letter to Michelle Obama

dear Michelle,

I saw your picture on the internet holding the trendy-as-of-lately "Bring back our girls" sign and I was moved by the devastation on your face.
You are awoman and a mother and I have no reasons to doubt the sincere empathy you must be feeling for the missing girls.
But I couldn't help but wonder if it ever crossed your mind how many Muslim girls have gone missing as a result of your husband's policy.
In Africa where your ancestors (and your husband's) come from, in Afghanistan, in Iraq and some many other places.
I got to thinking about the Buddist girls in Vietnam and even good Christian girls in South America. All victims of the U.S military and Foreign policy.
If I am not mistaken where you reside is the headquartes from where all the orders responsible for the misfortunes  (past and present) of all these children come from.
I am a pragmatist, Michelle, what has been done cannot be undone but maybe you and I could do something for the future.
You as a woman and a mother who would not want to be forced to hold more signs as the one you are holding today and being the wife of the man who holds the collective trigger of the U.S. Forces maybe you could accomplish a little more than a mere symbolic gesture.
Maybe you could be stern (as I remember my own mother being stern with my father for far less significant issues) and demand that something is done.
I don't know how familiar you are with ancient Greek comedy, there is a wonderful play by Aristophanes called Lysistrata ( a female Greek name that means Army disbander).
Lysistrata was a strong willed, determined woman (not unlike you) who got fed up with men fighting stupid bloody wars (not unlike your husband).
She persuaded her lady friends to withhold sexual privileges from their husbands and lovers as a means of forcing the men to abandon warfare and live in peace.
Now see, if a woman of your political stature were to emulate Lysistrata you realise how beneficial this could be for the salvation of innocent girls and boys all over the world.
Think about, Michelle, for our girls' sake.

                                                                           yours truly
                                                                   Giorgos Trikeri
                                                                                 Greece.

p.s. I would love to lend you my copy of Lysistata. pls write back soon, these are dire times we are living in.

για την Ελληνική απόδοση του κειμένου πάτησε εδώ.

μικρή οικογενειακή ιστορία (μέρος πρώτο)

γράφει η Όλγα Αικατερίνη Φουντέα

- Όλγα, θέλω να σταματήσεις να διαδίδεις αυτά τα ψέματα!
- Ποια ψέματα, μαμά;
- Αυτά που λες από εδώ κι από εκεί, ότι εγώ και ο πατέρας σου χωρίσαμε!
- Τι εννοείς, μαμά; Αφού είχατε να κοιμηθείτε κάτω από την ίδια στέγη από τα πέντε μου.
- Άκου να σου πω, μικρή. Δεν μπορεί να περιμένεις από δύο sui generis άτομα όπως εγώ και ο πατέρας σου να φερόμαστε όπως τα κοινά ζευγάρια.
- Ποια ζευγάρια εννοείς; Τα ευτυχισμένα;
- Ήμασταν ευτυχισμένοι! Πριν γεννηθείς εσύ!
- Τι εννοείς δηλαδή; Ότι εγώ φταίω που χωρίσατε;
- Όχι, δεν φταις εσύ, αλλά δεν βοήθησες κιόλας! Μα αφού σου λέω δεν χωρίσαμε!
- Και οι ομηρικοί καβγάδες; Και οι απειλές και τα δικαστήρια; Και που έκανα να δω τον πατέρα μου δεν ξέρω πόσο καιρό μέχρι που ήρθε στο άλλο μας σπίτι με ένα παζλ; Ψέματα κάνατε; Όλοι οικογενειακώς που βρίζατε ο ένας τον άλλον, όλα ψέματα; 
- Δεν είπα ότι δεν υπήρχαν διενέξεις! Ο πατέρας σου ήταν δύσκολος άνθρωπος. Όπως είσαι κι εσύ! 
- Κι εκείνη η σκηνή στην κουζίνα που απείλησαν με την γιαγιά ότι θα διεκδικήσουν την κηδεμονία μου κι εσύ φώναζες ενώ εγώ έκλαιγα και μου έλεγαν να διαλέξω;
- Και τι διάλεξες; Αφού τα θυμάσαι τόσο καλά.
- Ήταν λίγο δύσκολη η θέση μου. Ήταν σαν να έπρεπε να διαλέξω μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Διάλεξα ΠΑΣΟΚ.
- Εγώ είμαι το ΠΑΣΟΚ;
- Ναι, όλες οι μητέρες είναι ΠΑΣΟΚ. Εσύ το έχεις ψηφίσει κιόλας!
- Εγώ; ΠΑΣΟΚ; Πότε ψήφισα εγώ ΠΑΣΟΚ; Ποτέ!
- Μα τι λες; Δεν ψήφισες Σημίτη;
- Ο Σημίτης δεν είναι ΠΑΣΟΚ!
- Τι είναι τότε; Κουβικουλάριος της Αγίας Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας;
- Τον Σημίτη, μικρή, θα το κρίνει η ιστορία. Δεν φτάνει που διαδίδεις αυτά τα ψέματα ότι χώρισα με τον πατέρα σου, λες ότι ψήφισα και ΠΑΣΟΚ, δεν γίνεται, Χριστέ μου, να σταματήσεις να ασχολείσαι μαζί μου;
- Ε, τι να κάνουμε, ίσως να σου είχαν πάει καλύτερα τα πράγματα αν ο Χατζιδάκις είχε ανταποκριθεί στις ερωτικές επιστολές ή είχες πάει για μεταπτυχιακό στην Γερμανία και τα είχε φέρει η τύχη και γνώριζες τον Reiner Werner Fassbinder. Τότε δεν θα υπήρχα εγώ.
- Μπα, θα υπήρχες. Σιγά μην γλιτώναμε από εσένα.
- Πως θα υπήρχα χωρίς εσένα;
- Σιγά μην με χρειαζόταν ο πατέρας σου για να σε κάνει. Αφού τίποτα δεν έχεις πάρει από εμένα! Τίποτα! Θα κατάπινε ένα από τα βιβλία του και θα έβγαινες από το κεφάλι του όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Δία.
- Δεν αντιλέγω. Ο μπαμπάς είχε όντως συνουσιακή σχέση με τα βιβλία του, τα προτιμούσε κι από εσένα κι από εμένα. Ποιο βιβλίο, όμως;
- Το Μισάνθρωπο του Μολιέρου!
- Μα, μαμά, ξέρεις πολύ καλά ότι ο μπαμπάς δεν διάβαζε θέατρο.
- Αχ, βρε Όλγα, τίποτα δεν έχεις καταλάβει πια για αυτήν την οικογένεια; Η οικογένεια σου δεν χρειάζεται ούτε να διαβάζει ούτε να πηγαίνει θέατρο. Η οικογένεια σου ΕΙΝΑΙ το θέατρο.

Ημέρα μουσείων με δωρεάν είσοδο στις 18 Μαΐου

Με θέμα «Οι συλλογές των μουσείων μας ενώνουν» και τιμώμενο το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, που συμπληρώνει φέτος 100 χρόνια από την ίδρυσή του, γιορτάζεται στις 18 Μαΐου, όπως είθισται, η Διεθνής Ημέρα Μουσείων.

Όπως κάθε χρόνο από το 1977, οπότε το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM) όρισε τη συγκεκριμένη ημερομηνία ως Διεθνή Ημέρα για τα Μουσεία, έτσι και φέτος τα μουσεία σε όλη την επικράτεια ανοίγουν με ελεύθερη είσοδο στο κοινό τις πόρτες τους στις 18 Μαΐου. Παράλληλα, πλήθος εκδηλώσεων έχουν προγραμματιστεί για το διάστημα έως τις 18 Ιουνίου 2014 σε μουσεία, μνημεία, αρχαιολογικούς χώρους και πολιτιστικά ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα.

Το πρόγραμμα είναι πραγματικά πλούσιο, με οργανωμένες ξεναγήσεις σε μόνιμες εκθέσεις, επιλεγμένα εκθέματα και αρχαιολογικούς χώρους, εκπαιδευτικές δραστηριότητες για παιδιά, ημερίδες, συνέδρια, ομιλίες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, ενώ δεν είναι λίγες οι περιοδικές εκθέσεις ή οι σύγχρονες εικαστικές και άλλες εγκαταστάσεις που υλοποιούνται το διάστημα αυτό.

Η κεντρική εκδήλωση του εορτασμού θα πραγματοποιηθεί αύριο Δευτέρα 12 Μαΐου 2014 στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, όπου θα γίνουν παρουσιάσεις στη μόνιμη έκθεση οι οποίες εστιάζουν στη συνεργασία των μουσείων για την κινητικότητα των συλλογών (16:00-18:00), καθώς και ξεναγήσεις στις περιοδικές εκθέσεις «Ομιλούσες εικόνες: Η διάδοση του θρησκευτικού πίνακα στη Ρωσία και στα Βαλκάνια, 16ος- 19ος αιώνας» (17:30-18:30) και «Εκτός ναού... Θησαυρός του 11ου αιώνα από το Μουσείο του Cluny» (18:30-19:30). Τέλος, θα ακολουθήσει γιορτή με μουσική εκδήλωση.

Από τις πάμπολλες εκδηλώσεις, ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τις δράσεις στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης (Φιλοσοφική Σχολή, Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, τηλ. 210 7277561-628, 210 7277946) με τίτλο «Το Μουσείο θυμάται… Το Μουσείο δημιουργεί… Το Μουσείο ενώνει…», την Παρασκευή 16 Μαΐου, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 και 10 αντίστοιχα χρόνων από τα εγκαίνια του μουσείου και του αρχαιολογικού πάρκου της Πανεπιστημιούπολης, τη θεατρική παράσταση για παιδιά 6-12 ετών, που πραγματοποιείται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Νεοφύτου Δούκα 4, τηλ. 210 7228321), το Σάββατο 17 Μαΐου, με τίτλο «Τα δεκανίκια της πολιτείας ΜΟ» και σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Νοηματικής Γλώσσας «Γέφυρες επικοινωνίας», ενώ θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση στη νοηματική γλώσσα για παιδιά με προβλήματα ακοής. Επίσης, την «Ημερίδα στη μνήμη του Γ. Χ. Χουρμουζιάδη», στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βόλου (Αθανασάκη 1, τηλ. 24210 76278 και 24210 76455), τη Δευτέρα 12 Μαΐου (9:30-14:00), σε συνεργασία με το Εργαστήριο Μουσειακής Έρευνας και Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και το πρόγραμμα «Πολιτειακές δομές: από τη στήλη των Βαττυναίων στις Ευρωεκλογές» για παιδιά Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού, που θα λάβει χώρα την Τετάρτη 14 Μαΐου & Πέμπτη 15 Μαΐου (11.30-12.15) στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στο 'Αργος Ορεστικό.

Στόχος τα παιδιά να γνωρίσουν την ενεπίγραφη στήλη των Βαττυναίων, δίνοντάς τους την ευκαιρία να παίξουν και να συζητήσουν για μορφές αυτοδιοίκησης στην Ευρώπη του χθες και του σήμερα.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

στροφή

είχαμε τσακωθεί για κάτι που ήταν τόσο σημαντικό.
τότε.
καθόμασταν μέσα στο αυτοκίνητο που διέσχιζε τον εξοχικό δρόμο που πηγαίνει προς τα Χάνια. πηγαίναμε στους δικούς της να γιορτάσουμε τη μέρα της μητέρας.
την μισούσα εκείνη τη στιγμή.
γιατί δεν με καταλάβαινε. γιατί δεν προσπαθούσε να με καταλάβει.
ίσως ένιωθα και λίγο ανεπαρκής απέναντι της που δεν μπορούσα να της προσφέρω τη ζωή που της είχα υποσχεθεί.
τη ζωή που της άξιζε.
αλλά έπρεπε να δείχνει κατανόηση. ήταν η γαμημένη γυναίκα μου.
δεν έβλεπα την άνοιξη που ανθούσε έξω από το παρμπρίζ.
δεν μύριζα τα λουλούδια.
έβλεπα μόνο το κόκκινο του θυμού μου και τον μύριζα να αναδύεται από τους πόρους μου.
από το ραδιόφωνο άκουσα την εισαγωγή του Absolute Beginners του Μπόουι.
τις μαγικές νότες της κιθάρας που πάντοτε με ηρεμούσαν.
πέρασε ολόκληρη η σχέση μας μπρος από τα μάτια μου.
οι διακοπές στην Άνδρο.
το πρώτο μας γλωσσόφιλο.
το ιδρωμένο σεξ στη ταράτσα.
το μπλε πουκάμισο που μου έκανε δώρο.
το ποίημα που είχα ξεκινήσει να της γράφω.
ηρέμησα.
γαλήνεψα.
στη μέση του τραγουδιού έγειρα και της ψιθύρισα 
σαγαπάω
όπως έκανα παλιά σαν να ήταν μια λέξη.
εγώ σαγαπάω ήταν η απάντηση της.
στην επόμενη στροφή ένα φορτηγό 
έκανε όπισθεν κάθετα στο δρόμο.
νομίζω ότι πρόλαβα να ακούσω τη κραυγή της
αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
μάζεψαν την μισοκαμένη γνάθο μου από το τιμόνι που είχε σφηνώσει
για να με αναγνωρίσουν.
μια κουρούνα έξυσε τον βολβό του αριστερού μου ματιού
από την άσφαλτο και τάισε τα νεογνά της
τρεις μέρες αργότερα.
και άλλες λεπτομέρειες που εσείς οι ζωντανοί
θεωρείτε μακάβριες και ουσιαστικές
αλλά πίστεψε με, είναι άνευ ουσίας όταν φτάσεις εδώ.
η ουσία είναι πρόλαβα να της πω
σαγαπάω.
προλαβαίνεις κι εσύ.

Γιώργος Τρίκερι

ξύπνημα

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και το πρώτο πράγμα που μου έδειξε ο καθρέφτης του μπάνιου ήσουν εσύ. Κοίταξα μπροστά μου, μέσα από τον καθρέφτη, στην επόμενη μέρα και δεν ήσουν πουθενά.  Άραγε να κάνω το βήμα να αλλάξω την σελίδα του ημερολογίου ή να γυρίσω πίσω το ρολόι και να υποδύομαι πως δεν περνάει η μέρα; Έκλεισα τα μάτια μου και τα άνοιξα ξανά. Έκανα ένα mini update στα συναισθήματά μου. Κάπου φαινόσουν κι εσύ, αμυδρά, με εκείνο το γλυκό στενό σου χαμόγελο. Γύρισα το ρολόι πίσω για να μην αλλάξει η μέρα κι η ώρα μαζί. Είδα πως σε ετούτο τον κόσμο βρέθηκα δολοφονημένη από τα ένστικτά μου. Έπειτα ξύπνησα και πήγα τους δείκτες του ρολογιού δυο μέρες μετά. Πόσο καιρό είχα χάσει; Δεν με νοιάζει, μου φτάνει πως μέσα από τον χωρισμό μας κέρδισα ένα καινούριο εαυτό που παρόλο που σε αγάπησε πολύ, κατάφερε να φύγει. Το τέλος από κάτι που έληξε είναι η αρχή σε κάτι που θα έρθει. Γι αυτό  θα το χρωματίσω εξίσου όπως έκανα καθ όλη την διάρκεια.

Δ.Π.Β

http://www.valeart.gr/el/

οι κανόνες του παιχνιδιού

Καλώς όρισες στο διαδικτυακό παιχνίδι γνώσεων PoP Quiz. Δεν είμαστε το πρώτο αλλά φιλοδοξούμε και θα γίνουμε το καλύτερο! Για να συμμετάσχεις στο παιχνίδι γίνε μέλος στην ομάδα PoP Quiz στο Facebook πατώντας εδώ. Κάθε φορά που εμφανίζεται μια ερώτηση στην ομάδα γράψε την απάντησή σου στα σχόλια ακριβώς από κάτω. Ο παίκτης που θα απαντάει πρώτος σωστά κερδίζει τους βαθμούς που αντιστοιχούν στην ερώτηση, o δεύτερος που απαντάει σωστά στη ίδια ερώτηση κερδίζει τους μισούς βαθμούς. Οι συμμετέχοντες παίκτες έχουν χωριστεί σε οκτώ ομίλους. Ο τελικός νικητής θα προκύψει από την διαδικασία των play off και θα κερδίζει 200€ (δωροεπιταγές, περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα).
Τόσο απλό. 
Μαθαίνεις.
Διασκεδάζεις.
Κερδίζεις.
Η βαθμολογία των ομίλων θα εμφανίζεται στο παρόν blog και θα αναρτάται στην ομάδα ανά τακτά διαστήματα. Το παιχνίδι είναι μια προσωπική, ερασιτεχνική προσπάθεια οπότε ζητώ την κατανόησή σου για όποια λάθη γίνουν στην αρχή. 
Καλό παιχνίδι σε όλους μας!

πρόσθετες οδηγίες:

A. Kατά καιρούς θα εμφανίζονται ερωτήσεις με σύνθετη απάντηση
π.χ. ποια νησιά εκτός από τη Σάμο απαρτίζουν τον νομό Σάμου?
στη συγκεκριμένη ερώτηση η απάντηση είναι δύο νησιά. κάθε νησί θεωρείται μια σωστή απάντηση. αν η ερώτηση ήταν 5 βαθμών, κάθε νησί αξίζει 5 βαθμούς. επειδή το παιχνίδι είναι γνώσεων και ταχύτητας ο παίκτης έχει την ευχέρεια να γράψει και τα δύο νησιά για να συλλέξει σύνολο δέκα βαθμών, ρισκάροντας όμως να χάσει από κάποιον πιο γρήγορο παίκτη.

B. Όποιος παίκτης επιθυμεί, μπορεί να μου στέλνει ερωτήσεις (μαζί με την απάντηση). ο παίκτης που έστειλε την ερώτηση δεν θα μπορεί να απαντά αλλά θα κερδίζει 3 βαθμούς για κάθε ερώτηση του που χρησιμοποιείται στο παιχνίδι μας. κάθε παίκτης μπορεί να στέλνει 2 ερωτήσεις την εβδομάδα.

Γ.  Όταν μια ερώτηση έχει ως απάντηση κάποιο πρόσωπο, το επώνυμο αυτού του προσώπου θα γίνεται δεκτό ως σωστή απάντηση. επίσης έλλειψη τόνου ή λάθος τονισμός δεν θεωρούνται λάθος απάντηση. 
ένα παράδειγμα: ποιος ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Τρύπες?
Αγγελακας είναι σωστή απάντηση. 
αν το μικρό όνομα είναι απαραίτητο θα ζητείται από την ερώτηση.
 
Δ. Όταν μια ερώτηση είναι πολλαπλών επιλογών το γράμμα που αντιστοιχεί στην σωστή απάντηση είναι αρκετό . δεν χρειάζεται ο παίκτης να γράφει την απάντηση ολογράφως. 

E. κάθε παίκτης έχει δικαίωμα να δίνει μόνο μια απάντηση, σε περίπτωση πολλαπλών απαντήσεων όλες θα θεωρηθούν άκυρες.

2063 μ.Χ, . Κερατσίνι

γράφει η Βέρα J. Φραντζή  

Στη γούβα της Αμφιάλης.
Σε ένα κρεβάτι, μια γριά κάμποσων ετών. Ένα μαραμένο χέρι ψαύει απαλά το γόνατο μιας νεαρής γυναίκας.
«Ήταν μια τυπική μέρα στη δουλειά. Ο συνάδελφος είχε όρεξη για κουβέντα. Με πλησιάζει και με ρωτάει : «Βέρα, έχεις κάνει σχέση με σεκιούριτι;». «Δε τα φτιάχνω με χαμηλόμισθους», ήταν η άμεση απάντησή μου και σκέφτηκα πως δε περνάω τόσες ώρες στο κομμωτήριο για να έρθεις εσύ να με ρωτάς κάτι τέτοιο. Ωστόσο, μα αδηφάγα περιέργεια από την νοερή βαρεμάρα- ψιλολούφα ρώτησα το γιατί. Ας πιάσω όμως την ιστορία από πιο παλιά.
Είχε έρθει να ζητήσει κάτι από εμένα. Εγώ πάντα βοηθάω και πάντα συνδιαλέγομαι με όλους. Μετά από λίγες μέρες τον είδα στη στάση του λεωφορείου. Τον χαιρέτησα. Και ανταλλάξαμε δυο-τρεις τυπικές κουβέντες. Πέρασαν και άλλες λίγες μέρες και βρεθήκαμε να καθόμαστε αντικριστά στις θέσεις για άτομα χρήζοντα βοήθειας. Εκείνος όπως απεδείχθη αργότερα, μια βοήθεια με ένα τηγάνι στο κεφάλι, το φερόμενο και ως εκπολιτιστική ενέργεια, τη χρειαζόταν φορ σουρ. Ξανά τυπική συζήτηση τριών λεπτών και ο καθένας στην ευχή της Παναγίας. Ο καθείς στην εδική του ευχή, ξέχωρη η καθεμιά… ευτυχώς. Αυτή ήταν η όλη ανθρώπινη επαφή. Αμερόληπτα τυπική.
(Δεύτερο) Ωστόσο, εκείνος είχε πιάσει το συνάδελφο αργότερα σε στενοσόκακο και του είχε ξεφουρνίσει την ιστορία αλλιώς. «Αααα, με τη Βέρα δουλεύεις; Αααα.. ναι είχα σχέση… ΠΑΛΙΑ… μαζί της! Παλιά, όμως!»
Κόρη μου, γι’αυτό σου λέω… μπορεί να μη σου φαίνονται ΜΑΛΑΚΕΣ, αλλά είναι. Το 95% είναι. Απλώς, είναι. Είναι για να είναι. Για να υπάρχει η λέξη. Είναι ,γιατί είναι και οι μάνες αυτές που τους γεννούν και τους θρέφουν ως κανακάρηδες. Να προσέχεις πάντα και να μην κάνεις σολάριουμ. Χαλάει το βυζί.»

(Επιστροφή στο 2014 μ.Χ. Δεν με πειράζει να μου χρεώνουν σχέσεις. Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Αλλά έχει πλάκα που θέλετε να κάνετε το κομμάτι σας. Και αυτό το κομμάτι αφορά το κεφάλαιο «ΕΙΜΑΙ ΕΡΑΣΤΗΣ ΔΕΙΝΟΣ!».Το ότι το οριοθέτησε στο παρελθόν μου προκαλεί δυο σκέψεις : 1oν. Και στην Τρίτη δημοτικού να τα είχαμε , θα το θυμόμουν. Κρατάω ημερολόγιο. 2ον. Μάκη, έχεις καιρό να έρθεις από το σπίτι να δεις τα παιδιά! Η διατροφή δε φτάνει, Μάκη!!!!!!!!!!!!!!!!)

λόγια που δεν σου είπα πέρυσι

Matthieu Bourel

είναι απλό να αγαπάς μια γυναίκα
να είναι η φωνή της η μουσική σου
να είναι τα μάτια της 
οι θάλασσες που θέλεις να ταξιδέψεις
τα χείλη της τα φρούτα που ποθείς
μόνο στο κορμί της να ξεκουράζονται τα χέρια σου
να θέλεις να σμιλεύσεις
τα όνειρα μιας ζωής 
στον ουρανό που μοιράζεστε
με μια λέξη της
παραμύθι να γίνονται
του κόσμου οι αλήθειες
είναι όμορφο να αγαπάς μια γυναίκα
θέλω να σαγαπάω.

Γιώργος Τρίκερι

πως έπαθα πνευμονία

David Martiashvili 

μετά από δέκα μέρες
δεν άντεξα άλλο 
ήρθα στο χωριό σου
να σε βρω
πήρα τους δρόμους και φώναζα το όνομα σου
κανείς δεν μου είπε κουβέντα
σκοτεινά πρόσωπα 
με κοιτούσαν πίσω από χειροκέντητες κουρτίνες
μόνο ο μουγκός μου πρόσφερε ένα ποτήρι νερό
τον ρώτησα το όνομα του
έβγαλε μια κασετίνα τσιγάρα
από αυτά που νόμιζα 
ότι δεν κυκλοφορούν πια 
και ένα κόκκινο μολύβι 
με γόμα από πίσω
αναστασισ
έγραψε και μου το έδειξε
γεια σου ρε Τάσο
μου έδειξε ξανά το πακέτο
εντάξει Αναστάση 
ξέρεις που μένει η Βαγγελίτσα η ξανθιά?
έτσι σε ξέρουν εδώ
Βάλια έγινες στην Αθήνα
άνοιξε το πακέτο 
πάρε φίλε ένα
θα σε πικράνει αλλά αυτό δεν θα σε εγκαταλείψει
δεν θα γυρίσεις μια μέρα να βρεις το σπίτι αδειανό
χωρίς καμιά εξήγηση
είναι έντιμο αυτό το δηλητήριο.
αυτά τα λόγια διάβασα στο βλέμμα του Αναστάση
καθώς έπιασε να βρέχει.

Γιώργος Τρίκερι

Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός για τους Πρόσφυγες 2014: «Θα πω την ιστορία σου»

Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και την Επιτροπή Ευαισθητοποίησης των Νέων  διοργανώνουν τον 19ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Μαθητικής Δημιουργίας με θέμα τους Πρόσφυγες, έναν θεσμό που κλείνει φέτος τα 20 χρόνια ζωής.

Κεντρικό θέμα του φετινού Διαγωνισμού είναι η προβολή της ανθρώπινης ιστορίας που κρύβεται πίσω από τα εκατομμύρια πρόσφυγες που, στο πρόσφατο ή το μακρινό παρελθόν, αναγκάστηκαν, λόγω πολέμου ή διώξεων, να αλλάξουν τη ζωή τους από τη μία στιγμή στην άλλη. Το θέμα έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς το 2014 θα είναι ίσως η χρονιά με τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. 

Στο Διαγωνισμό καλούνται να συμμετάσχουν μαθητές και μαθήτριες της Ε’ και ΣΤ’ Τάξης Δημοτικού με ζωγραφική και έκθεση αντίστοιχα και με αφίσα-κολάζ, καθώς και μαθητές της Γ’ Τάξης Γυμνασίου και της Α’ Τάξης Λυκείου με γραπτό κείμενο, οπτικοακουστικό μήνυμα-βίντεο , ή photo story. Επίσης, στο Διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος και ασυνόδευτα παιδιά πρόσφυγες που διαμένουν σε κέντρα φιλοξενίας. Οι μαθητές μπορούν ήδη να αποστέλλουν τις συμμετοχές τους στις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι και τις 16 Μαΐου.

για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ.

Γυναίκες που θαύμασα

γράφει η Βέρα J. Φραντζή  

Η γιαγιά μου, η μητέρα του πατέρα μου, δεν είχε πολλές ιστορίες να μου πει ή δεν ήθελε ή δεν πρόλαβε. Είχε κάτι άλλο, όμως, εκείνη η γυναίκα στα δικά μου τα μάτια. 

Ήταν δώδεκα χρόνια μεγαλύτερη από τον παππού μου. Τα αδέρφια της γιαγιάς μου νόμιζαν ότι θα μείνει γεροντοκόρη. Είχε φτάσει ήδη στα 32 και δεν είχε παντρευτεί. 

Κοκέτα ήταν. Στολιζόταν κάθε μέρα. Στολιζόταν μέχρι και την τελευταία μέρα που πέθανε. Είχε ξανθά σπαστά ανάστατα μαλλιά και έβαφε τα χείλη της κόκκινα. Το νωπό πρόσωπό της ασπριδερά το ταμπονάριζε με την πούδρα της Τalika. Έβαζε στα αριστερά στη χωρίστρα της ένα μεταλλικό τσιμπιδάκι σχεδόν βίαια και το κρανίο της γυάλιζε στο φως σε εκείνο το σημείο από τη ρωγμή που είχε δημιουργήσει. Φορούσε καπελάκια μικρά και τσόχινα. Τα φορέματά της έδεναν στη μέση με μια μικρή ζώνη από το ίδιο ύφασμα που ήταν όλο του ραμμένο το ρούχο της. Ήταν ψηλή για την εποχή της και είχε μια συνήθεια να λιώνει αργά καραμέλες στο στόμα της.

Ένα απόγευμα, λοιπόν, καθόταν στο μπαλκόνι στο πατρικό της σπίτι στην Καστέλα, όταν ο παππούς πέρασε περιπολία από το σοκάκι εκείνο και την είδε. Την αντίκρισε ακριβώς έτσι... με την λευκή της επιδερμίδα, τα λεπτά κόκκινα χείλη της και τα κοντά σπαστά μαλλιά της. Την ερωτεύτηκε όπως την είδε και όπως θα ήταν από τότε και στο εξής. Για τις επόμενες πέντε μέρες πάνω- κάτω το όργωνε το στενό. Ώσπου, το αποφάσισε, μπήκε μέσα και τη ζήτησε από το ναυτικό αδερφό της. Και έτσι την πήρε με όλα τα προικιά της και τη γυναικεία φιλαρέσκειά της. Αυτά τα λέει ο μπαμπάς μου.

Η γιαγιά μου η Ι., όταν εγώ ήμουν τεσσάρων, τα είχε ψιλοχάσει και δε ξέρω αν ότι μου έλεγε ήταν αποκύημα της μπερδεμένης εικόνας που είχε για το παρελθόν, το παρόν και την αληθινή πραγματικότητα. Όμως, μου έλεγε πως η γυναίκα πρέπει να καλλωπίζεται κάθε μέρα και ποτέ να μην επιτρέψει στον εαυτό της να τη δει ο άντρας της άσχημη και απεριποίητη. Αυτό σίγουρα δεν ήταν ψέμα ή φαντασία.  Όταν πηγαίναμε  να την επισκεφτούμε, πήγαινα στο δωμάτιο της και περιεργαζόμουν πράγματά της. Τα καλλυντικά της από αριστερά προς τα δεξιά ήταν παρατεταγμένα πάντα στην ίδια θέση. Το κόκκινο κραγιόν, σκληρό και ξυλώδες... η πούδρα, που ευωδίαζε σαν νεογέννητο βρέφος που μόλις έχει ξυπνήσει από ύπνο μεσημεριανό... το μαύρο μολύβι. Δίπλα το άρωμα με νότες τριαντάφυλλου και πατσουλί. Έβρισκα ευκαιρία εκεί και μπογιατιζόμουν. Έμπηγα το νύχι μου στο κόκκινο κραγιόν και έτριβα το κομμάτι του υλικού στα μάγουλά μου, σάλιωνα το μαξιλαράκι της πούδρας και έκανα ελιά πάνω στο βλέφαρό μου με το μολύβι. Εεε.. μετά έκανα τη σταρ μπροστά στον καθρέπτη. Λίγο πολύ ότι κάνουν όλα τα μικρά άτακτα κορίτσια σε αυτή τη γη. Αλλά η γιαγιά δεν είχε αποκτήσει κόρη και δεν ήξερε πως είναι να έχεις μια και εκνευριζόταν μαλακά με όλα αυτά τα καμώματά μου και την άκουγα από το σαλόνι να φωνάζει με φωνή αργή: «Γιάννηηηη... αυτόοοο το παιδί!». 

Την γιαγιά την Ι. δεν τη γνώρισα πολύ καλά. Πέθανε αρκετά νωρίς. Είμαι βέβαιη, όμως, πως από αυτή πήρα την αγάπη για τη φροντίδα της γυναικείας μου φύσης. Πήρα και ένα μικρό καθρεφτάκι- κειμήλιο και ένα χρυσό δαχτυλίδι. Αλλά δεν μου τη θυμίζουν τίποτα από όλα αυτά, παρά μόνο η μυρωδιά της πούδρας.

Ξέρεις από φόβο;

David Uzochukwu

Ξέρεις από φόβο;
Όχι τον φόβο του σκοταδιού, όταν πας να κοιμηθείς.
Όχι αυτόν.
Τον φόβο που από βαθιά ξεκινάει
και καταλήγει στο άσπρο των ματιών.
Όχι στην κόρη. Στο άσπρο.
Και το κοκκινίζει.
Αυτές οι κόκκινες γραμμές στα μάτια.
Αυτές είναι ο φόβος.
Αυτό που σε ξυπνάει τις άγριες νύχτες.
Όχι αυτό που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς.
Αυτό είναι οι έγνοιες, δεν είναι ο φόβος.
Ο φόβος που δυναμώνει,
σαν φασαρία λίγο πριν μια ομιλία,
αυτός είναι ο πραγματικός, ο τραχύς
μα τόσο εξωπραγματικά άυλος φόβος.
Όχι ο φόβος του θανάτου.
Οχι.
Αυτό είναι μια εγωιστική έγνοια.
Ο φόβος που βουίζει στ' αυτιά και στα βουλώνει 
την στιγμή που ξέρεις πως θα σου ανακοινώσουν ένα θάνατο.
Αυτός.
Ο φόβος που λίγο πριν κλείσεις τα μάτια,
εύχεσαι να μην πεθάνεις καθώς κοιμάσαι
γιατί δεν το έχεις πει σε κανέναν.
Όχι ο φόβος για τους ανθρώπους.
Αυτό είναι ασθένεια, δεν είναι φόβος.
Ο φόβος για τις ικανότητες
και τις δυνατότητες
που διαθέτει ένα σώμα
με μαυρισμένη ψυχή.
Αυτός ο φόβος.
Ο φόβος που κολυμπάει
ανενόχλητος
κι ανεμπόδιστος
στις παραλίες του μυαλού
και παραθερίζει σαν αλλόγλωσσος
και αλλόφρων τουρίστας
που πετάει σκουπίδια παντού
και φωνάζει
και θέλει να επιβάλλεται σαν τουρίστας
και επαναλαμβάνει συνεχώς πως θα ξανάρθει σίγουρα
και που δεν κλείνει τραπέζι
γιατί αισθάνεται πάντα ευπρόσδεκτος.
Αυτόν τον φόβο,
δεν μου πες τελικά,
τον ξέρεις;

Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου

για να επισκεφτείς το blog του Οδυσσέα πάτησε εδώ.

το σύντομο μανιφέστο ενός τεμπέλη

όταν ο εαυτός μου θέλει να τεμπελιάζει, τον αφήνω.
τον αγαπώ τον εαυτό μου, του κάνω όλα τα χατίρια. σαν να είναι το κακομαθημένο μου παιδί. ποτέ μου δεν έκανα παιδιά. μου έκαναν τα αδέλφια μου ανίψια. μου πάει ο ρόλος του θείου. μηδέν ευθύνες, μόνο παιχνίδι κι ατελείωτος χαβαλές. όσο σκατοχαρακτήρας κι αν είσαι το ανίψι πάντα σε αγαπάει πιο πολύ από τους γονιούς του. οπότε εγώ που είμαι γαμάτος, φαντάζεσαι.
μια μέρα θα γίνω σκηνοθέτης. θα γυρίσω σημαντικές ταινίες, όχι κουλτουριάρικες, απλές, καθημερινές. αν κάνεις τον κόπο θα βρεις μέσα τους βαθιά νοήματα, όμορφες αλήθειες.
πάντοτε ήθελα να γυρίσω ταινίες απλώς παλιότερα ήμουν ανασφαλής αλλά δεν πίεσα τον εαυτό μου.
του έδωσα το περιθώριο να αντιμετωπίσει τις ανασφάλειες του.
και τώρα είμαι ανασφαλής, απλώς λιγότερο. όταν γράφω για τις ανασφάλειες μου τις ξορκίζω, γίνονται αδύναμες. μια μέρα από το πολύ γράψιμο θα μείνουν ανάπηρες και δεν θα  μπορούν να με κυνηγούν πια.
μου αρέσει να γράφω. χάνεται όλος ο κόσμος. μένει μόνο το χαρτί που γράφω και οι νότες που ακούω (πάντοτε όταν γράφω βάζω μουσική, λιτές μελωδίες στο πιάνο. τώρα ακούω το 100 Hearts του Petrucciani). 
ο Ταρκόφσκι γράφει πως η τέχνη είναι μια απόπειρα να ξεφύγουμε από την ασκήμια του κόσμου. θα προτιμούσα να ήταν όμορφος ο κόσμος και άχρηστη η τέχνη.
θα εξομολογηθώ κάτι. ποτέ δεν έχω δει ολόκληρη ταινία του Ταρκόφσκι. μόνο το Σολάρις κι αυτό γιατί είχα πάει με μια κοπέλα και ντρεπόμουν να φύγω. επίσης δεν μου αρέσει ο Γκοντάρ. ούτε ο Βέντερς. για τον Φελίνι δεν έχω αποφασίσει ακόμη. λατρεύω τον Μπέργκμαν (και του οφείλω ευγνωμοσύνη για τις εφηβικές φαντασιώσεις με την Μπίμπι Άντερσον).
όταν γυρίσω ταινία θα κλέψω από τον Ταρκόφσκι. θέλω να γίνω ο τρικεριώτης Ταρκόφσκι. και από τους άλλους θα κλέψω.
έχω μια απλουστευτική προσέγγιση για την ζωή. και για τον κινηματογράφο το ίδιο.
do whatever makes you feel happy.
untroubled.
satisfied.
ίσως φταίνε τα δεκαπέντε χρόνια που έζησα στην Αμέρικα. ίσως φταίει η κοκακόλα που μου έδινε η μάνα μου από έξι μηνών.
ίσως δεν φταίει τίποτα.
ίσως είναι γραφτό κάποιοι άνθρωποι να διάγουν τους βίους τους απροβλημάτιστοι. για να έχουν την άνεση να κάνουν τις απλές τους ταινίες που θα βλέπεις εσύ και να ψάχνεις τα βαθύτερα νοήματα και μετά να προσπαθήσεις να κάνεις τον κόσμο πιο όμορφο.
όταν ο εαυτός μου θέλει να τεμπελιάζει, τον αφήνω.
όταν θέλει παγωτό τον αφήνω να φάει όσο θέλει .

Γιώργος Τρίκερι.

http://www.valeart.gr/el/

για περισσότερες χειροποίητες δημιουργίες πάτησε εδώ. 

Jazzmine says.....M.

Gustav Klimt -Danae 1907

Σα σήμερα γεννήθηκε η Μαρία Μ.

Όταν ήμουν παιδί κάπου 11 χρονών, ρουφούσα με απληστία τα κουτσομπολιά της γειτονιάς που την αφορούσαν, κρυβόμουν κάτω απ’ το καρυδένιο τραπέζι της ανατολικής τραπεζαρίας που η μαμά μου φίλευε τις φίλες της ακριβό τσάι και χολή:

- «Έχει κάνει συμφωνία με το διάβολο»

- «Ρουφάει το αίμα μικρών παιδιών, θυμάστε που είχαν εξαφανιστεί εκείνα τα δυο πίσω απ’ την Αγορά?»

- «Εγώ τη θυμάμαι καλέ σαν ήρθα παιδούλα απ’ το Αγρίνιο, κοντά καλτσάκια φορούσα ακόμα ίσα που μ’ είχε αποκόψει η μάνα και τότε αυτή ήταν κοτζάμ κοπέλα!»

- «Χωρίς άντρα και παιδιά, είναι αφύσικο, κάτι τέτοιες τις καίγανε τα παλιά τα χρόνια»

- «Καλά τους κάνανε, οι παλιοί ήταν σοφοί!»

Μονάχα η Αναστασία η μουγκή, κουνούσε το κεφάλι της σκεφτική και κοιτώντας έξω απ’ τα παράθυρα έγραφε στο μπιλιετάκι της:

« Η Μαρία δεν είναι σαν και μας» και τίποτε άλλο, σάμπως αυτό να τα εξηγούσε όλα.

Η γειτονιά μας ήταν στο πίσω μέρος μιας μεγάλης λεωφόρου. Τα ψηλά κτίρια στο πλάι της, επέτρεπαν στον ήλιο να κάνει την εμφάνιση του στο δρόμο μας μόνο νωρίς το πρωί, σχεδόν την υπόλοιπη μέρα ήμασταν βουτηγμένοι στο μισοσκόταδο.

Η Μαρία ήταν νησιώτισσα, μας είχε έρθει από τη Νάξο κι ορκίζομαι πως σαν άφηνε τη σοφίτα της και κατέβαινε για τα ψώνια της ημέρας, άφηνε στο διάβα της μια λεπτή γραμμή χρυσαφιού σα να λιώνανε κάτω απ’ τις σόλες της, ηλιαχτίδες.

Τη θυμάμαι πάντα γλυκομίλητη, λεπτή σαν αιθέρας, σαν άνεμος, σα μουσική, μια γυναίκα που δεν τη χωρούσε το μυαλό σου, που σου διέφευγε, νέα κι άσπιλη σα νιογέννητη νιφάδα, μια γυναίκα που δεν μπορούσες να της συγχωρέσεις το ότι δεν την άγγιξε η άλλη πλευρά του Καθρέφτη.

Μια φορά είχαμε σκαρφαλώσει όλα τ’ αγόρια, πάνω στο παλιό εργοστάσιο, ερειπωμένο τώρα, κι όπως ήμασταν ξαπλωμένοι στην ταράτσα είδα απέναντι μου και λίγο πιο κάτω το δωμάτιο της Μαρίας.

Σύρθηκα όσο πιο μπροστά μπορούσα σχεδόν σφηνώθηκα στα φαγωμένα κάγκελα και κοίταξα μέσα.

Να τι θυμάμαι:

Τη Μαρία ξαπλωμένη στο ξύλινο πάτωμα φυλακίζοντας τον ήλιο πάνω στο ηλιοκαμένο της κορμί, το πολύχρωμο μαντήλι που συγκρατούσε τα ξανθά μαλλιά της, τη σκόνη που χόρευε γύρω της φτιάχνοντας ένα νεφέλωμα από φως, το βιβλίο που ανάσαινε ήσυχα σαν χορτάτος εραστής δίπλα στη γλάστρα με τα μαβιά άνθη, το τσιγάρο που έκαιγε στα δάχτυλα της με μια γλυκερή πιπεράτη μυρωδιά που σ’ έκανε να πεινάς, να λιμοκτονείς, να λαχταράς.

Τον Αφρικάνικο άνεμο.

Τα κόκκινα βαμμένα νύχια.

Το Σεβιλλιάνικο φλαμέγκο στο τραντζίστορ.

Την κάψα του μεσημεριού.

Και τότε είχα εκείνη την παράδοξη σκέψη:

Η Μαρία δε θα γεράσει ποτέ.

Οι Μαρίες αυτού του κόσμου, δεν γερνούν

Η Μαρία δεν είναι σαν και μας.

Ήμουν 11 χρονών.

Και μ’ αυτή τη σκέψη έγινα άντρας.

Jazzmine in a pot

πρωταπριλιά

ενός λεπτού κραυγή
για τα αδέσποτα σκυλιά 
που αγαπούν τον ήλιο
για τους άστεγους ψαράδες
που ψάχνουν δόλωμα
στα τσιμέντα
βρες ένα κύμα
ένα λουλούδι
κάτι να μην είναι πλαστικό
ούτε μεταλλαγμένο
χόρεψε σε ένα κομμάτι αμμουδιά
άκου τι σου λένε τα πουλιά
σε ένα χαρτόνι γράψε
τι ζητάς
φώναξε το
τραγούδησε το
σου το έχω πει χίλιες φορές
μόνο η Άνοιξη μας ανήκει.
καλό μας μήνα.

Γιώργος Τρίκερι

στο παράλληλο σύμπαν που δεν έχει παράλληλες γραμμές

Claude Verlinde

τους καρκίνους στο δέρμα μου
τους πνίγω σαν άπτερα κοτόπουλα
δεν πότισα το δέντρο της κακίας
έμεινε ορφανό
ακλάδευτο 
πέθανε σαν γέροντας
φορώντας τη βέρα ενός γάμου
που δεν έγινε 
και μια δερμάτινη ζώνη 
γύρω από τον λαιμό.
βρέθηκα σε ένα θερμοκήπιο
βιβλία μέσα σε γλάστρες
γάτες να ποζάρουν περήφανες
σε σκαλιστές κορνίζες.
σε είχα γνωρίσει ξημέρωμα
σε ένα λεωφορείο
οι δίσκοι βινυλίου που κρατούσα
έκρυβαν την στύση μου
η μάνα σου ποτέ δεν με συμπάθησε
επειδή έλεγα ότι τα διαμάντια
είναι κάρβουνα
ότι η απληστία μας κάνει το χρυσάφι πολύτιμο
όταν έμαθα ότι αρραβωνιάστηκες
έναν κοσμηματοπώλη
πείστηκα, έστω και αργά
ότι ο θεός φοράει ρόλεξ
μέθυσα
ξενιτεύτηκα
έγινα ορειβάτης
χειμερινός κολυμβητής
όταν γύρισα στη μικρή μου πατρίδα
η ατμόσφαιρα μύριζε βενζίνη
άναψα ένα σπίρτο
να έρθεις εσύ μετά
να τα σβήσεις όλα.

Γιώργος Τρίκερι

House Of Cards

Francis Ford Coppola! Όχι αυτός είναι άλλος. Francis Underwood, ο Dealer! Ξέρει πότε θα κάνει raise αλλά ποτέ fold! Ο Γερουσιαστής που τόλμησε ο Πρόεδρος των Η.ΠΑ. να ''προδώσει'', αφού πρώτα ο Francis βοήθησε τον ίδιο και την παράταξη του κατά κύριο λόγο, να κερδίσουν τις εκλογές. Του είχε εμπιστευθεί το Υπουργείο Εξωτερικών. Ο Πρόεδρος όμως τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και ο Francis τα πήρε στο κρανίο! Ποιος είδε τον ''Θεό'' και δεν τον φοβήθηκε! Αυτό που ακολουθεί και θα ολοκληρωθεί ενδεχομένως με την ανάληψη των καθηκόντων της Προεδρίας από τον Γερουσιαστή, είναι μια υπολογισμένη παρτίδα σκάκι  με συμπαραστάτισσα την γυναίκα του Claire. Αν και ο Doug δεν ξέρει σκάκι – στενός συνεργάτης και πρώην Αλκοολικός του Γερουσιαστή με θητεία στις μυστικές υπηρεσίες- , μαζί με το ζεύγος Underwood, εξολοθρεύουν έναν – έναν τους εσωτερικούς αντιπάλους τους χρησιμοποιώντας και το τελευταίο δυνατό μέσο πίεσης που διαθέτουν. Ένα βαρύ πολιτικό θρίλερ, η σειρά κυλάει με τέτοιο τρόπο που δεν την βαριέσαι στιγμή. Ο Francis παίζει και με τον θεατή, κάνοντας συχνά – πυκνά ερωτήσεις και απατώντας στα διάφορα θέματα που προκύπτουν και που τον φέρνουν ολοένα και ένα βήμα μπρος το οβάλ γραφείο του White House. Ο δις βραβευμένος με Oscar Kevin Spacey δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της ζωής του. Η Robin Right ανανεωμένη όσο ποτέ βοηθάει και αυτή με τον δικό της τρόπο για να εκπληρώσει τις άγριες επιθυμίες του συζύγους της. Διευθύνει μια Μ.Κ.Ο με έδρα την Washington. Ασχολείται με τον επαναπατρισμό των Τσετσένων στη ρωσία! Όχι λάθος με αυτόν ασχολούνται άλλοι από το μακρινό 1997! Την σειρά έχουν σκηνοθετήσει καταξιωμένοι σκηνοθέτες -έχω μετρήσει μέχρι στιγμής 12, μόνο εγώ και εσύ δεν έχουμε πάρει μέρος (Ναι εσένα δείχνω)- όπως ο David Fincher και ο Joel Schumacher. Μάλιστα όπως μου αποκάλυψαν οι έμπειροι συνεργάτες μου που έχω ανά τον κόσμο, Kevin Spacey και David Fincher θα συνεργαστούν και στην νέα ταινία του τελευταίου, με θέμα την ζωή του Sir Winston Leopard Spencer – Churchill (Ελπίζω να αρκεστούν στο Winston Churchiil σκέτο). Έχουν συνεργαστεί και στην πλέον κλασσική πετυχημένη ταινία Seven που βάζει το Star μετά τις 03.00 τα ξημερώματα ανά τρεις μήνες και κάτι μέρες! Δεν ξέρω αν θα διακρίνεις κοινά στοιχεία με τον Francis αναγνώστη μου, αλλά θα τον παραδεχθείς. Αν είσαι στέλεχος σε μεγάλη εταιρεία πολλών υψηλών συμφερόντων ίσως τον μιμηθείς αν πάλι είσαι ένας απλός εργαζόμενος που βγάζει το ψωμί του για να επιβιώσει, δεν σου εγγυώμαι τι θα κάνεις! Ο Μπαράκ Ομπάμα είναι φανατικός φίλος της σειράς. Εγώ θα τον συμβούλευα να συνεχίσει να το βλέπει μπας και περάσει αυτό το ρημαδιασμένο το πολυνομοσχέδιο για την υγεία. Επίσης θα συμβούλευα και τον Νικήτα (ονόματα δεν λέω  υπολήψεις δεν θίγω) να αρχίσει να το βλέπει! Πάω να ανάψω το τσιγάρο μου και να σταθώ δίπλα στο παράθυρο, τικ – τακ! 

ΥΓ1. Έτσι εξηγείται γιατί γίνονται κακές ταινίες τα τελευταία χρόνια στο Holywood. Αφού κάνουν τόσο γαμάτες σειρές! 

ΥΓ2. Η σειρά κυκλοφορεί αποκλειστικά στο διαδίκτυο. Όλη η σεζόν βγήκε σε μία μέρα. Ένα και δύο. 

ΥΓ3. Συνήθως βάζω ΥΓ1,2 και τρία, αλλά σήμερα δεν έχω κάτι να πω για να το υποστηρίξω. Οπότε (ΥΓ3) σκέτο.

Π. Πόντικας