Το Κοινωνικό Ωδείο ζητάει εθελοντές καθηγητές

Αγαπητοί φίλοι το κοινωνικό ωδείο λειτουργεί εδώ και  δύο χρόνια στην Αθήνα. Έχουν περάσει από τις τάξεις του περίπου 100 εθελοντές καθηγητές και πολύ περισσότεροι μαθητές.

Αυτή τη στιγμή η ομάδα των εθελοντών (καθηγητών και όχι μόνο) είναι 32 άτομα.
Ψάχνουμε καινούριους εθελοντές καθηγητές μουσικής.

Πιο ειδικά χρειαζόμαστε καθηγητές : κλασικού πιάνου, κλασικής κιθάρας, φλάουτου , τσέλου, θεωρητικών.

Φυσικά  κάθε άλλη προσφορά καθηγητή δε θα απορριφθεί. Απλά αυτές είναι οι άμεσες ανάγκες μας για εκπαιδευτικό προσωπικό αυτή τη στιγμή.Θα προτιμήσουμε ανθρώπους με εμπειρία στη διδασκαλία και μεγάλη αγάπη για τα παιδιά και τη μουσική . Επίσης θα προτιμήσουμε καθηγητές που μπορούν να έρχονται να διδάσκουν στους χώρους του ωδείου.

για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ. 

off

παρασυρθήκαμε σε άγνωστες ατμόσφαιρες
μπίλιες ενός κοσμικού μπιλιάρδου
μια αόρατη στέκα
σαν αόρατος εραστής
σαν αφηνιασμένο αγρίμι
μας μαστιγώνει αλύπητα.
ένα επίμονο βλέμμα
παρατηρεί τις κηλίδες του κοινού μας αίματος
καθώς στάζουν στη μπλε οθόνη
ενός σκονισμένου λαπ τοπ
μια θυμωμένη γάτα ξερίζωσε τα μισά πλήκτρα
επειδή δεν της έδινες 
σημασία καμία
το Γάμα χάθηκε
το ρούφηξε η ηλεκτρική σκούπα
δεν μπορώ να γράψω
σ αγαπώ
ούτε να σε κάνω delete
ούτε στο φούρνο δεν θα ψήσουμε πατάτες
με τσένταρ
και μπέικον
το I got you under my skin
μόνος τώρα θα ακούω
στην ίδια βεράντα
που μια νύχτα τράβηξες την πρίζα από το φεγγάρι
και έσβησε.

Γιώργος Τρίκερι

We are creatures that should not exist

Τελειώνοντας τα μαθήματα περασμένο Νοέμβρη-Προσωπικό Ιδιωτικής Ασφάλειας-μόνο ένα πράγμα είχα στο μυαλό μου, να γίνω detective! Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μία αίτηση για χορήγηση αδείας, μια βεβαίωση έναρξης επιτηδεύματος και ένα αντίγραφο ποινικού μητρώου.
Μικρός θυμάμαι ήθελα να γίνω ή detective ή δημοσιογράφος ή να γράφω σενάρια για κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Ποιος δεν έχει ταυτιστεί με τον Samuel Spade στο Γεράκι της Μάλτας ή με τον Edmunt J. Exley στο L.A Εμπιστευτικό ακόμα και με τον Harry Angel στον Δαιμονισμένο Άγγελο! Μου γεννήθηκε ιδέα να δημιουργήσω τον ''δικό''μου Αστυνόμο Μπέκα όπως έκανε ο Γιάννης Μαρής. Άρχισα να γράφω μανιωδώς μέρα – νύχτα ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο. Στις 12 Ιανουαρίου ξεκινάει καινούργια σειρά με τον τίτλο ''Αληθινοί Ντετέκτιβ''! Στους Πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Μάθιου Μακόνεχι (Αυτός που με έμαθε πως να χωρίζω σε δέκα μέρες) και ο Γούντι Χάρλεσον (Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν! Άκου εκεί...). Θα κάτσω να το δω σκέφτηκα! Ήδη είχα γράψει τρία επεισόδια! 
Μεταφερόμαστε στην Λουιζιάνα σε μια μικρή Πόλη όπου μια μέρα ο Τύπος σοκάρεται όταν αποκαλύπτει κακοποιήσεις ανηλίκων σε θρησκευτικό σχολείο της περιοχής. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν οι φήμες κάνουν λόγο για σατανισμό στους κόλπους της τοπικής εκκλησίας. 
Το True Detective είναι εξαίσια ψυχοπλακωτικό, σκοτεινό, καταθλιπτικό και ψαγμένο! Θα παρατηρήσετε ότι ο σεναριογράφος ασχολείται περισσότερο με τους δύο ντετέκτιβ που καλούνται να ερευνήσουν την υπόθεση και τον διαταραγμένο ψυχισμός τους, παρά με την ίδια την ίδια την δολοφονία! Το ΜΕΓΑΛΟ ΑΤΟΥ είναι η εξαιρετική χημεία των δύο πρωταγωνιστών. 
O Nic Pizzolatto δεν ήθελε και πολύ για να πείσει τον Μακόνεχι να συμμετάσχει στο νέο του εγχείρημα. Ο Μακόνεχι με την σειρά του (ο οποίος στην αρχή προορίζονταν για το ρόλο του Μάρτι) έπεισε τον παλιό φίλο του Γούντι και τα υπόλοιπα είναι ιστορία! 
Στην ουσία δεν αποτελεί μια τηλεοπτική σειρά, αλλά μια ταινία κομμένη σε οκτώ μέρη και γυρισμένη με φιλμ, κάτι εξαιρετικά σπάνιο πλέον. Φανατικός οπαδός της σειράς είναι ο Μακόνεχι! Με εξαίρεση  την βράβευση του στις 2 Μαρτίου στο Dolby Theater όπου παρέστη για να παραλάβει το αγαλματίδιο του δεν έχει χάσει ούτε επεισόδιο! 
Και όμως η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή! Οι αποκαλύψεις έγιναν το 2005. Ο Πάστορας της εκκλησίας Louis David Lamonica παραδόθηκε στις αρχές και παραδέχθηκε την κακοποίηση ανηλίκων έως το 2003. Οι αστυνομικοί είπαν ότι τους αποκάλυψε ότι το 2000 ''τοποθετήσαμε ένα μικρό κορίτσι πάνω σε μια πεντάλφα, σφάξαμε μια γάτα και λούσαμε την κοπέλα με το αίμα της. Από τότε αρχίσαμε να λατρεύουμε τον Σατανά''. 
Η σειρά γυρίστηκε στην Νέα Ορλεάνη όπου μετακινήθηκε ολόκληρο το cast των ηθοποιών και το συνεργείο για περίπου έξι μήνες προκειμένου να ολοκληρώσουν τις 450 σελίδες σεναρίου! 

Υ.Γ.1 Ο Ραστ και ο Μάρτιν μπορούν να διακρίνουν πλέον το φως των αστεριών, εσείς;;;

Υ.Γ.2 What happens in New Orleans, stays in New Orleans. 

Υ.Γ.3 Darkness, yeah, yeah....

Π. Πόντικας.

οκτώ ζωές και μια του γείτονα, εννιά

με γέννησε άμυαλος θεός με μια τυφλή κατσίκα
βρέφος τριών μηνών
με έφεραν στη πόλη
σπούδασα μπαλέτο και μαγειρική
στα τετράδια μου ζωγράφιζα υποβρύχια, ήλιους
και ξανθούς ποδοσφαιριστές.
μια φορά με σήκωσαν να πω μάθημα
"στη δημοκρατία η μειοψηφία ζει δυστυχισμένη"
είναι το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό
και το ξεστόμισα
οι δάσκαλοι με θεώρησαν 
ψυχοπαθή και ψυχοβγάλτη
αλλά χόρευα τόσο όμορφα
που τους μάγευα όλους.
στα δεκαπέντε παντρεύτηκα
μια μικρή ρωσίδα μπαλαρίνα 
μιλούσαμε διαφορετικές γλώσσες
κι έτσι ο γάμος μας ήταν ευτυχισμένος
κάναμε σεξ μόνο στη ταράτσα
κοιτώντας 
διαφορετικά άστρα ο καθένας.
μετά από είκοσι χρόνια γάμου
έμαθε ελληνικά
και τσακωθήκαμε για πρώτη φορά
μετά την απήγαγαν εξωγήινοι 
ή το έσκασε με τον γείτονα
δεν ρώτησα λεπτομέρειες.
έμεινα μόνος με δύο έφηβες κόρες
έκανα το μόνο που ήξερα να κάνω
τις δίδαξα να χορεύουν
σαν να μην υπάρχει βαρύτητα
σαν να μην είχαν οστά τα κορμιά τους
ερωτεύτηκαν δίδυμους μουσικούς
και περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο.
το σπίτι φαίνεται τόσο άδειο
χωρίς τα κοριτσίστικα γέλια
και τα κοινόχρηστα είναι πολλά.
λέω να γυρίσω στο χωριό.

Γιώργος Τρίκερι

Δύο σταγόνες

Δύο σταγόνες φως είναι αρκετός δρόμος;
Βιάζεσαι πολύ σαν θερίζεις τις λέξεις.
Αλλοπαρμένη δεν κοντοστέκεσαι ούτε
σε μύριες δροσερές στιγμές.
Εισ' από λάβα, εσύ, του αέρα πλάσμα.
Μόνο σαν παγώσει η ματιά σου
αργεί η σκέψη
και μας ταξιδεύει.
Θυμάται εικόνες, μυρωδιές, το χαμόγελό σου
σαν έτρεξες και σταμάτησες απότομα μπρος μου.
Είναι αυτό το ταξίδι που σε πάει σ' άλλα ταξίδια,
πιο μακρινά.
Χαράζει στο στόμα σου ένα ρήγμα
που μέσα του μπορούν να χωρέσουν ανείπωτες ελπίδες.
Περιμένω.
Δε φεύγεις, αλλά δεν εισ' εδώ • ακόμα.
Περιμένω.
Πίνω λίγο νερό, αλλά δε με δροσίζει • καθόλου.
Χαϊδεύω το χαρτί. Απαλά.
Αλλά ο νους αλλού καλπάζει.
Θέλω κι' εγώ εκεί να βρεθώ.
Κάποτε...
σύντομα!

Ένατη χρονιά του ελληνικού φεστιβάλ comics-Celebrating 9th Art

H Ελληνοαμερικανική Ένωση και η Comicdom Press διοργανώνουν για ένατη συνεχή χρονιά στις 4, 5 και 6 Απριλίου, στους χώρους της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, το μοναδικό ελληνικό φεστιβάλ αφιερωμένο στα comics. 

Αποδεικνύοντας ότι η αγάπη για τα comics δεν γνωρίζει καλλιτεχνικά ή γεωγραφικά σύνορα, το Comicdom Con Athens παρουσιάζει τους επίσημους προσκεκλημένους της φετινής διοργάνωσης: ο καταξιωμένος Ισπανός σεναριογράφος Enrique Sánchez Abulí, συν-δημιουργός του δημοφιλούς Torpedo 1936 (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες). Ο βραβευμένος με Eisner Award Βρετανός σχεδιαστής Glenn Fabry, πασίγνωστος για τα θρυλικά εξώφυλλά του σε τίτλους όπως Hellblazer και Preacher. Η ανερχόμενη Ιταλίδα σχεδιάστρια, Emanuela Lupacchino, γνωστή για τα σχέδιά της σε τίτλους μεγάλων αμερικανικών εκδοτικών. Η Γαλλίδα εικονογράφος και δημιουργός comics, Pénélope Bagieu το comic της οποίας (Josephine) πρόσφατα μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη (σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος). Ο ταλαντούχος Ιρλανδός δημιουργός Stephen Mooney (σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιρλανδίας). Ο Νορβηγός σχεδιαστής comics και εικονογράφος, Martin Ernstsen (σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Νορβηγίας). 


Με τη συγκυρία της ένατης διοργάνωσης του φεστιβάλ και επειδή τα comics είναι η αποκαλούμενη 9η τέχνη, η φετινή έκθεση τιτλοφορείται «Celebrating 9th Art». Σε αυτήν θα παρουσιαστούν, από χώρες όπως η Καμπότζη, η Κίνα, το Ισραήλ, η Πορτογαλία, η Λετονία, η Παραγουάη και η Λετονία, αυθεντικές σελίδες, comics, graphic novels και εικονογραφήσεις απ' όλο τον κόσμο, με στόχο να υπογραμμιστεί η οικουμενικότητα της τέχνης των comics. Μεγάλο μέρος του υλικού θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Στο καθιερωμένο πλέον παιδικό πρόγραμμα, οι μικροί φίλοι της 9ης Τέχνης θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε σεμινάρια εξοικείωσης με τα comics μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι καθώς και να παρακολουθήσουν ταινίες κινουμένων σχεδίων. Την εικονογράφηση του εξωφύλλου του καταλόγου φιλοτεχνεί, αποκλειστικά για την εκδήλωση, ένας από τους διεθνείς προσκεκλημένους του Comicdom Con Athens. Φέτος, έχουμε τη χαρά να την υπογράφει η Emanuela Lupacchino ενώ την επίσημη εικονογράφηση του Comicdom Con Athens 2014 έχει επιμεληθεί ο δημιουργός comics, Γιώργος Καμπάδαης. Όλοι οι επισκέπτες θα λάβουν, εντελώς δωρεάν, τον έγχρωμο, πολυσέλιδο κατάλογο με το πρόγραμμα και τα events του τριημέρου.
Είσοδος ελεύθερη

πηγή: elculture.gr
για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ.

"Όταν το σπίτι είναι άδειο, ακούς πιο έντονα τα βήματα σου που 
σέρνονται, νιώθεις πιο βαθιά την ανάσα σου που λιγοστεύει, τον λυγμό σου στην ηχώ του κενού και το δάκρυ στάζει σε κάθε πικραμένο σου βήμα. Δεν είναι πόνος ακριβώς. Είναι ότι σου ξεριζώνουν αναμνήσεις. 
Καληνύχτα. "

Δ.Π.Β.

Τσάι τσουκνίδας

Στην εναλλακτική ιατρική το τσάι τσουκνίδας το χρησιμοποιούν ως γενικό τονωτικό για την υγεία, στη θεραπεία της αναιμίας, του ίκτερου, του άσθματος, του καρκίνου, του διαβήτη, της βρογχοκήλης, των προβλημάτων στα νεφρά, για το σύνδρομο δυσαπορρόφησης και των αλλεργιών όπως της αλλεργικής ρινίτιδας. Το τσάι τσουκνίδας μπορεί επίσης να βοηθήσει στη θεραπεία παθήσεων του κυκλοφοριακού συστήματος και στην ροή του αίματος. Είναι ιδιαίτερα ευεργετική σε άτομα που πάσχουν από βαριά ή υπερβολική εμμηνόρροια, από ρινορραγία, αιμορροΐδες, του κρυολογήματος, στις εντερικές διαταραχές, στην υψηλή αρτηριακή πίεση, στον πόνο στις αρθρώσεις και στη θεραπεία των κιρσών. Το Πανεπιστήμιου του Maryland συνιστά να καταναλώνουμε ημερησίως 3 έως 4 κούπες αφέψημα τσουκνίδας για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, της αλλεργικής ρινίτιδας και του καλοήθους καρκίνου του προστάτη. Το τσάι τσουκνίδας έχει καθαρτικές ιδιότητες, βοηθάει σε ασθένειες και φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος και της χολής. Είναι επίσης πολύ ευεργετικό σε άτομα που πάσχουν από διαβήτη, επειδή μειώνει το σάκχαρο στο αίμα και το επίπεδο της γλυκόζης στο αίμα. Είναι χρήσιμο ακόμη και στην εξάλειψη ιών και βακτηριακών μολύνσεων. Το τσάι τσουκνίδας μπορεί να παρασκευαστεί με φρέσκα και αποξηραμένα φύλλα σε ζεστό νερό. Εκτός από το τσάι τσουκνίδας μπορούμε εύκολα να παρασκευάσουμε χυμό τσουκνίδας. Συγκεντρώνουμε φρέσκα φύλλα τσουκνίδας, τα πλένουμε και τα απλώνουμε σε ένα χαρτί κουζίνας για να απορροφήσει όλα τα περιττά υγρά. Τα βάζουμε στον αποχυμωτή και η πάστα που προκύπτει την φιλτράρουμε μέχρι να βγει ο χυμός της. Ένας άλλος τρόπος που μπορούμε να κάνουμε όταν δεν έχουμε αποχυμωτή είναι να βάλουμε τα φύλλα τσουκνίδας στο μπλέντερ με λίγο νερό και στη συνέχεια φιλτράρουμε τον πολτό τσουκνίδας.

πηγή: enter2life.gr
για ένα εκτενές άρθρο σχετικά με την τσουκνίδα και τις θεραπευτικές της ιδιότητες πάτησε εδώ. 

Θ

Pierre Mornet 

Θάνατος. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που μόλις διάβασαν αυτή τη λέξη ,θα σκέφτηκαν αυθόρμητα “Τίποτα πιο ευχάριστο δεν έχει να μας πει αυτή η κοπέλα με τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο”; Η απάντηση είναι ότι έχω πάρα πολλά ευχάριστα να σας πω- μόλις έφαγα μια γκοφρέτα σοκολάτα, ένα παιδί σήμερα μου χαμογέλασε τρίβοντας το πρόσωπό του στα πόδια της μητέρας του,  καθώς οδηγούσα ένιωσα τις ακτίνες του ήλιου να μου ζεσταίνουν την κρύα μου μύτη ενώ ταυτόχρονα άκουγα στο ραδιόφωνο τζαζ ήχους και μελωδίες Νίνα Σιμόν, ένα αγαπημένο μου πρόσωπο μου έφτιαξε ένα φλιτζάνι τσάι με γεύση βανίλια ενώ παράλληλα βλέπαμε μια ταινία με προορισμό το φεγγάρι και πολλά πολλά άλλα...

Αλλά μέσα σ'όλα αυτά- τα όμορφα, τα υπέροχα, τα φωτεινά, τα γεμάτα ζωή κι αισιοδοξία γεγονότα- ξαφνικά ξεπετάχτηκε κι αυτή η λέξη από “Θ”. Κι ακαριαία χίλιες σκέψεις, χίλια συναισθήματα άρχισαν να με καταδιώκουν κι εγώ άρχισα να τρέχω, να κάθομαι απότομα και να σηκώνομαι για να ξανατρέξω μέχρι που τελικά βρήκα καταφύγιο σ'αυτή την λευκή-προ ολίγου- ηλεκτρονική σελίδα.

Θάνατος λοιπόν. Τι λέξη κι αυτή! Έχει απασχολήσει φιλόσοφους, ιστορικούς, επιστήμονες, δημοσιογράφους, νεκροθάφτες, σκηνοθέτες, νοσοκόμους, περαστικούς, φίλους, συγγενείς και πολλούς πολλούς άλλους. Και θα συνεχίσει να τους απασχολεί -αυτούς και τους πολλούς πολλούς άλλους- μέχρι να πεθάνουν. Αλλά είναι τόσοι πολλοί ,που είναι δύσκολο να πεθάνουν όλοι μαζί- εκτός κι αν μιλάμε για το θάνατο της ίδιας της ζωής, του πλανήτη μας, του γαλαξία μας, του σύμπαντος. Άρα, μαθηματικά τεκμηριωμένα, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα τον απασχολεί αυτή η τρισύλλαβη λέξη και θα περνά στιγμές -όπως αυτή που βιώνω εγώ τώρα, όπου θα θέλει να εκφράσει τις σκέψεις του, τις ανησυχίες του, τα κενά του... τις λέξεις του τελοσπάντων. Κι αυτό γιατί θα είναι ένας ζωντανός αυτός ο κάποιος -όπως είμαι κι εγώ, και θα' χει ένα μυαλό που θα δίνει ασταμάτητα χιλιάδες ή μάλλον δεκάδες + x (αναλόγως το ποιος είναι αυτός ο κάποιος) σκέψεις ,όπου το x μπορεί να είναι οποιοσδήποτε πραγματικός αριθμός ή ακόμα και φανταστικός αριθμός αν πρόκειται για κάποιον “φανταστικό κάποιον”. Και τώρα σίγουρα κάποιοι θα σκέφτηκαν γιατί μας μπερδεύει, αυτή η κοπέλα με το πληκτρολόγιο, μ' αυτά τα μαθηματικά ξαφνικά; Γιατί υπάρχουν κάποιοι που είναι προκατειλημμένοι με τα μαθηματικά ,γιατί απλά δεν είχαν ποτέ έναν καλό κάποιο δάσκαλο που να τους εξηγήσει ότι τίποτα δεν είναι δύσκολο, αλλά απλά άγνωστο, ότι δεν υπάρχει έξυπνος άνθρωπος, αλλά ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του εξυπνάδα και ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να φτάσει την εξυπνάδα του άλλου- κι αν κάποιος συγκρίνει το μυαλό του μ'αυτό του ενός κάποιου άλλου ποτέ δεν θα μπορέσει να το φτάσει (αφού δεν είναι το δικό του) και παράλληλα θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο κι από το δικό του-το μοναδικό υπέροχο δικό του μυαλό. Πόσα μοναδικά υπέροχα μυαλά έχουν γίνει από κάτι, τίποτα, επειδή δεν εμφανίστηκε ποτέ κάποιος να τους εξηγήσει τα πράγματα όπως τα αντιλαμβάνονται αυτά κι όχι όπως το μυαλό αυτού του ενός κάποιου δάσκαλου; Αλλά πώς έφτασα ξαφνικά να γράφω για όλα αυτά; Εγώ είχα ξεκινήσει από το θάνατο. Ας συνεχίσω λοιπόν.

Τώρα που το σκέφτομαι κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό μου σήμερα αυτή η λέξη από “Θ” κι η επιθυμία μου να θέλω να γράψω γι αυτήν. Ήταν μια αλυσιδωτή αντίδραση σκέψεων- μη ελεγχόμενη, που απελευθέρωσε τεράστια ποσά ενέργειας και ακτινοβολίας. Γι αυτό και ξέχασα το ζεστό τσάι και τη Νίνα Σιμόν και  άρχισα να σκέφτομαι το θάνατο. Φόρεσα τα μαύρα γυαλιά μου για να προφυλαχτώ από την επικίνδυνη ακτινοβολία και άρχισα να πηγαινοέρχομαι πάνω κάτω προσπαθώντας να διοχετεύσω όλη αυτήν την ενέργεια που είχε απελευθερωθεί με την έκρηξη αυτής της πυρηνικής βόμβας.

Θάνατος, θάνατος, θάνατος, θάνατος, θάνατος...Αναρωτιέμαι ποιες θα είναι οι παρενέργειες αν συνεχίσω να σκέφτομαι αυτή τη λέξη. Να, μπήκε και το “θα” στην κουβέντα. Το “θα” του μέλλοντος συνάντησε το “θα-...” του τέλους. Θα- νατος ! Σαν να τον βλέπω αυτόν τον κάποιο. Εκεί που άρχισε να κάνει όνειρα και σχέδια και σκέψεις μακρινές και ταξιδιάρικες, ξαφνικά είδε το θάνατο να έρχεται. Θα- Να'τος! Και πώς να μην έρθει μ'όλα αυτά τα “θα” του μέλλοντος που άκουγε; Είναι σαν να ακούς την πρώτη συλλαβή του ονόματός σου κι εκεί που τα αντανακλαστικά σου γυρίζουν το κεφάλι σου προς την πηγή του ήχου ,ξαφνικά διαπιστώνεις ότι δεν φωνάζουν εσένα. Κι εντάξει να συμβεί μία φορά, αλλά όταν επαναλαμβάνεται το λιγότερο που μπορεί να συμβεί είναι να εκνευριστείς. Κι όσο πιο πολύ ακούγεται τόσο περισσότερο εκνευρίζεσαι. Εκνευρίζεσαι, θυμώνεις, εξοργίζεσαι, βγαίνεις εκτός ελέγχου και κάπως έτσι γίνονται τα εγκλήματα πάθους. Και πώς να μην εξοργιστεί πια αυτός ο θάνατος αφού κανείς δεν τολμάει να τον αποκαλέσει με το όνομά του, αλλά παίζει με το όνομά του- άθελά του, αλλά το ίδιο κάνει- ενώ δεν φοβάται να μιλάει για το μέλλον και να μιλάει και να μιλάει και να μιλάει, αντί να κάνει ,κάνει, κάνει. Κι όσο πιο πολύ μιλάει ,τόσο πιο πολύ περνάει ο χρόνος και τόσο πιο πολύ εκνευρίζεται ο θάνατος. Τώρα θυμήθηκα μια πρόταση που είπε προχτές η δασκάλα χορού βλέποντάς κάποιες μαθήτριες να δοκιμάζουν-όπως όπως και ό,τι ό,τι βγει-από την αριστερή γωνία τον συνδυασμό που αρχικά είχε υποδείξει από την δεξιά γωνία: “Τώρα είναι η στιγμή.Τώρα πρέπει να γίνουν τα πράγματα, γιατί... Γιατί  η ζωή περνάει και φεύγει”.  Πολύ βαρύγδουπα και ποιητικά όλα αυτά. Πωπω, δεν αντέχω. Πωπω, δεν μπορώ. Πωπω και ωπωπ και ωχωχ και αχαχ και χαχα τελικά. Και τώρα που το σκέφτηκα πάλι ανέφερα κάποιον δάσκαλο. Φαντάζεστε να υπήρχε ένας δάσκαλος που θα μας μάθαινε το “Θάνατο”;  Μαθαίνεται άραγε ο θάνατος; Μου' ρθε τώρα εικόνα στο μυαλό. Ένας κάποιος δάσκαλος να γράφει στον πίνακα με κιμωλία : “Θ = ∫∞” .

Και κάπου εδώ λέω να σταματήσω να γράφω.

        Βίκυ Μιχαλοπούλου

a house is not a home. μέρος πρώτο

θύμισε μου να σου πω
 για το σπίτι που δεν έζησε κανείς. τους τοίχους του όρθωσε η ματαιοδοξία.
ένα φτωχό αγόρι με άτακτα μαλλιά έφυγε από το χωριό του μετά τον πόλεμο που του πήρε τον πατέρα και του χάρισε ένα παράσημο που δεν τρωγόταν. 
τις κρύες νύχτες θυμόταν τα λόγια της αδελφής του
"μόνο εσύ θα μας σώσεις από την φτώχεια"
μπήκε στην Ιατρική, οι ψηλοί ξανθοί τον κορόιδευαν γιατί τα γερμανικά του ήταν χοντροκομμένα και το δέρμα του σκούρο, κληρονομιά από έναν προπάππου Σαρακηνό που ξέβγαλε ο Παγασητικός.
έγινε οφθαλμίατρος τρανός 
"θαυματοποιός" ψιθύριζαν οι κυρίες  της Βιέννης που δεν τον προσκαλούσαν ποτέ στα σαλόνια τους γιατί έμοιαζε πολύ με neger και θα τους μαγάριζε το σπιτικό.
γύρισε στο χωριό  το καλοκαίρι του 55 
φίλησε την αδελφή του και αγόρασε το μεγαλύτερο σπίτι του χωριού γι΄αυτήν και την μάνα του.
η γραία του έλεγε
"είσαι γλυκό παλικάρι, μοιάζεις του γιου μου, είναι γιατρός στα ξένα"

Γιώργος Τρίκερι

ηδονοβλεψίες της φύσης

Abduction of the Sabine Women by Dr. Seuss.

στον πρωινό περίπατο
άκουσα έναν σπαραξικάρδικο ήχο
σαν να μαστίγωνε κάποιος τον Τομ Γουέιτς
πλησίασα μήπως ήταν κάποιο πληγωμένο ζώο.
δύο βατράχια σφιχταγκαλιασμένα έκαναν σεξ
οι σκύλοι κι εγώ σταθήκαμε σε διακριτική απόσταση
να απολαύσουμε το θέαμα
η βατραχίνα τέντωνε το λαιμό της 
και γέμιζε το τοπίο με τις κακόφωνες κορώνες της
ένα κοράκι κάθισε στο διπλανό δέντρο
και παρατηρούσε τους εραστές
είμαι παιδί της πόλης
δεν ξέρω αν τα κοράκια τρώνε βατράχια
του φώναξα
"μην τολμήσεις"
ούτε που γύρισε να με κοιτάξει.
το μεσημέρι που θα γυρίσει η γυναίκα μου σπίτι
θα την αγκαλιάσω
θα της δαγκώσω τον λαιμό
θα της ψιθυρίσω λέξεις
που ανήκουν μόνο σε εκείνη
θα αναρωτιέται πάλι 
τι με πιάνει και γίνομαι 
τόσο ρομαντικός.

Γιώργος Τρίκερι

3200

Justin Novak, Disfigurines

αν δεν καείς 
σαν ήλιος
σαν άτακτος Ίκαρος
σαν υπερόπτης Φαέθων
σαν αδέσποτη μολότοφ
πως να καταλάβεις
ότι ο έρωτας
είναι μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά
όχι ένα ήσυχο τζάκι.

Γιώργος Τρίκερι  

Αφιέρωμα στο Σύγχρονο Αμερικάνικο Ντοκιμαντέρ

Το Αφιέρωμα στο Σύγχρονο Αμερικανικό Ντοκιμαντέρ, που θα πραγματοποιηθεί από τις 10 μέχρι τις 27 Μαρτίου σε Αθήνα, Νάουσα και Θεσσαλονίκη, μας προσκαλεί να απολαύσουμε βραβευμένες ταινίες της ανεξάρτητης αμερικανικής παραγωγής των τελευταίων δυο ετών. Κάνοντας στάση σε τρεις πόλεις της Ελλάδας, το αφιέρωμα αυτό ανοίγει ένα παράθυρο στη σύγχρονη κινηματογραφία αλλά και σε άγνωστες πτυχές της αμερικανικής κοινωνίας.

Ειδικά για το Αφιέρωμα θα ταξιδεύσουν στην Ελλάδα δύο  εξπέρ του είδους, ο σκηνοθέτης Chris Kenneally και η παραγωγός Andrea Meditch, οι οποίοι θα μας βοηθήσουν να γνωρίσουμε το ντοκιμαντέρ μέσα από σειρά συζητήσεων με το κοινό και εργαστηρίων για κινηματογραφιστές και σινεφίλ.

H ταινία του Chris Kenneally “Side by Side” θα ανοίξει το Αφιέρωμα με μια  προβολή στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, παρουσία του σκηνοθέτη, στις 10 Μαρτίου. O πρωταγωνιστής της ταινίας Keanu Reeves αναλαμβάνει ρόλο ντετέκτιβ του σελιλόιντ και ερευνά πού πήγε η μαγεία του φιλμ και ποιοι σκηνοθέτες έχουν ταχθεί στο πλευρό της ψηφιακής επανάστασης. Συμμετέχουν κορυφαίοι δημιουργοί όπως οι George Lucas, James Cameron, David Fincher, David Lynch, Martin Scorsese, Christopher Nolan, Lars von Trier και πολλοί άλλοι

Το Αφιέρωμα στο Σύγχρονο Αμερικανικό Ντοκιμαντέρ διοργανώνεται από την Πρεσβεία των Η.Π.Α. στην Αθήνα σε συνεργασία με το Exile Room.

κυκλοφορεί το καινούργιο τεύχος της Σχεδίας σε λίγες μέρες

Οι συγγραφείς Βασίλης Αλεξάκης, Αύγουστος Κορτώ και οι ηθοποιοί Γιούλικα Σκαφίδα, Χρήστος Λούλης και Γιώργος Πυρπασόπουλος υποστήριξαν την Σχεδία, πουλώντας για μια ημέρα το ελληνικό περιοδικό δρόμου στο κέντρο της Αθήνας. Η Σχεδία δεν πωλείται στα συνήθη σημεία διάθεσης Τύπου, όπως περίπτερα, αλλά αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από διαπιστευμένους πωλητές. Οι πωλητές προέρχονται από ευάλωτες κοινωνικά πληθυσμιακές ομάδες: άστεγοι, άνεργοι και γενικώς άνθρωποι που αποδεδειγμένα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού το 50% πηγαίνει απευθείας στον ίδιο τον πωλητή. Αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο, αξιοπρεπές εισόδημα, αλλά και μέσο απεγκλωβισμού από το φαύλο κύκλο της κοινωνικής απομόνωσης και του αποκλεισμού. Αποτελεί επίσης ένα επιπλέον κίνητρο να ξαναχτίσουν τις ζωές τους.

Κερασία je t'aime

θα πλέξω το εγκώμιο της ευρύστερνης γυναίκας

που από όλους τους θεούς προσκυνά μοναχά τον έρωτα

με το ιδρωμένο μου σημειωματάριο

στέκομαι στη πλατεία του χωριού

και περιμένω να φανεί

εμπνέομαι από το προκλητικό της περπάτημα

χωρίς αιδώ λικνίζεται

χαρίζει το απρεπές της χαμόγελο

σε όλα τα αγόρια της γειτονιάς

καθώς βολτάρει

το κορμί της ένα γυαλιστερό βιολοντσέλο
η μοίρα της ορίζει να χαρίζει ηδονές
μια απλή της κίνηση εγείρει ευγενικά πάθη
δεν θέλω να είμαι πια ο ντροπαλός ποιητής
που γράφει στρογγυλά φωνήεντα
για να παινέψω τις αμαρτωλές της καμπύλες
το μόνο που λαχταρώ 
είναι την ασέλγεια να γνωρίσω
στη ζεστή και ευρύχωρη αγκαλιά της.

Γιώργος Τρίκερι

στο Γιάννη

πόσο σπάνια είναι η γαλήνη μέσα στη πολύβουη λεωφόρο ...
λίγες οι στιγμές του απόλυτου μέσα στη καθημερινότητα ...
μια καθημερινότητα που την σκεπάζει η σιωπή, η μοναξιά, οι φωνές που δεν έχουν να πουν τίποτε ...
Ένα φως σε μια ατέλειωτη αλάνα ...
Από αυτές που στολίζουν τις εφηβικές μας αναμνήσεις, τα τελάρα της εξαρτημένης σκέψης, τους Αυγουστιάτικους ματωμένους αγγέλους ...
Κάθε επαφή με την πραγματικότητα, οδυνηρός φόρος στις εμπειρίες της ζωής.
μιας ζωής που φωτίζεται από φαντασιώσεις μπαλκονιών που λούζονται στο φεγγάρι και πεθαίνουν στις φιλοδοξίες κάποιου ανέλπιδου έρωτα. Ο ιστός της αράχνης κυκλώνεται από κόκκινα σύννεφα μιας βραδιάς που τελείωσε πριν καν αρχίσει ...
Μέσα σε λίγα λεπτά μια νύχτα γεμάτη από όλα αυτά που περίμενες ζωές ατέλειωτες θα δύσει ...
Χωρίς να μάθεις. Χωρίς ίσως να θέλεις να ξέρεις πως το αύριο θα είναι κιόλας παρόν σε υπερβολική ταχύτητα κι οι στιγμές που χάνεσαι, ξεμπλέκοντας τα δάχτυλα από το χτες, θα είναι αναμνήσεις ...

 για σένα που προσθέτεις μια μοναδική νότα σε όλα
Στάδιο 1:10 26 Γενάρη
Christina93

Το μπλε χρώμα στον κινηματογράφο

του Γιώργου Τσιρογιάννη

Μπλε: Το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας, το χρώμα της γαλήνης, αλλά παράλληλα και της μελαγχολίας. Το μπλε είναι ένα από τα πιο συχνά συναντώμενα χρώματα στη φύση. Γι αυτό και έχει χρησιμοποιηθεί στη ζωγραφική όσο λίγα χρώματα.

Μία ιστορία-θρύλος λέει πως ένας προπονητής ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ είχε βάψει κάποτε τα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων μπλε και έτσι νίκησε όλους τους αγώνες της σεζόν, που παίζονταν στην έδρα της ομάδας του. Στην ουσία, επηρέασε, λένε, τους αντιπάλους, ρίχνοντας τους ψυχολογικά με το μπλε, ενώ παράλληλα έκανε τους δικούς του παίκτες να αισθάνονται δυνατοί βάφοντας τα δικά τους αποδυτήρια κόκκινα. Αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί αυτή η ιστορία, δείχνει ξεκάθαρα, έστε και μέσω παραβολής, ότι το μπλε είναι το χρώμα της αδυναμίας, του εύθραυστου.

Το μπλε στον κινηματογράφο έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως με αυτή του την ιδιότητα. Άλλες φορές χρησιμοποιείται για να συνοδεύσει έναν αδύναμο χαρακτήρα και άλλες φορές απλώς για να δημιουργηθεί μία ψυχρή ατμόσφαιρα, που θα κάνει το θεατή να νιώσει αδύναμος.

Στα θρίλερ, το μπλε είναι το πιο κοινό χρώμα, ως το κατεξοχήν ψυχρό χρώμα. Δίνει την αίσθηση του κρύου, αφιλόξενου περιβάλλοντος.
Όμως και εκτός των θρίλερ, έχει χρησιμοποιηθεί και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως η «εύκολη λύση» σε ένα μεγάλο μέρος του κινηματογράφου, καθώς σχηματίζει αντίθεση με το χρώμα του δέρματος. Θα έλεγε κανείς ότι πάντα η χρωματική αντίθεση στην εικόνα δημιουργεί αισθητικό ενδιαφέρον. Μετά από τόση χρήση, παρ” όλα αυτά, όπως αναφέρεται και στο άρθρο μας Τι είναι τελικά το film look;, η αντίθεση μπλε-πορτοκαλί έχει αρχίσει να κουράζει. Για παράδειγμα, δες την πλειοψηφία των posters από χολυγουντιανά blockbusters.

Μια εξαίρεση ως προς αυτό αποτελούν οι ταινίες του Aki Kaurismäki, ο οποίος χρησιμοποεί το μπλε στις ταινίες του καθαρά σημειολογικά. Η αντίθεση μπλε και κόκκινου συνοδεύει τις αντιθέσεις στα συναισθήματα ή τα κίνητρα των χαρακτήρων του και χρησιμοποιείται προσεκτικά, όχι ως διακόσμηση, αλλά ως αφηγηματικό σύμβολο.

Κλασικός, πλέον, είναι ο χρωματισμός του κόσμου που έφτιαξε ο Tim Burton για την ταινία του Corpse Bride (2005). Θέλοντας να δείξει πως ο κόσμος των ζωντανών είναι ο πραγματικά νεκρός, επέλεξε να χρωματίσει την πόλη σε τόνους τους μπλε και του γκρι, ενώ παράλληλα έδωσε στον κόσμο των νεκρών έντονα, ζωντανά χρώματα.
Στην τελευταία σκηνή της Melancholia (2011) του Lars Von Trier, το μπλε έχει την τιμητική του – και πώς θα γινόταν μην την έχει, άλλωστε. Δύο αδύναμοι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με την καταστροφή του κόσμου, που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους. Όλο το σκηνικό γίνεται μπλε καθώς ο πλανήτης πλησιάζει με ταχύτητα καταπάνω τους. Εκεί βλέπουμε και τη διαφορά των δύο χαρακτήρων, καθώς η μία από τις δύο αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατή απ” όσο φαινόταν. Ωστόσο, ο επικείμενος θάνατος κάνει και τις δύο να μοιάζουν τόσο αβοήθητες, όσο θα ήταν οποιοσδήποτε έβλεπε έναν ολόκληρο πλανήτη να έρχεται για να συνθλίψει τη Γη σε λίγα δευτερόλεπτα. Άλλωστε, ακόμα και ο χαρακτήρας που αντιμετωπίζει την κατάσταση με ψυχραιμία, το κάνει επειδή δεν έχει να ελπίζει πια σε τίποτα.

πηγή: http://fps.com.gr/

τέσσερις τοίχοι

photo by Georgios Stylianopoulos

Βρίσκομαι πάνω στο χαλί.
Περπατάω προς την μέση και αργοσταματώ.
Γυρνάω στην πλάτη μου να δω ποιος είναι.
Δεν είσαι συ. Είσαι στο νου μου μοναχά.

Η μουσική παίζει χορό και εσύ φαίνεσαι κοντά.
Γυρνοβολάω μερικές φορές, κλείνω τα μάτια μου και
είσαι στην αγκαλιά μου αλλά ζαλίζομαι και χάνεσαι πάλι…

Αίσθηση σου παντού, αέρας αρωματισμένος με
τα πολύχρωμα μάτια σου. Θέλω να έρθεις κοντά
κι’ας μ’αρέσει που είσαι μακρυά μου, γιατί όσο είσαι
εκεί μπορώ να σ’ονειρεύομαι όσο ποθώ. Ποθώ πολύ.

Ζητάω ένα σου άγγιγμα, κι΄ας είναι να μην τελειώσει ποτέ.
Ξανά και ξανά και ξανά σε θυμάμαι και χαϊδεύω το μέλι σου
χωρίς να τ’ανακατώσω. Το παραμερίζεις για να δεις το απότομο πρόσωπό μου που σε θαυμάζει για να χαρίσεις στη διψασμένη μου ψυχή ένα ακόμη λάκισμα των χειλιών, δρόσισμα στην απόγνωση μου.

Ο πρώτος τοίχος είναι γαλάζιος και έχει πατημασιές σου στην
άμμο. Πόσα ωραία δάχτυλα μπορεί να έχει κανείς; Περισσότερα απ’αυτά που βλέπω κι΄ας είναι γιομάτα λύπες γιορτινές.

Ο δεύτερος κάτασπρος με ένα παράθυρο. Το τζάμι του φαντάζει ουρανός ατέλειωτος… και δάκρυα στάζουν απ’τα σύννεφα που  αγγίζουν το χέρι μου και το δροσίζουν γαλήνη.

Όνειρα, προσδοκίες, ένα φεγγάρι υφασμένο από νερό στέκει
απέναντί μου και δεν τολμώ να το δω κατάματα μήπως χαθεί για πάντα…

Γυρίζω για τρίτη φορά και βλέπω τον καθρέφτη. Κοιτάζω αυτό που θα είμαι. Φουρτουνιάζω, ζητάω τους φίλους μου, οι δικοί μου άνθρωποι μου λένε τώρα μπορείς, κάνε το βήμα σου. Μετέωρα περπατάω τώρα κι αν θα χαθώ θα έχω μια μέρα σου στη μνήμη μου. Ανάμνησή μου και βίωμά μου σ΄αντάρες, γλυκό κρασί σε κάποιο κακόφημο λιμάνι με καφέ
ουρανό και ένα φάρο που στέκει ορθός στ’ανταριασμένα κύματα.

Άνοιξα το πουγγί μου και έριξα κάθε σου σκέψη και μια απορημένη σου ματιά, όπως με κοιτάς συνήθως, όπως μ’ακουμπάς… Τώρα μπορώ να κλείσω
την πόρτα πίσω μου και να γυρίσω την πλάτη μου ¨ ανάσα, ανοίγω τα μάτια σφίγγω λαχταριστά το πουγγί στην καρδιά μου που χτυπά σταθερά πια και κάνω τα πρώτα μου βήματα στο βρεγμένο πλακόστρωτο. Το φως που σκορπιέται στη νύχτα είναι μωβ, βελούδινο και δαντελωτό. Ένας ξένος απλώνει το χέρι του. Είναι σκληρό και ρυτιδιασμένο, η όψη του όμως είναι η δικιά σου. Ο αέρας είναι το άρωμά σου. 
Ο κόσμος είναι εσένα γιομάτος σ’όλα.

πρωινό

το σπίτι μυρίζει κουκιά
και φλούδες πορτοκάλι
άφησες στιχάκια πάνω στο τραπέζι
και φιλιά δίπλα στη πόρτα
θυμήθηκα τότε που ντράπηκες να με φιλήσεις
τη φωτογραφία που σου έστειλα
με τον ψίθυρο "σε θέλω"
δεν θα μάθω ποτέ
πόσο σαγάπησα στις άλλες τις ζωές
σ'ευχαριστώ μονάχα 
που έγινες αδελφή της μοναξιάς μου
και ηρωίδα των ονείρων μου.

Γιώργος Τρίκερι

Μισό λεπτό

Ο ήλιος με κοιτάζει στα μάτια
γύρω βουή πολλή
άνθρωποι μουρμούρες
σαν μεγάλα ψάρια σε μια απόχη που μόλις βγήκε από τη θάλασσα
κι οι ακτίνες του ήλιου με τυφλώνουν
κίτρινα κρυσταλλάκια στα βλέφαρά μου
γελάει ο κόσμος
γελάει
πρόσωπα χαμένα στην αστράφτουσα αερική σκόνη
μιλάει ο κόσμος
μιλάει
στόματα κλειστά βυθισμένα στη σιωπή της δύσης
"έρχομαι,έρχομαι,μισό λεπτό"-ο σερβιτόρος
βιαστικές,άτσαλες κινήσεις της ασπρόμαυρης μορφής με το δίσκο
"γαμώ το κέρατό μου"-παραμιλά αναστενάζοντας
και τα δευτερόλεπτα περνούν
κι ο ήλιος αλλάζει θέση
ήρεμος και στιβαρός
Σε μισό λεπτό η φιγούρα με το δίσκο θα έχει φτάσει
τότε που ο ήλιος θα'χει χαθεί πίσω από το μπλε
Σε μισό λεπτό...
Ας το γευτώ
το ηλιοβασίλεμα
αυτό

Βίκυ Μιχαλοπούλου