O Μάρτιν Σκορσέζε για το μέλλον του κινηματογράφου

Ο Μάρτιν Σκορσέζε έγραψε πρόσφατα ένα γράμμα στην κόρη του σχετικά με τις αλλαγές που συμβαίνουν στον κινηματογράφο, το οποίο δημοσίευσε στην ιταλική εφημερίδα l’Espresso. Χωρίς επιπλέον προλόγους, το μεταφράζουμε και σας το παραδίδουμε!

Αγαπητή Φρανσέσκα,

σου γράφω αυτό το γράμμα για το μέλλον. Το κοιτάζω μέσα από τον φακό του κόσμου μου. Μέσα από τον φακό του κινηματογράφου, που έχει υπάρξει το κέντρο αυτού του κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια, έχω συνειδητοποιήσει ότι η ιδέα του σινεμά με την οποία μεγάλωσα, που υπάρχει στις ταινίες που σου έδειχνα από τότε που ήσουν παιδί, και που ήκμαζε όταν ξεκίνησα να κάνω ταινίες, τελειώνει. Δεν αναφέρομαι στις ταινίες που έχουν ήδη γίνει. Αναφέρομαι σε αυτές που έρχονται.

Δεν θέλω να φαίνομαι απεγνωσμένος. Δεν γράφω αυτές τις λέξεις σε πνεύμα ήττας. Αντίθετα, νομίζω πως το μέλλον είναι λαμπρό.

Ξέραμε πάντα ότι οι ταινίες είναι μια βιομηχανία, και ότι η τέχνη του κινηματογράφου υπήρχε επειδή ευθυγραμμιζόταν με τις προϋποθέσεις της βιομηχανίας. Κανένας από εμάς που ξεκινήσαμε τις δεκατίες του ’60 και του ’70 δεν είχαμε αυταπάτες γι” αυτό. Ξέραμε ότι έπρεπε να δουλέψουμε σκληρά για να προστατέψουμε αυτό που αγαπούσαμε. Επίσης ξέραμε ότι θα μπορεί να περνούσαμε και δόσκολες περιόδους. Και φαντάζομαι πως καταλάβαμε, σε κάποιο επίπεδο, ότι μπορεί να αντικρίζαμε ένα σημείο στο χρόνο, όπου κάθε απρόσφορο ή απρόβλεπτο στοιχείο στην κινηματογραφική διαδικασία θα ελαχιστοποιούνταν, ακόμα και θα απαλοιφόταν. Το πιο απρόβλεπτο στοιχείο από όλα; Το σινεμά. Και οι άνθρωποι που το δημιουργούν.

Δεν θέλω να επαναλάβω αυτά που έχουν ειπωθεί και γραφτεί από τόσους πολλούς πριν από εμένα, σχετικά με όλες τις αλλαγές στη βιομηχανία, και παίρνω θάρρος από τις εξαιρέσεις στην γενική τάση στον κινηματογράφο – ο Ουές Άντερσον, o Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, ο Ντέιβιντ Φίντσερ, ο Αλεξάντερ Πέιν, οι Αδερφοί Κοέν, ο Τζέιμς Γκρέι και ο Πολ Τόμας Άντερσον, όλοι καταφέρνουν να τελειώσουν τις ταινίες τους, και ο Πολ όχι μόνο γύρισε το The Master σε φιλμ 70mm, αλλά και το πρόβαλε έτσι σε μερικές πόλεις. Όποιος νοιάζεται το σινεμά πρέπει να είναι ευγνώμων.

Και συγκινούμαι, επίσης, από τους καλλιτέχνες που συνεχίζουν να φτιάχνουν τις ταινίες τους σε όλο τον κόσμο, στη Γαλλία, τη Νότιο Κορέα, την Αγγλία, την Ιαπωνία, την Αφρική. Γίνεται συνεχώς δυσκολότερο, αλλά καταφέρνουν να τελειώνουν τις ταινίες.

Αλλά δεν νομίζω πως είμαι απαισιόδοξος όταν λέω πως η τέχνη του σινεμά και η κινηματογραφική βιομηχανία τώρα διαχωρίζονται. Η οπτικοακουστική ψυχαγωγία και αυτό που ξέρουμε ως κινηματογράφο – κινούμενες εικόνες που δημιουργούνται από άτομα – φαίνεται πως οδηγούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Στο μέλλον, πιθανόν θα βλέπεις όλο και λιγότερο αυτό που αναγνωρίζουμε ως σινεμά σε μεγάλες multiplex οθόνες, και όλο και περισσότερο σε μικρούς κινηματογράφους, στο Ίντερνετ, και φαντάζομαι, σε μέρη και καταστάσεις που δεν μπορώ να προβλέψω.

Άρα γιατί είναι το μέλλον τόσο φωτεινό; Επειδή για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της μορφής τέχνης, οι ταινίες μπορούν να γίνουν με πολύ λίγα χρήματα. Αυτό ήταν ανήκουστο όταν εγώ μεγάλωνα, και οι ταινίες υπερβολικά χαμηλού προϋπολογισμού ήταν πάντα η εξαίρεση αντί ο κανόνας. Τώρα γίνεται το ανάποδο. Μπορείς να έχεις όμορφες εικόνες με οικονομικές κάμερες. Μπορείς να γράψεις ήχο. Μπορείς να μοντάρεις, να μιξάρεις και να κάνεις color correction στο σπίτι σου. Όλο αυτό συμβαίνει.

Αλλά με την προσοχή που δίνεται στα μηχανήματα του κινηματογράφου και στην πρόοδο της τεχνολογίας που έχουν οδηγήσει σε αυτή την επανάσταση στην κινηματογραφική δημιουργία, υπάρχει ένα σημαντικό πράγμα να θυμάσαι: τα εργαλεία δεν κάνουν την ταινία, εσύ την κάνεις. Σε απελευθερώνει το να παίρνεις μια κάμερα και να αρχίζεις να τραβάς, και μετά να συνδέεις τα πλάνα σου στο Final Cut Pro. Το να κάνεις μια ταινία – αυτή που έχεις ανάγκη να κάνεις – είναι κάτι άλλο. Δεν υπάρχουν συντομεύσεις.

Αν ο Τζον Κασσαβέτης, ο φίλος και μέντοράς μου, ζούσε σήμερα, θα χρησιμοποιούσε σίγουρα όλο τον εξοπλισμό που υπάρχει. Αλλά θα έλεγε τα ίδια πράγματα που πάντα έλεγε – πρέπει να είσαι απόλυτα προσηλωμένος στο έργο, πρέπει να δίνεις όλο σου τον εαυτό, και πρέπει να προστατεύεις την αρχική σπίθα που σε οδήγησε να κάνεις την ταινία. Πρέπει να την προστατέψεις με τη ζωή σου. Στο παρελθόν, επειδή η παραγωγή μιας ταινίας στοίχιζε τόσο πολύ, έπρεπε να προστατευθούμε ενάντια στην εξουθένωση και στον συμβιβασμό. Στο μέλλον, θα πρέπει να προστατεύεις τον εαυτό σου από κάτι άλλο: τον πειρασμό να πας με το ρεύμα, και να αφήσεις την ταινία να ξεφύγει και να παρασυρθεί από αυτό.

Δεν είναι κάτι που απασχολεί μόνο το σινεμά. Δεν υπάρχουν συντομεύσεις για τίποτα. Δεν λέω ότι όλα πρέπει να είναι δύσκολα. Λέω ότι η φωνή που σε κινεί είναι η δική σου φωνή – αυτό είναι το εσωτερικό φως, όπως το εννοούν οι Κουάκεροι.
Αυτό είσαι εσύ. Αυτό είναι η αλήθεια.
Με όλη μου την αγάπη,
ο Μπαμπάς


μετάφραση, επιμέλεια Γιώργος Τσιρογιάννης

πηγή: framespersecond

για να επισκεφτείς τη σελίδα Frames Per Second στο Facebook πάτησε εδώ.

My b.f Mitsos (all about miracles)

Εγώ με τον Μήτσο, γιατί πήγαινα σινεμά;
Αυτό το ερώτημα με ταλανίζει μέρες τώρα, βλέποντας καθετί το τρυφερό, αμυντικό και κοριτσίστικο να ρημάζει πάνω μου. Πάνε εκατοντάδες χρόνια από τότε που δεν ερωτεύτηκα ποτέ και ο ίδιος ακριβώς χρόνος ισχύει από τότε που απομυθοποίησα κάθε γλυκανάλατη ερωτική συναναστροφή και βλέψη. Ίσως να είναι, αυτό που λένε ο χαρακτήρας μου ή προσωπικότητά μου, ίσως έτσι να μεγάλωσα τρελό αγοροκόριτσο ανάμεσα στους αγριεμένους φίλους μου, ίσως πάλι έτσι να με βολεύει. Βέβαια, για να έχει κάποιος μια σχετικά γεωμετρική άποψη του τι λέω θα πρέπει πρώτα να ξέρει ή να έχει την ατυχία να ξέρει τον Μήτσο Λ.
Λοιπόν, Μήτσος σημαίνει ποτό, μπουκάλι, πιάτο, τσάμπα, τράκα και διπλό κρεβάτι μόνος του. Μήτσος σημαίνει ατέλειωτες συνουσιάσεις, σκουπίδια και καπότες κάτω απ’ τον καναπέ. Μήτσος σημαίνει γυναίκες απορημένες χωρίς βρακί, χωρίς σουτιέν, και μικρές ερωτήσεις του τύπου: Να φύγω; Δηλαδή να φύγω τώρα; Θα με πάρεις τηλέφωνο; Με εκμεταλλεύτηκες; Καλά, πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι; Μήτσος σημαίνει τρεις η ώρα τα ξημερώματα να χτυπάει το τηλέφωνο και να σου λέει: τηγάνισε μου δύο αυγά έρχομαι. Μήτσος σημαίνει να ανοίγει η πόρτα του σπιτιού σου, του δικού σου σπιτιού, και να μπουκάρει μέσα, να ξαπλώνει στον καναπέ σου, στον δικό σου καναπέ, και να σου λέει θέλω ησυχία απόλυτη α-πο-λυ-τη μην αρχίσω τις Παναγίες. Μήτσος σημαίνει να έχεις λεφτά να σου τα τρώει, αυτοκίνητο να στο τρακάρει, ρούχα να τα κάνει δώρο σε γκόμενες. Μήτσος σημαίνει εκμετάλλευση που είναι η μάνα του κέρδους, του καθαρού κέρδους. Μήτσος σημαίνει μια πόρτα ανοιχτεί να μπαινοβγαίνει στη ζωή σου ένας τρομοκράτης, ένα σπασμένο παράθυρο να σου γαμάει τα βράδια ο αέρας ότι σχεδίασες. Μήτσος σημαίνει να έχεις παιδί, να μην έχεις τίποτα και να βουτάς σε ένα ασύλληπτο υπερ-ρεαλισμό που σαρκάζει τα πάντα και μαχαιρώνει το στομάχι σου καθώς η ωμή πραγματικότητα χύνει τα υγρά της στα μπούτια σου.
Εγώ με τον Μήτσο, γιατί πήγαινα σινεμά;
Ίσως γιατί είμαστε φίλοι πλέον είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια. Ίσως γιατί δεν έχει βαρεθεί ακόμα να διερωτάται πότε θα πηδηχτούμε τα δύο μας, να παίρνει πάντα την ίδια απάντηση «ότι δεν είσαι ο τύπος μου» και να απαντάει απαράλλαχτα «τι να κάνω για να γίνω ο τύπος σου. Λέγε». Ίσως γιατί ο Μήτσος είναι δίπλα μου, κάθε φορά που τα παραμύθια με κάνουν σκόνη και φυσάει δυνατά ξεδιαλύνοντας κάθε απορία. Όλα γαμήσι και λεφτά είναι Αυγή μου. Όλα γαμήσι και λεφτά και μιας που λέμε για γαμήσια και λεφτά ποτέ θα σε πληρώσω να πηδηχτούμε τα δυό μας;
Εγώ με τον Μήτσο, γιατί πήγαινα σινεμά;
Ίσως γιατί του πλήρωνα το εισιτήριο και την μπουκάλα το ουίσκι οπότε ήταν πρόθυμος μαζί μου και στο τέλος του κόσμου να έρθει. Ίσως γιατί ποτέ δεν μιλάω πολύ και αυτό για το Μήτσο αποτελεί νόμο. Όπως και να έχει …
Γιατί όταν όλα τα κορίτσια έκλαιγαν με τον Τιτανικό εγώ είχα ένα Μήτσο δίπλα μου να λέει: πω τρόμπα, έχει το καράβι ακόμα ρεύμα; Ρε, σας κοροϊδεύουν. Γιατί όταν όλα τα κορίτσια κρύβονταν σε αγκαλιές με τον Εξορκιστή εγώ είχα ένα Μήτσο δίπλα μου να λέει: καλά, αν ήμουν Σατανάς θα έμπαινε σε μια μουνάρα και όχι σε αυτό το μυξιάρικο. Σας κοροϊδεύουν ρεεε.
Με ετούτα κι εκείνα αστείοι μου φαίνονται πλέον οι άνθρωποι και αυτά τα σούρτα φέρτα με το Μήτσο στο σινεμά είναι η αιτία για το κορίτσι που πιο πολύ αγόρι δεν μπορεί να είναι, δηλαδή εγώ. 

Αυγή Βυθούλκα, 6/2/2015

Enter

Το ζώδιό του εκείνη την ημέρα έλεγε: "Είναι η κατάλληλη ώρα για να τολμήσετε".
Το ζώδιό της εκείνη την ημέρα έλεγε: "Κρατήστε μικρό καλάθι σήμερα".
Κι εκείνος, που πίστευε στα ζώδια, δεν κράτησε μικρό καλάθι.
Κι εκείνη, που δεν πίστευε στα ζώδια, δεν τόλμησε.
Ύστερα από 10 χρόνια, συναντήθηκαν τυχαία στο τελευταίο βαγόνι του Ηλεκτρικού.
Αλλά δεν κατάφεραν να ανταλλάξουν περισσότερα από ένα "Γεια" έκαστος.
Εκείνη θα κατέβαινε στην επόμενη στάση.
Εκείνος θα κατέβαινε στην προηγούμενη.
Το ζώδιό και των δυο εκείνη την ημέρα έλεγε:
"Σήμερα αποφύγετε τις μετακινήσεις"

Γεωργία Καλδάνη   

Ο ίλιγγος της πεταλούδας

Στον κήπο μου με τις κερασιές,
οι πεταλούδες υποφέρουν από ίλιγγο,
αρνούνται να πετάξουν και στέκονται επάνω στα μαλλιά μιας γκέισας,
την βλέπω να έρχεται στο μέρος μου και να φωνάζει,
καθώς οι πεταλούδες πια μπαίνουν στο στόμα της,
καθώς φράζουν τον λάρυγγα,
άλλες πάλι ανακατεύουν τα σωθικά της,
καθώς ανοίγει στο στόμα της μπαινοβγαίνουν οι πεταλούδες σαν πολύβουη μάζα από χρώμα,
τότε είδα την γκέισα να κρατά τον λαιμό της και από τα μάτια της να βγαίνουν πεταλούδες,
τότε ακριβώς, θυμήθηκα πως έναν αιώνα πριν ερωτεύτηκα τρελά έναν Ιάπωνα που έκανε μπροστά μου χαρακίρι,
κι εκεί που έπεσε το αίμα του άνθισαν ζουμπούλια,
εκεί την έσυρα την γκέισα και την έβαλα επάνω του,
εκεί στάθηκα λίγο κι εγώ ,
ένιωσα λίγο πένθιμα για τον χαμό τους,
μα ύστερα θυμήθηκα τις πεταλούδες,
τις άφησα να μπουν μέσα μου,
κι αμέσως πέταξα μαζί τους πάνω από την γκρίζα πόλη,
ήταν μια πτήση απίστευτης ηδονής κι ελαφρότητας,
τις νύχτες πιο πολύ πετώ,
τις μέρες μου, κοιτάζω τον χρόνο να γίνεται συντρίμμια έξω από το θολό μου τζάμι,
κι ο καθρέφτης μου κόλλησε στην εποχή που ζούσα παθιασμένα με τον Ιάπωνα,
από όλους τους εραστές μου, αυτός ήταν ,ο πιο γενναίος,
σχεδόν τότε αποσύρθηκα στον κήπο με τις κερασιές..
Σχεδόν τότε αγάπησα τον ίλιγγο,
σχεδόν τότε παρουσιάστηκαν οι πεταλούδες επάνω στα ζουμπούλια..

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

2015

'Το πιο ενδιαφέρον δεν είναι να ξέρεις από που προέρχεται ο κόσμος αλλά που πάει''...
30 Ιουνίου. Θα συγχρονιστεί η περιστροφή της Γης με τον ατομικό χρόνο. Η χρονιά θα ''μεγαλώσει'' κατά ένα δευτερόλεπτο όπως άλλωστε κάνει πιστά τα τελευταία σαράντα τρία χρόνια. Επί της ουσίας εμβόλιμα δευτερόλεπτα έχουν προστεθεί συνολικά είκοσι πέντε φορές από το μακρινό 1972 όπου ο ατομικός χρόνος ''συγκρούεται'' με τον αστρονομικό. Άλλωστε όλα στο σύμπαν έχουν έναν ρυθμό, απλώς χορεύουν...!!!
Είπα 1972 και θυμήθηκα την χρονιά που ουσιαστικά ξεκίνησε η καριέρα μου ως δημοσιογράφος. Ήταν μια δύσκολη χρονιά. Διαδηλώσεις λάμβαναν χώρα σε όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου, εντάσεις, επεισόδια, ο κόσμος επιζητούσε την αλλαγή, παράλληλα οι τρομοκρατικές οργανώσεις χτυπούσαν θεαματικούς στόχους με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, ο Νίξον επισκέπτεται την Κίνα ενώ η Ρωσία αναζητά ''συμμάχους'' με τον Αραβικό κόσμο.
Ήταν μεσημέρι όταν στην άλλη άκρη του τηλεφώνου με έκπληξη μαθαίνω πως ο Αρχισυντάκτης μου επέλεξε εμένα για να πάρω συνέντευξη από τον διακεκριμένο Πακιστανό Φυσικό  και Διδάκτορα Θεωρητικής Φυσικής Μοχάμεντ Αλί Ταράρ.  Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη καθώς για πρώτη φορά θα έπαιρνα συνέντευξη από ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο αλλά και ευκαιρία να αποδείξω τις ικανότητες μου.
Ακόμα έχω κρατήσει τα χειρόγραφα εκείνης της συνάντησης και σας παραθέτω την τελευταία παράγραφο που νομίζω έχει και το πιο ενδιαφέρον. '' Mr Pontikas, μπορείς να βρεις το σύμπαν κρυμμένο στα πιο ασήμαντα αντικείμενα, αρκεί μια στιγμή για να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, τότε τα πράγματα που βλέπεις θα αλλάξουν. Κάθε δευτερόλεπτο αλλάζουν ο χρόνος, ο άνεμος, η τύχη και η γυναίκα! Δεν μπορούμε να μένουμε στο χθες γιατί πολύ απλά ήμασταν κάποιο άλλοι. Χρειάζονται αλλαγές ακόμα και για τα πράγματα που μένουν ίδια. Πάντως πίσω στην Πατρίδα μου οι μεγαλύτεροι μεταρρυθμιστές ήταν εργένηδες...'' Είπε ξεσπώντας σε γέλια όταν ξαφνικά του πρότεινα να γίνει σκαντζόχοιρος, άλλωστε του άρεσαν οι αλλαγές! 
Αφού έστειλα τα χειρόγραφα στην εφημερίδα για να δημοσιευτεί την επομένη πήγα κινηματογράφο έπαιζε μια πολύ ωραία ταινία με τους Γιαν Βόιτ, Μπαρτ Ρέινολντς και Νέντ Μπίτι. Η Υπόθεση αφορούσε τέσσερις Businessmen που αποφασίζουν να κάνουν ''κανό'' σε ένα ποτάμι και ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα απρόσμενο τσούρμο αγρίων βουνίσιων κατοίκων της περιοχής. Για μια στιγμή στην οθόνη δεν συνέβη απολύτως τίποτα, μετά από ένα δευτερόλεπτο συνέχιζε να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως, ΌΤΑΝ – ξαφνικά-  ΞΈΣΠΑΣΕ Η ΒΙΑ...

Π. Πόντικας.

Μακριά τα παιδιά από smartphone, tablet και T.V

Η παραχώρηση συσκευών όπως tablet και smartphones από τους γονείς προκειμένου να καθίσουν ήσυχα τα παιδιά τους, έχει αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως ο αυτοέλεγχος, αλλά και στην συναισθηματική και διανοητική τους ανάπτυξη και συμπεριφορά, λέει νέα έρευνα που δημοσιεύει πρόσφατα η εφημερίδα Guardian.
Σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, οι γονείς θα πρέπει να είναι πιο συνετοί όταν δίνουν mobile συσκευές για να αποσπάσουν την προσοχή των παιδιών προσχολικής ηλικίας, καθώς η χρήση τους μπορεί να είναι επιζήμια για την «κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη».
Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα πορίσματα της έρευνας, η χρήση διαδραστικών οθονών από παιδιά κάτω των τριών ετών θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη δεξιοτήτων που απαιτούνται για την επίλυση προβλημάτων, ενώ μακροχρόνια μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στον τρόπο κατανόησης των μαθηματικών.
Οι ερευνητές συνιστούν στους γονείς να περνούν τα παιδιά όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο μπροστά σε μία οθόνη, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, και να αφιερώνουν τουλάχιστον μια ώρα καθημερινά σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν παιχνίδι και αλληλεπίδραση με άλλα μέλη της οικογένειας.

Έλενα Μπούλια

πηγή: mama365.gr

Πρακτικές αλληλεγγύης στην πόλη. Εκδήλωση στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Οι κρίσεις διαταράσσουν τις υπάρχουσες ισορροπίες σε ό,τι αφορά την κατανομή του διαθέσιμου κοινωνικού προϊόντος και πυροδοτούν διαμάχες για τη μορφή και τα μερίδια της νέας κατανομής. Οι κρίσεις δημιουργούν και ευκαιρίες. Υπάρχουν οι ατομικές ευκαιρίες, που συνήθως εκμεταλλεύονται λίγοι αποκομίζοντας σημαντικά οφέλη σε βάρος των πολλών, τους οποίους η κρίση αναγκάζει να πουλήσουν την περιουσία τους ή/και την εργασιακή τους δύναμη σε τιμή… ευκαιρίας. 

Οι κρίσεις δημιουργούν, ωστόσο, και συλλογικές ευκαιρίες, θετικές για το δημόσιο συμφέρον. Πρόκειται για ευκαιρίες αναστοχασμού σχετικά με τις κοινωνικές αξίες, τις ρυθμίσεις και τις πρακτικές που θεωρούνται υπεύθυνες για την κρίση, καθώς και αναζήτησης άλλων αξιών, ρυθμίσεων και πρακτικών, οι οποίες μπορεί να αφορούν είτε μια προσπάθεια άμεσης αντιμετώπισης των συνεπειών της κρίσης είτε και μια συνολικότερη αναδιαπραγμάτευση των όρων του κοινωνικού μέλλοντος.

Στην Αθήνα της κρίσης εμφανίζονται φαινόμενα αφενός μεν όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων, αφετέρου όμως κοινωνικής αλληλεγγύης. Αυτές οι δύο κατηγορίες φαινομένων δεν είναι σαφώς διαχωρισμένες μεταξύ τους, αφού η σύγκρουση δημιουργεί και χώρους αλληλεγγύης, ενώ και η αλληλεγγύη δεν είναι απαλλαγμένη συγκρούσεων – εάν σκεφτούμε τους όρους με τους οποίους δομείται. Στη συγκεκριμένη εκδήλωση, η συζήτηση θα επικεντρωθεί στην πολυσημία των πρακτικών κοινωνικής αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια, στους όρους και τις προϋποθέσεις αυτής της ανάπτυξης, στις ποικίλες ιστορικές και ιδεολογικές τους ρίζες, καθώς και στον κοινωνικό τους αντίκτυπο, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες που δημιούργησαν τόσο η κρίση όσο και η παράλληλη υποχώρηση των ούτως ή άλλως αναιμικών προνοιακών δομών. 

Ομιλητές:
Ali Madanipour: Καθηγητής Πολεοδομικού Σχεδιασμού & Διευθυντής του Global Urban Research Unit (GURU) στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ (Αγγλία)
Hilary Silver: Καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Brown του Πρόβιντενς (ΗΠΑ)
Βασίλης Αράπογλου: Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας των Κοινωνικών Ανισοτήτων και του Κοινωνικού Αποκλεισμού στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
Κατερίνα Πούτου: Πρόεδρος Ελληνικού Δικτύου Καταπολέμησης της Φτώχειας και του Αποκλεισμού 

Συντονισμός:
Μαρία Καΐκα: Καθηγήτρια Αστικής Ανθρωπογεωγραφίας στο τμήμα Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ (Αγγλία)

Επιμέλεια:
Θωμάς Μαλούτας: Καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας στο Τμήμα Γεωγραφίας του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου


Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του Κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας.

για περισσότερες λεπτομέρειες πάτησε εδώ. 

Nebraska ή αλλιώς "το δικαίωμα στο όνειρο"

Όταν βγήκε η ταινία στις αίθουσες, ήξερα πως πρόκειται για ένα road moovie σε 4 πολιτείες της Αμερικής. Παρότι λατρεύω την Αμερική βαριέμαι αυτού του είδους τις ταινίες και δεν αποφάσιζα να τη δω. Άσε που ήταν κι ασπρόμαυρη. Μα ασπρόμαυρη ταινία το 2014;
Όταν όμως είδα την ταινία διαπίστωσα έκπληκτη πως είναι δυνατόν από το "ασπρόμαυρο" να απορρέουν τόσα πολλά χρώματα. Χρώματα που αφορούν την ίδια την ουσία του φωτός, της απεικόνισης, της έκφρασης αλλά και χρώματα ιδεατά που αφορούν τις κοινωνικές σχέσεις και βεβαίως το δικαίωμα των ανθρώπων στο όνειρο ακόμη κι αν βρίσκονται ένα βήμα πριν το βιολογικό τους τέλος. Αλλά και χρώματα που αποδίδουν αριστοτεχνικά κι ένα "χρέος". Το "χρέος" του παιδιού προς τον γονέα προκειμένου να του εξασφαλίσει πρόσβαση στο όνειρο αυτό, έστω κι αν στο τέλος αποδειχθεί πως δεν ήταν καν όνειρο παρά μια ψευδαίσθηση ονείρου, μια αυταπάτη.
Γιατί όμως ένας γονιός έχει αυτές τις ψευδαισθήσεις/αυταπάτες μερικές φορές; Γιατί - ο πατέρας στην περίπτωση αυτή - πιστεύει πως κέρδισε 1.000.000 δολάρια ενώ δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει τους όρους για να τα κερδίσει;
Εδώ, ο μοναδικός Alexander Payne και οι ηθοποιοί βεβαίως τους οποίους επιλέγει για να αφηγηθεί μέσω αυτών μια αλληγορική ιστορία, μεγαλουργεί.
Τέσσερα μέλη μιας οικογένειας που εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν διαρραγεί, αποτελούν ένα νοητά χορογραφημένο σύνολο χαρακτήρων, στάσεων κι αισθημάτων φαινομενικά αντικρουόμενων πολλές φορές. Ωστόσο όλα όσα παρακολουθούμε στο τέλος δεν μας αφήνουν τίποτε λιγότερο από την επίγευση της ίδιας της ουσίας της ζωής και των ανθρωπίνων σχέσεων.
«Ξέρεις τι θα έκανα μ' ένα εκατομμύριο;» λέει η μητέρα σε μια εκδήλωση θυμού κι αγανάκτησης για τα καμώματα του σχεδόν ανοϊκού συζύγου της. «Θα τον έκλεινα σ' έναν οίκο».
Για ν' αποδειχθεί στη συνέχεια πώς αντιλαμβάνεται τον δεσμό της με αυτόν τον σύζυγο καθώς και την αγάπη της η οποία γερασμένη και κουρασμένη εκδηλώνεται μόνο σε περιπτώσεις που αυτό είναι απολύτως απαραίτητο αλλά σωτήριο για όλους.
Βλέποντας τα σκυθρωπά πρόσωπα των κατοίκων, όσων περιφερειακών αμερικανικών πόλεων επισκέπτονται και τη μετέπειτα μεταστροφή τους, όταν μαθαίνουν για τα λεφτά που υποτίθεται έχει κερδίσει ο συγγενής/συντοπίτης τους, κατανοούμε για μια φορά ακόμη ότι αυτό που δυστυχώς καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις κοινωνικές ή/και συγγενικές σχέσεις είναι το χρήμα. Είτε ως αποτέλεσμα μόχθου, είτε ως προϊόν περίεργων δοσοληψιών, είτε ως "δώρο". Τα σκυθρωπά πρόσωπα ξαφνικά γίνονται χαρούμενα κι ο "κερδισμένος" ήδη νοιώθει στις τσέπες του πολλά χέρια.
Καθώς όλοι θυμήθηκαν πως τους χρωστάει λεφτά - ενώ στην ουσία συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο - κάτι που φυσικά δεν μπορούσαν ν' αποδείξουν η γυναίκα του βγαίνει μπροστά για να φωνάξει «ξέρετε γιατί δεν έχουμε λεφτά; Δεν μπορούσε να πει όχι σε κανέναν από εσάς που του ζητούσατε δανεικά κι αγύριστα. Αυτό τον κατέστρεψε».

Τελικά στο ταξίδι για το όνειρο δεν ήταν μόνο η διαδρομή που άξιζε. Ήταν και η ουσία. Αφού με τη βοήθεια των παιδιών του και την απόλυτη κατανόηση του χρέους τους ν' αναγνωρίσουν στον πατέρα τους το δικαίωμα σε αυτό το όνειρο, ο "χαμένος" στον κόσμο του πατέρας δικαιώνεται αφού ξανακέρδισε τα παιδιά του. Έχοντας σαν μόνη ανάγκη το δικό του χρέος απέναντί τους να τους "αφήσει κάτι". Αυτό απάντησε όταν ο ένας γιος, με τον οποίο έκανε το ταξίδι στη Νεμπράσκα για να εισπράξει υποτίθεται τα χρήματα που κέρδισε, τον ρώτησε γιατί θέλει τόσο πολύ αυτά τα λεφτά. "Θέλω ν' αγοράσω ένα καινούργιο φορτηγό. Θέλω να σας αφήσω κάτι".

Νάση Αναγνωστοπούλου

για να επισκεφτείς το blog της Νάσης πάτησε εδώ. 

Συνειδητοποιημένα εγωιστικός συλλογισμός

Μη πας αλλού.
Αλλού μη πας να ψάξεις.
Εγώ είμαι, και είμαι μπροστά σου.
Ολόρθος.
Μη πας αλλού. Δεν θα βρεις.
Εγώ είμαι όλα.
Οι χώρες όλες που θες να ταξιδέψεις
είμαι εγώ.
Τα ρολόγια όλα που αργοπόρησες,
ειμ' εγώ.
Εγώ τα μοναχικά ηλιοβασιλέματα,
οι καταράχτες και η έρημος που
θες να δεις εγώ. Μην πας!
Ποτέ μη ψάξεις αλλού.
Στο ανάστημά μου μέσα ορθώνεσαι,
εκεί ζεις.
Εξερεύνησε τη γη σου.
Κι εκεί που ποτέ
δεν θα κοιτάξεις,
κι από κει όπου
ποτέ δεν θα περάσεις
κι εκεί είμαι.
Είμαι και το φύλλο
που όταν φυσήξει ο αγέρας
θα κοιτάξει προς εσένα.

Katia  Tornay

Δωρεάν πρόγραμμα Ψυχικής Υγείας από το Δήμο Αθηναίων

Freda Lade Ajumobi

Με τα ποσοστά της κατάθλιψης και του άγχους να αυξάνονται, όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να απευθυνθούν με κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, αλλά, δυστυχώς, δεν έχουν όλοι την οικονομική δυνατότητα. Ο Δήμος Αθηναίων ξεκίνησε ένα νέο πιλοτικό πρόγραμμα ψυχικής υγείας για ενηλίκους ηλικίας 18-65 ετών, δημότες και κατοίκους του Δήμου Αθηναίων.

Οι κάτοικοι του Δήμου Αθηναίων θα μπορούν να κάνουν δωρεάν συνεδρίες σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο.

Σε ατομικό επίπεδο μπορεί κανείς να απευθυνθεί στον Δήμο για θέματα άγχους, κατάθλιψης, κρίσης πανικού, προβλήματα σχέσεων, πένθος, απώλεια εργασίας, και ανεργία, καθώς και δυσκολίες που αφορούν στις σχέσεις γονέα και παιδιού και άγχος κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης.

Σε ομαδικό επίπεδο, θα δημιουργηθούν ομάδες ψυχοθεραπείας, δέκα ατόμων και άνω, για νέους 18 έως 28 ετών και θεραπευτικές ομάδες μέσω τέχνης (art therapy).

Το πρόγραμμα πραγματοποιείται στο πλαίσιο των προγραμμάτων Αγωγής & Προαγωγής Υγείας του δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την ΜΚΟ προαγωγής ψυχικής υγείας Ακταία.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3626587 & 210 3626608

Το πρόγραμμα υλοποιείται στο 1ο Δημοτικό Ιατρείο του δήμου Αθηναίων, Σόλωνος 78, κατόπιν ραντεβού και θα διαρκέσει έως τις 31 Ιουλίου 2015. Θα δοθεί σειρά προτεραιότητας σε ανέργους, άπορους και άτομα με χαμηλό εισόδημα.

η πρώτη μου παράσταση

Την πρώτη μου παράσταση την έπαιξα στην ΣΤ’ Δημοτικού. Ο ρόλος που πήρα ήταν της τσιγγάνας και έπρεπε να καταφέρω να μιμηθώ και την προφορά. Θεωρούσα τρομερά υποτιμητικό τότε να πάρω τέτοιον ρόλο. Για την ακρίβεια, ήθελα να παίξω έναν αντρικό ονόματι «Ο κύριος Μαύρος» ο οποίος όμως δόθηκε σε ένα αγοράκι της τάξης. Είχα στεναχωρηθεί πολύ μετά την διανομή των ρόλων. Γύρισα στο σπίτι και έκλαιγα. Μα να μου δώσουν την τσιγγάνα;
Με τον καιρό άρχισα να την συμπαθώ παρόλο τον σνομπισμό μου. Πέτυχα την προφορά και οι συμμαθητές μου γελούσαν πολύ στις πρόβες. Εγώ νόμιζα πως με κορόιδευαν και εξακολουθούσα να στεναχωριέμαι. Συνέχισα όμως, έμαθα τον ρόλο και τον έπαιξα όπως ακριβώς με είχαν καθοδηγήσει να το κάνω. Το έργο ονομάζεται «Η γειτονιά μας» και συγγραφέας ήταν μια γυναίκα της οποίας δεν θυμάμαι το όνομα.
Όταν πλησίαζαν οι μέρες της παράστασης η δασκάλα / σκηνοθέτης μας, μας ανακοίνωσε πως η παράσταση δεν θα παιχτεί στον χώρο του σχολείου αλλά στο Δημοτικό Θέατρο του Βόλου, το μεγαλύτερο θέατρο της πόλης. Μας είπε πως θα ερχόταν πολλά σχολεία να μας δουν και πως το θέατρο θα ήταν γεμάτο. Κι όταν μιλάμε για ένα τέτοιο θέατρο, μιλάμε για χωρητικότητα άνω των χιλίων ατόμων, με δύο πατώματα, έξι εξώστες, κινούμενη σκηνή και εν ολίγοις, η μεγαλύτερη σκηνή των Βαλκανίων.
Όταν αποφασίσαμε τι ρούχα θα φοράμε στην παράσταση είχα πάλι την πιο γελοία ενδυμασία. Φορούσα μια αποκριάτικη στολή Βραζιλιάνας για να μοιάζω με τσιγγάνα και μπαντάνα με τον Mickey Mouse. Κίτρινη, μακριά, γυαλιστερή φούστα με πράσινα και μαύρα πουά κι ένα κόκκινο μπλουζάκι που διαρκώς μου γλιστρούσε στον ώμο. Για ακόμα έναν λόγο ντρεπόμουν τόσο πολύ που σκεφτόμουν συνέχεια «χάθηκε να είχα έναν πιο φυσιολογικό ρόλο;».  Ήμουν μικρή και δεν ήξερα πως οι εξεζητημένοι ρόλοι αναδεικνύουν τους ηθοποιούς. 
Την ημέρα της παράστασης είχα πει στην μητέρα μου πως εάν έρθει, γιατί δούλευε, να μην κάνει το λάθος να με χειροκροτήσει μόλις βγω. Και ήρθε η ώρα. Είχα τρομερό άγχος. Δεν έπαιζα από την αρχή. Ούτε είχα δει πόσο κόσμο είχε. Όταν ήρθε η ώρα μου να βγω, δαγκώθηκα και ξεκίνησα. Βγήκα στην σκηνή και αντίκρισα ένα θέατρο θηρίο γεμάτο από κόσμο και επάνω μου χίλια ζευγάρια μάτια να με παρακολουθούν. Δεν έχω παίξει ξανά σε περισσότερο κόσμο μπροστά. Ξεκίνησα να λέω τα λόγια μου με την Σύνθια, η οποία σήμερα είναι επαγγελματίας ηθοποιός στην Αθήνα. Το δέος που ένιωθα, ο κόσμος που γέμιζε το θέατρο, ο αέρας επάνω στη σκηνή μου έδωσαν τόση δύναμη που έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Μόλις τελείωσα το κομμάτι μου και έφυγα από την σκηνή άκουσα χειροκρότημα από ένα άτομο. Ήμουν σίγουρη πως ήταν η μητέρα μου παρόλο που της είχα πει να μην το κάνει. Ξαφνικά ένιωσα όλο το θέατρο να σείεται από χειροκροτήματα και το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή ήταν πως είχα τρομερά νεύρα. Βέβαια, η ζέστη από τα χειροκροτήματα ζέσταινε την πλάτη μου φεύγοντας από την σκηνή κι έτσι φύτρωσαν τα πρώτα φτερά της ελπίδας μου να γίνω ηθοποιός. 
Όταν το έργο τελείωσε κι ανακατευτήκαμε με τον κόσμο, βρήκα την μητέρα μου. Την πλησίασα όλο νεύρα που δεν άκουσε τι της είπα και της φώναξα λέγοντας «Καλά, δεν σου είπα να μην χειροκροτήσεις; Γιατί με νευριάζεις;» κι η απάντησή της «Μα δεν χειροκρότησα εγώ» ήταν η μεγαλύτερη επιβράβευση από όσες έχω ακούσει στην ζωή μου. Δεν ήταν εκείνη; Τότε ποιος; Ποιος ήταν; Και γιατί; Άρεσα, άραγε, τόσο; Ήμουν πραγματικά καλή ώστε να με χειροκροτούν τόσο έντονα οι ξένοι; Πήρα μεγάλη χαρά.
Αργότερα, βρήκαμε τον πρώην άντρα της θείας μου που ήρθε να δει το θέατρο με την κόρη του, ο οποίος δεν ξέρω εάν με είχε δει ποτέ. Σίγουρα όμως δεν με γνώριζε. Τον άκουγα που μίλαγε στην μητέρα και της έλεγε «Κόρη σου είναι; Δεν το ήξερα. Μα είναι καταπληκτική. Εγώ την χειροκρότησα». Τουλάχιστον βρήκαμε ποιος ήταν ο υπαίτιος εκείνου του χειροκροτήματος που ξεσήκωσε ολόκληρο το θέατρο και με έκανε να νιώσω αυτό το δέος επί σκηνής. 
Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία σαν ηθοποιός. Από τότε διψάω για το θέατρο. Σαν ηθοποιός, σαν θεατής, αρκεί να μην λείπει από την ζωή μου.

Δ. Π. Β. 

Ποθώ το στόμα σου

Cinzia Campari

«Ποθώ το στόμα σου, τη φωνή σου, τα μαλλιά σου.
Σιωπηλός, πεινασμένος, ενεδρεύω στους δρόμους.
Το ψωμί δεν με τρέφει, η αυγή με ταράζει,
Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου, όλη μέρα.
Ορέγομαι το λαμπερό χαμόγελό σου,
τα χέρια σου, στο χρώμα του άγριου σιταριού.
Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου,
Θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο.
Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου,
τη μύτη σου, αρχόντισσα του αλαζονικού προσώπου σου,
Θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά από τα ματόκλαδά σου.
Και περπατώ πεινασμένος, οσφραινόμενος το λυκόφως,
Ψάχνοντας για σένα και τη ζεστή καρδιά σου.
Όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.»

Πάμπλο Νερούντα

Η θεία Βάγια

Τη θεία Βάγια ποιος; Ποιος θα τη συγκλονίσει;
Αν και τα κιλά της ξέφυγαν του ποθητού, η θεία Βάγια κυκλοφορεί τα ομορφότερα αγόρια.
Κάτι τους λέει, κάτι τους δίνει ή κάτι τους παίρνει κι αυτά τα μελαχρινά κυπαρίσσια στέκουν προσκύνημα, ορθά στον τάφο της.
Τους έρωτές της λαχταρούμε μα πόσος ο φόβος μας να τους ζήσουμε…
Εκείνη, δε δίνει ποτέ συμβουλές, δε μιλάει για αγάπες και φιλιά
μόνο γελάει ανέμελα και εμφανίζεται στο κυριακάτικο τραπέζι με ένα καινούργιο μεσσία.
Η λύτρωσή μας στα μάτια του αγοριού της.
Κάτω από τη λεμονιά του κήπου η θεία Βάγια γελάει κι εκείνος δίπλα της ανάβει το φώς της πιο δυνατά, πιο φωτεινά.
Ο θεία Σωτηρία μια μέρα καθώς έπλενε τα πιάτα της είπε: 
Πόσο χρονών είναι; 
25, απάντησε η θεία Βάγια ψάχνοντας το βάζο με το κυδώνι.
Να προσέχεις της είπε, με πικρή πονηριά η θεία Σωτηρία, γιατί είσαι μεγάλη και ….
Χα, απάντησε η θεία Βάγια, εγώ είμαι μεγάλη ή αυτός πολύ μικρός;
Και έσπασε το πιάτο που έπλενε η θεία Σωτηρία και βρήκε το κυδώνι η θεία Βάγια και η σιωπή βασίλεψε στην κουζίνα και ο έρωτας ήταν λαίμαργος και παρών.
Τη θεία Βάγια ποιος;
Ποιος θα τη συγκλονίσει;

Αυγή Βυθούλκα, 2/2/2015

διάβασε ακόμα: Θεία Βάγια - Ο Μέντορας

μοίρασμα χαράς

Ο φίλος σας είναι η εκπλήρωση των αναγκών σας. Είναι το χωράφι σας που εσείς σπέρνετε με αγάπη και θερίζετε μ' ευγνωμοσύνη. Και είναι το τραπέζι σας και το παραγώνι σας. Γιατί πηγαίνετε στο φίλο με την πείνα σας και τον αναζητάτε για τη γαλήνη σας.
Όταν ο φίλος σας εκφράζει τις σκέψεις του, δε φοβάστε το όχι στη δική σας σκέψη, ούτε αποσιωπάτε το ναι.
Και όταν εκείνος είναι σιωπηλός, η καρδιά σας δεν παύει για ν' ακούσει την καρδιά του.
Γιατί στη φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη.
Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δε λυπάσαι. Γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ' αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του, όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα.
Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθεμα του πνεύματος.
Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει.
Na δίνετε το καλύτερο εαυτό σας στο φίλο σας. Αφού θα γνωρίσει την άμπωτη του κύματος σας, δώστε του να γνωρίσει και την παλίρροια του.
Είναι ο φίλος σας κάτι που θα 'πρεπε να γυρεύετε όταν έχετε ώρες που θέλετε να σκοτώσετε;
Καλύτερα να γυρεύετε το φίλο σας πάντα όταν έχετε ώρες να ζήσετε.
Γιατί έργο του φίλου είναι να εκπληρώσει τις ανάγκες σας, αλλά όχι να γεμίσει το κενό σας.
Μέσα στη γλύκα της φιλίας κάνετε να υπάρχει γέλιο, και μοίρασμα χαράς.
Γιατί στις δροσοστάλες των μικρών πραγμάτων η καρδιά βρίσκει την καινούργια αυγή της και ξανανιώνει.

Χαλίλ Γκιμπράν 
απόσπασμα από τον Προφήτη.

αφιερωμένο στα παιδιά της Ομπρέλας. 


Ο Γκιμπράν είναι ένας ποιητής, φιλόσοφος και καλλιτέχνης που γεννήθηκε στον Λίβανο το 1883. Οι πρώτες καλλιτεχνικές του προσπάθειες  ήταν θεατρικά έργα  γραμμένα στα αραβικά. Από τα είκοσι όμως χρόνια του, άρχισε να γράφει αποκλειστικά στα αγγλικά.
Το πιο διάσημο από τα έργα του είναι Ο Προφήτης, μια υπέροχη σύνθεση από ποιητικές παραβολές που εξετάζουν όλες τις πλευρές των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους. 

Για να διαβάσεις ολόκληρο το βιβλίο ή για να το κατεβάσεις σε μορφή pdf πάτησε εδώ. 

η νέα μου ταινία

η νέα μου ταινία ονομάζεται: Η Φύση δεν γουστάρει τα τσιμέντα και τα φτύνει πίσω στα μούτρα μας.

Γιώργος Τρίκερι

armed and desperate

the fair-haired boy

had a gun

it was pointed at his chin

for too many years

he had no music

only fear and pills

so come as you are 

to this cruel world

endless

clueless 

careless

just remember 

you can't save someone

from themselves

you can only dance

to courageous melodies

and be yourself

and fascinated.

Giorgos Trikeri

η καινούργια ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε: The Best Offer

Ελληνικός Τίτλος: Το τέλειο χτύπημα

Ο διακεκριμένος εκτιμητής έργων τέχνης και δημοπράτης Virgil Oldman, καλείτε από μια νεαρή κοπέλα ,που πάσχει από μια βαριά μορφή αγοραφοβίας, να εκτιμήσει την κινητή της περιουσία.
Το μυστήριο που καλύπτει την πελάτισσα του θα τον παρασύρει σε μια συγκλονιστική περιπέτεια που θα του αλλάξει τη ζωή…
Ένα ξεκάθαρο παιχνίδι του μυαλού και της αντίληψης. Πολλές εναλλαγές συναισθημάτων και καταστάσεων που μπορούσα να τα χαρακτηρίσω ως «σκωτσέζικα ντους» για τον Virgil. Δεν μπορείς βλέποντας το, να μην τον συμπονέσεις. Μου άρεσε πολύ που θίχτηκε το θέμα της αντρικής φιλίας, από δύο πλευρές, αυτί του Virgil με τον πιστό του φίλο Billy,και αυτή με τον Robert. Αν και διάσημος εκτιμητής, δεν «εκτίμησε» καλά την κατάσταση. Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν και μέσα στην ταινία, πίσω από κάτι πλαστό κρύβεται κάτι αυθεντικό.
Σε όλη την ταινία κυριαρχεί η αισθητική του δράματος και εσύ αναρωτιέσαι «μα γιατί γίνονται όλα αυτά;»
Έχεις καταλάβει ότι θα παιχτεί μια ανατροπή και κρυφοκοιτώντας και εσύ πίσω από το άγαλμα, με χιτσκοκικό σασπένς, καθηλωμένος συναισθηματικά να γίνεσαι ένα με τους δύο αυτούς χαρακτήρες.

Συντελεστές
Η υπογραφή εδώ είναι μεγάλη και φωτεινή σε σενάριο και σκηνοθεσία: Giuseppe Tornatore (Σινεμά ο Παράδεισος, Μαλένα, Ο Θρύλος του 1900) .Τα γυρίσματα έχουν γίνει σε Ιταλία, Βιέννη και Πράγα και η εξαιρετική φωτογραφία ανήκει στον Fabio Zamarion. Η μουσική του Ennio Morricone, σταθερού και χρόνιου συνεργάτη του Tornatore, έπαιζε συνεχώς με την ψυχολογία μας. Ο Geoffrey Rush ήταν για μια ακόμη φορά εξαιρετικός ενώ οι ρόλοι του  Billy (Donald Sutherland) και του Robert (Jim Sturgess) ήταν σωστοί και μετρημένοι. Έκπληξη αποτέλεσε η νεαρή, πανέμορφη και ακόμα στα πρώτα της βήματα Ολλανδέζα Sylvia Hoeks στο ρόλο της Claire.

Γιατί να το δω
Γιατί παίζει ο καταπληκτικός Geoffrey Rush ο οποίος δεν μας έχει απογοητεύσει σχεδόν ποτέ. Βλέποντας αυτά τα μεγάλα ονόματα που έχουν παίξει σε άλλες, μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες οπτικών εφέ, αναρωτιέσαι τι μπορεί να έχει αυτή η ταινία και «ασχολήθηκαν» μαζί της. Το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει στο μέγιστο.

Μαρία Ιωάννου

πηγή: filmakias.gr

για να ακολουθήσεις τον filmakia στο twitter πάτησε εδώ. 

Πυρετός το σαββατόβραδο

(Νωρίς)
Μη με ξαναφωνάξεις Romina, είπε ο Andre
Η Sofi, σκέφτηκε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει το θυμό του 
μιας και το όνομα Romina, της ήταν αρκετά εύηχο και ερωτικό.
Μη με ξαναφωνάξεις Romina, επανέλαβε ο Andre και έφυγε χτυπώντας την πόρτα.
Η Sofi ανασήκωσε τους ώμους και συνέχισε να σιδερώνει.
(Λίγο πριν το πάρτι)
Πεινάς, ρώτησε ο Andre τη Sofi
Όχι, απάντησε εκείνη
Θέλεις μήπως κάτι να πιείς;
Όχι, απάντησε για δεύτερη φορά η Sofi
Μη μου ξαναπείς να πάμε πουθενά, φώναξε εκνευρισμένος ο Andre
Η Sofi ανασήκωσε τους ώμους και φόρεσε το παλτό της.
(Αργά)
Άθλιο πάρτι, είπε ο Andre και μπήκε βιαστικά στο αυτοκίνητο
Μα δεν ήθελες να φύγουμε, είπε η Sofi
Σιωπή
Βουβή οδήγηση
Λάστιχα σε φρεσκοβρεγμένο δρόμο 
Τα φυλαχτά κρεμασμένα στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου 
κρούουν αδέξια κάθε τόσο.
Η Sofi αμίλητη ανάβει τσιγάρο
Με έχεις πνίξει με αυτό το πράγμα πάφα πούφα όλη την ώρα,
αρχίζει να ουρλιάζει ο Andre χτυπημένος από ρεύμα υψηλής τάσης.
Η Sofi ακούει και έπειτα γυρίζει στο μέρος του.
Romina, θέλω να κατέβω. Πεινάω και διψάω.
Έχει ξεχάσει το παλτό της στο αμάξι
αλλά δεν πειράζει
Έχει ξεχάσει την τσάντα της στο αμάξι
αλλά δεν πειράζει
Είναι νύχτα κρύα και πηχτή
όμως τεράστιο ένα ουράνιο τόξο στεφανώνει τα κτίρια.
Εξάλλου τα ουράνια τόξα δεν χρειάζονται φως για να τα δεις
μόνο υπομονή να τελειώσει η καταιγίδα.

Αυγή Βυθούλκα, 17/1/2015

Μυστικά ομορφιάς από όλον το κόσμο

Οι γυναίκες θέλουν να είναι όμορφες. Όταν όμως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν καλλυντικά, επιστρατεύουν τις συνταγές που κληρονόμησαν. Τα σπιτικά καλλυντικά που φτιάχνουν είναι εύκολα στην παρασκευή και έχουν εκπληκτικά αποτελέσματα.

Μεξικό: Οι Αζτέκες χρησιμοποιούσαν το αβοκάντο

Πλούσιο σε σημαντικά λιπαρά οξέα, το έλαιο από το αβοκάντο επενεργεί στην επιδερμίδα σαν βάλσαμο. Οι Μεξικάνες πιστεύουν ότι το αβοκάντο καταπολεμεί την ξηρότητα του δέρματος.


Καθαρίστε και πολτοποιήστε τη σάρκα από μισό αβοκάντο, ανακατέψτε την με τρεις κουταλιές της σούπας γιαούρτι ή κρέμα γάλακτος κι απλώστε το μίγμα στο πρόσωπό σας (εκτός από την περιοχή γύρω από τα μάτια), το λαιμό και το ντεκολτέ. Αφήστε τη μάσκα να δράσει και μετά αφαιρέστε την με ένα υγρό πανί.

Tip: Χρησιμοποιήστε τα φλούδια του αβοκάντο για να τρίψετε με την εσωτερική τους πλευρά τις φτέρνες και τα δάχτυλα των ποδιών σας. Θα γίνουν απαλά σαν βελούδο.

Ισπανία: Πατάτες για τους μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια

Κόψτε δύο ροδέλες από μια πατάτα, ξαπλώστε και ακουμπήστε τις πάνω από τα κλειστά βλέφαρά σας (να πιάνουν οι ροδέλες και την περιοχή γύρω από τα μάτια). Αφήστε τις να δράσουν για δέκα λεπτά. Για καλύτερο αποτέλεσμα οι Ισπανίδες συνηθίζουν να αφήνουν για λίγο τις ροδέλες στο ψυγείο πριν τις τοποθετήσουν στα μάτια.

Πολωνία: Μέλι για ενυδάτωση του δέρματος

Το μέλι περιέχει πολλές ευεργετικές ουσίες για το δέρμα, γι’ αυτό και συστήνεται πολύ από τους δερματολόγους. Για να φτιάξετε μια ενυδατική μάσκα ζεστάνετε ένα μικρό βαζάκι μέλι σε μπενμαρί και μετά απλώστε μια λεπτή στρώση από το χλιαρό μέλι στο πρόσωπό σας. Αφήστε τη για 20 λεπτά και μετά πλύνετε το πρόσωπό σας.

Ιαπωνία: Πράσινο τσάι για καθαρισμό της επιδερμίδας

Το πράσινο τσάι είναι πλούσιο σε πολυφαινόλες που χτυπούν τις ελεύθερες ρίζες, οι οποίες ευθύνονται για τη γήρανση του δέρματος, έχουν τανίνες που καθαρίζουν τους πόρους και αντιβακτηριακές ουσίες που δεν αφήνουν τις ακαθαρσίες να μένουν πάνω στο δέρμα.

Βάλτε σ’ ένα μπολ δύο κουταλάκια πράσινο τσάι σε σκόνη, προσθέστε μισό φλιτζάνι ζεστό νερό κι ανακατέψτε καλά. Τρίψτε το δέρμα του προσώπου σας με τη «μους» αυτή και μετά ξεπλύνετέ το.

Βραζιλία: Άμμος για απολέπιση του δέρματος

Όσοι έχουν πάει στη Βραζιλία θα έχουν δει τις Βραζιλιάνες να τρίβουν το σώμα τους με την άμμο, γιατί τη θεωρούν ένα πολύ καλό υλικό για απολέπιση. Η άμμος απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα από την επιφάνεια του δέρματος, διεγείρει την κυκλοφορία του αίματος και του λυμφατικού υγρού και έτσι καταπολεμά την κυτταρίτιδα. 

μέχρι λοιπόν να ανοίξει ο καιρός για να μπορέσουμε να εκμεταλευτούμε τις ευεργετικές ιδιότητες της άμμου, ας πασαλειφτούμε με μέλια και αβοκάντο γιατί ως γνωστόν, μπρος τα κάλλη....

Η επιστημονική διάσταση της τεχνοτροπίας του Τζάκσον Πόλοκ

Είναι η απάντηση της Αμερικής στην Ευρώπη. Ο Τζάκσον Πόλοκ είναι ο Πικάσο πέραν του Ατλαντικού. Το 1950 το TIME τον χαρακτηρίζει ως τον «μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό καλλιτέχνη». Η ραγδαία καθιέρωσή του είναι αποτέλεσμα μιας επαναστατικής μεθόδου που είχε επινοήσει το 1947 και την παρουσίασε το 1948. Πρόκειται για το dripping που θα αποτελέσει τη σφραγίδα της προσωπικής του γραφής.
«Οι νέες ανάγκες χρειάζονται νέες τεχνικές. Και οι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν βρει νέους τρόπους και νέα μέσα για να εκφράζονται…Κάθε εποχή βρίσκει τις δικές της τεχνικές» δήλωνε ο ίδιος, παρουσιάζοντας την επινόηση του. Παράλληλα διευκρίνιζε ότι στους πίνακες του δεν επιδιώκει και δεν κυριαρχεί το τυχαίο.
Η εξαιρετική δουλειά του έχει γοητεύσει λάτρεις της τέχνης αλλά και επιστήμονες οι οποίοι μέσα από μελέτες, έρευνες και πειράματα προσπαθούν να πλησιάσουν και να αποκρυπτογραφήσουν το έργο του Τζάκσον Πόλοκ. Άλλωστε όπως είχε επισημάνει ο φυσικός και ιστορικός τέχνης Ρίτσαρντ Τέιλορ το αποτέλεσμα στη δουλειά του Πόλοκ δεν ανιχνεύεται στην τέχνη αλλά στα μαθηματικά και μάλιστα στη θεωρία του χάους και στη φράκταλ δομή.
Το 2011 επιστήμονες από το χώρο της φυσικής εντυπωσιάστηκαν διαπιστώνοντας ότι ο Πόλοκ επωφελήθηκε από τη ρευστοδυναμική πριν ακόμη οι ίδιοι οι φυσικοί μελετήσουν την αρχή της.
Πριν από μερικές μέρες ερευνητές του Universidad Nacional Autonoma de Mexicο δημοσιοποίησαν ότι χρησιμοποιώντας μια πειραματική τεχνική, μπόρεσαν να μιμηθούν την ασυνήθιστη τεχνική dripping του Pollock.
«Μπορούμε να μεταβάλλουμε την ταχύτητα και το ύψος στο οποίο το χρώμα έχει εκτοξευτεί σε οριζόντιο επίπεδο», εξηγεί ένας ειδικός. Στη διάρκεια των πειραμάτων τους, οι ερευνητές έριξαν φως στο πώς ο σπουδαίος Αμερικάνος καλλιτέχνης δημιούργησε τα αριστουργήματά του. «Το χρώμα όπως και το αίμα, είναι ένα μη νευτώνειο υγρό, που σημαίνει ότι αλλάζει υπό πίεση επειδή είναι λίγο ελαστικό», εξηγεί ένα μέλος της επιστημονικής ομάδας. «Το χρώμα, το οποίο περιγράφεται ως δυσκολαστικό λεπτόρρευστο μη νευτώνειο υγρό, γίνεται λεπτότερο και ρέει πιο εύκολα όταν του ασκείται πίεση. Μια ιδιότητα των δυσκολαστικών υγρών είναι η μεγάλη αντίσταση τους στο να  τεντώνονται. Κάποιες από τις σταγόνες στα σχέδια του Pollock προκύπτουν από τη συγκεκριμένη ιδιότητα».
Αυτή η διαδικασία και ορισμένα προκαταρκτικά συμπεράσματα περιγράφηκαν και συζητήθηκαν  σε επιστημονική συνάντηση στο Τμήμα Αμερικανικής Φυσικής Εταιρείας των Ρευστών (DFD) στο Σαν Φρανσίσκο, στην Καλιφόρνια. Συγκεκριμένα η πειραματική τεχνική που εφαρμόζεται δημιουργεί σταλάγματα χρώματος με ελεγχόμενο τρόπο: Όπως είδαμε και στην αυτοβιογραφική ταινία του Τζάκσον Πόλοκ με τον Ed Harris, ο καλλιτέχνης δούλευε ρίχνοντας, στάζοντας, τινάζοντας ή πιτσιλώντας χρώμα συνήθως σε μη τεντωμένο καμβά που τοποθετούσε στο πάτωμα. Ο Πόλοκ έχυνε χρώμα κατευθείαν από το κουτί μπογιάς ή χρησιμοποιούσε μικρές ράβδους ή βούρτσες για να «ψιχαλίζει» το χρώμα πάνω στην επιφάνεια.
«Η μηχανική των ρευστών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κατανοήσουμε τη ζωγραφική, δεδομένου ότι είναι ουσιαστικά ένα πρόβλημα ροής», λέει ο Zenit Palacios ένας από τους επίσημους συντελεστές της έρευνας. Την τεχνική αυτή ο Πόλοκ, την περιέγραψε ως εξής: «Η μπογιά που χρησιμοποιώ είναι κυρίως ένα υγρό, μια ρέουσα μορφή μπογιάς. Τα πινέλα που χρησιμοποιώ, τα χρησιμοποιώ κυρίως ως ραβδιά και όχι ως πινέλα… Τα πινέλα δεν αγγίζουν την επιφάνεια του καμβά είναι ακριβώς από πάνω».
Μετά τον Πόλοκ οι ερευνητές του Universidad Nacional Autonoma de Mexicο σχεδιάζουν να μελετήσουν τη ρευστοδυναμική και στο έργο άλλων καλλιτεχνών.
*Ο Τζάκσον Πόλοκ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1912 στο Γουαϊόμινγκ των Ηνωμένων Πολιτειών. Έζησε μια πολυτάραχη, δημιουργική και γεμάτη έμπνευση ζωή. « Έφυγε» μόλις στα 44 χρόνια του   σε τροχαίο δυστύχημα στις 11 Αυγούστου 1956.

πηγή: art22.gr

Ο μαγεμένος περιπλανητής

In the Style Of- Man Ray by LuthyLovett

Γεννήθηκα μέσα σε ένα θέατρο, πίσω από τις βαριές κόκκινες κουρτίνες.
Από εκεί μεγαλώνοντας, παρατηρώντας τους ανθρώπους, κατέταξα σε γραφήματα με παράλληλες και ευθείες και άλλες γραμμές, τους θεατές και τους ηθοποιούς.
Ανέκαθεν μπορείς να πεις πως με κατείχε η μανία σε αυτά τα γραφήματα να σημειώνω τις μανίες των ανθρώπων.
Απέφευγα τους μανιακούς αλλά δεν με απέφευγαν αυτοί, με έβρισκαν και μου έριχναν στην λευκή σελίδα όλες τις μανίες τους.
Αναρωτήθηκα, αν αυτό το πράγμα, περιείχε τον ίλιγγο που λάτρεψα από τα μικρά μου χρόνια παρατηρώντας τους γονείς μου να παίζουν, αναρωτήθηκα πόση αλήθεια μπορούσα να διαπιστώσω σε αυτό το ατέλειωτο πίσω μπρος των ατελών ιδεών τους, και πόσο σουρεαλισμό σε αυτήν την φτωχή τους πραγματικότητα..
Πολλοί από αυτούς με έβλαψαν, θα μπορούσα να σου πω ατέλειωτες ιστορίες περί τούτου. Τελικά, μου έμεινε, πως αυτό το ατέλειωτο πίσω μπρος τους, κατέληγε στο μάτι του Πολύφημου.
Εκατοντάδες Πολύφημοι γυρνούσαν γύρω μου κι ατέλειωτοι συμπλεγματίες, εννοώ επαγγελματίες συμπλεγματικοί τύποι..
Μάζευα τα αποκαΐδια τους όταν τους έκαιγα με τον νου μου και τους έριχνα στην θάλασσα.
Ύστερα τράβούσα πάλι για το θέατρο.
Και καθώς κοιτούσα μια γυμνή πλάτη, ένα αντρικό πηγούνι, ένα λευκό πουκάμισο,
δυο γάμπες σταυρωμένες με κάλτσες από μετάξι, που το ευαίσθητο αυτί μου έπιανε το ελαφρό τους τρίξιμο, ένοιωθα πάντα μια ηδονή, και καθώς άκουγα τις λέξεις κεντημένες σε διαλόγους ή μονολόγους καρφωμένες στο στόμα ενός ηθοποιού ένοιωθα φως.
Και ατέλειωτες ηδονές φώτιζαν όλο μου το υπογάστριο και χύνονταν στα μαλακά μου σπλάχνα καταλαμβάνοντας μέρος της καρδιάς μου.
Καθώς μεγάλωσα άρχισα εγώ να γράφω τις λέξεις που οι ηθοποιοί θα έλεγαν φορώντας τους μια περσόνα που είχα σκεφτεί με επιμονή, νύχτες και μέρες ατέλειωτες..
Και καθώς οι θεατές άρχισαν να αποθεώνουν τα έργα μου κι οι εφημερίδες έγραφαν κριτικές υψηλές ,και υμνούσαν το ταλέντο μου, άρχισε σιγά σιγά να καταλαμβάνει μέσα μου όγκο μεγάλο, η φιλοδοξία κι η ματαιοδοξία..
Και ζούσα μόνο για τους θεατές και τις κριτικές ..Κι ήθελα κι άλλο, κι άλλο, κι άρχισα να τσακώνομαι με όποιον διαφωνούσε μαζί μου άγρια..
Έγινα κι εγώ μανιακός και Πολύφημος. Άλλαξα. Δεν ένοιωθα τις ηδονές σε πληρότητα. .Ένοιωθα μονάχα ένα κενό. Κι όλους τους φίλους μου τους εγκατέλειψα καθώς δεν με βόλευε η άγρια κριτική τους.. Κι είχα ένα ατέλειωτο κενό..
Πέρασαν χρόνια που έζησα με ηρεμιστικά και αλκοόλ ,και κατέφυγα σε ένα ερημονήσι ψάχνοντας τον εαυτό μου, εκεί ακριβώς ανακάλυψα πως εγώ σαν παιδί που γεννήθηκε από έρωτα πίσω από τις κουρτίνες του θεάτρου, εγώ δεν μπορούσα να ζήσω τον έρωτα γιατί τον φοβόμουν, τον αντικατέστησα με την φευγαλέα φλόγα της δόξας και την εφήμερη δόση του θαυμασμού....
Τα σταμάτησα όλα, έκαψα τις φιλοδοξίες κι άρχισα να ψάχνω τις αλήθειες μου που κρύβονταν στο πάτωμα ή στο ταβάνι..
Έφτιαξα ένα μικρό θέατρο εκεί , στο νησί το μικρό.
Και παραστάσεις έκανα με αρχάριους ηθοποιούς..
Κι ένοιωσα ξανά τις ηδονές.
Κι έγινα ξανά αυτός που τρεφόταν κι έτρεφε τον έρωτα.
Μου συνέβη τότε να καταλάβω, πως το μόνο που ζητούσα στην ζωή ήταν να ζω σαν μαγεμένος περιπλανητής...
Και τέλειωσα για πάντα με την μανία.
Κι όποιον ανακάλυπτα κοντά μου να τρέφει τέτοιες μανίες τον απομάκρυνα με τον τρόπο μου.
Ακόμη κι αν συνέβαινε να τον ή να την έχω αγαπήσει...

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr