Jazzmine says.... Ένα βράδυ με αφορμή τη Μαρία Κάλλας

Χτες το βράδυ, ήμασταν κι εμείς εκεί.

Φτάσαμε στην ώρα μας στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο λίγα μόλις μέτρα από το σπίτι της Μαρίας Κάλλας, στην ώρα μας είπα μεν, αλλά απ’ ότι φάνηκε πολύ καθυστερημένοι δεδομένου ότι ο κόσμος απλωνόταν σ’ όλο τον προαύλιο χώρο μέχρι το δρόμο και δεν έβλεπες καν την ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που μας περίμενε φωτισμένη λίγο πριν τα σκαλιά του Μουσείου.

Βρεθήκαμε με τη Σόνια λίγο πριν πέσει η μπαταρία του κινητού της κι ευτυχώς γιατί δεν θα βρισκόμασταν ποτέ μέσα σ’όλη αυτή την κοσμοπλημμύρα.

Μείναμε άφωνοι από τη σύνθεση του κοινού.

Κυριολεκτικά ήρθαν όλοι.

Άνθρωποι ηλικιωμένοι που υποβαστάζονταν από κόρες, γιους η εξίσου ηλικιωμένους συντρόφους.

Νέοι, σχεδόν έφηβοι, με σκουλαρίκια στη μύτη ή στα χείλη με πεσμένα τζην και θεοβρώμικα αθλητικά, οικογένειες με τα μικρά τους παιδιά, ζευγάρια απ’ τα Εξάρχεια με μαντίλια στα μαλλιά και ταγάρια περασμένα στους ώμους, κορίτσια απ το Κολωνάκι με άψογο μανικιούρ και χρυσά ψηλοτάκουνα σανδάλια, αγόρια απ’ την Ομόνοια με ταλαιπωρημένα ποδήλατα ή και πεζοί με σακίδια στην πλάτη και δανεικό τσιγάρο στο στόμα.

Κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο χωρίς ούτε μια ίντσα διαθέσιμου χώρου φαντάζαμε σαν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, μα όχι και τόσο διαφορετικό τελικά.

Το δέος μας για την όπερα, που μερικοί βεβαιώνω άκουγαν για πρώτη φορά, φώτισε το δρόμο να ξαναθυμηθούμε το πιο απλό: 

Η μουσική, η τέχνη, μας μεταμορφώνει. Μας αλλάζει, μας εξημερώνει, μας διαμορφώνει. Μας βελτιώνει, μας συσπειρώνει και γι αυτό, ακριβώς γι αυτό, είναι τόσο επικίνδυνη.

Σ’αυτό το χώρο κάτω από τους ήχους της Κάρμεν, της Τραβιάτας, του Σικελινού Εσπερινού, πάνω σ’ αυτό το μικρό κομμάτι γης, μια τέτοια μυρωμένη νύχτα σαν τη χτεσινή, το βιολί, το κοντραμπάσο, το πιάνο, η Φωνή, έκαναν τη δουλειά τους ήσυχα και επίμονα.

Ορκίζομαι πως είδα έναν πιτσιρικά με ένα πράσινο φούτερ να σηκώνεται πανικόβλητος απ’ τη θέση του όταν συνειδητοποίησε πως ένας παππούς στητός σαν λαμπάδα στεκόταν δίπλα του κι έσφιγγε το μπαστούνι του με αξιοπρέπεια.

Σηκώθηκε και πρόσφερε την καρέκλα του με μια απολογητική κίνηση κάτω από τα επιδοκιμαστικά βλέμματα της νεαρής παρέας του και εισέπραξε για αντάλλαγμα ένα συγκινημένο νεύμα από ένα ολόλευκο κεφάλι.

Είδα την κυρία που μόλις είχε βγει απ το κομμωτήριο με την βραδινή τουαλέτα να προσπαθεί να ισορροπήσει μάταια την τεράστια τσάντα της και μια κοπέλα μ’ένα πολύχρωμο φουλάρι που καθόταν οκλαδόν πάνω στο ηχείο να της την παίρνει απ΄τα χέρια και να την τοποθετεί προσεκτικά δίπλα της μ’ ένα συνωμοτικό κλείσιμο ματιού κι ένα μισό χαμόγελο.

Είδα πως η κυρία εκείνη, της χάρισε ένα ολόκληρο.

Είδα σε κείνη την παρέα των ροκάδων με τις μαύρες μπλούζες και τις νεκροκεφαλές,  εκείνον τον πολυλογά το χοντρούλη που οι φίλοι του τον φώναζαν Μήτσο με τα μάτια καρφωμένα στην σκηνή, σιωπηλό για πρώτη φορά εκείνη τη βραδιά, να ρουφάει τα λόγια του μαέστρου Μύρωνα Μιχαηλίδη: 
«Η Μαντάμ Μπατεφλάι στο σπαραχτικό εκείνο μουσικό μέρος που τραγουδάει για την ελπίδα.. μια ελπίδα που μένει αναπάντητη..»

Κι έπειτα η φωνή της Τσέλια Κοστέα.. 
κι έπειτα ο Μήτσος ο πολυλογάς που είχε βουβαθεί κοίταξε τον ουρανό.

Έκλαψες Μήτσο?

Η Εθνική Λυρική Σκηνή, χτες, μας έκανε ένα πολύ μεγαλύτερο δώρο απ’ ότι φανταζόταν.

Μας έκανε τέλειους για μια ώρα, χωρίς ανταμοιβή.

Δωρεάν.

Θα το ξανακάνει την Πέμπτη στις 26 Σεπτεμβρίου στις 6 το απόγευμα στο ωραιότερο μέρος του κόσμου: 
Το λιμάνι του Πειραιά.

Στην προβλήτα 9.

Να είστε εκεί. 

Με τα παιδιά σας, τους γονείς σας, τους φίλους σας, μόνοι.

Κυρίως οι μόνοι να είστε εκεί.

Κάτι έχουμε να μοιραστούμε.

Μια μουσική, μια ανάμνηση, ένα καράβι.

Δε θα φύγουμε οι ίδιοι.

Για τη Σόνια, την Έλλη, την Αλεξάνδρα, την Λωρινα, την Έφη, το Μάνο, το Γιώργο, το Θάνο, το Δημήτρη και όλους όσους ήταν και δεν ήταν εκεί.

Jazzmine @ the Museum 

Μουσικό αφιέρωμα στη Μαρία Κάλλας στους δρόμους της Αθήνας

Τριάντα έξι χρόνια από την επέτειο του θανάτου της Μαρίας Κάλλας (16 Σεπτεμβρίου 1977), η Εθνική Λυρική Σκηνή τιμά την κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνο με μια σειρά μουσικών δρώμενων στο κέντρο της Αθήνας (Μουσείο Ακρόπολης, Πλατεία Αγίων Ασωμάτων, Σκάλες Ηρωδείου, Πλατεία Κοτζιά, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο), την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου, από τις 18.00 το απόγευμα έως τις 22.00 το βράδυ.


Στους δρόμους της Αθήνας, της πόλης όπου μεγάλωσε η Μαρία Κάλλας, θα ακουστούν οι διάσημες άριες οι οποίες σημαδεύτηκαν για πάντα από τις μοναδικές ερμηνείες της, από τους καλλιτέχνες του Λυρικού θεάτρου, στο οποίο η Κάλλας έκανε τα πρώτα βήματα της καριέρας της. 


Οι σολίστ, Δήμητρα Θεοδοσίου, Αντωνία Καλογήρου, Βασιλική Καραγιάννη, Ειρήνη Καράγιαννη, Έλενα Κελεσίδη, Τσέλια Κοστέα, Μυρσίνη Μαργαρίτη, Μαρία Μητσοπούλου, Τζούλια Σουγλάκου, οι πιανίστες και η Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μουσική διεύθυνση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Μύρωνα Μιχαηλίδη θα ερμηνεύσουν αποσπάσματα από τις όπερες «Τραβιάτα», «Μποέμ», «Τόσκα», «Μαντάμα Μπαττερφλάι», «Μάκμπεθ», «Ριγολέττος», «Ο κουρέας της Σεβίλλης», «Τροβατόρε», «Ο Σικελικός Εσπερινός» κ.α.


Ο μουσικός περίπατος σε πέντε πράξεις, έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να παρακολουθήσει και τις πέντε συναυλίες μετακινούμενο με τα πόδια από τη μια στην άλλη.

Το πρόγραμμα της Κυριακής 15ης Σεπτεμβρίου, αναλυτικά, έχει ως εξής:

• 18.00 - Προαύλιος χώρος Μουσείου Ακρόπολης - Διονυσίου Αρεοπαγίτου [σολίστ με συνοδεία πιάνου, διάρκεια 20 λεπτά]
• 18.45 - Σκάλες Ωδείου Ηρώδου Αττικού - Διονυσίου Αρεοπαγίτου [σολίστ με συνοδεία πιάνου, διάρκεια 20 λεπτά]
• 19.35 - Κτίριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων - Πεζόδρομος Ερμού 134-136, Πλατεία Αγίων Ασωμάτων Θησείο [σολίστ με συνοδεία πιάνου, διάρκεια 20 λεπτά]
• 20.30 - Πλατεία Κοτζιά [σολίστ με συνοδεία πιάνου, διάρκεια 20 λεπτά]
• 21.30 - Προαύλιος χώρος Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου - Πατησίων [Ορχήστρα Εθνικής Λυρικής Σκηνής - σολίστ, διάρκεια 40 λεπτά]

Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλες τις εκδηλώσεις.

πηγή: http://www.ertopen.com

πριν τελειώσει πραγματικά το καλοκαίρι

δεν θα πάω γραφείο σήμερα
θα σε πάω στη παραλία
θα περάσω από τον μανάβη και θα σου πάρω νεκταρίνια
θα έρθω κάτω από το σπίτι σου
θα σε πάρω από το αυτοκίνητο
θα σου πω
δεν θα μπορέσω να σε δω σήμερα
κάτι προέκυψε
μέχρι να ακούσω την απογοήτευση στη φωνή σου
θα το κλείσω βιαστικά
θα χτυπήσω το θυροτηλέφωνο
βάλε μαγιό και κατέβα
στη διαδρομή θα ακούμε το cd
που σου έφτιαξα χτες βράδυ
το video games
θα το τραγουδάμε μαζί
κι ας μη θυμάμαι όλα τα λόγια
το λάπτοπ και το κινητό 
θα τα αφήσω στο πορτ μπαγκάζ
θα πάρουμε τις μάσκες και τις ψάθες
θα κάνουμε βουτιές από το βραχάκι
θα παίρνω αυτή τη πόζα που σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι 
και θα βουτάω με τη κοιλιά
θα κάνουμε όνειρα για το επόμενο καλοκαίρι
και σχέδια για χειμωνιάτικες εκδρομές
θα στάζουν τα ζουμιά από το νεκταρίνι και θα σου λέω 
αν δεν θέλεις να σε τσιμπήσει η μέλισσα 
μείνε ακίνητη
θα γράψω το όνομα σου στη άμμο
είναι το μόνο ποίημα που ξέρω
το βράδυ θα μαγειρέψω
γεμιστά καλαμάρια με μαύρο ρύζι
θα σε αφήσω να σε πάρει ο ύπνος στη αγκαλιά μου.
δεν θα σου πω σε αγαπάω σήμερα
θα σου το δείξω.

Γιώργος Τρίκερι



soundrack: Lana Del Rey, video games.

Ο Θάνος Ανεστόπουλος σας προσκαλεί σε Εναλλακτικές Βραδιές Μουσικής και Ποίησης

Ο Θάνος Ανεστόπουλος προσκαλεί μουσικούς /συγκροτήματα /ποιητές και συγγραφείς για να παρουσιάσουν την δουλειά τους , τις Τρίτες όλου του χρόνου στην Μπουάτ Απανεμιά στην Πλάκα.
Κάθε Τρίτη θα δίνεται βήμα για έκφραση και παρουσίαση της δουλειάς όσων νέων καλλιτεχνών με φρέσκιες εναλλακτικές προτάσεις επιθυμήσουν να ανέβουν στην σκηνή της Απανεμιάς.
Συγκεκριμένα μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Θάνο Ανεστόπουλο και να δηλώσετε συμμετοχή στο E-mail diafanaproduction@yahoo.gr 
μέχρι 15/10/2013. Η απάντηση θα είναι άμεση.
Οι βραδιές θα είναι ακουστικές και ο κάθε καλλιτέχνης θα αποφασίζει για το θεματικό της παρουσίασης.
Στις πληροφορίες που θα λάβετε θα ενημερωθείτε για τον τρόπο και τον τόπο που θα αποσταλεί η δουλειά σας.
Εναλλακτικές Βραδιές Μουσικής και Ποίησης όλο τον χρόνο τις Τρίτες στην Μπουάτ Απανεμιά.

Jazzmine says..... Until the dawn..

Θα πιω απόψε, όσο πάει, όσο έχω, ότι έχω θα το πιω.

Θα καπνίσω όλο τον καπνό, όλα τα τσιγάρα, 

θα πάω άυπνη στη δουλειά.

Ένα βράδυ θα ναι, 

άλλο δε θα σου χαρίσω.

Ένα, μα θα ναι όλο δικό σου.

Θα ρθω μαζί σου στην παραλία και θα πιω αυτή την μπύρα με τα δάχτυλα μου χωμένα στην άμμο. 

Θα φαμε κρέπες και παγωτό ξυλάκι 

θα λερώσω τα ρούχα μου επίτηδες για να γελάς.

Θα γυρίσω στο σπίτι σου μαζί σου, θα βγω στο μπαλκόνι και θα ανάψω τα κεριά.

Θα κλείσω τ αυτιά μου στα μαρσαρίσματα, θα με κοιτάξεις ανήσυχος.

Μαζί σου.

Θα κοιτάξω το τραπέζι, τον καναπέ, 

θα ξαπλώσω στο πάτωμα, θα με σηκώσεις 

θα με πας στο κρεβάτι σου θα μ ακουμπήσεις. 

Θα κοιμηθώ μαζί σου, 

θα κοιμηθώ κόντρα στην ανάσα σου 

θα κοιμηθώ με τα χέρια σου γύρω μου.

Θα παμε στην Κρήτη, 

στη Βραζιλία, 

στη Λευκάδα, 

στη Ρώμη.

Θα μαγειρέψεις στρουθοκάμηλο, 

θα δούμε φόρμουλα, 

θα περπατήσουμε στην Πλάκα κάτω απ τους ήχους 

μιας νεκρής από καιρό τραγουδίστριας.

Θα οδηγήσεις μέχρι το Σούνιο.

Μαζί μου.

Δε θα τρέξεις.

Δε θα με σκοτώσεις,

Θα ναι πολύ αργά, πολύ αργά για αυτό.

Ένας ήχος, μια φάλτσα νότα σ’ ένα νυχτερινό τραγούδι, 

δεν μπορεί να σκοτώσει.

Έχεις μια νύχτα, 

μια νύχτα ολοδική σου και καμιά ευκαιρία.

Τις ξόδεψες όλες.

Δεν είναι η πρώτη σου νύχτα μαζί μου, τα λάθεψες όλα.

Είναι πολύ αργά, πολύ αργά για αυτό.

Είναι η τελευταία.

Το τζιν μου θα τελειώσει κι εσύ θα πρέπει να πεθάνεις.

Ούτε δυο ώρες μέχρι την αυγή.

Αύριο δεν θα ξαναϋπάρξεις.

Jazzmine and Lilith

θα προτιμούσα να έχανα τα κλειδιά μου παρά εσένα

δεν θα ξαναδώ το είδωλο σου στο καθρέφτη
να έρχεσαι από πίσω όταν ξυρίζομαι 
να κολλάς τα στήθη σου στη πλάτη μου. 
δεν θα πασαλείψεις ξανά σύκο στη μύτη μου
και να αρχίσεις να το τρως.
κανείς δεν με ρώτησε τον ορισμό της μοναξιάς
αλλά εγώ τον βρήκα.

Γιώργος Τρίκερι

Πρώτο Φεστιβάλ Βοτανικού-Κάτω από τις Γραμμές.

Οι χώροι συνάθροισης κοινού καθώς και οι χώροι πολιτισμού της περιοχής του Βοτανικού διοργανώνουν το 1ο Φεστιβάλ Βοτανικού με τίτλο ”Κάτω από τις Γραμμές”, από 18 έως 22 Σεπτεμβρίου. 
Στόχος μας, είναι η ανάδειξη και η γνωριμία στο πλατύ κοινό, της περιοχής του Βοτανικού, μέσα από ποικίλα πολιτιστικά δρώμενα. Κάθε χώρος, (θέατρο, πολυχώρος, μπαρ, καφενείο, κ.λ.π.) θα φιλοξενήσει ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων το οποίο θα ενταχθεί στο συνολικό φεστιβάλ (θεατρικές παραστάσεις, χορός, εκθέσεις εικαστικών, επιμορφωτικά σεμινάρια, προβολές, μουσικά live, dj set, etc...).

Την τελευταία μέρα, στις 22 Σεπτεμβρίου, θα γίνει η μεγάλη εκδήλωση του φεστιβάλ και θα στηθούν 3 μουσικά stage: 
το πρώτο στην οδό Καστοριάς (μπροστά από το La Soiree De Votanique και την Αθηναΐς), όπου θα φιλοξενήσει τους :
- Μαρία -Χριστίνα & the pedals στις 19:00
- Haig Yazdjan- Γιώτη Κιουρτσόγλου-Βαγγέλη Καρύπη τρίο στις 20:30
- Mode Plagal στις 22:00

το δεύτερο stage, (στην πλατεία του Πρ. Δανιήλ, μπροστά από τους ''Θεσσαλούς'') με τους:
- Άττικα, Oρχήστρα νυκτών εγχόρδων 19:00
- Μάρθα Φριτζήλα, Kubara Project στις 20:30
- Kubara Project και Δημήτρης Μπρέντας με Κλαρίνο Karotone στις 22:00

και το τρίτο, στην οδό Πέλλης (μπροστά από τη ”Μπιέλα”) 
- Κρητικά με τους Λευτέρη και Βαγγέλη Τσουβαλά

Η είσοδος σε όλα τα Live της τελευταίας ημέρας είναι ελεύθερη.
Αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα βρείτε στο https://www.facebook.com/events/122338914603214/?ref=3.

The Place Beyond The Pines

Ένας μοτοσικλετιστής κασκαντέρ μετατρέπεται σε ληστή τραπεζών για να συντηρήσει την οικογένειά του. Σε μια από τις απόπειρές του καταδιώκεται από έναν νεοσύλλεκτο αστυνομικό, με αποτέλεσμα να έρθει σε μια μοιραία αντιπαράθεση για αυτόν. 
Από τον σκηνοθέτη του Blue Valentine, Derek Cianfrance η νέα του ταινία με ελληνικό υπότιτλο ''Στο Τέλος Του Δρόμου'' περιγράφει με στυλ αλλά και υπερβολική σοβαρότητα ένα κόσμο τιμής, το τέλος του Αμερικανικού Ονείρου και προσεγγίζει με μεταφυσική διάσταση το κληρονομικό προπατορικό αμάρτημα! Αργή μεν ατμοσφαιρική δε, η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια αστυνομική περιπέτεια – μοντέρνα τραγωδία, παρόλα αυτά διακρίνεις κάποια σεναριακά  ''κενά''. 
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον Ryan Gosling, Bradley Cooper και Eva Mendes. Οι ερμηνείες τους είναι πολύ καλές, με τον Ryan Gosling να τελειοποιεί τον ρόλο του cool αντιήρωα που πρωτοενσάρκωσε στην ταινία Drive και συνέχισε στην ταινία Only God Forgives, τον  Bradley Cooper σε μια ακόμα εξαιρετική ερμηνεία έπειτα και από την ερμηνεία του στην  ταινία Silver Lining Playbook και την Eva Mendes η οποία συνεχίζει να πηγαίνει κόντρα στην εικόνα της ειδικά και μετά το Holy Motors όπου και άφησε καλές εντυπώσεις. 
Πρόκειται για ένα καλό δείγμα Αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου,  το αποτέλεσμα όμως θα μπορούσε να ήταν πιο εντυπωσιακό. Όπως προανέφερα παρόλο που είχε όλα τα συστατικά για να γίνει μία πάρα πολύ καλή ταινία χάθηκε στην άνιση πορείας της. Παρόλα αυτά αξίζει να την δείτε! Σας την προτείνω για ένα δροσερό βράδυ του Σεπτέμβρη. Καλή Προβολή. 

Π. Πόντικας.

c'est ma vie. fifty-three

Καβούρι 4.9 2013

ξεκίνησα οργισμένο νιάτο
κατέληξα γεροπαράξενος 
στο ενδιάμεσο
απόλαυσα
δυό-τρία ηλιοβασιλέματα
και μια γυναίκα
της προκοπής.
είμαι από τους 
τυχερούς.

Γιώργος Τρίκερι

υ.γ. το καλοκαίρι τελειώνει τη στιγμή που πιστεύεις ότι τελείωσε. Όμορφα καλοκαίρια να έχουμε

rooms for rent

Jonė Reed

τα καλοκαίρια ντύνομαι φτηνό ξενοδοχείο
ζευγάρια έρχονται και ιδρώνουν στα σεντόνια μου
θα παντρευτούμε μόλις πουλήσω το χωράφι στο χωριό
είσαι το πουτανάκι μου
με τον άντρα μου δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου όπως με σένα
(έκλεισα το θερμοσίφωνα πριν φύγω?)
μου αρέσει η Αθήνα τον Αύγουστο
ας μείνουμε για πάντα κλεισμένοι εδώ μέσα
λέξεις αγνώστων διαπερνούν τους τοίχους μου
με κάνουν και νιώθω
ανώριμος
σκοτεινός
ρομαντικός
σαν τραγούδι των Cure
εκείνος ο άγγελος που είχε πει
ότι θα ζωγραφίζαμε πεταλούδες να ρουφούν χυμούς
από παιώνιες και ορχιδέες
στους τοίχους της ρεσεψιόν
και μετά θα πηγαίναμε σινεμά 
δεν γύρισε ποτέ.
τι είναι αυτό που κάνεις τις σχέσεις
τόσο δύσκολες?

το φθινόπωρο βρίσκω ένα έρημο νησί
και κάνω διακοπές.

Γιώργος Τρίκερι

Μια Κατσαρίδα Το Καλοκαίρι

Άραγε υπάρχει τίποτα που να ''τρομάζει'' την ζήλια; Κάθε φορά που ''πετυχαίνω'' κάτι, είναι ''τυπική'' στον ραντεβού μας!
Έχει μέρες να φανεί, ποιος ξέρεις ίσως έχει βρει καλή παρέα κάτω εκεί στους σκοτεινούς, υγρούς, βρομερούς υπονόμους. Σήμερα φοβάμαι! Δεν ξέρω είδα πολλούς φίλους την βδομάδα που μας πέρασε. Όλοι ήταν χαμογελαστοί, ήθελαν να μάθουν νέα μου. Το δείπνο μόλις τελείωσε, αλλά βαριέμαι να συγυρίσω. Ίσως είναι ''αφορμή'' για να ξανάρθει...
Κοντεύουν μεσάνυχτα. Τι χρειάζεται αλήθεια για να ''βασανίσεις'' έναν άνθρωπο; Μάλλον πρέπει να ξέρεις τι είναι ΑΥΤΟ που τον ευχαριστεί! Θα βάλω το dvd να παίζει και θα ξαπλώσω στον καναπέ. Θα περιμένω, έχω αφήσει ανοιχτή την μπαλκονόπορτα. Ζέστη! ''Δεν είμαι Άγγελος'', πόσο αγαπώ την ταινία αυτή και ειδικά την σκηνή όπου η Mae West αυτοσαρκάζεται...
Εχθές είχα βάλει να δω ''Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ'', και όταν σηκώθηκα το πρωί για να πάω στην δουλειά δεν θυμόμουν ποιανού το μέρος είχα πάρει, των ανθρώπων η των κινούμενων σχεδίων; Ποιους θαύμασα; Ποιους ενέκρινα; Τι μετριότητα Θεέ μου! Καημένε Δον Κιχώτη τώρα σε καταλαβαίνω! Να φας σκατά Σάντσο Πάντσα!
Με έπιασε νευρικό γέλιο. Ξαφνικά νιώθω μόνος. Αλήθεια πάντα ΗΜΟΥΝ υποκριτής; Αναγνωρίζω αυτόν τον θόρυβο, μετά από δύο βδομάδες ξεπροβάλει από τον διάδρομο. Έχω αφήσει μέσα το αεροζόλ, ξέχασα να το πάρω μαζί μου. Που είναι παντόφλες μου; Να την πατήσω και να την αφήσω να αργοπεθαίνει ή να την σκοτώσω και να την πετάξω στο διπλανό μπαλκόνι; ''Το μάτι σπάει πέτρα'' λένε στο χωριό μου, αλλά εγώ δεν ΦΟΒΑΜΑΙ πια.

Π. Πόντικας.

ένα βράδυ στο Μαράθι δίχως φεγγάρι ούτε λεφτά

θάρθω μια νύχτα στο κήπο σου 
θα φάω όλα τα λουλούδια
θα έχω ένα φορητό κασετόφωνο 
που θα παίζει το
Hello, I Love You
στη διαπασών
δεν θα ζωγραφίσω καρδούλες 
στο τοίχο σου
ούτε καράβια μεσοπέλαγα
ούτε βαζάκια με γλυκό του κουταλιού
νεράντζι
τέλειωσαν πια αυτά
μόνο μια ηλεκτρική καρέκλα
γιατί έτσι με καις.

Γιώργος Τρίκερι

Rene Magritte, La belle de nuit 

Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού:

“Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νοιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;”

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:

“Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως..” και ύστερα από μια παύση συνέχισε : “Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.”

“Ε…μετά χαράς, δάσκαλε” είπε διστακτικά ο νεαρός, νοιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.

“Ωραία” συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας :”Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.”

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό.

Όταν το παιδί έλεγε “ένα χρυσό φλουρί” άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά – και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα – , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το  άλογο και γύρισε πίσω.

Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στην κάμαρη.

“Δάσκαλε” είπε, “λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.”

“Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε” απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. “Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει.Ομως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.”

Ο νεαρός καβάλησε  το άλογο κι έφυγε πάλι.

Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:

“Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.”

“Πενήντα οχτώ χρυσά;” φώναξε το παιδί.

“Ναι” απάντησε ο κοσμηματοπώλης. “Βέβαια,, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον…”

Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

“Κάθισε” του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. “Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. ‘Ενα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ΄εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;”

Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού.

ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

JORGE BUCAY / ΜΠΟΥΚΑΙ ΧΟΡΧΕ

Jazzmine says........The Doll

Μια σπασμένη κούκλα που οι υπομονετικές σου βελονιές ράβουν τις ραφές στα πλευρά, το κεφάλι και τα χέρια κι ύστερα στο στήθος δυο κομμάτια κι έπειτα πολύ προσεκτικά στις άκριες του χαμόγελου..

Ότι στάλαξε στα μάτια, άτσαλα, το σκουπίζεις λίγο λίγο, με μπαμπακερό πανί καθαρό και το στεγνώνεις.

Την καρδιά την αφήνεις απ’ έξω, είναι δική σου λες.

Και έτσι γίνομαι ολόκληρη και συμπαγής ξανά,

ένα άκαρδο κορίτσι από πούπουλο.

Και εκείνο το καινούργιο χαμόγελο λαμπυρίζει στις νύχτες σου,

όταν σβήνουν τα φώτα, εκεί στη γωνιά που μ’ έχεις ακουμπήσει.

Μοναδική αμοιβή για το μόχθο του ράφτη.

Jazzmine's corner

ο Τζίζους δεν ήταν αιγόκερως κι εσύ δεν μοιάζεις της μάνας σου

Helmut Newton

μπορείς να αγοράσεις ένα σκύλο
δεν μπορείς να τον πληρώσεις
να κουνάει την ουρά του
μπορείς να πείσεις έναν καρχαρία 
να γίνει χορτοφάγος
μπορείς να κρατήσεις την αναπνοή σου
μέχρι να σκάσεις
μπορείς να ζωγραφίσεις ό,τι πρόσημο θέλεις
στα νούμερα σου
μπορείς να επιλέξεις μπροστά
σε ποιον καθρέφτη θα σταθείς
μπορείς να κρύψεις τη φωτιά
το καπνό τι θα τον κάνεις?

Γιώργος Τρίκερι

καρτ ποστάλ από τη πλάζ της Ιζαμπέλας

απάτριδες πρίγκιπες
χωρίς μανδύες
χωρίς τους δαιδαλώδεις στίχους του παρελθόντος
χωρίς γαίες φιλόξενες
να φυτέψουμε τους πριγκιπικούς σπόρους.
κανείς δεν θυμάται
την τελευταία νικηφόρο μας μάχη
ή τον τελευταίο εκείνο έρωτα
που μοιραστήκαμε
με τις αλεξίσφαιρες παρθένες
ενωμένοι με έναν αρχαίο τρόπο
πνεύμα και σάρκα
αφημένοι στην λευκή μαγεία της συνουσίας.
μόνη μας κληρονομιά
δανεικά ιδανικά
μιας φιλοσοφίας χαραγμένης
στα ασταθή θεμέλια
ενός χολιγουντιανού πόθου.

τολμήσαμε να έχουμε
μεγάλες προσδοκίες
βάψαμε άλικους τους παρθενώνες
χορέψαμε τους ανάρμοστους χορούς μας
στις στάχτες ιερών τοπίων.
κάποια στιγμή θα oρθώσουν
γύψινα ομοιώματα
των γυμνών κορμιών μας,
της άτακτης ζωής μας.
χελιδόνια θα φωλιάζουν στους λαγόνες μας
έφηβα κορίτσια με ερυθρές παρειές
θα περνούν βιαστικά
κι οι ποιητές θα ψελλίζουν
τις ωδές μας.

Γιώργος Τρίκερι

αφιερωμένο στον έτερο πρίγκιπα George Papageorgiadis.

Jazzmine says....The Elephant and the Goldfish

Που λες έμαθα αυτή τη φανταστική σάλτσα για μακαρόνια στο χωριό και μετά θυμήθηκα πως δεν τρως τα μακαρόνια κι έπειτα σκέφτηκα πως θα ήταν, να, αν την έφτιαχνα με πατάτες στο φούρνο, τις τρως τις πατατούλες δεν είναι έτσι?

Και σε ονειρευόμουν σε μια βεράντα λουσμένη στο φως, νωχελικό στη θερινή ραστώνη, με τα μάτια σου καρφωμένα στο πουθενά και το μυαλό σου αδειανό, έτσι, μια πολύτιμη ράθυμη στιγμή και κείνες τις πατατούλες στο φούρνο να μοσχομυρίζουν και μια παγωμένη μπύρα στο σκιερό περβάζι και σ' ένα γύρισμα του ματιού να τα βλεπα όλα αυτά μονομιάς και τι νομίζεις θέλει η ψυχή να σκάσει από ευτυχία μα έπειτα πάλι σκέφτηκα πως αυτό δεν μπορεί να γίνει κι ας είναι τόσο απλό, πως αυτό δε θα γίνει επειδή ακριβώς είναι τόσο απλό και τι νομίζεις θέλει η ψυχή για να βουλιάξει στη λύπη?

Μερικές φορές η αγάπη μοιάζει με σπουργίτια που πέφτουν με φόρα πάνω σ’ ένα γυάλινο τοίχο. Απ’ την ορμή τους βλέπουν μόνο το καθρέφτισμα της χαράς τους και πετούν γοργά να συναντήσουν τα άλλα σπουργίτια, τα απέναντι, που με φόρα έρχονται κι εκείνα προς το μέρος τους. Δεν είναι δα και δύσκολο να στραπατσαριστεί ένα σπουργίτι, είναι ανόητο και ολόχαρο κι ο κόσμος είναι γεμάτος παγίδες.

Μα έπειτα καμιά φορά σκέφτομαι πως η αγάπη μοιάζει και με πιράγχα που σουλατσάρει πέρα δώθε ήσυχο – ήσυχο στα γλυκά νερά του μέχρι να βάλεις το πόδι σου μέσα και να βγεις χωρίς αυτό.

Ίσως αυτό το πιράνχα να ήταν εκείνο το μικρό χρυσόψαρο που κάποτε αγάπησε έναν μοναχικό ελέφαντα που δεν παρέκκλινε ποτέ απ’ την πορεία του, παρά μονάχα εκείνη τη φορά που έσκυψε στη λιμνούλα.

Ποιός θα ισχυριστεί πως είναι πιο δυνατός απ’ την αγάπη?

Ποιός μπορεί να μεταμορφώσει τους ανθρώπους σε πουλιά και ψάρια και μπαλόνια και τραγούδια και φλόγες και σιγανές στάλες μπροστά στα μάτια σου, αν όχι η αγάπη?

Τι θα ήμασταν χωρίς αυτή αν όχι μερικά κουστουμαρισμένα ανθρωπάκια με φάλτσες φωνές και αβέβαια βήματα?

Ποιο ρίσκο δεν αξίζει να πάρεις σ’ αυτή τη ζωή, σήμερα, πριν όλα τα αύριο αρχίσουν να μοιάζουν επικίνδυνα μεταξύ τους?

Μπορεί ο ελέφαντας να ξεμάκρυνε μα σ’ όλες τις οάσεις θα βλέπει το χρυσόψαρο που κάποτε ήτανε δικό του.

Κι έπειτα, τι άλλο μπορεί να είναι ένα πιράνχα, 

παρεκτός, ίσως, ένα στραπατσαρισμένο σπουργίτι?

Jazzmine the fish

μια πολυζήτητη εικόνα

2 χρόνια πίσω
Σαν κύκλος , εγώ περίμενα εξέλιξη ! Γιατί τέτοια καμπύλη;
Ανθρωπάκια φωνάζουν ,τρέχουν δεισιδαιμονούν με μεγαλύτερο φόβο μη τους κλέψουν τις ψυχές , ενώ ταυτόχρονα τις πουλάνε αβίαστα οι ίδιοι στα σκλαβοπάζαρα της μιζέριας!
Μια ζωή υπομονής και ξεφτίλας 
Χαραμισμένη σε μια εικόνα , αυτό είναι το νόημα για σας, το φαίνεσθαι!
Κάποια στιγμή θα αλλάξει αυτή η εικόνα θέλοντας και μη ο χρόνος θα γκρεμίσει ότι τόσα χρόνια έχτιζες!
Και μένει το από πίσω απ'την πολυζήτητη εικόνα σου αυτό το γέμισες με κάτι ή τόσα χρόνια παρέμεινε κενό;

 Άννα Τσαμ Αναστο.

μια μακαρονάδα τον Αύγουστο

φέρε ένα κολοκυθάκι
και μια κρέμα γάλακτος
θα φτιάξουμε βετζετέριαν καρμπονάρα
θα ρίξω άφθονο πιπέρι
όπως σου αρέσει
ποτέ δεν έχω νιώσει μοναξιά
ξέρω ότι θα  είσαι πάντα εδώ
να μου κρατάς το σουρωτήρι.

μετά θα κάτσουμε στο σαλόνι
δεν θα μιλάμε
ο σκύλος θα μας γλείφει τα πόδια 
από μακριά θα ακούγεται μια τηλεόραση
θα μοιραστούμε τη ζέστη
όπως τα πάντα.

 Γιώργος Τρίκερι

επέτειος

-μου θυμίζεις έναν Αμερικάνο ηθοποιό.
-τον Κέβιν Κόστνερ στο Μπόντιγκαρντ.
-όχι, κάποιον καλύτερο, αυτόν που έπαιζε τον Τζέρι Λι Λούις.
-τον Ντένις Κουέιντ.
-αυτόν. πάχυνες και σου πάει.
-φαίνεσαι ξανά δεκαεφτά.
-είσαι ένας όμορφος ψεύτης.
-είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, εδώ, απόψε.
-πόσα χρόνια έχω να σε δω?
-δέκα αργά, βασανιστικά. κι αλλά δέκα γρήγορα.
-Γιάννη, πως πέρασε ο χρόνος?
-αυτή είναι η δουλειά του χρόνου. να περνάει.
-πάντα βαθύς.
-σου έλειψαν τα κλισέ μου?
-μου έλειψες εσύ.
-προβλέπω σεξ στο άμεσο μέλλον.
-το ήξερα ότι θα γίνεις πορνόγερος.  


Γιώργος Τρίκερι


η κιθάρα είναι εκεί που την άφησες
τα βήματα είναι εκεί που τα άρχισες
το βουνό παραμένει 
το βουνό σε περιμένει.

Γιάννης Λιάτσικας.