Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Οδηγός αισιοδοξίας


  

Η 70η τελετή των Χρυσών Σφαιρών πέρασε στην ιστορία. Ποιος δεν θα θυμάται την ομολογία της Jodie Foster ότι είναι ομοφυλόφιλη (Τι έγινε Κλαρίς....σώπασαν τα αρνάκια;)
Σίγουρα η προχθεσινή τελετή δεν με ενθουσίασε όσον αφορά στις εμφανίσεις των celebrities. Πολύ μαύρο, ροζ μπορντό! Πιο ενδιαφέρον είχε η παρουσίαση του Κάκου και του Λυμπερόπουλου στα βραβεία ΠΣΑΤ!
Όλοι λίγο πολύ έχετε καταλάβει ποιες ταινίες θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον της Ακαδημίας. Ο Lincoln, εδώ πρέπει να αναφέρω πως αν ο ''τεράστιος'' Ντάνιελ κερδίσει το Όσκαρ θα ισοφαρίσει το ρεκόρ κατακτήσεων που κρατά εδώ και χρόνια ο Σπένσερ Τρέισι, το Argo, έχω αναφερθεί για αυτή την ταινία σε παλαιότερη ανάρτηση μου στο blog, Η Ζωή του Πι, Οι άθλιοι, το Amour του Χάνεκε και φυσικά το Django του παλαβιάρη....
Όμως υπάρχει μια ταινία που για μένα είναι η αποκάλυψη της χρονιάς! Είναι υποψήφια σε οκτώ κατηγορίες αν δεν κάνω λάθος και θα την χαρακτήριζα ΤΡΟΜΕΡΗ! Σπάνια βάζω καλή βαθμολογία σε ταινία(όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν καλά αυτό, εξάλλου είμαι αυτός που έχω πει πως ποτέ δεν θα έδινα Όσκαρ Α' Αντρικού ρόλου στον Μάρλον Μπράντο για την ''τεράστια'' ερμηνεία του στον Νονό αν δεν πέθαινε τόσο μοναδικά!!!!!)
Silver Linings Playbook or Excelsior ή Οδηγός αισιοδοξίας. Για αυτήν την ταινία θα σας μιλήσω σήμερα. Αλήθεια το ξέρατε ότι το επίσημο μότο της Νέας Υόρκης είναι το ''Excelsior''; Όσοι σπουδάζουν Αγγλική Φιλολογία θέλω επεξήγηση του ''Silver Lining'', είναι αυτό που λένε στο χωρίο μου ''Every cloud has a silver lining''; 
ο Πατ Σολιτάνο (όποιος βρήκε αυτό το όνομα θέλω αυτόγραφο), τον οποίο υποδύεται ο Bradley Cooper, 8,5 μήνες από την ζωή του τους πέρασε σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Δεν έχει δουλειά, χώρισε με την γυναίκα του, του πήραν το σπίτι και έτσι αναγκάζεται να μείνει στους γονείς του. Ένα ωραίο βράδυ σε δείπνο στο σπίτι του καλού του φίλου Ronnie θα γνωρίσει την Τίφανι (Jennifer Lawrence), ένα μυστηριώδες κορίτσι με πολλά προβλήματα. 
Αποφασισμένος να ανακτήσει την παλιά του ζωή, καθώς και την πρώην γυναίκα του, ο Πατ βρίσκει έναν απρόσμενο σύμμαχο στο πλευρό της Τίφανι. Φυσικά είναι υποχρεωμένος να στηρίξει και τον πατέρα του (Ένας εξαιρετικός Ρόμπερτ Ντε Νίρο στα χνάρια του ''Fan'' σε πιο light έκδοση) ώστε οι eagles να περάσουν στα play-offs! Τα ''σημάδια'' θα καθορίσουν τις εξελίξεις, η ''τελική αναμέτρηση'' ίσως κρίνει πολλά, (πάντως ο Λάτσιος θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει στην τελευταία και καθοριστικότερη σκηνή εκεί που όλα θα κριθούν. Με έναν χορό. )
Αποφύγετε να διαβάσετε τον ''Άρχοντα των Μυγών'', βάλτε στη διαπασών το ''Ride the lighting'' των Metallica και σίγουρα οι Κυριακές σας θα γίνουν και πάλι όπως ήταν, ξεχωριστές. 
Καλή Προβολή

Π. Πόντικας.

Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013

Δέκα Μικροί Νέγροι



Νομίζω ότι το να μπω στην διαδικασία να κάνω συστάσεις ανάμεσα στο αναγνωστικό κοινό και την Agatha Christie θα ήταν κάτι περισσότερο από περιττό.
Οι ''Δέκα Μικροί Νέγροι'' είναι το πιο μοσχοπουλημένο βιβλίο της συγγραφέως και βρίσκεται στη λίστα με τα δέκα πιο ευπώλητα βιβλία όλων των εποχών, ξεπερνώντας στις μέρες μας τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα. 
Αρχικά η νουβέλα μεταφράστηκε 10 μικροί νέγροι ( και σε μια εκδοχή ονομάστηκε 10 Little Niggers!), αντί για το σωστό 10 μικροί ινδιάνοι, αποτέλεσε, το υλικό για 3 κινηματογραφικές μεταφορές και φυσικά για το κλασσικό θεατρικό ανέβασμα.
Ουσιαστικά το βιβλίο ''παίζει'' με την ιδέα του ομώνυμου παιδικού τραγουδιού (10 little indians...)στον οποίο και βασίστηκε ο τίτλος του. Δέκα άνθρωποι, οκτώ καλεσμένοι και δύο υπηρέτες, βρίσκονται σε ένα νησί έπειτα από την πρόσκληση κάποιου άγνωστου και μυστηριώδους οικοδεσπότη ο οποίος ωστόσο, απουσιάζει τόσο από το σπίτι, όσο και από το ίδιο το νησί όταν οι προσκεκλημένοι φτάνουν σε αυτό. Πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν πως ο λόγος που δέκα τόσο διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονται την ίδια στιγμή στο ίδιο μέρος, δεν είναι διόλου τυχαία αφού ο μυστηριώδης οικοδεσπότης γνωρίζει το ''σκοτεινό'' μυστικό του θανάτου που κρύβει ο καθένας από αυτούς και φαίνεται πως είναι αποφασισμένος να μην αφήσει κανέναν ζωντανό προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ένα άψογο ''σενάριο'' και μια πέρα από κάθε φαντασία εξέλιξη, που στην εποχή του αλλά ακόμη και σήμερα, σε αφήνει άφωνο για το πως το συνέλαβε η συγγραφέας του και κυρίως, πως κατάφερε να το κάνει πράξη. 
Όταν το πρωτοδιάβασα μεταφέρθηκα στο πιο κοντινό παράθυρο, έκλεισα τα φώτα, άφησα ένα μικρό φωτάκι ανοικτό, τοποθέτησα την κούπα με τον καφέ δίπλα στο τραπεζάκι, έστριψα τσιγάρο και ''ταξίδεψα'' σε αυτό το μικρό νησί της ακτής του Ντέβον....
''Δέκα μικρά αραπάκια, να φάνε βγήκανε παρέα
Λαίμαργο το ' να πνίγηκε κι έμειναν εννέα....''
   
Π. Πόντικας.

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

Killer Joe



Ο Mr. ''Εξορκιστής επέστρεψε''! Η νέα ταινία του Γουίλιαμ Φρίντκιν σοκάρει! Ρόλος ζωής για τον Μάθιου Μακκοναχι!
Καταχρεωμένος, ένας νεαρός έμπορος ναρκωτικών αναθέτει σε έναν επαγγελματία εκτελεστή να σκοτώσει τη μητέρα του για να εισπράξει ο ίδιος την ασφάλεια. Το σχέδιο του όμως φεύγει εντελώς εκτός ελέρχου.
Βουτηγμένο στη βία και στο μαύρο χιούμορ το ''Killer Joe'' καταφέρνει με ένα αξιοθαύμαστο τρόπο να κρατάει τις ισορροπίες. Εκεί που το στομάχι σου αρχίζει να σφίγγεται από τη σκληρότητα των εικόνων, ξεσπάς στα γέλια. 
Σας πάω λίγο πίσω στη δεκαετία του 70' όταν ο Φρίντκιν στα 32 του μόλις χρόνια κέρδισε το όσκαρ σκηνοθεσίας – ρεκόρ που κρατάει μέχρι και σήμερα- για την ταινία ''Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία'' όπου έδωσε την ευκαιρία στον ''μεγάλο'' Τζιν Χάκμαν να κάνει μια λαμπρή καριέρα. Αμέσως μετά την βράβευση του δήλωσε'' Προσωπικά πιστεύω ότι ο Στάνλει Κιούμπρικ είναι ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης. Τελεία και παύλα''. 
Και συνεχίζω, η νέα ταινία του ταλαντούχου και πολυβραβευμένου σκηνοθέτη αποδομεί πλήρως την οικογένεια και τους δεσμούς της, πετάει στη λάσπη το αμερικάνικο όνειρο και κομματιάζει κάθε αίσθηση ευπρέπειας με μια σκηνή ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ (η εναλλακτική χρήση του κοτόπουλου) που θα συζητηθεί....
Κριτική 8/10

Π. Πόντικας.

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Caesar Must Die



Τα γεροντάκια είναι εδώ! Οι αδελφοί Ταβιάνι επέστρεψαν δριμύτεροι και με γεμάτα χέρια από το Βερολίνο!
Το λες και ντοκιμαντέρ το νέο τους εγχείρημα! Οι κρατούμενοι των φυλακών Ρεμπίμπια ανεβάζουν τον ''Ιούλιο Καίσαρα'' υπό τις οδηγίες του θεατρικού σκηνοθέτη Φάμπιο Καβάλι. Κατά τις πρόβες και μέχρι την μεγάλη βραδιά, θα συνδέσουν το κείμενο με τις εμπειρίες τους, θα κοιτάξουν μέσα στην καρδιά τους και θα αναρωτηθούν για το πόσα όμορφα πράγματα έχουν χάσει όλα αυτά τα χρόνια απομονωμένοι ( χαρακτηριστική η τελευταία σκηνή..)...
Μέλη μαφιόζικων οργανώσεων, ισοβίτες ή βαρυποινίτες, οι πρωταγωνιστές ταυτίζονται γρήγορα με τους χαρακτήρες. Οι αδελφοί Ταβιάνι διακριτικά, με σεβασμό και μια ιδιαίτερη προσήλωση στα πρόσωπα των κατά συνθήκη ''ηθοποιών'' τους, μας αφηγούνται το μέρος του έργου πριν την τελευταία πράξη μέσα από τα αποσπάσματα που προβάρουν, αλλά και από τις προσωπικές στιγμές τους, εκείνες που προσπαθούν να μπουν στο πετσί του ρόλου.
Μία ενδιαφέρουσα ματιά στις καθαρτικές και γιατί όχι αναμορφωτικές, ιδιότητες της τέχνης...
Κριτική 7/10

Π. Πόντικας.

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Τρίκερι in delirium


το σουφλέ στα ελληνικά λέγεται Ο-γκρατέν.
στο καθρέφτη του ασανσέρ κάποιος (κάποια?) έγραψε με ρουζ ότι "οι προδότες ξεπουλάνε τη πατρίδα μας".
ο νεοέλληνας ακάθεκτος ρίχνει καυσόξυλα στο τζάκι αδιάφορος για το νέφος αιθαλομίχλης που μας πνίγει όλους.
οπότε όταν  οι "προδότες" πουλήσουν την "πατρίδα" μας, οι "αγοραστές" θα βρουν μόνο ένα άδειο "οικόπεδο" (μου τελειώσαν τα εισαγωγικά).
η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κάνει δηλώσεις σε μια άδεια τηλεόραση για την προοπτική βελτίωσης της ελληνικής οικονομίας.
οι καλοί χριστιανοί (οι νέοι φιλήσυχοι υπήκοοι αυτής της οικοπεδοεπιπεδοχώρας) μόλις επιστρέψουν από τον επιτάφιο  θα ρίξουν άλλο ένα κούτσουρο  στο τζάκι και θα πατήσουν like στη μούρη του συμπαθούς πρωθυπουργού.
κανείς δεν θα νοιάζεται πια πως λέγεται η λιακάδα στα ελληνικά.

Django ο Τιμωρός, Πόντικας ο Άτιτλος.



Τι θα δούμε σήμερα που έχει κρύο και βαριόμαστε να βγούμε έξω και τέλος πάντων δεν βρήκα κάποιο τίτλο για το άρθρο μου εντάξει;
Τις προάλλες ο φίλος μου Ευγένιος μου θύμισε μια πολύ ωραία ταινία για έναν τσιγγάνο, έναν ράπτη, έναν στρατιώτη και έναν κατάσκοπο. Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που την είδα οπότε συγχωρέστε με εάν δεν αποτυπώσω πλήρως την αλήθεια! 
Βρισκόμαστε λοιπόν στη δεκαετία του 70'. ο Ψυχρός πόλεμος συνεχίζει ακάθεκτος. Οι Μυστικές Υπηρεσίες της Μ. Βρετανίας ή αλλιώς ''Σέρκους'' – όπως αναφέρεται στην ταινία- ή φυσικά ΜΙ6, μοχθούν να κρατήσουν το νησί ασφαλή. Όταν μια αποστολή θα πάρει δυσάρεστη τροπή ο ''Έλεγχος'' (Έτσι αποκαλείται ο επικεφαλής της Υπηρεσίας) αναγκάζεται να αποσυρθεί ή να τον ''συνταξιοδοτήσουν'' αλλιώς, μαζί με το δεξί του χέρι, τον Σμάιλι. Όμως η ύπαρξη ενός ''Τυφλοπόντικα'' που έχει φωλιάσει στα ανώτερα κλιμάκια της βρετανικής αντικατασκοπείας και πουλάει μυστικά στη Σοβιετική Ένωση, θα επαναφέρει πίσω στη δουλειά τον Σμάιλι.
Στην ταινία δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Είναι ένα σκοτεινό, κατασκοπευτικό φιλμ, με μια υποβλητική ατμόσφαιρα, μυστηριώδες ύφος, εξαιρετικές ερμηνείες (Θα συναντήσετε ότι καλύτερο κυκλοφορεί από ηθοποιούς παλιάς και νέας γενιάς στη Μ. Βρετανία), γρίφους, πολύ καλή φωτογραφία, αργούς, υποτονικούς και ενίοτε συγκρατημένους ρυθμούς και γενικά εικαστικά μια πάρα πολύ ωραία ταινία. (Αναπαριστάται υποδειγματικά η ατμόσφαιρα της ψυχροπολεμικής εποχής στην Αγγλία). Πίστη; Ηθικές αξίες; Ιδανικά; Ανδρική φιλία; Διαλέξτε αν και σε σας πέσει ο κλήρος όπως στον Σμάιλι!
Περνάμε τώρα σε μια ταινία που θα βγει στους κινηματογράφους σε περίπου μια βδομάδα. Λέγεται Django ο Τιμωρός. Η ταινία μας μεταφέρει στο μακρινό 1859, στον αμερικανικό νότο και δύο χρόνια πριν τον αμερικανικό εμφύλιο. Ο Django ένας σκλάβος, συναντά τον Dr. King, έναν Γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων. Μαζί θα αρχίσουν ένα ανελέητο κυνηγητό, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Πρόκειται για μια καθαρά ταραντινική ταινία, έτσι όπως την έχουμε συνηθίσει. Αιματοβαμμένη και όπως πάντα κάνει ο ιδιόρρυθμος σκηνοθέτης γεμάτη σινεφίλ αναφορές και παλιομοδίτικα τραγούδια. Στην ουσία είναι ένας φόρος τιμής στα δευτεροκλασάτα σπαγγέτι γουέστερν(Το τονίζω αυτό διότι άλλο Φράνκο Νέρο, θα τον δείτε τον μπαγάσα σε μια ωραία σκηνή, και άλλο Κλιντ Ιστγούντ) που έβγαιναν κατά δεκάδες από την Ιταλία το 60' και το 70'. 
Λουτρό αίματος, αμέτρητες σφαίρες, δεκάδες νεκροί(Άγρια Συμμορία σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει η τελευταία σκηνή, και γενικά το ύφος της, και στην τελική τέτοια σκηνή όσο αυτή της ταινίας του Σαμ δεν θα ξαναυπάρξει οπότε άδικα ασχολείστε) , έναν Κριστόφ Βάλτζ ο οποίος μάλλον πήρε φόρα από τους ''μπάσταρδους'' και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, έναν Λεονάρντο Ντι Κάπριο πρώτη φορά όχι σε πρωταγωνιστικό ρόλο και δη ρόλο κακού και τέλος στον Φοξ που τον αντιπαθώ οπότε να πάει να κουρευτεί(εξαιρετικός στο Ray να τα λέμε και τα σωστά)
Κλείνοντας την ενότητα Ταραντίνο για να πάμε και παρακάτω, θέλω να σας προλάβω, διότι, αυτό που θα δείτε στις κινηματογραφικές αίθουσες είναι ένα western or southern που συνηθίζει να λέει και ο Ταραντίνο, και όχι η τραγωδία του δικού μας ευρωπαϊκού Νότου. Σας μπέρδεψα; Δεν πειράζει, διότι ακολουθούν και οι ψυχοπαθείς!
Τέλος αγαπητοί μου σινεφίλ θα σας μιλήσω για επτά ψυχοπαθείς! Για μια εκκεντρική, αιματοβαμμένη (πάλι;), μαύρη κωμωδία, ότι να' ναι....
Ένας Ιρλανδός συγγραφέας που ζει και εργάζεται στο Χόλιγουντ, έχει στερέψει από ιδέες και ζητά την βοήθεια του καλύτερου του φίλου, ενός ιδιόρρυθμου, άνεργου ηθοποιού. Λίγο Ταραντίνο, λίγο Ρίτσι, λίγο Κάουφμαν, λίγο Μπάρτον Φινκ (στο τελείως αποτυχημένο του), βασικά και να μην την δείτε δεν τρέχει τίποτα, οπότε κακώς γεμίζω χώρο και στο αρθράκι μου! Αυτά ατιμούτσικα θα επανέλθω και με άλλες ταινίες κάτι το οποίο λέω να καθιερώσω από τούδε και στο εξής. 


Π. Πόντικας


Υ. Γ. 1 Τελικά ο Ρίκι ήταν ο Tom Hardy, έχεις δίκιο Μήτσο και Ευγένιε. 
Υ.Γ 2 Τελικά δεν έχω μεικτή ασφάλεια, Μήτσο και Ευγένιε.

Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013

οδός Απένταντι απο σένα, αριθμός 92



η ταινία ξεκινάει με ένα κοντινό πλάνο
στο απέραντό γαλάζιο των ματιών σου
ακούγεται μια προσευχή
που είναι γραμμενη στη παλάμη σου
εμφανίζεται ένα μικρό ευγενικό πρόσωπο
η κάμερα σε ακολουθεί καθως κατεβαίνεις βιαστική τις σκάλες
οι κοφτές ανάσες σου 
σαν πεταλουδες δίνουν χρώμα στους γκρίζους τοίχους
κάθομαι στην απέναντι βεράντα και διαβάζω τα χείλη σου
"περιμένω το φορτηγό, δεν θα αργήσουμε, σ'αγαπώ"
είμαι ηδονοβλεψίας 
γιατί είσαι ηδονή.
όλα αυτά τα χρόνια σε παρακολουθούσα 
πίσω απο τις νικοτινί κουρτίνες
σήμερα που μετάκομίζεις
παίρνω χαρτί και μολύβι και ξεκινώ να γράφω ένα ποιήμα
που δεν θα διαβάσεις ποτέ.
τα δύο σου μάτια.

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com 

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

κρύο


όταν κάνει κρύο φοράω πουλόβερ.
όταν κάνει κρύο φαντάζομαι ένα κεράκι μέσα στη κοιλιά μου να με ζεσταίνει.
όταν κάνει κρύο πίνω αχνιστό τσάι με κανέλα.
όταν κάνει κρύο θυμάμαι πως με αγκάλιαζες.
δεν κάνει κρύο πια.

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com 
 

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

σπιτικό παγωτό



χτες βράδι την ώρα που βρισκόμουν μεταξύ ξύπνιου και ύπνου μου ήρθε στο στόμα η γεύση του παγωτού που εφτιαχνέ η μάνα μου όταν ήμουν παιδί.
είχε στη κουζίνα ένα περιέργο μεταλικό αντικείμενο που έμοιαζε με ακέφαλο ρομπότ προφανώς μια παγωτομηχανή εκείνης της εποχής, ένα απο τα αμέτρητα αντικείμενα που είχε κουβαλήσει απο την Αμερική.
οι γονείς είχαν φύγει μετανάστες και μόλις εμφανίστηκα είχαν την φαείνη ιδέα να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη για να με αναθρέψουν ως ελληνόπουλο. ιδέα για την οποία ακόμα και σήμερα δεν έχω καταλήξει αν τους μισώ ή τους ευγνομονώ.
δεν έχουν κατανοήσει όλοι οι ιμάμηδες τις σούρες του κορανιού έλεγαν  οι γέροντες στο Τρίκερι.
η ουσία μας είναι ότι εγώ εκείνη την εποχή γούσταρα παγωτά περιπτέρου ξυλάκια, πύραυλους με τριμένα αμύγδαλα και κυπελάκια φράουλα με βύσινο στη μέση.
η στάνταρντ απάντηση της μανας μου 
-έχει παγωτό στη κατάψυξη, βάλε και φάε.
έφτιαχνε παγωτό λιώνοντας βούτυρο, σπάζοντας φρέσκα αβγά. έριχνε μέσα βύσινα. τόσα βύσινα που πετύχαινες ένα σε κάθε κουταλιά.
καθώς το σερβίριζε εκθέιαζε τα "αγνά υλικά" του και την υπεροχή του απο τα παγώτα "βιομηχανικής παραγωγής". παρ'ότι ήταν αναλφάβητη πάντοτε χρησιμοποιούσε εκφράσεις όπως "βιομηχανικής παραγωγής" και με έστελνε αδιάβαστο.
εγώ την φώναζα τσιγγούνα και χωριάτα που δεν μου έδινε λεφτα και έτρωγα το παγωτό με το ζόρι . τις περισσότερες φορές έβαζα και δεύτερο μπολάκι.
ήταν όντως τσιγγούνα και χωριάτα και είχε χιλίαδες άλλα ελατώματα. ποτέ δεν τα πήγαμε καλά κυριώς λόγω υπερβολικής αγάπης και αμφοτέρωθεν υπερβολικών απαιτήσεων.
τον περασμένο μήνα πέθανε.
δεν ξέρω ακόμα αν θα μου λείψει αλλά χτες το βράδι την ώρα που βρισκόμουν μεταξύ ξύπνιου και ύπνου μου έλειψε το παγωτό της.
(όχι τίποτε άλλο δεν έχω τρόπο να της το πω)

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com 

Argo, fuck yourself.



Ο Ben Affleck, ύστερα από το εξαιρετικό “The town”, επιστρέφει με ένα έντονο, δυνατό, κινηματογραφικό πολιτικό θρίλερ.
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αποτελεί το χρονικό μίας επικίνδυνης αποστολής διάσωσης έξι Αμερικανών και διαδραματίζεται στα παρασκήνια της κρίσης του Ιράν. 
Η σκηνοθεσία του Ben Affleck πάρα πολύ καλή, εξαιρετικές ερμηνείες, σενάριο χωρίς κενά, από κάποιον που πριν μια δεκαετία κοροϊδεύαμε για τις κινηματογραφικές του επιλογές.
Ένα κατασκοπευτικό έργο με τα όλα του, σαφές story, αγωνιώδη πλοκή, το “Argo”, είναι μία ταινία που δεν θα περάσει απαρατήρητη από την Ακαδημία. Οι κριτικοί του έδωσαν την 2η θέση στην ψηφοφορία για την καλύτερη ταινία και γενικώς παραμένει ψηλά στις οσκαρικές προτιμήσεις. 
Συνολικά, αξίζει τον κόπο να δείτε την ταινία, που κακά τα ψέμματα εξυπηρετεί και άλλα συμφέροντα....
Καλή προβολή
Κριτική 7/10
Π. Πόντικας.

Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013

Spain





The old fish died. I know it did, although you deny it. They replaced the aquarium. They bought a better one. The rest of the fish are missing. The whole restaurant is missing. A part of me is missing too. I don’t care to find it though.
     September came, and you left.
And then you came back again. And then you left again. And then you came back… again. No need to mention the third time that happened.
I left too. I came back again. And then left again. And then came back again. I can’t recall if there was a third time.
      I didn’t believe in fate, until I met you. I still don’t believe in fate, but I’m open to the idea. You wished that one day I’d love you without fearing you. I still love you with great fear. I don’t fear your absence. I fear the potential truth in your words.
All I ask of you is to love me forever.
 "While I was busy waging wars on myself,
you were trying to stop the fight.
You never doubted my warped opinions
on things like suicidal hate,
You made me compliment myself,
when it was way to hard to take"

Dedicated to the man with the icy sense of humor, and the politically incorrect perception of colors.



Michelle Morgan
 http://fragmentsofentropy.blogspot.gr/

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2012

25


Μαθε να ερωτεύεσαι το τίποτα και θα ερωτευθείς τα πάντα.                                                 
                                                              Γιάννης Λιάτσικας

(για τις Χριστίνες, τους Χρίστους, τις Μανωλίες, τους Μανώληδες κι όλους εμάς που χρησιμοποιούμε ακόμα νερομπογιές κι ακούμε το κρυφό τραγούδι της φυσαρμόνικας.)


   Τι κι αν τα μαλλιά μου είναι απαίσια, τι κι αν δεν βρίσκω τα κλειδιά μου?
Έβαλα λίγο μέλι πίσω απο τα αυτιά και μια χούφτα γιασεμιά μέσα στο μποξεράκι. Φόρεσα κάλτσες σιδερωμένες χωρίς τρύπες, μέρα που είναι.
   Γιώργο με λένε και Γιώργη και Γιαννάκη.

Μπήκα στο τραμ με τις χοντρούλες και μετά στο μετρό με τους χιονάνθρωπούς. Σε ένα ζαχαρένιο τούνελ μπήκαμε και χάθηκα ολότελα.
Ένα αόρατο μπλου τουθ μου ψιθύριζε «βάλε λίγη απόλαυση στην εξίσωση» «βάλε λίγη απόλαυση στην εξίσωση».
Δεν καπνίζω πια, τα ναρκωτικά τα χρειάζομαι όσο χρειάζεται ο θεός τα χρήματα που του δίνετε. Σεξ κάνω μόνο κάτω απο δέντρα και μέσα σε λίμνες με γυναίκες πολύχρωμες σαν πεταλούδες, αργές σαν σαλιγκάρια, σκοτεινες σαν ...
«βάλε λίγη απόλαυση στην εξίσωση».
Επέμεινε η αόρατη φωνή.
Το μόνο προσωπικό μου αντικείμενο είναι ένα άλμπουμ με φωτογραφίες που ξέχασα να τραβήξω ότα τα μαλλιά μου ήταν πανέμορφα και μεταξένια. Όταν μου έπλεξες εκείνο το πουλόβερ που πιάστηκε στην αγριοτριανταφυλλιά και μου έσωσες τη ζωή.
   Ένα ευγενικό παλληκάρι σε αναπηρική καρέκλα μου έτεινε το χέρι του. Μου πρόσφερε μια φωτογραφία του στην οποία ήταν ντυμένος Ζορρό.
  Ένα ωμέγα κι ένα ήτα ήταν κεντημένα στο καπέλο του δίπλα στο ζήτα.
   Κάπως έτσι λύθηκε η εξίσωση. Χωρίς να κάνω επιβεβαίωση γιατί μ’ αρέσει να ζω επικινδύνως , κάθησα και στα έγραψα να τα διαβάσεις εκεί στη κρύα γη που έισαι, να μετανοιώσεις που δεν χτύπησες το δικό μου όνομα τατού αλλά να χαρείς που τα λαγόνια μου μυρίζουν γιασεμί.

Γιώργος Τρίκερι

Υ.Γ. zorro σημαίνει αλεπού. Γιώργο με λένε και Γιώργη και Γιαννάκη ...

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

νόστος





είσαι μια άλλη Ελλάδα
αρχαία
με βράχους ιερούς
χάλκινα δάκρυα
κοσμούν τα μαλλιά σου
ήλιοι μακρινοί προσκυνούν την ομορφιά σου.
περπάτησα τα λιμάνια σου
σαν αδέσποτος σκύλος
σαν μεθυσμένος ναύτης
δεν γνωρίζω γράμματα
δεν μπόρεσα να διαβάσω
το "καλημέρα, σ'αγαπώ"
που έγραψες στην άμμο 
εκείνο το καλοκαίρι.
τώρα σε γαίες ξένες
παλεύω με τους χειμώνες.

Γιώργος Τρίκερι.

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Diola Lune



Δεν έχουμε ζήσει ούτε όταν το ρεμπέτικο γεννήθηκε, ούτε όταν το swing και το tango έδινε ρέστα στα βινύλια 78 στροφών. Ψάξαμε να βρούμε τι θέλουμε να πούμε. Να ξεσκονίσουμε μουσικές βιβλιοθήκες; Ή να δούμε πως γεννιέται μέσα από τα παλιά το νέο, το φρέσκο, το δικό μας;
Έτσι λοιπόν κατέληξε ο Βαμβακάρης να συνοδεύει τον Αττικ και χέρι χέρι να μας οδηγούν σε ένα ξέφρενο πέρασμα στον χρόνο από το 1900 μέχρι το 1950- αποκλειστικά.
Δεκαετία τη δεκαετία, τραγούδι το τραγούδι. 
Καθένα με την ιστορία του. 
Καθένα μια ιστορία.
Frank Sinatra και Δανάη Στρατηγοπούλου, Edith Piaf και Τόνυ Μαρούδας. Όλοι μαζί στο ίδιο καζάνι βράζουν. Όλοι έλεγαν για έναν ΕΡΩΤΑ. Και μιαν ΑΓΑΠΗ. Αυτά που άφησαν και σε μας για να τους τραγουδάμε στο σήμερα.
Diola Lune: Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου- Ιωάννα Λέκκα
Ακορντεόν: Αντώνης Σταύρου
Κιθάρα: Μιχάλης Μαζής

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

Ted...



... Αλήθεια πως θα σας φαινόταν ένα άτακτο, αθυρόστομο, χνουδωτό αρκουδάκι που πίνει, ''χουφτώνει'' και καπνίζει μαριχουάνα; 
Αποτέλεσμα μιας ευχής που έκανε ο John, ένα παιδάκι μοναχικό και αδύναμο να ενταχθεί σε οποιαδήποτε παρέα, είναι ένας αρκούδος, ο Ted, που μεγαλώνει μαζί με το παιδάκι, που γίνεται άντρας και συνεχίζει να έχει τις αδυναμίες που είχε και όταν ήταν μικρός!
Ένα ''παραμύθι'' που συνδυάζει live action και CGI για όλους όσοι δεν θέλουν να ξεχάσουν το σκανδαλιάρικο παιδί μέσα τους και να θυμηθούν λίγο την εφηβεία τους!
Καταιγιστικοί ρυθμοί, ''βρώμικοι'' διάλογοι, και μια πολύ εύστοχη κριτική ματιά πάνω στα τεκταινόμενα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας!
Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ''ενήλικες'' κωμωδίες εδώ και καιρό, και σίγουρα μια εξαιρετική κινηματογραφική επιλογή για μια πολύ ευχάριστη χριστουγεννιάτικη βραδιά...
Από τον Σεθ ΜακΦάρλεν, δημιουργό της πολυβραβευμένης με ΕΜΜΥ τηλεοπτικής σειράς Family Guy, μια ανατρεπτική κωμωδία φαινόμενο με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ στο ρόλο ενός αιώνιου έφηβου και της ''καυτής'' Μίλας Κούνις στο ρόλο της υπομονετικής συντρόφου!!
...Thunder buddies for life, right, Johnny? … Fucking right...
Π. Πόντικας...

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012

recycled orchestra


In Cateura, Paraguay, a town built on a landfill, the music teacher and orchestra director set up a music program for kids, but they had a problem: no instruments. That problem was solved when they were shown a violin made out of garbage. Today, they have an entire orchestra made from recycled instruments. To find out more, check out the Landfill Harmonic Movie page.


Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ



Αξιοποίηση και Χρήση του Παραμυθιού στην εκπαιδευτική διαδικασία»,
Εργαστήριο για εκπαιδευτικούς στη Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ευγενίδου



Ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, με θέμα: «ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ: Αξιοποίηση και Χρήση του Παραμυθιού στην εκπαιδευτική διαδικασία», διοργανώνει η Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, 175 64 Π. Φάληρο, είσοδος από οδό Πεντέλης 11).

Το πρόγραμμα που επιμελείται ο κ. Γιώργος Ευγενικός, είναι βιωματικό και πραγματώνεται με «εργαλείο» το ίδιο το παραμύθι.  Απευθύνεται σε νηπιαγωγούς, δασκάλους, αφηγητές, ηθοποιούς, αλλά και σε κάθε φίλο του παραμυθιού. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επιλέξουν μία από τις παρακάτω ημερομηνίες:
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 16:30 – 20:30 ή Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 11:00 – 15:00

Στόχος του προγράμματος είναι να προσφέρει στους συμμετέχοντες γνώσεις σχετικές με την αξιοποίηση του παραμυθιού στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ένας απ’ τους βασικούς άξονες εργασίας θα είναι η μορφολογία του παραμυθιού και η βήμα προς βήμα πορεία από την επινόηση ιστοριών, στην αφήγηση και τη δραματοποίησή τους.

Σημειώνεται ότι η είσοδος είναι ελεύθερη, απαραίτητη είναι όμως η δήλωση συμμετοχής (και έως εξαντλήσεως των διαθεσίμων θέσεων) στα τηλέφωνα της Βιβλιοθήκης 210 9469631 και 632 (Δευτέρα έως Πέμπτη 09:00–20:00, Παρασκευή και Σάββατο 09:00–16:00).

Στους συμμετέχοντες θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης.

(Ο κ. Γιώργος Ευγενικός είναι ηθοποιός, αφηγητής, διευθυντής της Σχολής Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών και δάσκαλος θεάτρου και αφήγησης)

http://www.eugenfound.edu.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=400

Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012

a cure for melancholy


I've always spent more time with a smile on my face than not, the thing is, I don't write about it.

Robert Smith

love affair loop

it's you
it's you
it's only you
you know it's only you
it will always be you
only-only you
I promise
I swear
I double-promise
it's you.
ok
I lied
it wasn't really you
don't leave
it could be you.

Giorgos Trikeri








hello friend


   
I have returned to a strange Greek reality which I m trying to decipher. but it is a familiar reality, soothing in a way. the funeral was a lovely affair which I am certain my mother would have enjoyed (or did she?). schoolmates of hers from seventy years ago showed up, boys who were in love with her still carried their adoration in their old eyes. Trikeri has now become the home she never had.
   Athens is a sad poor city. Its children still find the strength to smile and dance. I swim, I write, I do something that doesn't sound like singing but is. my friend George still insists that his guitar, a cello and my voice could change the weather. you know maybe I am the one who should stand up and do something about it. miss your laughter.

Giorgos Trikeri

charliemj94@gmail.com

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

I'm looking for ...



Αυτά τα μποτάκια τα φόρεσα τόσο πολύ που κατέληξαν τρύπια στα σκουπίδια, διότι δεν έπαιρναν πλέον άλλη επιδιόρθωση.
Περπάτησαν στο ΑΝ, σε αμέτρητες συναυλίες, σε όλη την Ελλάδα πήγαν και με κράτησαν όρθια μεθυσμένη πάνω στη σκηνή, ταλαιπωρημένη, στενοχωρημένη, αποκαρδιωμένη.
Είχαν κάτι το μαγικό, τα φορούσα και ήμουν εγώ, λες και ήταν φτιαγμένα για μένα. Δεν ήξερα από που είχαν έρθει, δεν ήξερα αν ήταν της μόδας ή ακριβά.
Τις κοντές αυτές μπότες μου τις είχε χαρίσει η Τέτη, ήταν φτιαγμένες στο Mexico για χάρη μιας Τεξανής εταιρείας της NOCONA, που ακόμα φτιάχνει κάποιες από τις καλύτερες καουμπόικες μπότες στην Αμερική.
Όταν τις φορούσα πολλές ώρες πονούσαν οι καμάρες των ποδιών μου γιατί το καλούπι τους ήταν κάπως μυστήριο, σαν εμένα.

Τις ψάχνω, δεν φτιάχνονται πια, αλλά αν κάποιο παιδάκι έχει ένα ζευγάρι NOCONA 8,5 ή 9 νούμερο (39 δηλαδή ή 40), τις πήρα ήδη.
Δεν έχω φορέσει άλλο παπούτσι σαν κι αυτό, από τότε.

L Evi Hassapides Watson

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Jazzmine says........piece of a wish






είσαι τόσο όμορφος που θέλω να σου θρυμματίσω την καρδιά
να τσακίσω τα μακριά σου δάχτυλα και να τα κάνω σκόνη
να κομματιάσω το αγγελικό σου γέλιο και να μην ξαναντηχήσει πουθενά στον κόσμο
 

θέλω να περπατήσουμε μαζί, πολύ μακριά και τα πόδια μας να τσαλαβουτάνε σ' ακτές σκεπασμένες πληγωμένα πουλιά.
 

να σκεπάζεις τα μάτια σου και τα φτερά να σου μαστιγώνουν τα πόδια
 

θέλω να με κρατάς όταν πίσω μας θα σβήνει το φως κι εγώ θα σ οδηγώ στο σκοτάδι.
 

δε θέλω την ευτυχία σου, τη χαρά σου, τη γαλήνη σου,
 

θέλω να είσαι ανήμπορος και χαμένος, 
χωρίς ανάμνηση καμιά, 
χωρίς ελπίδα, 
γατζωμένος απ' την απελπισία..
 

θέλω να σε πληγώσω τόσο βαθιά..ν' αφήσω μια πλατιά παλάμη έρεβος μέσα στην ψυχή σου με τ όνομα μου, 
έτσι που καμιά φωτιά ποτέ να μην σε ξαναζεστάνει..
 

θέλω να πληρώσεις για την αποκοτιά της λάμψης σου.
 

θέλω να τραυματιστείς θανάσιμα που σκόρπισες την ομορφιά σου τόσο ανενδοίαστα μπροστά μου.
 

θέλω να σε καταραστούν οι Θεοί,
που σ ερωτεύτηκα.





jazzmine @ dark

Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

sleepless on the moon

write write !!
she says
wrong yoi got it all wrong.
you' re there dancing with your teddy bear all high and mighty stuck on each other, posing for your magazines.
I' ve been to the moon and let me tell you, it' s got a dark side.
lost sailors live here stoned on drugs you never heard of.
Mexican aslan it will get you horny if you' re with a girl, but if you' re in front of the mirror for too long you' ll discover the word Suicide slashed on your chest. you won't even know, it's your hand holding the razor.
clowns deported from earth for making the audience depressed live here. they had to leave wives and children behind.
Syd Barrett dropped in one time but it was too creepy, too bizarre for him so he flew back home.
Major Tom gave him a ride.

-how can you stand it here? he asked throwing stuff in his suitcase.
-a girl I knew, drowned in a river I dreamt one night
-oh, I see.
his eyes did shine like a deer's on headlights.
-you know I' ve been insane for so long. it never gets easier.
-you should try falling in love.
-i think that's how it started.
it was my turn to say "oh, I see".
loud bang on the door.
the Major entered, completely dazed but so handsome in his uniform.
-gentlemen, our vessel is ready to jitterbug earthbound and you are invited.
-I see you' ve been hanging out with the sailors, Major.
-yes, indeed. fine lads they are and very generous with their stash.
-you' re sure, you' re in a condition to travel, Major?
-hey, I don' t have to drive. all I gotta do is fly.
he blinked his green eye, his blue one smiling at me.
-will you be joining us?
-no sir. I gotta feed the clowns and make sure the sailors don' t take off their gravity boots when they start dancing.
-a man' s gotta do what a man gotta do. I 'll be back next month with the supplies. let' s go, Pink.
-I told you a thousand times not to call me that.
-don' t be a sourpuss. I' ll let you play with the lasers. I know you love it when they go crazy once we reach the speed of light.
Syd smiled.
I offered to help with the suitcase but he waved me off. he took a book out of his back pocket and handed it to me.
-a parting gift, he said in his shy voice. a turkish baglama player we jammed in Rabat with, gave it to me. they' re poems by a guy called Kavvadias. just don't read "the knife". it might put ideas in your head.
they walked off bickering like school boys.
I laid on the double bed and started reading about a man who bought a knife.

Giorgos Trikeri 
for Evi Hassapides Watson

to learn more about Nikos Kavvadias: http://en.wikipedia.org/wiki/Nikos_Kavvadias






Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

the Erinyes wept


today I will do nothing.
I will look at the ladder but not climb it.
I will dip potato chips into honey, only because it's stupid.
I will not think of my favourite things because I will start thinking of you.
I will not sing, dance or cook.
I will drink the ginger ale my mother left behind,
a mother I might or might not see again.
I will not fall in love with a beach volley player
no matter how pretty, sensitive or sexy she is.
when I read the book of my life today will be an empty page.
neither happy nor sad
just empty.

Giorgos Trikeri

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

freewheeling



Artist Sue Austin has used a wheelchair since 1996. Instead of allowing her circumstances to hinder her art, she uses it as a vehicle — so to speak.
Austin has created, with the support of diving experts, an underwater wheelchair outfitted with a propeller and fins that allow her to steer. With it, she gracefully hovers through the deep ocean, mingling with fish and flying past coral reefs. The wheelchair is equipped with a clear fin, making the artificial device seem slightly less out of place in the serene ocean.
On her website, Austin discusses how she uses her art to challenge the perception of wheelchairs and disabilities:
“My studio practice has, for sometime, centered around finding ways to understand and represent my embodied experience as a wheelchair user, opening up profound issues about methods of self-representation and the power of self-narration in challenging the nexus of power and control that created the ‘disabled’ as other.”


Κάθε Πέμπτη Κύριε Γκρίν



Να θυμάσαι κάθε άνθρωπος που συναντάς κάτι φοβάται, κάτι αγαπά, κάτι έχει χάσει. Χρειάζεται πολλές πρόβες για να είναι ο εαυτός του. Μπορεί ο κόσμος να ξεκίνησε με τον άνθρωπο, αλλά μάλλον θα τελειώσει χωρίς αυτόν.
Κάθε άνθρωπος είναι μια παραλλαγή του εαυτού του. Ο τρόπος που σε αντιμετωπίζει η ίδια η ζωή είναι ένας ανελέητος καθρέφτης του τρόπου που εσύ αντιμετωπίζεις τη ζωή. Αν έχεις χάσει την ψυχή σου, τότε ίσως έχει μείνει λίγο ακόμα ψυχή για να χάσεις...και το ξέρεις...
Ο Χριστός πέθανε, ο Μωάμεθ πέθανε, ο Ναπολέων πέθανε και εγώ εδώ που τα λέμε τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι και πολύ καλά! Αν μπορούσα να κάνω τα μικρά ψάρια να μιλήσουν!Πως γίνεται να είστε όλοι ΤΟΣΟ λίγοι,και εγώ να είμαι ΤΟΣΟΙ πολλοί...Αν διέθετα λίγη ταπεινοφροσύνη...
Όλα πωλούνται. Η Αγάπη, η τέχνη, ο πολιτισμός, ο πλανήτης, εσείς, ΕΓΩ..Δεν έμαθα και τίποτα. Έτσι δεν έχω να ξεχάσω και τίποτα. - Πόσες μεραρχίες έχει ο Πάπας; - Έκανα παρέα με πολιτικούς, διανοούμενους, πόρνες, ποιητές, δεν με ενδιέφεραν τα μυστικά τους, αλλά οι εξομολογήσεις τους. Άραγε που θα βρω περισσότερες απαντήσεις; Το αίμα θα αποκαλύψει!
Έχω κάνει τόσα λάθη Κύριε Γκρίν, δεν χρειάζεται να σας δώσω συμβουλές. Δεν θα σας εξαναγκάσω! Κάποτε είδα ένα περιστέρι να πέφτει από το κλαρί...Να είμαι τόσο δυνατός, αλλά
τόσο μόνος...Το Λίβερπουλ μπορεί να είναι πολύ μουντό και μοναχικό τα Σαββατόβραδα, και είναι ακόμη Πέμπτη πρωί κύριε Γκρίν...
Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται! Πείνασα! Θα πρέπει να βρούμε με ποιον θα φάμε και θα πιούμε, πριν βρούμε τι θα φάμε και θα πιούμε. Λοιπόν δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά σήμερα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε! Οι επισκέπτες πάντα σας δίνουν χαρά, έτσι δεν είναι Κύριε Γκρίν; Μερικοί όταν έρχονται, άλλοι όταν φεύγουν. Αν δεν μπορείς να πεις κάτι καλό για αυτούς, παρακαλώ, να το ακούσω!
Πολιτικός δεν είμαι, ηθοποιός δεν είμαι, αλλά αποσύρθηκα εγκαίρως από την δουλειά μου. Η εμμονή με τη συνέχεια και τη συνέπεια επιβραδύνει την πρόοδο. Η γυναίκα μου έγινε φεμινίστρια σαν εναλλακτική λύση ώστε να γίνει μαζοχίστρια.

Δεν διαλέγουμε τα πράγματα που μας συγκινούν. Είναι μύθος, οι πελάτες ποτέ δεν ξέρουν τι θέλουν. Όποια πλευρά και αν διαλέξεις, να ξέρεις ότι θα κατηγορηθείς. Καλό, γρήγορο ή φθηνό. Πάντα διάλεγε δύο. Ένα είναι το σίγουρο, όσοι παραπλανιούνται, χάνονται. Ελάτε, ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύψουμε έναν καινούργιο κόσμο.
Θα τα πούμε την επόμενη Πέμπτη, μέχρι τότε να είστε καλά.
Π. Πόντικας.

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

still a drama queen


I envy young men.
their ability to fall in love.
their belief that lovesongs hold some universal truth.
their ability to be crushed by the love they fell into.
their innocence.
their anger.
their skin.
the way they look in the pictures holding their girl
like they will hold her forever.


I envy myself from thirty years ago.


Giorgos Trikeri
charliemj94@gmail.com 



Δίδυμες Φλόγες



Θαρρώ πώς οι δείκτες του ρολογιού έχουν κολλήσει. Τα απομεινάρια της μαρμελάδας φράουλας ίσως.

Κόκκινη.

Σαν το χρώμα της αγάπης. Κάποιες φορές είναι και μαύρη. Σαν άβυσσος που σε ρουφάει. Σου σκίζει το δέρμα, και σου συνθλίβει τα κόκκαλα. Πονάει η αγάπη. Πονάει να ξέρεις ότι το «είναι» σου μοιράζεται.

Οι δείκτες του ρολογιού με κοιτούν αυστηρά. Ίσως περιμένουν να τους μετακινήσω εγώ.

Σηκώνομαι στις μύτες. Δεν τους φτάνω.

Το τηλέφωνο χτυπάει. Δεν το προλαβαίνω. Ποτέ δεν το προλαβαίνω όταν πρέπει. Το κοιτάω. Δεν ξαναχτυπάει.

Λένε πώς υπάρχουν 3 είδη αδελφών ψυχών. Τα πρώτα δύο είναι συμβατά. Το τρίτο είδος εμφανίζεται λίγο πιο προβληματικό. Λένε πώς οι άνθρωποι που μοιράζονται αυτό το δεσμό, κάποτε ήταν ένα, και κάποια στιγμή διαιρέθηκαν σε 2 μέρη, πλήρως ίσα και αντίθετα μεταξύ τους.

Δυστυχώς είναι η πιο έντονη και δύσκολη μορφή αγάπης και συνήθως διαλύεται αφήνοντας και τα 2 μέρη… μισά.

Τα συμπεράσματα δικά σας (σου).


missA insanE

http://fragmentsofentropy.blogspot.gr/



Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

thanx Vasilli



50 years ago, at the height of the Cuban Missile Crisis, second-in-command Vasilli Arkhipov of the Soviet submarine B-59 refused to agree with his Captain's order to launch nuclear torpedos against US warships and setting off what might well have been a terminal superpower nuclear war.

The US had been dropping depth charges near the submarine in an attempt to force it to surface, unaware it was carrying nuclear arms. The Soviet officers, who had lost radio contact with Moscow, concluded that World War 3 had begun, and 2 of the officers agreed to 'blast the warships out of the water'. Arkhipov refused to agree - unanimous consent of 3 officers was required

His story is finally being told - the BBC is airing a documentary on it.

Raise a glass to Vasilli Arkhipov - the Man Who Saved the World.

Source: The Idealist