες, ειδικά αφιερώματα στον ελληνικό και τον αμερικανικό κινηματογράφο, προβολές ταινιών μικρού μήκους από νέους σκηνοθέτες καθώς και επιλεγμένα φιλμ από το σύμπαν του βωβού κινηματογράφου που πλαισιώνονται από ζωντανή μουσική. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από διάφορες εκδηλώσεις για τις οποίες μπορείτε να ενημερώνεστε στο www.cinema.gr. H πρεμιέρα του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στο Σινέ Θησείον τη Δευτέρα 16 Ιουνίου με την ταινία του Hossein Amini Τα δύο πρόσωπα του Γενάρη που είναι γυρισμένη κυρίως σε Αθήνα και Κρήτη. 

Πηγή: www.lifo.gr

Κουλουράκια Βρώμης – το ιδανικό σνακ για ενέργεια και υγεία.

κατάλληλα για πρωινό περιέχουν τις αναγκαίες ποσότητες από υδατάνθρακες και πρωτεΐνες για να μην νιώθετε πείνα κατά τη διάρκεια της ημέρας. ή μετά από μια κοπιαστική προπόνηση για τη γρήγορη αναπλήρωση του μυϊκού γλυκογόνου. προσοχή μόνο είναι πολύ νόστιμα οπότε 
"μέτρον άριστον" όπως συμβούλευαν οι αρχαίες μαγείρισσες. 

Υλικά

2 κούπες αλεύρι ολικής άλεσης
1 κούπα πίτουρο βρώμης
1 κούπα νιφάδες βρώμης
1½  κούπα φρέσκο χυμό πορτοκαλί
½ κούπα ηλιέλαιο
σταφίδες ξανθές
ξηρούς καρπούς (ότι σας αρέσει) ανάλατους, άψητους & χοντρό-αλεσμένους στο multi

Προαιρετικά προσθέτετε
σταγόνες κουβερτούρας 
χαρουπάλευρο (1/3 κούπας)
λιναρόσπορους
gotzi berry
κανέλα
βανίλια
…ή ο'τι άλλο θέλετε


Τα ζυμώνουμε όλα μαζί & αφήνουμε το μείγμα στο ψυγείο για μισή ώρα να δέσει.
Ανάβουμε το φούρνο να ζεσταίνεται.
Πλάθουμε μικρά στρογγυλά κουλουράκια & τα τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψί η’ σε λαδόκολλα.
Τα ψήνουμε για 20-30 λεπτά (σε προθερμασμένο φούρνο) στους 200 βαθμούς. 

Τα κουλουράκια δεν φουσκώνουν (γιατί δεν έχουν γάλα ή αυγά), οπότε δεν χρειάζεται να έχουν απόσταση μεταξύ τους στο ταψί.

True Detective. Δεύτερος κύκλος

Ξεχάστε όλες (ή περίπου όλες) τις φήμες που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα για το δεύτερο κύκλο του «True Detective», Ο δημιουργός του, Νικ Πιτζολάτο, ανέλαβε να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς συμβαίνει με το κάστινγκ της δεύτερης σειράς επεισοδίων που γνωρίζουμε ήδη από την έναρξη της σειράς πως θα είναι διαφορετικό από αυτό του πρώτου κύκλου, κόντρα στις επιθυμίες των φανατικών θαυμαστών της σειράς που θα ήθελαν τους αγαπημένους τους Μάθιου ΜακΚόναχεϊ και Γούντι Χάρελσον να επιστρέφουν.

«Κυριολεκτικά, ούτε μια φήμη για το κάστινγκ απ' όσες έχουν κυκλοφορήσει δεν είναι αληθινή», δήλωσε ο Πιτζολάτο. «Διαβάζω δεξιά και αριστέρα πως "σύμφωνα με πηγές...". Δεν υπάρχουν "πηγές". Είμαι μόνο εγώ και άλλοι δύο τύποι και για την ώρα δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το ποιος θα πρωταγωνιστεί στο δεύτερο κύκλο του "True Detective". Εχω μιλήσει μόνο σε έναν άνθρωπο και αυτό είναι. Δεν έχουμε κάστινγκ. Εχω, ωστόσο, μια μυστική λίστα.»

Ο Πιτζολάτο περιμένει να κλειδώσει το όνομα του σκηνοθέτη που θα σκηνοθετήσει τα επεισόδια του δεύτερου κύκλου πριν πάρει την οποιαδήποτε απόφαση για τους πρωταγωνιστές του, καθώς γνωρίζουμε ήδη πως ο Κάρι Φουκουνάγκα που σκηνοθέτησε τον πρώτο κύκλο δεν θα επιστρέψει ως σκηνοθέτης αλλά ίσως σαν μέλος της παραγωγής.

Για τις φήμες που θέλουν στο δεύτερο κύκλο να πρωταγωνιστούν μόνο γυναίκες ως κεντρικοί χαρακτήρες ο Πιτζολάτο δήλωσε: «Κι αυτό είναι μια φήμη που δεν έχει καμία βάση. Υπάρχει ένας κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας αλλά τίποτα περισσότερο», ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε πως οι κεντρικοί πρωταγωνιστές θα είναι τέσσερις, πράγμα που έρχεται να κλειδώσει προηγούμενη δήλωσή του πως «η επόμενη σεζόν του “True Detective” θα έχει να κάνει με σκληρές γυναίκες, κακούς άντρες και τη μυστική ιστορία του αποκρυφισμού του αμερικανικού δικτύου μεταφορών.»

Μέχρι στιγμής, ο Πιτζολάτο έχει γράψει τα δύο πρώτα επεισόδια του δεύτερου κύκλου του «True Detective» και έχει μερικές ιδέες για το τι θα μπορούσε να συμβεί στον τρίτο κύκλο, εκεί όπου βλέπει - για την ώρα - και το οριστικό τέλος της σειράς: «Κάθε σεζόν, δημιουργώ από την αρχή μια καινούρια σειρά. Δεν μπορεί να είναι ίδια με την πρώτη σεζόν. Για να λειτουργήσει σωστά θα πρέπει να σκεφτώ αντισυμβατικά. Και αυτό είναι εξοντωτικό. Η δουλειά είναι εξοντωτική και γράφω το κάθε επεισόδιο ένα προς ένα. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως μπορώ να το κάνω αυτό για περισσότερα από τρία χρόνια. Θα ήθελα να έχω μια κανονική τηλεοπτική σειρά, με προκαθορισμένο σκηνικό, συγκεκριμένους ηθοποιούς και απλά να φέρνω ανθρώπους να βοηθούν και να μην χρειάζεται να βρίσκομαι εκεί κάθε δευτερόλεπτο. Αυτό θα ήταν τέλειο.»

πηγή: flix.gr

Έρωτας est

γράφει η Γεωργία Καλδάνη

Ο έρωτας έχει μια πολύ διαφορετική έννοια για μένα. Και ελάχιστα συμπεριλαμβάνει το σεξ. Έρωτας είναι κάτι άλλο. Κάτι απλό και πολύ ανώτερο. Κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα για ώρες, μέρες, νύχτες. Και όχι απλώς για μια στιγμή.
Έρωτας είναι μια σφιχτή αγκαλιά.
Ένα καρφωμένο βλέμμα πάνω του, που μπορεί να διαρκέσει ώρες.
Ένα "αεροπλανάκι" στο κρεββάτι, στον καναπέ, στην παραλία.
Η γεύση του.
Η μυρωδιά του.
Μια βόλτα πιασμένοι χεράκι-χεράκι.
Ένα φιλί στο μάγουλο.
Ένα χάδι στο λαιμό.
Το κεφάλι σου, στον ώμο του.
Το χέρι του να χαϊδεύει στο δικό σου, μέχρι να αποκοιμηθείτε.
Έρωτας είναι ένα αστείο μήνυμα. Μια αναπάντεχη έκπληξη. Η λάμψη στα μάτια σου όταν βλέπεις τα δικά του. Το χαμόγελο ευτυχίας που σχηματίζεται στα χείλη σου. Ο κόσμος σου που γίνεται πιο λαμπερός απλά και μόνο επειδή υπάρχει.
"Ο έρωτας συμβαίνει όταν τα σώματα δεν ακουμπιούνται.
Όταν δεν βρίσκονται καν δίπλα δίπλα. Eκεί."

Κάπως έτσι συνεννοείσαι με τον άλλον όταν ζεις ένα από αυτά Τα Βράδια. Δε μπορείς να βαρεθείς, να κουραστείς, να νυστάξεις. Αυτά δεν έχουν θέση στα βράδια αυτά. Αυτά τα βράδια τα έχουν όλα. Και το πιο σημαντικό από όλα είναι πως είναι σπάνια, διαφορετικά. Και η ομορφιά βρίσκεται συνήθως στη διαφορετικότητα. Κι ύστερα νιώθεις πως απέκτησες κάτι εκείνο το βράδυ. Ίσως κάτι αόριστο, ίσως κάτι απτό. Ίσως έναν άνθρωπο. Ίσως μια ιδέα. Ίσως τον εαυτό σου. Κι ύστερα χαμογελάς..

Νέες μουσικές κυκλοφορίες

EMA - The Future's Void (Matador)

το πλήρες όνομα της είναι Erika M. Anderson. 18 χρονών άρχισε να παίζει κιθάρα στους Amps for Christ. λίγο αργότερα στην psych-folk μπάντα Gowns άρχισε να συνθέτει και να τραγουδάει.
το 2011 κυκλοφόρησε την πρώτη σόλο δουλειά της Past Life Martyred Saints. φέτος ώριμη πλέον τραγουδίστρια, κιθαρίστας και συνθέτης κυκλοφορεί ένα ειρωνικό μουσικό μανιφέστο για τη ζωή στο διαδίκτυο. ο δίσκος έχει υπέροχες ακουστικές στιγμές (100 Years) και μια πληθώρα ηλεκτρονικών και industrial beats που μας ταλαντεύουν από το αληθινό στο εικονικό.
The Future's Void είναι το ιδανικό σάουντρακ ενός μέλλοντος που είναι ήδη εδώ.

Άκουσε το Satellites και το So Blonde

Parquet Courts - Sunbathing Animal

μια φασαριόζικη παρέα από το Τέξας μετακομίζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης φέρνοντας στις αποσκευές τους μια πανκ αισθητική και μια ατέλειωτη όρεξη για χαβαλέ. η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 2011 αποκλειστικά ως κασέτα. το φετινό Sunbathing Animal διατηρεί την υπερκινητική διάθεση του συγκροτήματος αλλά έχει στοιχεία ωρίμασης και απόπειρες προσέγγισης των βρόμικων μπλουζ.
περιμένω με αγωνία την εξέλιξη αυτής της μπάντας.

Άκουσε το Black & White και το Instant Disassembly

μόλις πληροφορήθηκα ότι κυκλοφόρησαν νέες δουλείες ο Jack White και η Chrissie Hynde. πάω να τα ακούσω και θα σας ενημερώσω.

Γιώργος Τρίκερι

δεν είμαι αντι-μουντιάλ

ως στάση ζωής είμαι οπαδός της σύνθεσης και όχι της αντι-θέσης.

έχω ένα φίλο που όταν ήταν δεκαέξι έπαιζε μπάλα στον Γρανικό (ομάδα τοπικής κατηγορίας) και έπαιρνε αναβολικά γιατί πίστευε ότι η απόδοση του πρέπει πάντοτε να είναι 150%, ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι ο κυνηγός ταλέντων του Ολυμπιακού στην εξέδρα. στα 21 είχε το πρώτο καρδιακό επεισόδιο.

ένας άλλος φίλος έχασε όλα του τα λεφτά (και το σπίτι που του είχε γράψει η μάνα του) στο στοίχημα. τώρα είναι άστεγος και ζει στο προαύλιο χώρο της παναγίτσας στο Παλαιό Φάληρο. είναι χαρούμενος που άρχισε το μουντιάλ. τα λιγοστά χρήματα που βγάζει από επαιτεία και μικροδουλειές που κάνει μπορεί να τα στοιχηματίσει σε παιχνίδια της προκοπής, όπως λέει.

τη πρώτη φορά που είδα σημαία με σβάστικα να κυματίζει (εκτός από τις ταινίες του Χόλιγουντ) και άτομα να χαιρετούν ναζιστικά (ή αρχαιοελληνικά) ήταν σε κερκίδα ποδοσφαίρου (ΟΑΚΑ δεκαετία 80)

αυτά τα τυχαία, ασύνδετα περιστατικά με έκαναν να απομακρυνθώ και να απέχω από την παθητική θέαση του οργανωμένου ποδοσφαίρου.

δεν βλέπω μουντιάλ γιατί δεν μου προσφέρει κάτι, δεν με διασκεδάζει καν.

σέβομαι την επιθυμία σου να το παρακολουθήσεις (μπροστά στη τηλεόραση, καθισμένος αναπαυτικά στο καναπέ).

αν κάποια στιγμή έχεις χρόνο, έλα να μας βρεις εμάς τους μη-μουντιαλικούς. είμαστε σε μια πλατεία με ένα τόπι και παίζουμε μονότερμα ως αυθεντικοί εραστές της μπάλας.

Γιώργος Τρίκερι

Αγαπητέ Θεέ ...

φώτο της Diane Arbus

Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.
Σού το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.
Θες να σ’ το αποδείξω; Ξανακοίτα λίγο πιο πάνω και δες πώς αρχίζω το γράμμα μου! «Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο». Ε, δε θα μπορούσα να γράψω: «Με φωνάζουν Γλόμπο, δε δείχνω παραπάνω από επτά, μένω στο νοσοκομείο λόγω του καρκίνου μου, και δεν σού ’χω απευθύνει ποτέ το λόγο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχεις»;
Βέβαια, αν το γράψω αυτό, την πάτησα, γιατί θα δείξεις λιγότερο ενδιαφέρον για μένα. Κι εγώ το ’χω ανάγκη το ενδιαφέρον σου.

Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ 
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Τίτλος πρωτοτύπου: Oscar et la Dame Niemands Rose

για να διαβάσεις το υπόλοιπο γράμμα πάτησε εδώ. 

ευχαριστώ, Χαριτίνη.

Καλλιτέχνες της εποχής μας: Barkley L. Hendricks

Lawdy Mama 1969

Έμαθα για την ύπαρξη του Barkley L. Hendricks μόλις λίγες μέρες πριν,όταν μία φίλη ανάρτησε τον πίνακα ''Lawdy Mama'',χωρίς διευκρινιστική αναφορά,στη σελίδα της στο Facebook. Μου κίνησε την περιέργεια και αποφάσισα να της γράψω ένα σχόλιο και να την ρωτήσω αν επρόκειτο για την....Angela Davis απεικονισμένη ως Αγία του 12ου αιώνα?Σύντομα ανακάλυψα πόσο λάθος ήμουν!
Μία πρόσφατη έκθεση ζωγραφικής του Barkley Hendricks στο Πανεπιστήμιο του Duke έφερε τον τίτλο ''Birth of the cool'' και αν υπάρχει κάποιος Αμερικανός ζωγράφος που να μπορεί να αντέξει μία τόσο θρασύτατη σύγκριση με τον Miles Davis,αυτός είναι κατά πάσα πιθανότητα ο Hendricks.
Προσωπικά λατρεύω το πόσο ξεχωριστά,άμεσα και ενδιαφέροντα είναι όλα τα θέματά του.Δεν είμαι φυσικά σε θέση να γνωρίζω ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι αλλά σίγουρα δίνουν την εντύπωση ότι ξεπήδησαν κατευθείαν από τους δρόμους της Philadelphia, που είναι και η πόλη καταγωγής του, με την ενδυμασία,την στάση και την περηφάνια τους ανέπαφη. Από καλλιτεχνικής απόψεως, μπορείς να εντοπίσεις ίχνη της Frida Kahlo, στον τρόπο με τον οποίο το φόντο και τα ρούχα συμπληρώνουν τα υποκείμενα των έργων( καθώς επίσης και στον τρόπο που αυτά κοιτάζουν τον θεατή) Υπάρχει ένα ίχνος, μια υπόνοια του Jasper Johns στο κόκκινο-άσπρο-μπλε πλαίσιο του ''Icon for My Man Superman'' και μια ιδέα από Peter Grant στην χρήση του χρώματος. Αλλά ο καθαρότερος συσχετισμός, στο κομμάτι της έμπνευσης,είναι αυτός μεταξύ του Hendricks και του απίστευτου Kehinde Wiley, πασίγνωστη μορφή στο χώρο της Τέχνης.Όπως χαρακτηριστικά έγραψε η Village Voice σε μία αναφορά-αξιολόγηση του Wiley,''Και φυσικά υπάρχει και ο Barkley Hendricks-στην πραγματικότητα,οι πίνακες του Wiley αποτελούν κατά κάποιο τρόπο μια συναρπαστική αναβίωση αυτών του Hendricks, με παρόμοιες κεντραρισμένες φιγούρες και ιδιαίτερη έμφαση στη μορφή.''
Ελάχιστοι καλλιτέχνες θα μπορούσαν να ενσαρκώσουν τόσο επιμελώς το σλόγκαν των 70ς ''Το μαύρο είναι όμορφο''(Black is Beautiful) όσο ο Hendricks.Φυσικά,δεν είναι όλα τα θέματα των έργων του ΑφρικανοΑμερικανικής προέλευσης, αλλά αυτό ισχύει για τα περισσότερα,και ιδιαιτέρως στην αρχή της καριέρας του. Εάν αναζητήσετε το όνομά του στον παγκόσμιο ιστό, θα βρείτε άφθονα από τα πιο πρόσφατα έργα του που απεικονίζουν ανθρώπους άλλων φυλών.

πηγή: dangerousminds.net

απόδοση του κειμένου στα ελληνικά από την Φίλη Λίτσα.

Ιcon for My Man Superman.1969

Η φιλία του σκύλου. Από τον Κωστή Παπαγιώργη

Όταν εξημερώθηκε το σκυλί και έγινε κατοικίδιο "έπεσαν" τα αυτιά του, έγραφε ο Δαρβίνος. Σοφή παρατήρηση, ειδικά για όσους έζησαν στις επαρχίες, κοντά σε ζωντανά και σε κοπάδια. Το κυνηγιάρικο σκυλί, ο μολοσσός που φυλάει τα πρόβατα είναι ζωντανό ραντάρ, πρωτόγονος και ως εκ τούτου ατόφιος. Ο βοσκός δεν βάζει το σκυλί στο σπίτι, το σέβεται αλλά δεν το βλέπει ποτέ σαν μέρος του οίκου. Στην πόλη όμως ο σκύλος απώλεσε την επαφή με τη φύση και τον πρωτόγονο εαυτό του, στερήθηκε τους άγριους σκυλοκαβγάδες, το κυνήγι του λαγού και του τσάκαλου, ήρθε πιο κοντά στον άνθρωπο και απομακρύνθηκε από το παρελθόν του πού υπέκρυπτε πάντα κάτι το λυκίσιο και το αδάμαστο.   Ένας φίλος γιατρός, έμπειρος στα τετράποδα, έχει δική του πατέντα: "η γάτα είναι ένα κομμάτι κρέας, άφιλη, εγωπαθής, αντίθετα ο σκύλος είναι άνθρωπος με τρίχωμα και με τέσσερα πόδια! Κοντά στο σκύλο γίνεσαι περισσότερο άνθρωπος!" Η σκυλοσυντροφιά ανακαλύπτει διαφορετικά όχι μόνο το σκύλο αλλά και την ίδια τη ζωή. Αξίζει λοιπόν να προσέξουμε αυτήν τη διαχεόμενη ζωοφιλία που δεν είναι βίτσιο, χούι, παραξενιά παρά συναισθηματική εκλέπτυνση χωρίς εμφανές όριο. Ο "κάτοχος" του σκύλου πριν απ' όλα κατέχει ένα προνόμιο το τετράποδο, αγορασμένο σε μικρή ηλικία, αναγνωρίζει από νωρίς τον αφέντη του και αφοσιώνεται. Μπορεί να παίζει με όλους, αλλά μόνο ο "ένας" ταράζει τα σωθικά του. Τον αναγνωρίζει, τον διαισθάνεται από απόσταση, ενίοτε τείνει να σπάσει την αλυσίδα του για να τον προϋπαντήσει.   Χωρίς υπερβολή, δεν υπάρχει κάτοχος σκύλου που να μην πιστεύει σθεναρά ότι μέσα στο τεράποδό του κρύβεται υπέροχα παγιδευμένο κάτι το βαθύτατα ανθρώπινο. Το ίδιο βέβαια μπορούμε να πούμε για τους κατόχους αλόγων, δελφινιών, περιστεριών ή αετών. Ωστόσο το μέγεθος και το φυσικό στοιχείο αποτελούν φραγή. Τα πετούμενα ανήκουν στον αιθέρα, το άλογο ανήκει στο μέγεθός του, ενώ ο σκύλος -μόνο αυτός- δίνει την εντύπωση ότι κάποια σπάνια συμπάθεια είναι διαλυμένη στο αίμα του. Αυτό το οξύμωρο, με τα χρόνια, αποβαίνει μυστικός δεσμός, συνεννόηση χωρίς λόγια, νοηματική γλώσσα της συμπάθειας. Αν το ζώο ήταν άνθρωπος με μουσούδα, τρίχωμα, μεγάλα αυτιά δεν θα άξιζε την αγάπη μας. Αντίθετα, καθίσταται λατρεμένο μέχρι περιπαθούς αφοσιώσεως επειδή μέσα στη σκληρή του συνθήκη, αυτή την αμετάκλητα φιμωμένη φύση, κατορθώνει να το σκάει στιγμιαία για να παραδοθεί στη θέρμη της ανθρώπινης φιλίας. 

Δεδομένου ότι ένα σκυλί είναι "ανθρώπινο" μόνο για λίγους, και ακριβέστερα μόνο για έναν, εύκολα γεννιέται η αυταπάτη ότι το ζωντανό μεταρσιώνει τη φύση του μόνο για χατίρι του. Ο κάτοχος ψυχανεμίζεται μέσα στα κυνικά σωθικά την υπέρβαση της σκυλίσιας φύσης, οπότε η ανθρώπινη συμπάθεια αναγνωρίζει αβίαστα πάνω της ένα καθρέφτισμα του εγώ της. Η οικειότητα είναι απόλυτη, η αναγνώριση βαθύτατη, ο σκύλος είναι στο τσακ να μιλήσει και "μιλάει" βέβαια, έστω και αν οι περισσότεροι παρόντες διαθέτουν ώτα μη ακουόντων. Συχνά, κάποιος αδιάφορος θεατής της θερμής ανθρωπο-σκυλοφιλίας, υποψιθυρίζει :"Μα τι έχει πάθει με αυτό το ψωριάρικο;"   Αφοσιωμένος στις γάτες και όχι στα σκυλιά, ο Μαλρώ ηταν κατηγορηματικός: Αργά ή γρήγορα, όλοι οι μεγάλοι εγωιστές γίνονται φιλόζωοι. Ωστόσο, η φιλία με το τετράποδο δεν γίνεται αποδεκτή ποτέ ως φιλόζωη ιδιότητα. Άνθρωποι που ζουν χρόνια με το σκύλο τους, που έχουν προσαρμόσει τις ανάγκες και τις μετακινήσεις τους με το τετράποδο, ποτέ δεν σκέφτονται ότι αγαπούν ένα "ζώο". Ο δεσμός με το σκύλο έχει να κάνει με το αξεδιάλυτο κράμα ενός ψυχισμού εντοιχισμένου μεν στη ζωικότητα πού, παρ' ότι τετραποδίζει, σκυλοφέρνει ή γαβγίζει, φέρει στο βλέμμα του μισοσβησμένα πνευματικά ίχνη. Από τη μια μεριά το ζώο είναι ανθρώπινο πείραμα που έμεινε στη μέση, ενώ από την άλλη είναι ζωικό πείραμα που έδωσε αποτελέσματα ανώτερα του αναμενομένου.   Έτσι αρχίζουν τα θαύματα αφοσίωσης και συνεννόησης ανάμεσα στο τετράποδο και στο δίποδο. Η προσαρμογή είναι τέλεια και βαθύτατα ψυχική. Η υπακοή αγγίζει τα όρια του πάθους. Πιο συγκεκριμένα, δεν μας συγκινεί τόσο η κυρία με το σκυλάκι, η γραία που αγαπά το σκύλο της γιατί δεν της απέμεινε τίποτε άλλο να αγαπά, αλλά η εμμονή νέων ανθρώπων που σε κάθε περίπτωση μετακίνησης, έκτακτων αναγκών, ατυχιών, το πρώτο πού σκέπτονται είναι το τετράποδο. Η σκυλίσια αγάπη δεν είναι μόνο αμοιβαία, κυρίως δεν επιδέχεται "απάτη", μετάπτωση, λήθη - όσο το τετράποδο ζει και κινείται, παραμένει πάγια "αξία".   Γι' αυτό όταν έρχεται η ώρα του κυνικού θανάτου, μιας και τα σκυλιά κατά κανόνα ζουν πολύ λιγότερο από τον κάτοχό τους, το πένθος είναι σκληρό, δεν παίρνει παρηγόρια. Ο στενός κύκλος του πενθούντος αναρωτιέται: "Μα τι έχασε; Τη γυναίκα του; Το παιδί του; Τη μάνα του; Ασφαλώς δεν έγινε χήρος, δεν έμεινε ορφανός, του συνέβη όμως κάτι χειρότερο. Έχασε ένα μύχιο στοιχείο του εαυτού του, το οποίο ασυνειδήτως είχε επενδυθεί στη σκυλίσια παρουσία. Αυτή η μυχιότητα δεν ευδοκιμεί με τους ανθρώπους που είναι ανεξάρτητες οντότητες, θέτουν όρια και εγωιστικά σύνορα. Η σκυλοφιλία είναι απόλυτη και σώψυχη ταύτιση, προσωπική ανακάλυψη που ομορφαίνει μέχρι κάλλους τη σιωπηλή αφοσίωση.   Όποιος πενθεί για το νεκρό σκύλο του, πενθεί για την προ-απώλεια του εαυτού του.  

Πηγή: www.lifo.gr

Στην Κηφισίας

γράφει η Γεωργία Καλδάνη.

Με μισόκλειστα μάτια περιμένω το φανάρι. Ένας κοπριτάκος με βλέμμα παιδιού –όπως όλα τα σκυλιά- ουρά αεικίνητη, και φωνή αμετανόητου καπνιστή, γαβγίζει τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν με χίλια. Είναι πολύ νωρίς, ο δρόμος άδειος κι οι νυσταγμένοι οδηγοί παραβιάζουν τα κόκκινα και τη στοιχειώδη λογική. Εδώ που κανείς δεν ασχολείται με την τήρηση κανόνων, είναι τόσο απλό να πατήσουν ένα σκύλο και να νοιαστούν μόνο για τη λακκούβα στη λαμαρίνα.
Ανίδεος αυτός, τρέμει από συγκίνηση. Ρόδες. Κι άλλες ρόδες. Γαβ και γουφ. Έξαψη και δώστου κουνήματα της ουράς. Νοιώθει δυνατός. Νομίζει, μπορεί να επιβληθεί στ’ αμάξια κι απολαμβάνει την ψευδαίσθηση.
Βρίσκεται όμως, σε μια κάποια ετοιμότητα. Αμυδρή αίσθηση κινδύνου. Ζυγίζεται και βηματίζει πίσω πριν ξαναχυθεί στη μάχη που νομίζει πως μπορεί να κερδίσει.
Ανησυχώ πολύ γι αυτόν. Μου θυμίζει τόσο πολύ εμάς. Κάποιους από μας. Που νομίζουμε ότι μπορούμε να γαβγίσουμε. Που μας περνάει απ’ το μυαλό ότι μπορούμε να νικήσουμε. Κι ενώ τη μυριζόμαστε τη δουλειά, συνεχίζουμε. Και γι αυτό μας αγαπάω. Και μας και τον σκύλο.

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω μπαλίτσα με αίμα

του Θωμά Γιούργα

Στην Βραζιλία του Μουντιάλ πάνω από 12 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στις φαβέλες σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και περιθωριοποίησης. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση της Βραζιλίας θα ξοδέψει περισσότερα από 7 δις δολάρια μόνο για την κατασκευή των γηπέδων, τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε τρόφιμα, βασική εκπαίδευση, φάρμακα και υπηρεσίες υγείας.

Πικάντικη λεπτομέρεια; Η FIFA ως μη-κερδοσκοπικός-οργανισμός μπαίνει σε καθεστώς μεγάλων φοροαπαλλαγών γλυτώνοντας έτσι την απόδοση περίπου μισού δις δολαρίων στο κράτος της Βραζιλίας. Το πως και το γιατί θεωρείται μη-κερδοσκοπικός ένας οργανισμός που στοχεύει ξεκάθαρα στο κέρδος από το χρυσό εμπόρευμα του ποδοσφαίρου το αφήνω ως ρητορικό ερώτημα και τροφή για σκέψη.

Πέρα από το ηθικά τερατώδες οικονομικό σκάνδαλο, στην Βραζιλία του Μουντιάλ συντελείται ένα οργανωμένο έγκλημα με ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί βιαίως από τα σπίτια όπου έμεναν για χρόνια. Αθώοι άνθρωποι και μικρά παιδιά, έχουν τραυματιστεί και δολοφονηθεί από τις μαζικές επιχειρήσεις τις Βραζιλιανικης αστυνομίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ακραίας και αχρείαστης βίας, η εκδίωξη από τα σπίτια τους των κατοίκων γύρω από την περιοχή του γηπέδου Μαρακανά ώστε να κατασκευαστεί ένας τεράστιος χώρος στάθμευσης για 10.000 αυτοκίνητα.

Το μοναδικό παράπτωμά των περισσότερων εξ αυτών ήταν ότι θα εξέθεταν την αντιαισθητική φτώχεια τους στα μάτια των Μουντιαλικών τουριστών. Οι ζωές των πιο φτωχών Βραζιλιάνων θεωρήθηκαν ως το αποκρουστικό, αηδιαστικό πρόγραμμα στην τηλεόραση την ώρα του πλούσιου δείπνου. Η Βραζιλιάνικη κυβέρνηση μετετράπη στο βίαιο χέρι που έτρεξε να αλλάξει κανάλι ώστε να μην αηδιάσουν οι χορτασμένοι οπαδοί του θεάματος.

Κι εμείς εδώ τι σχέση έχουμε με όλα αυτά; Μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο; Μπορούμε να αλλάξουμε κάτι εάν µποϊκοτάρουμε  το Μουντιάλ; Μήπως δεν είναι πρακτική μια ζωή που βάζει τόσο αυστηρά ηθικά όρια και βέτο;

Με τη σειρά, όπως λέει και ο Άδωνις Γεωργιάδης, με τη σειρά:

α) Η ηθική υποχρέωση μπορεί να σχετίζεται με την εγγύτητα ενός γεγονότος σε σχέση με την δυνατότητα παρέμβασης. Για παράδειγμα, μπορεί να έχω ηθική ευθύνη να σώσω το μωρό που πνίγεται δίπλα μου αλλά όχι το μωρό που πνίγεται σε μια λίμνη στην Καμπότζη. Η Βραζιλία πέφτει αρκετά μακριά ώστε να έχουμε την ηθική υποχρέωση να αντισταθούμε στην αστυνομική βία που ασκείται κατά των κατοίκων στις φαβέλες.

β) Η ηθική υποχρέωση μπορεί να σχετίζεται με την ένταση ενός γεγονότος, την πρόσβαση στην πληροφορία περί του γεγονότος ή στην δυνατότητά μας να πράξουμε κάτι ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τον αχρείαστο πόνο.

Εδώ είναι ξεκάθαρο πως η δολοφονική βία που ασκείται εναντίων των φτωχών Βραζιλιάνων έχει γίνει ή μπορεί εύκολα να γίνει γνωστή σε κάποιον που ασχολείται με το γεγονός του Μουντιάλ. Αυτομάτως, ερχόμαστε σε επαφή με την ένταση του γεγονότος μαθαίνοντας για τις ποσοτικές και ποιοτικές πτυχές της καταστροφής της ζωής των θυμάτων. Από αυτούς τους δύο παράγοντες πηγάζει η ηθική υποχρέωσή μας για αντίδραση.

Είναι σαν να γνωρίζουμε πως για την κατασκευή ενός μπαρ δολοφονήθηκαν και εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους οι φτωχοί της γειτονιάς και εμείς να πηγαίνουμε χωρίς να τρέχει τίποτα για να πιούμε το μοχίτο μας.

Πως μπορούμε να αντισταθούμε στο έγκλημα που συντελείται στην Βραζιλία του Μουντιάλ;

Απάντηση: Απέχοντας από κάθε επαφή με το προϊόν, και διαδίδοντας τα πραγματικά γεγονότα με σκοπό να αφυπνίσουμε συνειδήσεις.

Και τι θα καταφέρουμε αν τα κάνουμε αυτά; Και πάλι κάποιοι θα πάνε στο αιματοβαμμένο μπαρ, θα πιούνε τα ποτάκια τους και θα φύγουνε σαν κύριοι. Τι θα αλλάξουμε εμείς εδώ από την Ελλάδα αν δεν δούμε την μπαλίτσα μας;

Απάντηση: Τον εαυτό μας θα αλλάξουμε. Θα μεγαλώσουμε την συνείδησή μας. Θα είμαστε σε μεγαλύτερη εγρήγορση για την επόμενη προσπάθεια αποκτήνωσής μας.


Μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πιο πρακτικό και ωφέλιμο από αυτό;

πηγή: nostimonimar.gr

«O εφιάλτης με τα ανοιχτά παράθυρα» Κεφάλαιο πρώτο

γράφει η Βέρα J. Φραντζή

Ζω σε μια πολυκατοικία με είκοσι δυο διαμερίσματα. Θα μπορούσε να είναι εργατικές κατοικίες. Απλώς, ήταν από τις πρώτες πολυκατοικίες που φτιάχτηκαν στη λεωφόρο. Το να ζεις σε μια πολυκατοικία με τόσους ενοίκους ποτέ δεν ήταν ευχάριστο, αλλά τουλάχιστον είναι αξιομνημόνευτο, έμπνευση, βάσανο.
Διανύουμε το μήνα Ιούνιο. Ο μήνας Ιούνιος δεν είναι ένας εύκολος μήνας. Δεν είναι ο Μάιος, που το βράδυ κάνει ψύχρα και κλείνουμε τα παράθυρα. Δεν είναι ο Ιούλιος, που η ζέστη έχει σφίξει και τα αμπαρώνουμε όλα και βάζουμε τα αιρ-κοντισιονινγκ. Είναι ο Ιούνιος. Το βράδυ έχει δροσούλα και δε χρειάζεται το τεχνητό το αγιάζι για να ταβλιαστείς στον ύπνο. Το πρωί έχει φυσιολογική θερμοκρασία για να ανταπεξέλθεις σε κινήσεις που σπαταλάς θερμίδες περίπου 100. Έτσι, τα παράθυρα είναι ανοιχτά…. Επομένως….
ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ

Τις προάλλες, με ξύπνησαν γυναικεία βογγητά. Ήταν τέσσερις και μισή. Μέσα στο μισουπνι, σκέφτηκα «ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ;» .Ο πιο νέος γείτονας εδώ μέσα πήρε σύνταξη σε μνες. Δεύτερον, είμαστε προλεταριάτο και εργατιά «ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ;».
Καθώς σκεφτόμουν αυτά και άλλα , αυτή συνέχιζε περίπου στο εικοσάλεπτο και με εξάρσεις βογκητών ανά δεκάλεπτο. Επομένως, το έκανε με άντρα. Και μάλιστα μαλακοκ@@λη. Δεύτερον, μετά από κανένα μισάωρο και χωρίς κορύφωση του δράματος, άρχισε ο τσακωμός. Εντάξει… δεν τελείωσε ποτέ και όντως το έκανε με άντρα και όχι μόνη της.
Μετά βγήκε ένας από το πρώτο και τους είπε να σκάσουν. Ο ύπνος με πήρε στις 5 και μισή και το ξυπνητήρι χτύπησε στις έξι.

Η κρέμα για τους μαύρους κύκλους δεν κάνει τίποτα και σας μισώ όλους.Και τους αυνάνες  και τους μη.

για μια επίσκεψη στο blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Πέντε ταινίες (που δεν θα σου προτείνει κανείς άλλος) για το φετινό καλοκαίρι

1. We Are the Best (Vi är bäst!)

τρία κορίτσια στη Στοκχόλμη των 80's αρνούνται να αποδεχτούν τον θάνατο του πανκ (Punk's not dead) και αποφασίζουν να φτιάξουν μια μπάντα χωρίς να θεωρούν την έλλειψη ταλέντου ή μουσικών οργάνων ανασταλτικούς παράγοντες. 

2. Borgman

ένας άστεγος εισβάλει στη ζωή μιας "καθώς πρέπει" οικογένειας. μια ιστορία με στοιχεία μαύρης κωμωδίας που μόνο σκοπό έχει να κάνει τον θεατή να νιώσει άβολα. ένα φιλμ που ο Μπουνιουέλ και ο Χάνεκε θα πήγαιναν να δουν σε θερινό, παρέα.

3. Obvious Child

όταν μια νεαρή κωμικός μένει έγκυος μετά από ένα one night stand ένα απολαυστικό ταξίδι αυτογνωσίας ξεκινάει.

4. The Signal

 πότε είναι η τελευταία φορά που είδες μια low budget ταινία επιστημονικής φαντασίας και πέρασες καλά? μια εφιαλτική ταινία που όταν εμφανίζεται ο Μορφέας-Λόρενς Φίσμπερν όλα πηγαίνουν κατά διαόλου.

5. Venus in Fur
μια κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού σαδομαζοχιστικού ψυχοδράματος του Ντέιβιντ Άιβς. μια ηθοποιός προσπαθεί να πείσει τον σκηνοθέτη ότι είναι τέλεια για το έργο του με όλα τα μέσα. η Εμμανουέλ Σενιέ επιτέλους σε ένα ρόλο αντάξιο του ταλέντου της.

Γιώργος Τρικέρι.

Cine News 9 Ιουνίου

Ποιος τολμάει να έχει το κινητό του ανοικτό, όταν στην σκηνή είναι ο Kevin Spacey; Γιατί μετά από είκοσι χρόνια γάμου χωρίζουν ο Antonio Banderas και η Melanie Griffith; Είναι αλήθεια ο Robert Pattinson είναι ο νέος Indiana Jones; Αίσχος! Πως θα σας φαινότανε ο Martin Freeman να ενσάρκωνε την ζωή του Sir Alex Ferguson; Μία σκέψη που με κυριεύει όλο ένα και περισσότερο τις τελευταίες μέρες! 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών, κατά των εγκεφαλικών όγκων, χαρταετού ενώ γιορτάζει η Καλλιόπη! Επίσης 8 Ιουνίου του 1949 ο βρετανός συγγραφέας George Orwell εκδίδει το εμβληματικό μυθιστόρημά του ''1984'' ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης και ακόμα είκοσι Έλληνες επιστήμονες, καλλιτέχνες, εργάτες, φοιτητές και δημοσιογράφοι ιδρύουν το Κίνημα Νεολαίας ''Γρηγόρης Λαμπράκης'', (ΔΚΝΓΛ.)

Πάμε τώρα να δούμε ποιες ταινίες θα μας απασχολήσουν στις 12/06 την ημέρα που ξεκινά η γιορτή του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, το Mundial. Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν, το χέρι του ενός εκατομμυρίου, Πως να εκπαιδεύσετε τον Δράκο σας 2 (όσοι βλέπετε Game of Thrones έχετε ένα Α' Επίπεδο), Ένα εκατομμύριο τρόποι να πεθάνεις στην Άγρια Δύση (Πολύ γέλιο λένε...) και το Αμελί η γνωστή ταινία του Ζαν- Πιέρ – Παπέν...σόρρυ Ζενέ,- είπαμε ξεκινά το Μουντιάλ-, σίγουρα το cinema μας φέρνει καινούργιες ταινίες που σίγουρα θα μας ανεβάσουν το κέφι!

Κλείνοντας την σημερινή μας στήλη, εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους εκατομμύρια θαυμαστές μου ανά τον κόσμο που με στηρίζουν και διαβάζουν τις....απόψεις μου, να αποθεώσω και εγώ με την σειρά μου την Jane Fonta, η οποία βραβεύτηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, τιμώντας  το σύνολο της καριέρας της Αμερικανίδας ηθοποιού. Επίσης έχουμε νέο Πρόεδρο στο ΔΣ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου τον κ. Πέτρο Μαρκάκη γνωστό συγγραφέα αλλά και σεναριογράφο (βλ. ''Το μετέωρο βήμα του Πελαργού''). Και μην ξεχνάτε πως για τέταρτη χρονιά όλη η Αθήνα θα γίνει χάρη στο Athens Open Air Film Festival ένα θερινό σινεμά με ελεύθερη είσοδο – μεγάλες πρεμιέρες, σπάνια κλασσικά αριστουργήματα, μερικά από τα διαμάντια του Ελληνικού Κινηματογράφου και πρωτότυπες μουσικές εκδηλώσεις. 

Καλές προβολές & καλή σας διασκέδαση

Με τιμή 

Π. Πόντικας

Ασύρματο Internet κατά τη διάρκεια πτήσεων, από το 2017

Η βρετανική Inmarsat ανακοίνωσε το πλάνο δημιουργίας ενός πανευρωπαϊκού δικτύου που θα επιτρέπει στους επιβάτες των αεροπορικών γραμμών να απολαμβάνουν δίκτυο Wi-Fi, κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Για το σκοπό αυτό η Inmarsat θα συνεργαστεί με παρόχους δικτύων 4G, ώστε να δημιουργηθούν τα κατάλληλα δίκτυα που θα επιτρέπουν τη μεταφορά δεδομένων από το έδαφος στον αέρα και αντίστροφα. Το δίκτυο που προβλέπεται να καλύπτει το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αναμένεται να είναι ολοκληρωμένο πριν από το τέλος του 2016.
Βασικό συστατικό του προγράμματος θα αποτελέσει ο δορυφόρος Europasat, ο οποίος θα αναλάβει να προσφέρει υποστήριξη από το επίπεδο του διαστήματος, διασφαλίζοντας ότι οι συνδέσεις θα παραμένουν συνεχείς, καθώς το εκάστοτε αεροσκάφος θα μετακινείται από το δίκτυο της μίας κεραίας στην άλλη.
Σύμφωνα με την ίδια την εταιρεία το υβριδικό δίκτυο που θα δημιουργηθεί θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την υποστήριξη μιας ευρείας γκάμας δραστηριοτήτων. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις χρήσης από κυβερνητικές υπηρεσίες για ασφαλείς επικοινωνίες ή κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών, που θα έχουν επιφέρει βλάβες στα επίγεια δίκτυα.
Η επιλογή χρήσης συνδυασμού δορυφόρων και της επίγειας υποδομής κεραιών έγινε τόσο για να αυξηθεί η χωρητικότητα δεδομένων των δικτύων και συγχρόνως να μην υπάρξει σημαντική επιβάρυνση στις χρεώσεις προς τους επιβάτες-χρήστες.
Η Inmarsat θα ακολουθήσει την αρχιτεκτονική «αέρος- εδάφους», η οποία σύμφωνα με το BBC θα προσομοιάζει με την προσέγγιση της GoGo στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία προσφέρει υπηρεσίες ευρυζωνικού Internet κατά τη διάρκεια των πτήσεων από το 2008. Μία άλλη αμερικανική εταιρεία, η AT&T, αναπτύσσει ένα ανταγωνιστικό σύστημα αυτή την περίοδο, που θα καλύπτει το σύνολο της Βόρειας Αμερικής.
Αξίζει να αναφερθεί ότι ο δορυφόρος Europastat θα είναι κοινός με την Hellas Sat, η οποία θα τον χρησιμοποιήσει για την αντικατάσταση του υφιστάμενου δορυφόρου Hellas Sat 2 και για την περαιτέρω ανάπτυξη των δορυφορικών επικοινωνιών της Hellas Sat. Ο κοινός δορυφόρος θα κατασκευαστεί από τη γαλλική εταιρεία Thales Alenia Space και η εκτόξευση προγραμματίζεται για το 2016.

πηγή: naftemporiki.gr

πολιτικοί

πουλάνε τις αμμουδιές
πουλάνε τις βουτιές μας
τις αναμνήσεις μας
πουλάνε τις μανάδες τους
πριν μετανοιώσουν που τους γέννησαν
αγοράζουν σφαίρες
περίστροφα και κράνη
ρόπαλα που τα ασπόνδυλα χέρια τους
ποτέ δεν θα αγγίξουν
αγοράζουν ανθρωπάκια
μικρότερα από αυτούς
να βάψουν την οργή σαν θάνατο
να κάνουν το αίμα θάλασσα
πουλάνε τα πάντα
εκτός από τη τηλεόραση
και το γρασίδι των γηπέδων
και τις φανέλες τις ιδρωμένες 
και τους ύμνους τους εθνικούς
που σου χαϊδεύουν τα αυτιά
πουλάνε μισοτιμής 
τις μπίρες στα σουπερμάρκετ
και τους μπάφους στις πλατείες 
σε κερνούν λήθη και σήψη
και πίνουν στην υγειά σου
αγοράζουν ο' τι θα αγόραζες κι εσύ
αν ήσουν στη θέση τους
πουλάνε μόνο τα όνειρα
που τους χάρισες.

Γιώργος Τρίκερι

Γίνε πινδάρεια μούσα, vol 2.

γράφει η Βέρα J. Φραντζή

«Θέλω μπλούζα να φαίνεται το τατουάζ».

Όσο αυξανόταν η έκδοση γυναικείων περιοδικών που συμβούλευαν τα κορίτσια να απελευθερωθούν σεξουαλικά και να επιδοθούν (μα επιτέλους!) σε φρενιασμένα τρίο, σε πλουραλιστικές παρτούζες, να πάρουν και μια πίπα σε δημόσιο χώρο, να δουν και ερωτικά την παιδική τους τη φίλη, δημιουργήθηκε και αυτή η λανθάνουσα εκδοχή της ηφαιστειακής λίμπιντο, παρούσα και ολοσχερώς ολοφάνερη. Η ασυγκράτητη, όμως, δήθεν σεξουαλική επιθυμία που ταυτίστηκε στη γυναικεία συνείδηση με την όλο και πιο «απλουστευμένη» ένδυση ενισχύθηκε και από την επιθετική γυναίκα της διαφήμισης και της τηλεόρασης, τη τηλεπερσόνα με το αβυσσαλέο μπούστο, τα τρία παιδιά και τον ωραίο πλούσιο γκόμενο.

Έχεις καύλες, γυναίκα, δείξε τις. Και αν δεν έχεις να τις δημιουργήσεις. Ένα καυτό σoρτς αποκαλυπτικό όσο δεν πρέπει, ένα ημιδιαφανές κολλητό φόρεμα και ένα στήθος πιεσμένο κάτω από το λαιμό, αλλά και μια φούστα μίνι που θα σηκώνεται σε κάθε φύσημα του ανέμου είναι διόλου ευκαταφρόνητες ριπές σεξουαλικής αδημονίας και όλοι θα το πιάσουν το υπονοούμενο, που τώρα πια ευκόλως εννοούμενο είναι. Και ο χορός στα κλαμπ κανονική μίμηση της σεξουαλικής πράξης είναι. Και τρίψου και στον καβάλο του χθεσινού φίλου σου, που δεν τρέχει τίποτα, αλλά ας καυλώσει απόψε.

Τελικά, όμως μέσα σε αυτό το ασφυκτικό στράπλες φόρεμα, το κορίτσι που χορεύει θελκτικά και προκλητικά,  μπορεί να μην έχει ιδέα πως λειτουργεί ο γυναικείος οργασμός. Μπορεί να έχει πλήρη επίγνωση του σεξ  όπως διαγράφεται στο φθηνό πορνό αλλά ουδεμία του ολοκληρωτικού δοσίματος του έρωτα. Και στην πιο «ευχάριστη» εκδοχή να κατακρημνιστεί σε κάποιου αξιόλογου μαλάκα το κρεβάτι για το απαραίτητη εθιμοτυπική κατάληξη μιας νύχτας  φλύαρης διασκέδασης.

Και δεν λέω να φορέσουμε τα μεσοφόρια εποχής και να το παίξουμε αθώες χριστιανοπούλες, αλλά πλησιάζει το καλοκαίρι και φοβάμαι για τα γυμνά κορίτσια.