- "Τι είναι αυτό που θέλεις πιο πολύ, που λαχταράει η ψυχή σου?"
- "Ένα φόρεμα στο χρώμα της άμμου."
- " Τι να το κάνεις αγάπη μου?"
- "Να το φοράω και να ξαπλώνεις πάνω μου, να κλείνεις τα μάτια και ν'ανασαίνεις τη θάλασσα,
ν' απλώνεις τα χέρια και να κυλούν απ' τα δάχτυλα σου χούφτες χούφτες τα μαλλιά μου,
να με φιλάς...και να ξαναζωντανεύεις το καλοκαίρι.."
Το απαίσιο είναι όταν έχεις ακόμη τόσα πολλά να δώσεις και να πεις και ο άλλος δεν στο επιτρέπει.
Ξαφνικά μένεις μόνος. Οι τίτλοι τέλους πέφτουν με ραγδαίο ρυθμό. Τι μπορείς να κάνεις? Να σκίσεις την οθόνη ? Οι τίτλοι θα συνεχίζουν να πέφτουν, απλώς δεν θα τους βλέπεις.
Μπορείς πάντα να ανέβεις πάνω σε εκείνο το δωμάτιο που βρίσκεται η μηχανή προβολής και να πατήσεις παύση. Ή να τα διαλύσεις όλα εκεί μέσα. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, η ταινία θα έχει σταματήσει, και θα έχεις βγάλει και το άχτι σου. Βέβαια αυτή η εναλλακτική απαιτεί σβελτάδα και σωστή τακτική. Και φυσικά δεν αφήνει περιθώρια για λάθη.
Συνηθίζω να κρατάω τα πράγματα για αργότερα. Να μην τα αποκαλύπτω όλα με τη μία. Να έχει λίγο ενδιαφέρον βρε αδερφέ.
Μάθε ότι στη ζωή δεν είναι όλα περαστικά. Ή τουλάχιστον εγώ αυτή τη φορά επιλέγω να μην είμαι περαστική.
Η Γυναίκα υπάρχει για να ξεσκεπάζει τις ατέλειες του άντρα.
Γι΄αυτό την αποφεύγω και εξαφανίζομαι όταν την αισθάνομαι να εισχωρεί στο δωμάτιο μου και να τραβάει τη κουβερτούλα μου. Να προσπαθεί να διακόψει τον μακάριο ύπνο μου και εκθέσει το παραμορφωμένο μου κορμί.
Έφτασα σώος και αβλαβής στα πενήντα με ταχύτητα φωτός.
Τα πάντα μου βρίσκονται στο παρόν.
Κάποτε υπήρξα έφηβος.
Κάποτε είχα καριέρες.
Κάποτε κατέρρευσα.
Δεν πουλάω αναμνήσεις, δεν αγοράζω.
το παρελθόν είναι ένα άγαλμα σε ένα πάρκο που πηγαίνουμε για νοσταλγικούς περιπάτους, αναμνήσεις είναι τα περιστέρια που το περιτριγυρίζουν (you get the full picture).
Οι ιστορίες σαν τη ζωή που τις γέννησε αρχίζουν αλλά δεν τελειώνουν.
θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια κάθε έρωτα, κάθε λάθος, κάθε ταξίδι που έκανα. Θα μπορούσα να τα περιγραψω με κάθε λεπτομέρεια.
Με εντιμότητα.
Αλλά δεν με συμφέρει.
Προτιμώ να βλέπω τον εαυτό μου μέσα απο τα δικά μου μάτια, παρά απο αυτά τα γυναικεία λαμπερά μάτια που σαν προβολεις τονίζουν κάθε ρυτίδα, κάθε λεκέ, κάθε συντακτικό λάθος και τυφλώνουν το καημένο το ελαφάκι που βαδίζει αμέριμνο και το ακινητοποιούν καθώς πλησιάζει η νταλίκα της συνείδησης (you get the full picture).
Οπότε δεν μπορώ να κατηγορηθώ για εγωκεντρισμό (εγωοπτισμό ... ίσως).
Ανησυχώ όταν με πιάνουν αυτές οι κρίσεις εξομολογητικής (σχεδόν)ειλικρίνειας.
Ευτυχώς είναι βραχύβιες.
Και αρχίζω να τις λησμονώ πριν καν ολοκληρωθούν (pls do likewise).
Λατρεύω την παραληρηματική γραφη.
Δεν έχει υποχρεώσεις, συνοχή, σκοπό
(ω και τι ωραια που με κρύβει απο τη γυναίκα που μπορεί να πλησιάζει).
Το καλύτερο ξέρεις ποιό είναι;
Την σταματάω όπου θέλω, όπως ...
Εδώ.
Γιώργος Τρίκερι αφιερωμένο στην Άννα Τσαμ Αναστοπου με προσέχει, με μπερδεύει, με εμπνέει, μου μαθαίνει μα πάνω απ΄όλα είναι Γυναίκα.
Album cover designed by Hipgnosis and George Hardie.
All that you touch
And all that you see
All that you taste
All you feel
And all that you love
And all that you hate
All you distrust
All you save
And all that you give
And all that you deal
And all that you buy
Beg, borrow or steal
And all you create
And all you destroy
And all that you do
And all that you say
And all that you eat
And everyone you meet
And all that you slight
And everyone you fight
And all that is now
And all that is gone
And all that's to come
And everything under the sun is in tune
But the sun is eclipsed by the moon
"There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark."
from the album The Dark Side of the Moon releashed in 1973. Music and lyrics by Roger Waters. Water's idea for the album and the specific song was to explore and come in terms with things that "make people mad". Not angry-mad, insane-mad.
Δεν κατάλαβα καλά καλά πως έγινε. Το καλοκαίρι φτάνει τώρα στο τέλος του κι εγώ δεν μπορώ είναι η αλήθεια να κάνω ένα μίνι-απολογισμό ή κατι παρόμοιο, κάτι με το οποίο να πω πως πέρασε και φέτος. Η αλήθεια είναι πως πολλά άλλαξαν, άλλα ανανεώθηκαν, δεσμοί και σχέσεις επαναπροσδιορίστηκαν, φιλίες αναθέρμαναν και έρωτες πέταξαν μακριά. Αυτό δεν ήταν στα σχέδια βέβαια, όπως σχεδόν τίποτα και ποτέ δεν είναι αλλά όπως και να χει πιο αναπάντεχα φεύγει ενας έρωτας παρά ένας φίλος. Με τον φίλο θα το κυνηγήσεις τρία εκατομμύρια φορές ξανά και ξανά ενώ με τον έρωτα, δύο και πολλές λέω. Είναι βέβαια και το τι αξίζει ο κάθε άνθρωπος. Και το αν τα όσα έδωσες μέχρι τη στιγμή που διαλύεις τον δεσμό που σε ενώνει, τα θεωρείς ιδανικά αρκετά, υπέραρκετα ή ίσως ότι δεν έδωσες και τίποτα. Τελειώνει. Φεύγει. Χωρίς εξήγηση ο έρωτας. Δεν είχε και δεν θα έχει και ποτέ. Ούτε εξήγηση αλλά ούτε και λογική. Το θέμα που προκύπτει από κάτι τέτοιο είναι ότι δεν ξέρεις αν θα αρχίσει κάτι άλλο, πότε θα αρχίσει, πως θα συνεχίσει, πως θα τελειώσει, αν θα τελειώσει, πότε, γιατί κλπ κλπ κλπ. Από την άλλη αυτή είναι και η ομορφιά του.
Χωρίζεις λοιπόν από αυτόν τον μεγάλο έρωτα που πέρασες (που μόλις χωρίσεις δεν ξέρεις αν τελικά ήταν και τόσο μεγάλος τελικά) και συνειδητοποιείς πόσα λάθη έκανες. Δεν μετανιώνεις καθόλου ούτε για τα όσα έδωσες, χάρισες ή έχασες γιατί αν μετάνιωνες θα σουν και χριστιανός. Δεν ξέρεις πώς να το ονομάσεις όμως αυτό που ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και καταμετράς τις οικονομικές και συναισθηματικές σου απώλειες από αυτή τη σχέση. Και κει που το κάνεις αυτό έχεις και να σκεφτείς τι άλλο έχεις να κάνεις παράλληλα σε υποχρεώσεις, εξετάσεις έτσι και αλλιώς και πράγματα και θαύματα. Και αντιλαμβάνεσαι πως πρέπει το μυαλό σου να μπει σε μια λειτουργία εγρήγορσης.
Ξεκινάς λοιπόν ,τα τρεχάματα και τα σπριντ και κάπου στο μέσο του μετ’ εμποδίων δρόμου συναντάς ένα πολύ γλυκό εμπόδιο, ψηλό και χαρούμενο. Δεν είσαι σίγουρος για τίποτα αλλά όπως τρέχεις για να προλάβεις μην τερματίσουν οι άλλοι σου εαυτοί γρηγορότερα, αντιλαμβάνεσαι πως αυτό το εμπόδιο που μόλις συνάντησες ήταν πεσμένο και θέλει κάποιον να το σηκώσει. Και εκεί επέρχεται ο διχασμός. Τώρα τι; Βοηθάς το πεσμένο εμπόδιο να ορθοποδήσει και να μπει για τα καλά στον δρόμο σου; Ή προχωράς γιατί δεν αντέχεις να ανασηκώνεις άλλα εμπόδια που κατ’ ακολουθίαν θα σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Το δίλημμα μεγάλο. Καθώς όσο προχωράς όλοι στις κερκίδες που τρέχεις φωνάζουν στα αυτιά σου για το πόσο καλό είναι το εμπόδιο, πόσο δύσκολες ώρες πέρασε πεσμένο στο έδαφος και πως ίσως χρειάζεται κάποιον να το σηκώσει πως, πως πως.. Δεν ξέρεις τι να κάνεις, έχεις απελπιστεί αλλά ταυτόχρονα νιώθεις πως αυτό το εμπόδιο είναι αυτό που σου έλειπε. Αυτό το οποίο αξίζεις αλλά που δεν έκανε ποτέ την εμφάνιση του. Και αναρωτιέσαι αν πρέπει να συνεχίσεις να τρέχεις σαν τρελός για να τερματίσεις ή αν τελικά το ταξίδι είναι που έχει τη σημασία και να επιστρέψεις και να δώσεις τον χρόνο σου στην ανασήκωση του εμποδίου και μαζί να ξεκινήσετε ξανά για τον τερματισμό.
Η Amy πάντως που μπήκε τυχαία σε ένα playlist λέει πως η αγάπη είναι παιχνίδι που πάντα χάνεις. Ναι, αλλά για να ορίζεται μια ήττα σαν ήττα πρέπει να υπάρχει κι ένα αντίβαρο δηλαδή μια νίκη. Άρα όπως και να χει κάποιος βγαίνει κερδισμένος.
ταινίες που ανυπομονώ να δω φέτος το φθινόπωρο
"Straw Dogs": remake του κλασικού φιλμ του Sam Pekinpah.
"Moneyball": έχω μια αδυναμία στις ταινίες με θέμα το baseball. πρωταγωνιστεί ο Brad Pitt.
"Hugo": o Martin Scorcese σκηνοθετεί μια παιδική ταινία και μάλιστα σε 3D με θέμα τις πρώτες μέρες του κινηματογράφου. πως να αντισταθώ;
"50/50": η κωμικοτραγική ιστορία ενός 25χρονου καρκινοπαθή.
"The Artist" ένα βωβό ασπρόμαυρο φιλμ εν έτει 2011. Σωστά διαβάσατε.
"The Ides Of March" ένα πολιτικό θρίλερ με κωμικά στοιχεία. Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο George Clooney.
"The Girl With The Dragon Tattoo" έχω τις ενστάσεις μου κάθε φορά που το Hollywood "κλέβει" ένα ευρωπαικό φίλμ αλλά εμπιστεύομαι τον David Fincher (Se7en, Fight Club).
ποιές με γοητεύσαν και ποιές με απογοητεύσαν θα το μαθαίνετε καθώς τις βλέπω.
Σε μαβιές απάτητες ακτές, με τα δέντρα να λυγάνε ως το νερό, νύχτες φορτωμένες μ' αυτές τις ίδιες άγριες μυρωδιές, καταιγίδα και νυχτολούλουδο, γιασεμί και φύκι, μπαρούτι και λιβάνι..
Αυτός ο υγρός Άνεμος, κουβαλητής ξένης άμμου..
Δε χωράω πουθενά απόψε.
Ιδρώτας ζεστός μουσκεύει τα μαλλιά μου,
πουθενά,
φτάνω ως τη θάλασσα,
πουθενά,
ότι κι αν ζητάω, εδώ δεν θα το βρω.
Πουθενά.
Η καρδιά μου κοιτάζει πολύ μακριά
μα δε θα σου πω τι βλέπει..
Όχι επειδή κρατάω μυστικά, αγαπημένε, από σένα,
αλλά επειδή φοβάμαι τον αντικατοπτρισμό...
In the middle of the night the nurse sneaks into the military hospital. She walks down the dark wallway. Alarmed by a sound she presses herself against the wall behind the corridor as the guard making his rounds walks past her. She enters the room where the young soldier is lying in bed covered with the bandages she had changed six hours ago when she was on duty.
She climbs on top of him. His wounds rip open as she sways, all the while removing her uniform. his virgin cock encounters her soft skin. The scent of her perfume, a sensation he had forgotten in the battlefields is driving him insane with desire. He ignores the pain and slides inside her.
Her body is slender but his is torn and damaged, with the hand that the bomb didn΄t shatter he grabs her buttock to ease the pressure and because he has never held a female buttock before.
He moans with agony and sexual pleasure. She covers his lips with hers. They bite each other like hungry beasts.
Moments later covered with blood and semen they share the laughter of their innocent souls as she lights a cigarette she has brought to him.
Don΄t read. Look at the designs created by the spaces between the words of several lines in a book and draw inspiration from them. Give your hand to the others to hold. Don't lie down with the ramparts. Take back the armour that you took off when you reached the age of discretion. Put order in its place, disturb the stones of the road. If you bleed and if you are a man, erase the last word on the slate. Form your eyes by closing them. Let the dreams you have forgotten equal the value of what you do not know. I have known a railway signalman, five female gatekeepers and one male gatekeeper. You? Don't prepare the words you cry out. Live in abandoned houses. They have been lived in only by you. Make a bed of caresses for your caresses. If they come knocking at your door, write your last will and testament with a key. Rob sound of its sense; even light-coloured dresses can hide muffled drums. Sing the enormous pity of monsters. Evoke all the women standing on the Trojan horse. don't drink water. As with the letter I and the letter m, you'll find the wing and the serpent near the middle. Speak according to the madness that has sedused you.
André Breton, Paul Eluard The Immaculate Conception, 1930
The problem is when you start questioning your existence. Like, do you really deserve to wake up everyday?
Never before has life seemed so futile. I remember since I was little, I was this annoying girl, questioning everything; the universe, our existence, our purpose in life. There would be long nights where these thoughts would torture my little mind. I’ve always had trouble finding meaning in life. Not THE meaning of life, I couldn’t care less about that; I don’t even think such a thing exists. Just some meaning. I’ve tried love, I’ve tried friendship; they have both failed to keep me interested.
Love...People always talk about love. They claim that it is the most important of all. Something you can’t live without. Silly people. Of course you can. Except you are not really alive.
So what else is there? Is it possible that I like… nothing? I’ve never really solved this problem of mine. I always make sure I keep myself occupied so I don’t have to think about this. Because there are really no answers. And that is something I will never make amends with.
κάθεσαι σε ένα τραπέζι, κοιτάς γύρω σου αν δεν μπορείς να εντοπίσεις το κορόιδο, το κορόιδο είσαι εσύ. μιλάω πολύ. το ξέρω. οι έξυπνοι δεν μιλούν. ακούν. μαθαίνουν. τα δόγματα είναι εύθραστα, μπορεί να σπάσουν απο ένα απλό φύσημα ή μια δόση κοινού νου. μισώ τα λάθη μου. δεν μου έχουν μάθει τίποτα. ανέχομαι τους πολέμους, τους πολιτικούς, τις σαπουνόπερες. το χρώμα της αλήθειας είναι γκρίζο. ... η Αγκαλιά. μου αρέσει η Αγκαλιά. δεν είναι μια προσυμφωνημένη δέσμευση. υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το "σε σφίγγω στην αγκαλιά μου" από το "σε φυλακίζω στην αγκαλιά μου". 45 εκατοστά προσωπικού χώρου. το μέλλον διαγράφεται λαμπρό τώρα που επιτέλους γίναμε φίλοι. U ll see.
Αχόρταγα τα μάτια στον μπάλο, τα πόδια μπλέκουν με τον ήλιο, μασάς ένα στάχυ χρυσό, οι φτερούγες σου ανοίγουν σε κάθε αναπήδημα, πετάς, μαζί με τον αέρα, μαζί με το φυσικό βασίλειο, κρατάς ένα λευκό κεντημένο μαντηλάκι, του άφησα κάποιο φιλί, του άφησα μια ευχή, τίποτε δεν περιμένω εκτός από το να σε βλέπω, ήχοι με βιολί δαφνοστόλιστο, δάκρυα διάφανα, πως ξόδιασε ο ήλιος τόση λάμψη πάνω σου, πως στόλισε το μέτωπο σου με ιδρώτα, σταγόνες του ανεβαίινουν στα δέντρα, ακούς; κρατώ σημειώσεις λιγάκι παραγκωνισμένα, να εξατμιστώ ζητάω κάτω απ τα αστέρια, με λίγωσε η τόση ζωή, χόρευε εσύ τώρα, γίνε ταπεινός καβαλάρης της σελήνης της ακούραστης στα ψέμματα, γίνομαι πρώτο και δεύτερο πρόσωπο στο ορατό συμπόσιο, κάτω από τον ουρανό και μέσα στην θάλασσα, πλάσματα με βελόνες με κεντούν, να μην ξεχάσω πως τίποτε εδώ δεν είναι δύσκολο, χορέψετε τώρα κραδαίνοντας την μια μπλε μου φλέβα, ορίστε με μια σφεντόνα τα όρια στον χορό, μα πως να ορίσεις όρια στα πόδια οταν ταξιδεύουν ανάμεσα σε λέξεις, πρόσωπα και αισθήσεις λιτές, λιτή η ομορφιά τους με πλανεύει, άραγε ποιο πονά περισσότερο αυτός που χει πλανευτεί ή η ιδια η πλάνη,
λεπτές πτυχές σε ένα μου όνειρο,
πως χορεύουν αιώνια οι άνθρωποι έναν κοσμικό μπάλο σε μια νύχτα που χει μόνο μαύρο και μπλε ...
Συναντάμε τη νεαρή γλύπτρια καθώς βγάζει πηλό, με γυμνά χέρια απο ένα παγωμένο χαντάκι, το χειμώνα του 1885. Ώσπου να τελειώσει η αφήγηση της ταινίας το 1913 είναι μια διάσημη καλλιτέχνις έγκλειστη σε άσυλο. Στο μεταξύ έχει ερωτευτει τον κατά πολύ μεγαλύτερο της έπισης διάσημο γλύπτη Αύγουστο Ροντέν. Εγκατέλειψε την δουλειά της για να γίνει μούσα, βοηθός και ερωμένη του. Όταν μένει έγκυος τον πιέζει να επιλέξει ανάμεσα σ' εκείνη και την απο χρόνια αγαπημένη του. Εκείνος αρνείται. Αυτό σημαίνει όχι μόνο το τέλος της σχέσης τους αλλά και το τέλος της πνευματικής της υγείας. Βυθίζεται αργά στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο προχωράει την ωθεί να γίνει μια ιδιοφυής καλλιτέχνις. Τα γλυπτά της γεμάτα πάθος, παίρνουν πνοή απο την απόγνωση των συναισθημάτων της. Προκαλέιται έτσι το ερώτημα αν για τη παράνοια της έφταιγαν τα γονίδια, η προδοσία του Ροντέν ή ήταν η "τρέλα της λάσπής" ...
I am a when-where-how-how long kind of man. never a why in my life. it's the illusions of this world, that is the world. the truth we believe is the truth we have made. nothing important can be explained by logic, understood by the mind. we are neither shapes, nor numbers. we are wonders, U & I. we can dance in the dimension we chose. we can erase thoughts, pre-conceived notions, conditioned behaviours and we can be immersed into pure lakes. we can become ripples precious, mysterious and blissful. we have the freedom, it' s the courage we need.
Κάποτε είχα διαβάσει ότι η αγάπη είναι πολυτέλεια.
Πως πρέπει να έχεις να φας,
να κοιμηθείς,
να είσαι στεγνός και ζεστός και ασφαλής
κι έπειτα μπορείς ν' ασχοληθείς με την αγάπη.
Συμφωνούσα.
Μου πήγαινε.
Το διέδιδα.
Το πίστευα.
Το πίστευα μέχρι τώρα που δεν μπορώ να φάω ούτε να κοιμηθώ, που κρυώνω μες το κατακαλόκαιρο επειδή δεν ξέρω τι θα πεις, βρεγμένη ως το κόκαλο κάτω απ' αυτό το συμπαγές σύννεφο που μου άφησες πριν φύγεις.
Μέχρι τώρα που νιώθω πιο ανασφαλής από ποτέ σα να με πέταξαν σ' άνυδρο πλανήτη.
Τώρα, που διαβάζω τα λόγια σου ξανά.
Και ξανά.
Σαν προσευχή που πρέπει να μάθω απέξω.
Για να πιστέψω.
Να τακτοποιήσω.
Να ζεσταθώ.
Να κοιμηθώ.
Τα απλά πράγματα που κάνουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το βράδυ.
Την ημερομηνία την έχω γράψει απ' τη μέρα που ήρθες.
Μετράω βλέμματα - σβήνω μέρες.
Μπήκα στο ταξί, έπαιζε το "Λάθος" της Ασλανίδου.
Στράφηκα να στο πω. Είχες φύγει. Ήδη.
Σε κάθε κίνηση του κορμιού μου ανασαίνει η μυρωδιά σου.
Σαν τη γαρδένια, θα ζήσει μοναχά μια νύχτα.
Ακουμπάω ένα φλογισμένο μέτωπο στο τζάμι, παρακολουθώ πυρετικά τους συνταξιδιώτες αυτού του δρόμου: Στο διπλανό αυτοκίνητο αυτή τον ακουμπάει. Τον αγαπάς? Αυτός δε μοιάζει να ταξιδεύει αύριο.
Αύριο.
Βουλιάζω στο κάθισμα, κλείνω τα μάτια.
Δε μπορώ, δε θέλω να κλάψω.
Η χαρά που μ' αγαπάς σκεπάζει
την αναχώρηση,
την απόσταση,
την αμφιβολία.
Δώσε μου λίγο από το μπλέ των ματιών σου ...
θέλω να το κάνω φυλαχτό πολύτιμο ...
είναι άγριοι οι καιροί .... φοβάμαι ...
τα μονοπάτια δεν οδηγούν εκεί που θέλω πια ....
ο ήλιος λιώνει τη σάρκα μου αλύπητα .... ... η σκιά των δέντρων απλώνει χέρια να με φυλακίσει ..
δε μπορώ να καθρεφτιστώ πια στο νερό.
κι ο αέρας με φυσάει με μανία ..να χάσω το βήμα μου ...
μα που βρίσκομαι επιτέλους; ... για την Εδέμ ξεκίνησα ...
σκιές μ'ακολουθούν και ψιθυρίζουν λόγια ακατανόητα ...
γίνονται απειλητικό βουητό στ'αυτιά μου ...
είμαι εγώ ο μεγαλύτερος Ιαβέρης του εαυτού μου ...
νομίζω ... γλύτωσέ με από μένα ....
Κάθε φορά που απευθύνετε σε κάποιο άτομο σκέψεις έντονα
συναισθηματικά φορτισμένες, του στέλνετε κι ένα ομοίωμα του εαυτού σας, μια
πραγματική εικόνα της υλοποιημένης σκέψης. Κάθε σκέψη ή κάθε συναίσθημα υπάρχει
σαν μία ηλεκτρομαγνητική ενεργειακή μονάδα ή σαν ένας συνδυασμός μονάδων που
κάτω απ’ ορισμένες συνθήκες αναδύονται μέσα στην δομή της ύλης. Νοερές εικόνες
συνοδευμένες από δυνατό συναίσθημα, μπορούν να γίνουν σχεδιάγραμμα πάνω στο
οποίο θα δημιουργηθεί ένα αντίστοιχο υλικό αντικείμενο ή κατάσταση ή γεγονός.
Η ένταση ενός συναισθήματος ή μιας σκέψης ή μιας νοερής
εικόνας είναι ο σημαντικότερος παράγοντας, που καθορίζει την υλοποίησή της. Η
ένταση είναι ο κορμός από τον οποίο μετασχηματίζονται οι ηλεκτρομαγνητικές
ομάδες ενέργειας». Το ίδιο υποστηρίζει κι ο νευροφυσιολόγος Dr Joe Dispenza,
αλλά μας εξηγεί τη διαδικασία που οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας
δημιουργούν την πραγματικότητά μας δημιουργώντας, στον εγκέφαλο μας νευρωνικά
δίκτυα: «Είσαστε συνδεδεμένοι με τα νευρωνικά σας δίκτυα, τα οποία είναι
ενωμένα με τα συναισθήματα σας». «Κάνοντας επανειλημμένως τις ίδιες σκέψεις,
στερεώνουμε τις συνδέσεις στο νευρωνικό δίκτυο του εγκεφάλου μας. Αυτές οι
επαναλαμβανόμενες σκέψεις μας κάνουν να ενεργούμε κατά τον ίδιο τρόπο συνεχώς.
Αλλάζοντας τις σκέψεις μας, μπορούμε να «σπάσουμε» αυτή τη
σύνδεση των νεύρων και να εγκαταστήσουμε μια καινούργια σύνδεση. Με αυτή την
αλλαγή στις σκέψεις μας και την ειλικρινή πίστη ότι θα γίνουμε αυτό που
περιγράφουν οι εν λόγω νέες σκέψεις, επέρχεται και μια αλλαγή στη δράση». Ο
αναισθησιολόγος και ψυχολόγος Dr Stuart Hameroff εξηγεί ακριβώς πως σε κβαντικό
επίπεδο οι σκέψεις μας γίνονται πραγματικότητα: «Κάθε συνειδητή σκέψη μπορεί να
θεωρηθεί επιλογή, μια κβαντική υπέρθεση που καταρρέει μπροστά σε μια επιλογή».
«Το Σύμπαν είναι ευφυέστατο και ανταποκρίνεται αυτομάτως στη συνείδησή μας».O Dr. Tiller στο βιβλίο του "Some Science Adventures with Real Magic", γράφει όλα τα
πειράματα που έκανε για 35 χρόνια πάνω στην ψυχοενεργητική. Τα λόγια του
καθηγητή: «Με την πρόθεση θέτουμε σε λειτουργία το κυβερνοκατάστρωμα. Έχει
μεγάλη προσαρμοστικότητα και δημιουργεί για χάρη σας ό,τι μπορείτε να
φανταστείτε. Η πρόθεσή σας κάνει αυτό το πράγμα να αποκτά υλική υπόσταση, αρκεί
να είστε ενσυνείδητος και να μαθαίνετε πώς να χρησιμοποιείτε την πρόθεσή σας.
Μαθαίνετε να ελέγχετε τις προθέσεις. Και αυτό είναι που επεξεργάζεται αυτό το
κατασκεύασμα, όλο και περισσότερο ώστε να βιώνετε εν συνεχεία αυτά τα βαθύτερα
σήματα από τις διάφορες στρώσεις του βιο-κουστουμιού σας και να νιώθετε την
ευρύτερη πραγματικότητα».
Εμείς χειριζόμαστε το κυβερνο-κατάστρωμα. Διαθέτει τέτοια
προσαρμοστικότητα ώστε ό,τι κι αν φανταστείς θα σου το δημιουργήσει και εσύ
μαθαίνεις. Η πρόθεση σου γίνεται η αιτία να υλοποιηθεί αυτό το πράγμα μόλις
αρχίζεις να διαθέτεις αρκετή επίγνωση και μαθαίνεις πώς να χρησιμοποιείς την
πρόθεσή σου». «Είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσετε την σκέψη και την πρόθεση αν
θέλετε να συμβεί μια μεταμόρφωση».
Πως μπορούμε όμως να ελέγχουμε συνεχώς τις σκέψεις μας και
να επιτρέπουμε μόνο στις θετικές σκέψεις να εκφραστούν; Εδώ είναι το
σημαντικότερο μυστικό της ζωής, διότι εφ’ όσον οι σκέψεις μας καθορίζουν
απόλυτα τη ζωή μας, αν βρούμε έναν πρακτικό τρόπο να τις ελέγχουμε, τότε θα
ζήσουμε απόλυτα ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι. Ο ανιχνευτής της ποιότητας των
σκέψεων μας είναι τα συναισθήματά μας. Αν αισθανόμαστε ωραία, είμαστε
ευχαριστημένοι, τότε παλλόμαστε, δονούμαστε σε ανώτερες συχνότητες, βλέπουμε τα
πάντα όμορφα και ο νους μας κάνει αυτεπάγγελτα θετικές, δημιουργικές σκέψεις,
είναι αισιόδοξος και επικεντρώνει την προσοχή του σ’ αυτά που θέλουμε να μας
συμβούν. Όταν όμως αισθανόμαστε άσχημα, νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα,
παλλόμαστε σε κατώτερες, ασθενέστερες συχνότητες και είναι σίγουρο τότε ότι ο
νους μας κάνει αυτεπάγγελτα αρνητικές σκέψεις. Το κακό δεν είναι μόνο
ότι κάνουμε αρνητικές σκέψεις, είναι ότι όταν αισθανόμαστε άσχημα σκεφτόμαστε
και συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στο αντίθετο από αυτό που θέλουμε να μας
συμβεί. Όταν αισθανόμαστε άσχημα, αμφιβάλλουμε για την θετική έκβαση των στόχων
μας και κατ’ αυτό τον τρόπο συγκεντρώνουμε την προσοχή μας σ’ αυτό που
φοβόμαστε, δηλαδή στη μη εκπλήρωσή τους. Άρα στόχος μας είναι να αισθανόμαστε
πάντα ωραία, να μην επιτρέπουμε σε κανένα να μας κάνει να αισθανθούμε άσχημα,
να σκεπτόμαστε πάντα το καλό, να αποφεύγουμε την κριτική, ή να απαντούμε σε
κριτική, να έχουμε πάντα στο νου μας το καλό, τη δημιουργία. Αν συνηθίσουμε να
κάνουμε συνεχώς θετικές σκέψεις, θα παρατηρήσουμε ότι τα διαστήματα που είμαστε
χαρούμενοι θα είναι μεγαλύτερα κι όσο μεγαλώνουν τα διαστήματα που είμαστε
χαρούμενοι, τόσο περισσότερο θα κάνουμε θετικές σκέψεις, τόσο περισσότερο θα
επικεντρώνουμε τις σκέψεις μας και την προσοχή μας, σ’ αυτά που θέλουμε να μας
συμβούν, έτσι θα κάνουμε όλα τα όνειρα μας πραγματικότητα, θα παλλόμαστε
συνεχώς σε ανώτερες συχνότητες, έως ότου η ζωή μας γίνει μια ομορφιά, μια
απεριόριστη έκφραση χαράς, αγάπης, δημιουργίας.
Συμπέρασμα: Οτιδήποτε σκεφτόμαστε, σ’ οτιδήποτε συγκεντρώνουμε την προσοχή μας,
γίνεται πραγματικότητα. Όταν η σκέψη μας συνοδεύεται και με συναισθήματα,
παίρνει περισσότερη δύναμη. Όσο πιο έντονα
είναι τα συναισθήματα που συνοδεύουν τις σκέψεις μας, τόσο πιο πολύ αυξάνονται
οι πιθανότητες για να γίνουν πραγματικότητα. Τα θετικά, γεμάτα αγάπη
συναισθήματα είναι εναρμονισμένα με αυτά της Πηγής μας, μας κάνουν να
δονούμαστε σε ανώτερες συχνότητες και βοηθούν να γίνουν οι προθέσεις μας
πραγματικότητα.
Εκείνο όμως που ισχυροποιεί ακόμη τη σκέψη μας και την κάνει
πραγματικότητα είναι η προσδοκία μας, η βεβαιότητά μας ότι η σκέψη αυτή θα
γίνει σίγουρα πραγματικότητα. Η συνείδησή μας μπορεί να επιθυμεί κάτι, αλλά
όμως αν το υποσυνείδητό μας διαφωνεί, το οποίο πάντα κυριαρχεί του συνειδητού,
δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα. Όλη η προσπάθειά μας είναι να
επαναπρογραμματίσουμε το υποσυνείδητό μας και να το εναρμονίσουμε με τους νέους
στόχους μας, για μια νέα ζωή, γεμάτη υγεία, πληρότητα, ευημερία και ευτυχία που
θέλουμε να ζήσουμε. Άρα η συνεχής επανάληψη μιας σκέψης συνοδευόμενη από έντονα
θετικά συναισθήματα και η με απόλυτη βεβαιότητα προσδοκία ότι θα υλοποιηθεί,
είναι οι παράγοντες που κάνουν τη σκέψη μας πραγματικότητα.
Τις μέρες τις γλυκιές του Σεπτεμβρίου, όταν δεν έχει ακόμη
βρέξει και είναι το άκουσμα των ήχων πιο αραιό και η
γεύσις των ωρών και από του θέρους πιο πυκνή, όταν στους ...κήπους σκάνε τα ρόδια, και πάλλονται υψιτενείς οι στήμονες
των λουλουδιών, και σφύζουν στις πορφύρες των φλεγόμενοι
οι ιβίσκοι, όλοι σαν υπερβέβαιοι γαμβροί που στων νυμφών
κτυπούν τις θύρες, τότε, σαν να ‘ναι πάντα καλοκαίρι (γιατί
όποια κι αν είναι η εποχή, ο πόθος είναι πάντα θέρος) ανα-
γαλλιάζουν οι ψυχές, και ο Έρωτας, ο πιο ξανθός αρχάγγε-
λος του Παραδείσου, βοά και λέγει στο κάθε που άγγιξε
κορμί: Τα ρούχα πέτα, γδύσου.
Τίποτε μη φοβάσαι.
Έαρ, χειμώνας, θέρος-
όπου κι αν είσαι-
είναι η ρομφαία μου μαζί σου
·,,, κάποιοι βέβηλοι ξεκρέμασαν τα στεφάνια που ο καλοκαιρινός Ήλιος είχε κρεμάσει στις πέντε αισθήσεις Σου ,,σε βρήκα το πρωί καθισμένη στην τύμβο του φθινοπωρινού Ονείρου,, με κοίταξες χειμωνιάτικος Ουρανός ανήλιος ,, σ' ανασήκωσα από τα Πάθη σου,, σ' αγκάλιασα και πια δεν Σε αφήνω της καρδιάς μου Άνασσα ..Έκτη μου Αίσθηση ,, γλυκιά Ανατολή στο ΤΕΛΟΣ της Ζωής μου ..!!
