νοσταλγία για το καλοκαίρι του 76 - κεφάλαιο δεύτερο

για να διαβάσεις το πρώτο κεφάλαιο πάτησε εδώ.

ήταν ξαπλωμένη και διάβαζε. στάθηκα στη βεράντα και την κοιτούσα. ήταν τόσο αφοσιωμένη στο διάβασμα που ούτε με πήρε χαμπάρι. θα μπορούσα να στέκομαι εκεί ολόκληρο το απόγευμα, θα μπορούσα να βάλω φωτιά στο σπίτι και η Διονυσία θα έμενε εκεί με τη μούρη της χωμένη στο βιβλίο. έτσι θα την έβρισκαν οι πυροσβέστες. της έλεγα πάμε για καφέ ή βόλτα και μου απαντούσε θα κάτσω να διαβάσω
έτσι όπως καθόμουν και την παρατηρούσα σαν να ήταν ένα έργο τέχνης ή ένα όμορφο τοπίο ένιωθα ερωτευμένος μαζί της.
δεν είχαμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα. ίσως μόνο το σινεμά αν και δεν νομίζω να της άρεσαν οι ταινίες του Μπρους Λι.
είχαμε διαφορετικές παρέες, ζούσαμε σε διαφορετικούς κόσμους. αλλά εκείνη τη μαγική στιγμή που ξαπλωμένη ανάσκελα κρατούσε το βιβλίο σαν ένα τηλεσκόπιο που της έδειχνε άγνωστους πλανήτες  και οι ανάσες της χοροπηδούσαν στα στήθη της ένιωθα μια βαθιά τρυφερότητα. ίσως αυτό να εννοούσε να εκδηλώνω τα συναισθήματα μου. η τρυφερότητα είναι σίγουρα συναίσθημα και μάλιστα από αυτά που γουστάρουν τα κορίτσια. 
αν μπορούσε να ακούσει αυτές τις σκέψεις θα καταλάβαινε πως δεν είμαι ένας άξεστος που απλώς λιμπίζεται το εφηβικό εφήβαιο της.
ο ρομαντικός μου διαλογισμός διακόπηκε όταν άνοιξε η διπλανή μπαλκονόπορτα. ήταν η Τζένη η μεγάλη αδελφή της Διονυσίας. μου έκανε νεύμα να μπω.την ακολούθησα μέσα στη τραπεζαρία. διασχίσαμε το διαμέρισμα και καταλήξαμε στη πίσω πόρτα.
-τι γυρεύεις στη βεράντα μας, Ρωμαίε της πεντάρας?
-ήρθα να μιλήσω στη Διονυσία.
-η Διονυσία δεν θέλει να σου μιλήσει.
-θέλω να το ακούσω να το λέει η ίδια.
-είσαι τόσο κλισέ.
-είσαι τόσο ... μαλακισμένη. και τόσο αγενής. ήρθα επίσκεψη, δεν θα μου προσφέρεις κάτι?
-έχουμε σπιτικό παγωτό. παρφέ σοκολάτα. αλλά το φυλάμε για τους ευπρόσδεκτους. έλα να σου πω, ρε φιλαράκο. γιατί δεν αφήνεις ήσυχη την αδελφούλα μου?
το ύφος της ήταν πολύ πιο απειλητικό από τα λόγια της. φαινόταν έτοιμη να μου ξεριζώσει τη καρωτίδα. η φωνή της έμοιαζε με ψίθυρο οχιάς. οφείλω να ομολογήσω πως ήταν λίγο σέξι. αν δεν ήταν η αδελφή της Διονυσίας ...
-η Διονυσία είναι το κορίτσι μου.
-ναι, έχουμε κι αυτό το δυστύχημα.
-δεν μπορώ να καταλάβω την αδελφή μου. τι σου βρίσκει?
-ίσως ο συνδυασμός παιδαράς και ευαίσθητος καλλιτέχνης με κάνει ακαταμάχητο.
-ήταν ρητορικό το ερώτημα αλλά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου έχεις. αυτό που είσαι είναι αλήτης και κλεφτρόνι.
-διακρίνω μια εμπάθεια στη φωνή σου. και δεν είμαι κλεφτρόνι.
-κλέψατε τη BMW του γιατρού.
-την δανειστήκαμε για μια βόλτα. ήταν μια τόσο όμορφη βραδιά.
-και μετά τη κάψατε.
-ο Μάκης θυμήθηκε μια ταινία που συνέλαβαν κάποιον γιατί βρήκαν τα δακτυλικά του αποτυπώματα σε ένα κλεμμένο αμάξι.
-πως μπορείς και κάνεις παρέα με αυτόν τον ψυχάκια?
-είναι ο μόνος που ξέρει αυτό το κόλπο που βάζεις μπρος στο αυτοκίνητο με γυμνό καλώδιο.
το έπαιζα άνετος και πνευματώδης μαζί της αλλά κατά βάθος είχα αρχίσει να νιώθω άσχημα. απορούσα πως κάποιος μπορούσε να πιστεύει πως είμαι  τόσο απαίσιο άτομο και να θεωρεί "δυστύχημα" που η αδελφή της βγαίνει μαζί μου.
ήξερα πως μερικά από αυτά που κάναμε με τον Μάκη ήταν τρελά και επικίνδυνα  και ότι ο Μάκης ήταν κι αυτός λίγο τρελός αλλά ήταν ο καλύτερος μου φίλος. ήμασταν φίλοι από το νηπιαγωγείο. τον Μάκη βέβαια τον είχαν διώξει γιατί υπήρξε ένα περιστατικό με κάτι σπίρτα και ένα απανθρακωμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο αλλά ήταν υπερβολικό ότι είχαν κινδυνέψει παιδάκια γιατί ήμασταν στην αυλή και παίζαμε. απλώς στεναχωρηθήκαμε εκείνη τη μέρα  γιατί κάηκαν και τα δώρα μας που ήταν κάτω από το δέντρο.
η φιλία, στα δεκαπέντε τουλάχιστον, είναι είναι o'τι πιο σημαντικό. διάβασα κάπου μετά από χρόνια πως η εφηβεία είναι μια κόλαση από την οποία κάποιοι κατορθώνουμε και επιβιώνουμε. αναρωτιόμουν πως κατόρθωσα και επιβίωσα. ο Μάκης πάλι όχι.
τώρα που το σκέφτομαι ήταν η παρουσία του Μάκη που έκανε τη μοναξιά λιγότερο τοξική και τη ζωή κάπως υποφερτή. ποτέ δεν τον θυμάμαι κακόκεφο. το μόνο που του χαλούσε τη διάθεση ήταν το σχολείο. κάθε πρωί η ίδια ιστορία. τον πετύχαινα στο πεζούλι απέναντι από το σχολείο να καπνίζει τα άφιλτρα του. "πάμε για μπιλιάρδο" "πάμε στο θηλέων να πειράξουμε τις μυξοπαρθένες" "πάμε στο κέντρο να δούμε καμιά τσόντα".
πάντοτε είχε μια δελεαστική πρόταση και πάντοτε λεφτά στις τσέπες για να κεράσει τα πάντα. δεν ρωτούσα αλλά ήξερα πως δεν ήταν χαρτζιλίκι από τον πατέρα του.
μου έφερε δώρο τη πρώτη μου ηλεκτρική κιθάρα. δεν μπορούσα να την πάρω καν σπίτι μου γιατί τι θα έλεγα στους γονείς μου. ήμουν καλό παιδί κι ο άι Βασίλης μου έφερε μια Fender Stratocaster. δεν θα με πίστευαν ήταν Μάρτιος.
την έκρυβα σε μια αποθηκούλα και την έβγαζα μόνο για τις πρόβες. ήμουν ο πρώτος στη Νέα Σμύρνη που είχα strat. αυθεντική αμερικάνικη, όχι αυτές τις ψευτογιαπωνέζικες που έβγαλαν αργότερα. έχουν περάσει σχεδόν σαράντα χρόνια και καμιά φορά μέσα στη νύχτα όταν με πιάνει νοσταλγία για το καλοκαίρι του 76 την βγάζω και την γρατζουνάω. 
στο σπίτι έκανα εξάσκηση με μια ακουστική που  μου είχε δώσει η θεία μου. ο ξάδελφος μου είχε πάει να σπουδάσει στην Ιταλία και την άφησε πίσω.
όταν αργότερα έφυγα για Αμέρικα μου έστελνε πολυσέλιδα ανορθόγραφα γράμματα με κάθε λεπτομέρεια της ζωής του, του έρωτα του με την Βάσω. στο τέλος με έβριζε που τον παράτησα και δεν είχε με ποιον να κάνει κοπάνες και να πάει στα τσοντάδικα. μου ευχόταν να μου πέσει ο πούτσος από το κρύο και να γυρίσω ευνούχος στην Ελλάδα.

αυτός ήταν ο Μάκης για μένα, ακόμα και τώρα μου λείπει. δεν είχα την απαίτηση να καταλάβει κανείς τη φιλία που μας έδενε. πολύ περισσότερο η Διονυσία και η αδελφή της.
αυτό που είχα ανάγκη όμως αυτή τη στιγμή ήταν να με συμπαθήσει η Τζένη. να μου πει "έλα, κάτσε να σου βάλω ένα παγωτό να φας. θα σε δροσίσει με αυτή τη ζέστη" να με ρωτήσει πως πάει η μουσική μου και πόσο θέλει να έρθει να με ακούσει. να αφήσει η Διονυσία το βιβλίο στο κρεβάτι. να κάτσουμε όλοι στη κουζίνα και να γελάμε. να επιμένουν να μου βάλουν δεύτερο μπολάκι παγωτό γιατί θέλουν να με περιποιηθούν. δεν είμαι ο ανεπιθύμητος αλήτης. 
 άνοιξε η πόρτα και σαν να είχε διαβάσει τη σκέψη μου βγήκε η Διονυσία 
-τι γυρεύεις εδώ?
-θέλω να σου μιλήσω.
-εγώ δεν θέλω.
η Τζένη μου έριξε ένα βλέμμα κακιασμένης ικανοποίησης. έπρεπε να το παίξω σκληρός και αυταρχικός.
-έχω πρόβα τώρα, έτσι κι αλλιώς. δεν προλαβαίνω. θα σε περιμένω στο παγκάκι στις εννιά. ξέρεις εσύ.
της έκλεισα το μάτι και αποχώρησα πριν της δώσω την ευκαιρία να πει όχι.
έτσι κάνουν οι σκληροί άντρες.

μι Τάρζαν γιου Τζέιν

δεν θέλω να γράφω ποίηση
θέλω να τρώω ποιήματα
να τσαλακώνω τις σελίδες
και να τις χώνω στο στόμα μου
να γίνονται οι λέξεις θερμίδες
κι εμείς μαϊμούδες στη ζούγκλα 
να πηδάμε από δέντρο σε δέντρο
δεν τρώμε όνειρα
ούτε ρομαντικές πανσέληνους
μόνο ζουμερούς λωτούς
που κάνουν καλό στο ανοσοποιητικό 
και μας γεμίζουν νόστιμα ζουμιά
προσγειωνόμαστε σε ένα ξέφωτο
μια πίστα χορού με ντίσκο μπάλα
στη μια μεριά
ένα κρεβάτι στην άλλη
κοιταζόμαστε στα μάτια
πριν ξεκινήσει το ηδονικό μεθύσι
είσαι η μουσική που με κάνει να χορεύω
είμαστε κι οι δυο λάτρεις
του οριζόντιου χορού.  

Γιώργος Τρίκερι

η σωστή κίνηση

ο θρύλος λέει ότι ο άγνωστος εφευρέτης τους σκακιού, πλήρωσε με τη ζωή του τη θαυμαστή του επινόηση. όταν την παρουσίασε στην αυλή του σουλτάνου, εκείνος θορυβημένος απο τα μυστικά που έκρυβε το παιχνίδι, τον αποκεφάλισε πάνω στην σκακιέρα. Από τότε, μια σκιά βίας και αίματος, εκδίκησης και διπλωματίας, φόβου και καταπίεσης, υποκρισίας και ειλικρίνειας ακολουθεί το παιχνίδι...
«Σε αγάπησα πολύ, δεν σε ερωτεύτηκα ποτέ», της είπε.
Οι άνθρωποι που επιτίθενται με τέτοια ευθύτητα, είναι και κακοί στο σκάκι. Μόνο μέλημά τους είναι η εξολόθρευση του αντιπάλου σε όσο το δυνατόν λιγότερες κινήσεις. Κοιτάζουν ευθεία στο τετραγωνάκι του βασιλιά και έχουν ονειρώξεις με τον εκκωφαντικό θόρυβο της συντριβής ενός βασιλιά πάνω στη σκακιέρα.
«Σε ερωτεύτηκα πολύ, δεν σε αγάπησα ποτέ» απάντησε.
Οι άνθρωποι που απαντούν με τέτοια διπλωματία εφευρίσκουν τεχνικές εκφοβισμού και εντυπωσιασμού του αντιπάλου τους, μόνο και μόνο για να του υπενθυμίσουν πως γνωρίζουν πολύ καλά ότι περιφέρεται άσκοπα στη σκακιέρα χωρίς καμία στρατηγική.
Check
«Δεν πρόλαβα», συνέχισε.
Αυτός που κερδίζει εν τέλει στο σκάκι, δεν είναι ούτε ο πιο αδίστακτος, ούτε αυτός που διψά για εκδίκηση. Αλλά.....αυτός που έχει την ικανότητα να αφοπλίζει τον αντίπαλό του.
Roi- mat.

Γεωργία Καλδάνη

The Darjeeling Limited (Ταξίδι στο Darjeeling) 2007

Σκηνοθεσία Wes Anderson, παίζουν οι Owen Wilson, Adrien Brody

Οι ταινίες του Άντερσον είναι άμεσα αναγνωρίσιμες γεγονός που τον τιμά και ισχύει για ελάχιστους σκηνοθέτες. Έχουν δική τους ταυτότητα και η αυτοπεποίθηση στις επιλογές του είναι εμφανής. Με πολλές εύστοχες ατάκες και σκηνές μαύρου χιούμορ δείχνει ότι ο κωμικός του συγχρονισμός είναι εξαιρετικός κι έχει την όρεξη να φροντίζει τους παρατηρητικούς θεατές με έξυπνα μικρά δωράκια. Επίσης έχει την ικανότητα να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο, σχεδόν να μαγεύει το θεατή του με την εξέλιξη της υπόθεσης προς ένα απρόσμενο και συναρπαστικό φινάλε κι αυτό να γίνεται πάντοτε με διασκεδαστικό τρόπο. Οι θεατές που ψάχνουν αυτό αποχωρούν ικανοποιημένοι.
Το πρόβλημα με τον κινηματογράφο του Άντερσον είναι ότι δεν αφήνει τα συναισθήματα ν’αναπτυχθούν. Οι ήρωες ξεκινούν ένα συναισθηματικό, υπαρξιακό ταξίδι στην Ινδία για ν’αναθερμάνουν τις σχέσεις τους και να συναντήσουν τη μητέρα τους. Αυτή είναι μια καλή αρχή με πολλά υποσχόμενες παραμέτρους. Η ταινία μας γεμίζει με όμορφες εικόνες αλλά, επηρεασμένη από το ρυθμό της που φέρνει στο νου αυτόν ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού, τείνει να τις παίρνει πίσω σύντομα και δεν μας αφήνει να τις χαρούμε και να τις χορτάσουμε. Είναι γεμάτη κινήσεις, αλλά χωρίς πράξεις. Κάθε ελπίδα για παρέκκλιση, κάθε ροπή προς τη φαντασία χάνεται στο έλεος αυτού του ρυθμού.
Οι ήρωες είναι επίσης δέσμιοι του κι έτσι δεν προλαβαίνουμε να τους δούμε σε βαθύτερους προβληματισμούς. Είναι αναγκαίο; Ναι, γιατί το σινεμά που σέβεται τον εαυτό του, και αυτή την εντύπωση έχουμε πάντα στις τεχνικά άψογες κι ευρηματικές ταινίες του Άντερσον, σέβεται τον άνθρωπο με τον ρυθμό του, του δίνει την ευκαιρία να πάρει ανάσα, να είναι αληθινός και δεν τον μεταχειρίζεται σαν ρομπότ καθ’ όλη τη διάρκεια. Δεν τον αναγκάζει να υποταχθεί εξ’ολοκλήρου στο ρυθμό της ταινίας γιατί έτσι του αφαιρεί τον ανθρώπινο ρυθμό του. Κι αν πρέπει να το κάνει, ας επινοήσει έναν υψηλότερο στόχο για τον ήρωά του. Οι καλές ταινίες αφορούν σε βάθος τον άνθρωπο και τα πραγματικά προβλήματά του κι όταν υπάρχει μέτρο σύγκρισης με το παρελθόν οφείλουμε να το συμπεριλάβουμε εάν θέλουμε να υπάρχει συνέχεια. Ο Άντερσον καταφέρνει να μας πείσει ότι οι ήρωες περνούν κάποιου είδους συναισθηματικές εμπειρίες αλλά αυτές δεν καταφέρνουν να εισπραχθούν από το θεατή γιατί τους δίνεται λίγος χρόνος, κόβονται απότομα από την ανάγκη για συγχρονισμό με τον υπόλοιπο ρυθμό της ταινίας. Δεν υπάρχει λόγος για τέτοιου είδους ανάγκη. 
Όσο κι αν οι ήρωες είναι συμπαθείς, κι ο σκηνοθέτης δείχνει με πολλούς τρόπους ότι τους αγαπά, το διαχρονικό σινεμά ξεπερνά την παγίδα της συμπάθειας. Οι άνθρωποι χάνουν την αξία τους όταν τους θεωρούμε μόνο συμπαθείς, γλυκούς ή χαριτωμένους γιατί με αυτό τον τρόπο ασχολούμαστε μόνο επιφανειακά μαζί τους. Ίσως δεν τους αγαπά αρκετά ώστε να τους αναπτύξει βαθύτερα. Πρέπει να έχουν ουσιαστικότερους προβληματισμούς για να υπάρξουν, για να βοηθήσουν κι εμάς εν τέλει να ταυτιστούμε μαζί τους. Αλλιώς, απλά διεκπεραιώνουν την ιστορία σαν ήρωες ενός διασκεδαστικού παιχνιδιού. Ως γνήσια τέκνα δυσλειτουργικής οικογένειας έχουν όντως πρόβλημα αλλά βλέπουμε μόνο την έκφρασή του, την ανάγκη τους να το εκτονώνουν παίρνοντας φάρμακα. Κι όταν τελικά πλησιάζουν τη μητέρα τους για να πουν δυο λόγια, αυτά που λέγονται δεν δικαιολογούν το ταξίδι αφού περιέρχονται σε κωμικές διεξόδους που μόνο διέξοδοι δεν είναι και τελικά το πρόβλημα διαιωνίζεται. Στο τέλος έχουμε την εντύπωση ότι είδαμε μία οπτικά άρτια ταινία με συμπαθητικούς χαρακτήρες. Ίσως για κάποιους αυτό είναι αρκετό, αρκεί να ξέρουν ότι αυτό μόνο βλέπουν.

Νίκος Παππάς

επισκεφτείτε το blog του Νίκου:http://nikolaspappas.blogspot.gr/

κυκλοφορεί το βιβλίο του Νίκου Παππά 
Σινεφίλ Εμπιστευτικό

Ιστορίες για.....αγρίους!!! cine news 12 Οκτωβρίου

Γεια σας! Τι κάνετε; Πως περνάτε; Ταινίες βλέπετε; Για να δούμε κάποιες ταινίες που είδα εγώ και που θα τις σχολιάσω πάντα με αγάπη!!!
Fading Gigolo. Τραγική ταινία (με αγάπη είπα πως θα σχολιάσω ε;) του Τζόν του  Ταρτούρου! Ο Γούντι Άλεν μένει άφραγκος και ο φίλος του ο Ταρτούρος αποφασίζει να γίνει ζιγκολό για να τον σώσει από την χρεωκοπία. Η Σάρον Στόουν δεν θυμίζει σε κάτι από την παλιά της αίγλη ως sex symbol της δεκαετίας του 90'.
Sleep Tight. Η Αλλιώς ο Θυρωρός! Ισπανική ταινία, θρίλερ, του Χάουμε Μπαλαγκουέρο (αν δεν ήξερα ότι είναι σκηνοθέτης θα τον έκανα παίκτης της Σαν Λορέντζο) με πρωταγωνιστή τον εκπληκτικό Λουίς Τοσάρ. Ένας σαραντάρης μοναχικός θυρωρός ο Σεσάρ, αναπτύσσει σχέση έρωτα και μίσους με μία όμορφη ένοικο της πολυκατοικίας που δουλεύει, την Κλάρα. Ο Τύπος ο οποίος είναι ανώμαλη περίπτωση και θα το διαπιστώσετε κάνει απίστευτα σαδιστικά πράγματα και χαίρεται τόσο πολύ που τον φτιάχνει! Εμένα μου άρεσε το ταινιάκι αυτό σας το προτείνω αν και κοιτάξτε κάτω από το κρεββάτι σας πριν πέσετε για ύπνο το βράδυ!
Sin City: A dame to kill for. Πόσο την περίμενα αυτή την ταινία! Με απογοήτευσε! Και η Eva Green δεν τα λέει! Σαν μοιραία γυναίκα δεν με έπεισε (την συμπαθώ τα μάλα) αλλά δεν τα λέει! Τέσσερις λοιπόν σπονδυλωτές ιστορίες βίας και εκδίκησης που διαδραματίζονται στην ''αμαρτωλή πόλη'' θα δείτε. Από εκεί και πέρα κατώτερο φιλμ σε σχέση με το πρώτο sin city. 
Gone Girl. Η πολυαναμενόμενη ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ. Θρίλερ μυστηρίου με πολλές ανατροπές και πλοκή που τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια σου (πως τα λέω...). Η Ιστορία περιστρέφεται γύρω από την εξαφάνιση της Έιμι, γυναίκας του Νικ Ντιουν, στην πέμπτη επέτειο του γάμου τους. Αντιφάσεις, ψέμματα, κρυμμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια και σε προβληματίζουν σαν θεατή! Μην βιαστείτε να κατατάξετε την ταινία σε ένα είδος όπως π.χ. φιλμ νουάρ η θρίλερ. Η ταινία είναι μαύρη κωμωδία η καλύτερα φάρσα. Εξάλλου ο Ντέιβιντ σε σχεδόν όλες του τις ταινίες παίζει με το κοινό και με τα νεύρα μας!
Για το τέλος άφησα την καλύτερη ταινία αυτής της περιόδου που διανύουμε. Δηλαδή το must της εβδομάδας, του μήνα, γενικά...! Relatos Salvajes ή αλλιώς Ιστορίες για αγρίους. Η Μαύρη κωμωδία από την Αργεντινή που θα σας κάνει να γελάτε μία εβδομάδα όπως και ο γράφων! Η ανισότητα, η αδικία, η προδοσία, η καταπίεση σε έξι φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια του θεατή. Θα οδηγηθούν σε παραφροσύνη οι πρωταγωνιστές; Θα χάσουν τον έλεγχο; Εσείς θα τους συγχωρέσετε; Χιχιχιχιχιχι....!!! 
Το ''Twin Peaks''επιστρέφει στην τηλεόραση άκουσα! Επίσης άκουσα ότι ο Tim Burton θα κάνει ριμέικ την ''Mary Poppins'' με την Κέιτ Μπλάνσετ. Τέλος έρχεται στην Ελλάδα την άλλη εβδομάδα η ταινία  '' 71' '' που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Αναμένουμε, μέχρι τότε δυνατά και κινηματογραφικά! (…...)

Π. Πόντικας.

I WAS BORN BY THE RIVER

''..Φανατικός είναι συνήθως κάποιος διστακτικός που πήρε μια απόφαση..''
Μάικλ Μπράουν. Η δολοφονία του νεαρού αυτού είναι η αιτία που ''βράζει'' το Σέντ Λιούις των Η.Π.Α. Ένας λευκός αστυνομικός σκότωσε εν ψυχρώ τον αφροαμερικανό νεαρό και αμέσως στο μυαλό μου ήρθαν ταινίες που έχουν στο επίκεντρο τους τον αγώνα κατά του ρατσισμού. 
12 Angry Men. Το απόλυτο αριστούργημα του Παγκόσμιου Κινηματογράφου. Η πρώτη ταινία του Σίντει Λιούμετ που θίγει τον ρατσισμό, την κοινωνική αδιαφορία και την αξία της δημοκρατίας. Ο Henry Fonta στον πρωταγωνιστικό ρόλο. 
Αλλάζω δεκαετία και φτάνουμε πια στο 1962. To kill a mocking bird. Χαρακτηριστική ταινία για τα αντιρατσιστικά της μηνύματα. Ο Γκρέγκορι Πεκ στο απόγειο της καριέρας του δίνει μια σπουδαία ερμηνεία. Το 1967 κυκλοφόρησε η ταινία ''Μάντεψε ποιος θα έρθει το βράδυ''. Πρωτοποριακή ταινία, ασχολείται με ένα δείπνο σε μια μεγαλο – αστική οικογένεια και τις αντιδράσεις που προκαλεί η κόρη  όταν φέρνει να γνωρίσει στους δικούς της τον Αφροαμερικακό μνηστήρα της, τον οποίο ενσαρκώνει ο Σίτνει Πουατιέ. 
Ο Μισισίπης Καίγεται. Αριστουργηματική ταινία (από τις αγαπημένες μου) σε σκηνοθεσία Άλαν Πάρκερ. Δύο πράκτορες του FBI ερευνούν ένα τριπλό ρατσιστικό έγκλημα που έκανε η Κου - Κλουξ – Κλαν και έρχονται αντιμέτωποι με τους κατοίκους της περιοχής. Ένας συγκλονιστικός Τζιν Χάκμαν, στο πλευρό του ο Γουίλιαμ Νταφόε. Πολύ καλή και η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ. Το τέλος της δεκαετίας του 80' μας προτρέπει να κάνουμε το ''σωστό''! Do the right thing. H ταινία του Σπάικ Λι περιγράφει το τι συμβαίνει στην πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού στο Μπρούκλιν και πως οι εντάσεις μπορεί να οδηγήσουν σε ανοιχτές συγκρούσεις και πολύ βία. 
Η Ετυμηγορία (A time to kill). Ένας νεαρός δικηγόρος αναλαμβάνει να υπερασπιστεί έναν Αφροαμερικανό που δολοφόνησε δύο λευκούς και βίασε ένα δεκάχρονο κοριτσάκι. Μάθιου ΜακΚόναχι, Σάμουελ Τζάκσον και Σάντρα Μπούλοκ πρωταγωνιστούν στην ταινία του Τζόελ Σουμάχερ. Το 1998 κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες ένα φιλμ που ασχολείται με τον νεοναζισμό. Ο ήρωας της ταινίας, ένας πρώην νεοναζί , που βρίσκεται στη φυλακή επειδή σκότωσε έναν Αφροαμερικανό. Η Σκηνή του πεζοδρομίου δεκαέξι χρόνια αργότερα ακόμα σε ανατριχιάζει. Ο Έντουαρντ Νόρτον μας συστήνει την Αmerican History X.
This is England. Τον Ιούλιο του 1983 ο δωδεκάχρονος Σόν ο οποίος έχει χάσει τον Πατέρα του στον πόλεμο των Φώκλαντς, γίνεται μέλος μιας ομάδας σκινχεντ, η οποία από απλούς βανδαλισμούς θα περάσει σε ρατσιστικές πράξεις βίας. Πολύ ωραίο φινάλε, πολύ ωραία ταινία. Και φτάνω στην τελευταία ταινία του Ταραντίνο, Django Unchained, όπου ένας Γερμανός κυνηγός επικηρυγμένων ελευθερώνει τον Σκλάβο Τζάνγκο και τον βοηθάει να βρει την γυναίκα του, η οποία είναι σκλάβα σε μια φυτεία του Νότου. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο πότε θα πάρει Οscar;;;; Άσχετο, απλώς παιδιά εκεί στο Hollywood δεν έχετε καταλάβει ότι είναι ο καλύτερος ηθοποιός αυτήν την στιγμή! Καλές προβολές και καλούς προβληματισμούς!

Π. Πόντικας.

Το παιχνίδι του αγγέλου

Πήρε τις εικόνες από μια Βαρκελώνη που μόνο ο ίδιος ξέρει να ξεναγεί, δανείστηκε λέξεις από μια άλλη εποχή που μόνο εκείνος μπορεί να προφέρει σωστά, έδωσε πνοή σε ξεχασμένου ήρωες που μόνο εκείνος έχει αγαπήσει τόσο πολύ και έφτιαξε μια νέα ιστορία.
Μια νέα αφορμή να εύχομαι να είχα στο μυαλό μου τις εικόνες, στο στόμα μου τις λέξεις και σε μια ανάμνηση τους ήρωές του.
Όταν ένα βιβλίο γράφεται με τόση δύναμη, τόση ευαισθησία και τόση ζωντάνια λες και η ζωή του συγγραφέα εξαρτάται από το αποτέλεσμα, τότε και μόνο τότε μπορεί το ίδιο το αποτέλεσμα να ικανοποιήσει το όνειρο του δημιουργού και να δικαιώσει εκείνους που εμπιστεύτηκαν τις ώρες ή τις μέρες τους για να το διαβάσουν.
Γιατί όπως λέει και ο συγγραφέας "σκοπός είναι να γράφεις για τους άλλους και όχι για σένα...αν θέλεις να γράψεις για σένα μπορείς κάλλιστα να βάλεις όλη σου την έμπνευση και να γράψεις τη λίστα για το σούπερ μάρκετ!"
Tο έχω διαβάσει χρόνια τώρα..δεν ξέρω πως μου ήρθε ξάφνου πάλι στο μυαλό ....το βιβλίο του Carlos Ruiz Zafon, μια ιδιόμορφη συνέχεια της Σκιάς του Ανέμου, λέγεται "Το παιχνίδι του αγγέλου'' ενώ αξίζει να κατεβάσει κανείς και τη μουσική που ο ίδιος ο Zafon έχει γράψει για κάθε βιβλίο.

Γεωργία Καλδάνη

Αγάπη Σοφία Ελπίδα (eat pray ...)

ίσως είμαι οι γονείς μου
ίσως είμαι το σκοτάδι του τυφλού που ποτέ δεν ζητιάνεψε
ίσως είμαι η Σοφία που ήρθα στην Αθήνα κι έγινε Σόφι
ή ο αδελφός της που έγινε Εβίτα
μπορεί να είμαι το alter ego εκείνου του σκηνοθέτη 
που μου την έπεσε
μετά την έπεσε και σε σένα
και μετά έπεσε στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Floral
κι έκλαιγε όλη τη νύχτα.
ίσως είμαι η άγνοια κι η προκατάληψη,
ο αδέσποτος σκύλος που κοιμάται στη βροχή
την ίδια ώρα που ο αδελφός του τρώει φουα γκρα
στο Κολωνάκι
ίσως είμαι ο μετανάστης
ή η πατρίδα του που δεν τον ήθελε πια
ίσως είμαι η βραδιά που χωρίσαμε
ίσως εκείνη η ασπρόμαυρη ταινία στο Alphaville
που μου έκανες τράκα στο διάλειμμα
κι άγγιξα το χέρι σου καθώς σου άναβα
το ένιωσες κι εσύ το ρίγος εκείνο
κι έγραψες το τηλέφωνο σου 
στο τσαλακωμένο πρόγραμμα δίπλα
στην φωτογραφία της Σάρλοτ Ράμπλινγκ
ίσως πριν τρελαθώ ήμουν κάποιος αξιοπρεπής
που λεγόταν Γιάννης Αλεπουγιάννης
ή απλώς ήμουν μια αλεπού που την έλεγαν Γιάννη
ίσως διάλεξες εκείνον αντί για μένα
επειδή τα φιλιά του είχαν γεύση
καυτής μουστάρδας
και τα δικά μου ήταν απλώς
"άνοστα"
ίσως τώρα που πήρες διαζύγιο 
κι η κόρη σου σπουδάζει στο Λονδίνο
κάτσεις και γράψεις εκείνο το μυθιστόρημα
και μου αφιερώσεις εκείνο το κεφάλαιο 
που μου είχες υποσχεθεί.

Γιώργος Τρίκερι

Αποτυχημένο ραντεβού 345ο.

Roy Lichtenstein

Οι χειρότεροι συνομιλητές μακράν είναι αυτοί που μιλάνε πιο αργά και από δασκάλα πρώτης δημοτικού που διδάσκει την αλφάβητο στα εξάχρονα. Κάθε λέξη τραβιέται από το πρώτη της γράμμα έως το τελευταίο και μέχρι να σε βρει η επόμενη έχεις ανακαλύψει την πενικιλίνη, έχεις πάρει ένα νόμπελ ειρήνης για την δραστηριότητά σου στην Αφρική και έχεις τελειώσει όλη την προεργασία του μαγειρέματος για το μουσακά.Όταν τελείωσε, την αφήγηση μιας μικρής ιστορίας με θέμα πως ένα πιθηκάνθρωπος μπορεί να ξεφλουδίσει δέκα πικραμύγδαλα με το ένα χέρι και μου πιλάτεψε αρκετά με τις αργές παύσεις και τα δραματουργικά στοιχεία του βήχα και του ψησίματος του πώγωνα και αφού εγώ είχα ήδη χρονομετρήσει την παύση μεταξύ λέξεων κοντά στο τελευταίο ολυμπιακό ρεκόρ του Γιουσείν Μπολτ στα 4 επί 100 μέτρα, με ρώτησε «Φαντάζεσαι;;;». Του απάντησα ότι μπορώ να φανταστώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ανάμεσα στα διάκενα της αφήγησης.
Όταν με ξαναπήρε τηλέφωνο να βρεθούμε, του το έκλεισα βιαστικά λέγοντάς του πως είμαι στην ουρά για να πληρώσω τη ΔΕΗ και έχω μόνο 113 άτομα μπροστά μου και ότι δεν προλαβαίνω να του μιλήσω. Για ένα περίεργο λόγο δεν με ξαναπήρε ποτέ. Τι πταίει;

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

νοσταλγία για το καλοκαίρι του 76

κεφάλαιο πρώτο

η Κάτια έπεφτε στο κρεβάτι, σκεπαζόταν με το σεντόνι χωρίς να βγάλει τα ρούχα της. είχε ένα μικρό φορητό φακό μαζί της. μόλις άκουγε το ροχαλητό της γιαγιάς από την διπλανή κάμαρα έβγαινε στη βεράντα και σκαρφάλωνε τα κάγκελα.
περνούσε ανάμεσα στις τριανταφυλλιές του κήπου σαν να ήταν ναρκοπέδιο. αφού βεβαιωνόταν ότι σε κανένα από τα γειτονικά σπίτια δεν υπήρχε αναμμένο φως ούτε κάποιος γείτονας δεν είχε βγει να καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας ξεκινούσε ένα σπριντ προς τη παραλιακή.
ήξερε που θα με βρει. με τη Κάτια είχαμε μια μεταφυσική σχέση. την έβλεπα όλη τη νύχτα να χορεύει με διάφορους. την κερνούσαν ποτά και της έκαναν όλα τα χατίρια με την ελπίδα πως θα περάσουν τη νύχτα μαζί της. εγώ καθόμουν με τη παρέα από μακριά και την παρατηρούσα.
το ήξερε πως τη κοιτούσα και χόρευε όσο προκλητικά μπορούσε. προφανώς ήθελε να ζηλέψω. ίσως και να ζήλευα αλλά σιγά μην το άφηνα να φανεί. εκείνη την εποχή είχα σχέση με την Διονυσία. η Διονυσία ήταν τρομερά ζηλιάρα και ήταν ικανή να μου βγάλει τα μάτια αν με έπιανε να κοιτάω άλλη κοπέλα και δεν το εννοώ μεταφορικά.
μια φορά με είδε να μιλάω με μια κοπέλα, μια φίλη της αδελφής μου, έφυγε τρέχοντας χωρίς εξήγηση. η χρονιά ήταν 1976 οπότε μην ρωτάς γιατί δεν την πήρα στο κινητό. ούτε στο σταθερό δεν μπορούσα να τη πάρω. οι γονείς της με μισούσαν γιατί με θεωρούσαν αλήτη. ίσως και να ήμουν λιγάκι.
το επόμενο απόγευμα στήθηκα έξω από το σπίτι της. κατά τις έξι ο πατέρας της πήγαινε για ψάρεμα και η μάνα της σε μια γειτόνισσα για καφέ και κουτσομπολιό. εκείνη την εποχή έπρεπε να λειτουργούμε σαν κατάσκοποι, να γνωρίζουμε όλες τις κινήσεις του εχθρού για να επιβιώσουμε.
το πρόβλημα δεν ήταν πως θα έφτανα στο διαμέρισμα της Διονυσίας. ένα απλό σκαρφάλωμα στο τοιχάκι της πυλωτής και ένα πήδημα από την διπλανή βεράντα. εκτός από κατάσκοπος ήμουν και άριστος διαρρήκτης. το πρόβλημα ήταν τι θα της έλεγα. με έπρηζε κάθε φορά να της λέω τα συναισθήματα μου και πως νιώθω.  
κάθε φορά η ίδια συζήτηση, κάθε φορά πιο σύνθετη και με περισσότερες άγνωστες λέξεις
-πως θέλεις να νιώθω, ρε Διονυσία? είμαι δεκαέξι χρονών, τα έχουμε ήδη τρεις μήνες. τα βράδια σε σκέφτομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ. νιώθω πως ήρθε η ώρα να κάνουμε σεξ επιτέλους. τρελό, παθιάρικο σεξ. αυτό νιώθω. και μια τρομερή πείνα. έχει τίποτα στο ψυγείο?
-αυτά δεν είναι συναισθήματα. είναι τα ζωώδη ένστικτά σου. δεν μπορείς να εξισώνεις τη λαχτάρα σου για τα χτεσινά μακαρόνια με την επιθυμία σου για μένα. πρέπει να εξετάσεις τα κίνητρα σου. αν αυτό που αισθάνεσαι για μένα είναι ειλικρινής συναισθηματική ανάγκη ή φτηνός σωματικός πόθος. πρέπει να ξεκαθαρίσεις την ηδυπαθή ομίχλη του μυαλού σου. δεν χρειάζεται να κάνουμε βιαστικές κινήσεις. πρέπει να δώσουμε χρόνο στη σχέση μας να ωριμάσει.
-αλήθεια, έχει μακαρόνια στο ψυγείο?

Γιώργος Τρίκερι

για να διαβάσεις τη συνεχεία πάτησε εδώ. 

Κυριακή απόγευμα

Πλήξη ή επιθυμία για περισσότερες επιθυμίες; 
Οι αναμνήσεις μας είναι το αντίστροφο των ελπίδων μας. Αλήθεια για ποιον στίχο σου έκλαψες λιγότερο Τσιτσάνη μου..;
Πόσο με θλίβουν οι ατέλειωτες ώρες της Κυριακής. Είναι και αυτό όμως ένα είδος τεμπελιάς! 
Ο Θεός όταν δεν έκανε τίποτα, τι έκανε; Πως περνούσε όλον αυτόν τον τρομακτικό ελεύθερο χρόνο του; 
Αν δεν υπήρχε η Κυριακή θα ολοκλήρωνε τον Κόσμο; 
Καθώς λύνω αυτό το ερώτημα, δεν συνεχίζω να παραμένω αδρανής; 
Πως φαίνεται η επίδραση του Big Lebowski στο μυαλό μου! 
Είναι χειρότερο να φοβάμαι η να βαριέμαι; Πάντα ήμουν αναποφάσιστος αλλά έτσι μπορούσα πάντα να είμαι ευέλικτος. 
Πάντα ήθελα να ταξιδέψω σε ολόκληρο τον κόσμο. Όχι απλά για να αλλάξω μέρη, αλλά ιδέες. 
Η πραγματική μου πατρίδα παραμένει όμως η παιδική μου ηλικία.Έχω ξεχάσει το χαμόγελο σου. Αλήθεια τι φορούσες την τελευταία φορά που σε είδα; 
Βράδιασε ας ανοίξω την τηλεόραση να δω τα γκολ της αγωνιστικής. 
Έρχεται Δευτέρα. Ακόμα μια λακκούβα στον δρόμο προς την επόμενη Κυριακή. 

Π. Πόντικας.

Γράμμα σε έναν εραστή

«…Kι είσαι ξέχειλος από ανθρώπινα πεπρωμένα.

…ένα καινούργιο ζευγάρι ανεβαίνει κιόλας τη σκάλα

έτοιμο να ριψοκινδυνέψει την ψυχή του στη μεγάλη

αβεβαιότητα του έρωτα….»

Τάσος Λειβαδίτης



Και εγώ

Και εσύ. Και μαζί.

Γυμνοί στο κρεβάτι. Ένα ανοιχτό παράθυρο και εμείς να κοιτάμε έξω. Δίπλα οι ανάσες μας και ο ένας στο μυαλό του άλλου. Και εικόνες που θα με μαθαίνεις από τον κόσμο, αυτόν τον έξω από τον παράθυρο. Και άπραγοι και κουρνιασμένοι και διπλωμένα τα σκέλια μας. Και όνειρα στο τρίγωνο του φωτός του ήλιου που πέφτει στο σεντόνι. Εκεί στην αιχμή της άκρης κάθομαι εγώ… και εσύ απλώνεσαι στο υπόλοιπο απέραντο. Στριμωγμένα και απλωτά. Μου μιλάς και σου μιλάω. Φιλιά και αφή.

Μια μικρή παράγραφος για αυτά τα σώματα τα δανεικά. Άλλων είναι και το ξέρουμε. Αλλά εκείνη τη στιγμή λίγο βρισκόμαστε εκεί.

Με βοηθάς και με τραβάς. Το χέρι μου ρίχνεις στον ώμο σου, όταν είμαστε έξω. Παρότρυνση είναι αυτό μεγάλη. Και εγώ πτυχώνομαι δίπλα σου, αν και η σωματικότητά μου είναι λίγο πιο υλική από τη δική σου. Και γι’αυτό με κατακρίνεις και εγώ σου θυμώνω.

Και μετά σου γελάω. Και γελάς και εσύ. Και ρυτιδώνεις λίγο στη γωνία του ματιού σου. Δεν είσαι παιδί. Κοντεύεις τα σαράντα. Δε φέρεσαι σαν παιδί. Σαν παιδί όταν φέρεσαι, με κουράζεις. Παιδί θέλω να είμαι εγώ και εσύ να με τιθασεύεις.

Πυκνά στα γράφω. Και δε ξέρω πιο απλά να τα χρωματίσω. Με νερό και τέμπερες, τα βρέχω, να τα αποχρωματίζω… να μη τα θυμάμαι.

Δεν πληγώνομαι από εσένα. Μονάχα ευτυχία από δυο ζευγάρια χέρια μπλεγμένα, δυνατά.

Και δυο τσακισμένα φύλλα στη γωνία της σελίδας 47. Τώρα το άρχισες το βιβλίο. Διάλεξες και μια φράση ήδη. Την υπογράμμισες με μολύβι αχνά. Η γραμμή δεν ακολούθησε την τελευταία λέξη της πρότασης… μέχρι ενός σημείου έφτασες με την τροχιά που χάραξες. Με μας να τραβήξεις τη γραμμή ως το τέλος. Στην τελεία θα είμαστε εμείς σκαρφαλωμένοι. Θα έχουμε γδαρμένα γόνατα . Αυτά θα είναι η αγάπη μου για σένα.

Θα σου έχω σαλιώσει το μικρό σου δαχτυλάκι.

Είσαι πυρωμένο ερωτευμένο σώμα, στην κοιλιά μου ζεστό σώμα, στα πόδια μου κατακόκκινη αγάπη και σώμα. Αυτή είναι η μοναδική υπόσχεση που μπορεί να σου δώσει ένα ελεύθερο, ένα θρασύ.

Και τώρα πάω.

Εσύ είσαι.


Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

soulpie cinema presents ...Short Term 12 (ελληνικός τίτλος: μικρά όμορφα πλάσματα)

Η Γκρέις είναι μια νεαρή επόπτρια ενός ιδρύματος για προβληματικούς εφήβους. Το Short Term 12 είναι η ιστορία της. Ο Destin Daniel Cretton ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας είχε δουλέψει σε ένα τέτοιο ίδρυμα. Χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του για να να κάνει μια μικρή μήκους ταινία με τον ίδιο τίτλο το 2009. Προφανώς αυτό δεν στάθηκε ικανό να ξορκίσει τους δαίμονες με τους οποίους ήρθε αντιμέτωπος μέσα σε αυτό το ίδρυμα και αποφάσισε να αφηγηθεί την ιστορία ξανά στη πλήρη της διάσταση.  Το Short Term 12 είναι μια σκληρή ταινία αλλά  είναι και μια ιδιαίτερη ταινία γεμάτη αληθινούς  χαρακτήρες που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κόλαση της καθημερινότητας.

Μια κόλαση την οποία δημιούργησαν οι άνθρωποι που θα έπρεπε να τους αγαπούν.

Η  Γκρέις όπως και τα υπόλοιπα παιδιά του ιδρύματος επειδή έχουν κακοποιηθεί τους είναι σχεδόν αδύνατο να εμπιστευτούν και να ανοιχτούν συναισθηματικά. Αυτό όμως είναι ο μοναδικός τρόπος να λυτρωθούν. Βλέποντας τη ταινία θυμήθηκα τα λόγια του Όσκαρ Γουάιλντ  «όλοι στον ίδιο βούρκο με σκατά ζούμε, απλώς ορισμένοι κοιτούν προς τα αστέρια»

Αν δεις το Short Term 12 ίσως καταφέρεις να διακρίνεις τα αστέρια στα μάτια αυτών των παιδιών.

Γιώργος Τρίκερι

οι μουσικές του Σινεμά

Πρωταγωνίστρια ή όχι, η καλή μουσική μπορεί να έχει σημαντικό ρόλο σε μια ταινία. Είτε συμπληρώνει τους πρωταγωνιστές είτε συμβάλλει καθοριστικά στην ανάδειξη των χαρακτήρων τους. Ένα καλό soundtrack ωστόσο μπορεί να ξεχωρίσει, ακόμα κι αν η ταινία δεν είναι συνολικά καλή.

West Side Story (1961)

Μια από τις καλύτερες σύγχρονες μεταφορές της ιστορίας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και ένα από τα καλύτερα musical που έχω δει. Οι αντίπαλες "οικογένειες" είναι δύο συμμορίες και η ιστορία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη. Η μουσική δίνει το ρυθμό και αφήνει την ιστορία να ξετυλιχθεί μπροστά στα μάτια του θεατή.

Goldfinger (1964) 

Πέρα από τα gadgets, το μαρτίνι του και την Aston Martin του, ο James Bond χρειαζόταν και την κατάλληλη μουσική να συνοδέψει τις αποστολές του. Δυσκολεύτηκα να διαλέξω, αλλά η φωνή της Shirley Bassey στην ταινία Goldfinger με κέρδισε.

2001: A Space Odyssey (1968)

Και soundtrack να μην είχε, η ταινία αυτή ήταν, είναι και θα είναι η καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας που έχω δει. Ωστόσο, η πολύ καλή επιλογή ορχηστρικών κομματιών συμπλήρωσε και συνέβαλε στην απόδοση της ατμόσφαιρας, που ήθελε να δημιουργήσει ο Kubrick.

Blade Runner (1982)

Στην αρχή της καριέρας του (όπου γύριζε ταινιάρες), ο Ridley Scott επέλεξε το δικό μας Vangelis, προκειμένου να συνθέσει την μουσική της ταινίας Blade Runner. Ο τελευταίος έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα και έντυσε μουσικά μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Pink Floyd The Wall (1982)

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε πολλά για την συγκεκριμένη ταινία ή το soundtrack. Oι Pink Floyd θέλησαν να μας διηγηθούν με εικόνες την ιστορία και την σημασία του The Wall και των τραγουδιών του και αυτό ακριβώς έκαναν.

Amadeus (1984)

Η ιστορία του μεγάλου Wolfgang Amadeus Mozart, διηγούμενη από τον ανταγωνιστή του Antonio Salieri. Ένα ταξίδι στις δημιουργίες ενός εκ των σπουδαιότερων συνθετών της κλασικής μουσικής.

Singles (1992)

Πέρα από τις ιστορίες των πρωταγωνιστών, η ταινία Singles εξιστορεί την άνοδο της grunge μουσικής σκηνής στην Αμερική (και πιο συγκεκριμένα στο Seattle) στις αρχές της δεκαετίας του '90. Στο soundtrack περιλαμβάνονται ονόματα, όπως οι Pearl Jam, οι Soundgarden και οι Alice in Chains.

The Last of the Mohicans (1992)

Το theme song αυτής της ταινίας έχει χρησιμοποιηθεί από τους πάντες μέχρι αηδίας. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας κάνει να ξεχνάμε μερικές από τις ωραιότερες συνθέσεις των Trevor Jones και Randy Edelman, οι οποίες έντυσαν μουσικά μια εξαιρετική ιστορία.

Trainspotting (1996)

Μέχρι σήμερα, θεωρώ την συγκεκριμένη ταινία μια από τις πιο παράξενες, αλλά και πιο χαρακτηριστικές αγγλικές παραγωγές που έχω δει. Παράλληλα, το soundtrack της είναι από τα πιο ταιριαστά soundtrack που έχω ακούσει σε ταινία και περιέχει ονόματα όπως ο Iggy Pop, οι New Order και οι Blur.

Grosse Pointe Blank (1997)

Μια εξαιρετική "μαύρη" κωμωδία, με πρωταγωνιστή τον John Cusack στο ρόλο ενός πληρωμένου δολοφόνου. Το soundtrack της περιλαμβάνει επιτυχίες της δεκαετίας του '80, με τους Violent Femmes και The Clash να ξεχωρίζουν.

Man on the Moon (1999)

Η συγκεκριμένη ταινία αφορά τη ζωή του Andy Kaufman, ενός ηθοποιού και "διασκεδαστή" (entertainer - είναι η πιο κοντινή μετάφραση, αν και δεν αποδίδει ακριβώς το νόημα). Το soundtrack συνέθεσαν οι R.E.M

The Matrix (1999)

Ένα ακόμη εξαιρετικό ταίριασμα ιστορίας-μουσικής. Η techno και η metal συνδυάζονται ιδανικά, ώστε να βοηθήσουν στη διήγηση της ιστορίας του Neo και την είσοδό του στον κόσμο του Matrix.

High Fidelity (2000)

Η ιστορία ενός ανθρώπου, που δεν ξέρει τι θέλει, τι του φταίει και για ποιο λόγο δεν πετυχαίνει στις σχέσεις του. Ένα ήταν και είναι το κυρίαρχο στοιχείο στη ζωή του: η μουσική. Ένας από τους λιγότερο γνωστούς ρόλους του John Cusack, σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία με πολύ καλή μουσικη

Garden State (2004)

Η υπόθεση της ταινίας ίσως να μην είναι και η πιο πρωτότυπη, ωστόσο ο τρόπος που τη διηγείται ο Zach Braff και η μουσική που επέλεξε για να την συνοδεύσει, δημιουργούν ένα ωραίο σύνολο και μια ταινία που αξίζει να παρακολουθήσεις.

Into the Wild (2007)

Μια ταινία, την οποία λάτρεψα για την ιστορία της και τα πανέμορφα τοπία που περιλαμβάνει. Όλα αυτά συμπληρώνονται ιδανικά από την πρώτη solo δουλειά του Eddie Vedder των Pearl Jam, τον οποίο διάλεξε προσωπικά ο Sean Penn για το soundtrack της ταινίας.

The Boat That Rocked (2009)

Ένα πειρατικό ραδιόφωνο πάνω σε ένα πλοίο και ένα συνεχές πάρτυ. Η ταινία θυμάται την εποχή του πειρατικού ραδιοφώνου στη Βρετανία της δεκαετίας του '60 και μας θυμίζει την (εξαιρετική) μουσική της εποχής εκείνης.

Drive (2011)

Πριν ακόμα βγει η ταινία, είχε γίνει χαμός και όλοι μιλούσαν για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Με το που ξεκινάει η ταινία, με τον Ryan Gosling να οδηγάει βράδυ και το Nightcall να παίζει, μπαίνεις κατευθείαν στο κλίμα. Η υπόλοιπη μουσική (προϊόν του Cliff Martinez) διατηρεί την ίδια ατμόσφαιρα καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Submarine (2011)

Λάτρεψα την συγκεκριμένη ταινία για την σκηνοθεσία της, για τους χαρακτήρες, τα τοπία, αλλά πάνω από όλα, για την πανέμορφη μουσική, αποτέλεσμα της μουσικής ιδιοφυΐας που ακούει στο όνομα Alex Turner (frontman των Arctic Monkeys). Προσωπικά, πιστεύω ότι η ταινία δε θα ήταν ίδια, χωρίς την μουσική αυτή. καμιά ταινία δεν είναι ολόκληρη χωρίς τη μουσική της.

Γεωργία Καλδάνη

breakfast in bed

είναι κι αυτές οι μουσικές μικρά ραβασάκια
ενός ανείπωτου έρωτα γεμίζουν το δωμάτιο με χάδια
είσαι τόσο όμορφη στο πρωινό φως
κι εγώ ο ναυαγός που αναζητώ
την υφή και το άρωμα σου
-μην πας στη δουλειά σήμερα. πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο.
είδα το όνειρο που πετούσαμε πάνω από τη θάλασσα.
-ώρα να προσγειωθείς. 
τα λες κάτι τέτοια αλλά δεν σου κρατώ κακία. την θέλεις κι εσύ την μαγεία αλλά έχεις ανάγκη και την λογική.
-η ζωή είναι ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί.
μου αρέσουν οι αφορισμοί σου. απλοί και εύστοχοι. την περασμένη εβδομάδα ήταν ένα κομμάτι χαρτί με τα αρχιτεκτονικά σχέδια ενός ανώτερου όντος κι εμείς ψάχνουμε τη πιο άνετη κάμαρα.
αύριο θα είναι ένας ουρανοξύστης με θολά τζάμια.
εγώ είναι ικανοποιημένος να βγάζω κουνέλια από ένα καπέλο όλη μέρα και να ανακαλύπτω τις κρυφές βαθιές σου γοητείες.

Γιώργος Τρίκερι
  

Δρόμοι

Δρόμος κι οδοί κι εγώ σε κάθε κόκκινο φανάρι να περνάω με 100 να προλάβω ακόμα ένα σου χάδι κι άλλο ένα φιλί και μια κουβέντα. Έγινε γέφυρα η απόσταση που από κάτω λιμνάζουν όλοι μου για σένα οι πόθοι κι όταν λείπεις, κάθομαι να ψαρέψω μία μία τις αναμνήσεις με την φανταστική απόχη της ρεαλιστικής σου αποχής.

Δ.Π.Β.

Mind Control

Εδώ θα μπει το πιάνο, στην άκρη, ο Humphrey Bogart θα στέκεται απόμακρος, κυνικός, με το τσιγάρο μονίμως στο στόμα του. Ο Sam θα σφραγίσει τον φάκελο με τα εισιτήρια. ''...Check it again Sam..'',θα ακούγεται να φωνάζει από μακριά ένας αστυνομικός! Στην πρόχειρη μπάρα με τα ποτά που έφτιαξε ο μικρόσωμος Martini, O James Stewart δείχνει ζαλισμένος. Τον έχει πιάσει Ίλιγγος! Ούτε ο Hitchcock δεν θα περίμενε τέτοια ερμηνεία! ''...δεσμώτες του πάθους είμαστε όλοι...'', θα έγραφε λίγο αργότερα πάνω σε ένα τραπουλόχαρτο που βρήκε πεταμένο στο πάτωμα. Λίγο πιο κάτω ο Charlie Chaplin δείχνει να ξεκουράζεται. Περιπλανιόταν όλη μέρα στους δρόμους για να βρει δουλειά. Τον έχει πάρει ο ύπνος πάνω σε μία καρέκλα, γύρω της, ένα λιοντάρι γλείφει το sandwich που κρέμεται από τα χέρια του. Οι Βόρειοι κατέλαβαν το αγαπημένο τρένο του Buster Keaton. Δεν ξέρω αν θα προλάβει να έρθει για το γύρισμα. Η Annabelle είναι απογοητευμένη. Κοιτάζω τον Jack Lemmon να βάζει κραγιόν στα χείλη του και χαμογελάω. Δείχνει ψηλότερος με τις γόβες! Η Greta Garbo θα στέκεται στο παράθυρο, λιγότερο αινιγματική, περισσότερο χαμογελαστή, ενώ η Simon De Beauvoir θα κάθεται στον καναπέ και θα αναρωτιέται, ''τι γίνεται όταν στα ελαττώματα των γυναικών προστίθενται τα ελαττώματα των ανδρών;'' Ο Jack Nicholson διαβάζει το σενάριο. ''Θα καρφώσω σε μπασκέτα;'', μουρμουρίζει. Αν η ζωή δεν είναι πρόβα, τότε η κάθε μέρα είναι πρεμιέρα! Τελικά μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του ανθρώπου είναι η φαντασία! Άραγε θα έχει επιτυχία η ταινία ή τζάμπα κουβαλήθηκαν όλοι αυτοί στο μυαλό μου! ''..Οι θεατές είναι ήρεμοι βρικόλακες..'', είπε κάποτε ο Jim Morrison, λίγο πριν επιβιβαστεί στο ''κρυστάλλινο πλοίο'' του για πάντα. Το μολύβι και το χαρτί ακόμα περισσεύουν για όλους για να μην παραλύσετε από φανταστικούς φόβους. Και όσοι μας βλέπουν και λένε πως είμαστε τρελοί ακονίζοντας το ψαλίδι της λογοκρισίας, έχουν πάψει να τολμούν και να ονειρεύονται.

Π. Πόντικας