ήμουν στην κουζίνα κι έπινα καφέ....
"μανούλα μας αγαπάς....;", ακούω μια φωνή να μου λέει....
ήταν της κόρης μου, 4 ετών....
ξαφνιάστηκα....αφήνω τον καφέ κάτω και της λέω....
"έλα, εδώ...τι ερώτηση είναι αυτή; φυσικά και σας αγαπάω...σας λατρεύω και τις δυό σας...είστε όλη μου η ζωή!!"
"το ξέρω μανούλα μου, μου λέει..."
"μπααα..;; και πως το ξέρεις...;" τη ρωτάω....
"το ξεεερωωω...", μου λέει όλο νάζι.....
"είσαι εδώ...μαζί μας...δεν μας αφήνεις...μας παίρνεις παντού μαζί σου...μας παίζεις...μας βάζεις την μουσική που σ' αρέσει και χορεύουμε....το καλοκαίρι, μας πας κάθε μέρα στη θάλασσα κι ας είσαι κουρασμένη....μας έχεις κάθε μέρα φαγητό κι ας μην το τρώμε...μας αφήνεις να τρώμε στο κρεββάτι κι ας το λερώνουμε...κοιμάσαι μαζί μας γιατί έτσι θέλουμε, κι αφήνεις τον μπαμπά να κοιμάται μόνος του για μας...."
την αγκάλιασα και σκέφτηκα...πόσο απλή είναι η αγάπη στα μάτια ενός παιδιού...και πόσο τυχερή είμαι που είμαι μανούλα....!!!

Ροζαλία Αγγέλου

Jazzmine says.....Gattaca

Το ποιός είσαι δεν καθορίζει το τι μπορείς να κάνεις.

Δεν χρειάζεται να βλέπεις για να περάσεις απέναντι
ένα δρόμο γεμάτο αυτοκίνητα.

Χρειάζεται να θέλεις να τον διασχίσεις.

Για να νικήσεις αυτό το στοίχημα, κάθε στοίχημα, αρκεί να
"μην κρατήσεις τίποτα για την επιστροφή".



Gattaca 1997




Jazzmine in a movie

Army days. After the fire.

Virgin Mary slept under a walnut tree.
Cup of coffee, soldiers talking
about women and wine.
On top of the world, too mesmerized,I stand as
a butterfly΄s whisper echoes through the valley.
It is the spring time, bronze winds
and sleepy goats lamenting the burnt forest.
The lord created all in wisdom,then he danced like
a drunken greek until he fell asleep.
Got nothing but my wishes, I own
a pack of cigarettes and a full moon.
waiting for a sweet homecoming. The queen
of hearts smiles, her soul my only sanctuary.
Heaven is a mountain, wild rabbits blowing a trombone,
possessed or blessed. Who knows?
Time is standing still resting its
wings on a pillow.
Wake up, sings the sparrow. His
grandfather opens his eyes takes
some magic seeds,waves good-bye
to his friends and flies away.
Will we ever hear from him again?
Too mesmerized, I light another cigarette...

Alex William Demoleros.

Born to be wild !

Σκοπεύω να ζήσω για πάντα. Μέχρι τώρα τα πάω μιά χαρά !
Γιώργος Tρίκερι

New Jersey. 1963

Επαλήθευση

Τώρα...
που των ονείρων ..
η Ανάμνηση
περνά στην Αντίπερα όχθη..
τ ' ανεμοσκορπίσματα της Ζωής...μου .
σφυροκοπούν την Ηχώ της
πάνω στην Πέτρα
που Αλύτρωτα μαστιγώνεται
απο την Αλμύρα...
και το Θαμπό της Προσμονής Φως ..





Απόσπασμα απο το ποιήμα της Λιώς Τσιάχα Επαλήθευση. Η εικόνα
είναι δημιουργία της ιδίας.

Subject: Βεστιάριο

Είναι μερικές φορές που αναγκάζεσαι να τακτοποιήσεις την ντουλάπα σου.
Και αν είσαι τύπος σαν και εμένα......Γάμησε τα!!!!
Σπάνια πετάω κάτι. Επίσημη δικαιολογία;;;
Ότι βαριέμαι!!!Πραγματική;;;
Δυσκολεύομαι να αποχωριστώ οτιδήποτε !!!!
Ή πιο σωστά αδυνατώ. Γι αυτό και δεν το κάνω κιόλας.
Γι αυτό και θεωρώ τον εαυτό μου έναν πολύ ταλαντούχο ρακοσυλλέκτη αναμνήσεων .......κάποιες φορές !
Κάποιες άλλες έναν αδίστακτο γευσιγνώστη συναισθημάτων που θέλει να νιώσει μεμιάς τα πάντα!!!!

Αγάπη, έρωτα, ηδονή, φιλία, εγκατάλειψη, πόνο, απώλεια, ειρωνεία, κοινωνική αναγνώριση, θάνατο, γοητεία, πείνα, δίψα, τύχη, ατυχία, επιτυχία και άλλα αμέτρητα.
Που παρασέρνει και Όλους όσους έχουν την ατυχία (προσωπική εκτίμηση)
ή την τύχη (εκτίμηση κάποιων εξ αυτών )
στην δίνη αυτών των συναισθημάτων,
με τον προσποιητό μπονβιβερισμό του και τον κτηνώδη κυνισμό του!!!

Ποτέ δεν κατάλαβα πως γίνεται και πάντα υπάρχουν άνθρωποι που εθελοντικά και πολύ στωικά υποβάλλουν τον εαυτό τους σε αυτό το βασανιστήριο!!!

Κυρίως γυναίκες !!!Τις θαυμάζω!!!!

Αλλά τώρα που κοιτάζω την ντουλάπα μου συνειδητοποιώ ότι δεν αγάπησα ποτέ καμιά .......τελικά....

Ίσως να αγάπησα κάποιες για λίγο....πολύ λίγο όμως!!!!

Και μετά τις κρέμασα στην ντουλάπα μου....και τις φοράω που και πού....

Άλλες είναι χειμωνιάτικες ....άλλες καλοκαιρινές...μερικές μυρίζουν σαν υπέροχα ανοιξιάτικα πρωινά....και άλλες εκπέμπουν την θλιμμένη μελαγχολία ενός βροχερού φθινοπωρινού δειλινού.

Μοναδικές όλες.

Κοιτάζοντας την ντουλάπα μου ανακάλυψα ακόμα και την νοσηρή ντροπαλότητα που εξέπεμπα όταν ήμουν πιο νέος.
Δεν υπάρχει πλέον το παραμικρό της ίχνος πάνω μου....είναι εγκαταλελειμμένη στο βεστιάριο της δεκαετίας του 90.


Καλώς ή κακώς.



Commandante Horhito

Wild

Η αγαπημένη μου ανήθικη ταινία. Wild Things. 1998. Σπάνια συναντάς αμερικάνικη mainstream ταινία με τόσο θράσος. Ένα μοντέρνο film noir που ξεχειλίζει από ερωτισμό, φόνους, εκβιασμούς, προδοσίες και μαύρο χιούμορ.

Γιώργος Τρίκερι.

Ανήλεα ή ανήλιαγα Όσο αντέξω.

Όσο αντέξω θα κτίζω πύργους
σε ανήλεα υπόγεια.
Φράζω την όραση
στο Φως
συνήθισα στα ανήλεα υπόγεια.

Σε πόλη, νοερά, Σωκράτη
να βρεθώ
σε αρχαία Αγορά να αγορεύεις.
Ξώμεινες από τα τότε εδώ
σοφίας λαθρεπιβάτης
σε οδό μου.

Όσο αντέξω
κουκκίδες άμμου να μετρώ
σε χρόνους άκαιρους.
Απολογία του Πλάτωνα
να πιω
μαθητής πιστός σε κώνεια.

Όσο αντέξω
το άκαιρο να πλέκω με σταυρό
σε ανήλεα υπόγεια
για να ζυγώνει
πιο γοργά
η καίρια η ώρα μου.

(Νόπη Χατζηιγνατιάδου
από την ποιητική συλλογή "Ιέρεια ουρανού και θάλασσας")

Η Νόπη Χατζηιγνατιάδου γεννήθηκε στην Πτελέα Δράμας.

Ζει και εργάζεται, ως ελεύθερη επαγγελματίας, στην πόλη της Δράμας.

Είναι φοιτήτρια της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Ασχολείται με τη λογοτεχνία από την εφηβεία της

γράφοντας διηγήματα, παραμύθια και ποιήματα.

Ποιήματα της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά

και εφημερίδες στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς

Λογοτεχνίας και θα λάβει το βραβείο Νέων Ποιητών

για το 2011 από το λογοτεχνικό περιοδικό «Κελαινώ».

Η πρώτη της ποιητική συλλογή «Αναζητώντας το Άλφα», Ωρίωνας, 2009

βραβεύτηκε το 2010 από πολιτιστικό όμιλο και λογοτεχνικό περιοδικό.

Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί η δεύτερη ποιητική της συλλογή

«Ιέρεια ουρανού και θάλασσας» από τις εκδόσεις Βεργίνα, η οποία αποτελείται

από 132 ποιήματα και χωρίζεται σε τρεις ενότητες: α) Ενδοθαλάσσιες δονήσεις,

β) Έρωτα τελετές και γ) Σπονδές για τη θεά Ποίηση.

Confessio amantis

Κόλαση είναι ένα δωμάτιο όπου κάθεσαι μ’ ένα κινητό στο χέρι κι όλα τα sms που έστειλες γυρίζουν πίσω.
Ο Παράδεισος το ίδιο.
Θυμάμαι το πρόσωπό σου λες και ήταν το πρώτο χαμόγελο του κόσμου. Τα μαύρα σου μαλλιά (ή μήπως ήταν ξανθά τότε;) απλωμένα στο μαξιλάρι, τα σεντόνια λουσμένα στον ιδρώτα μας, τη μουσική του Van Morrison να γλιστρά ανάμεσά μας. Όλη η νύχτα, όλες οι αλήθειες. Θησαυροί κρυμμένοι στο κορμί σου κι εγώ να ψάχνω. Δεν ήξερα να αγαπώ ακόμη, μόνο να ποθώ.
Γιατί δεν στα είπα όλα αυτά νωρίτερα;
Εννοώ πριν εξαντλήσω τα περιθώρια της υπομονής σου, πριν γίνεις μια σιλουέτα που εξαφανίζεται στο νυσταγμένο ορίζοντα της νύχτας.
Γιατί στα γράφω τώρα που η απουσία σου μοιάζει τόσο με θάνατο;
Ο έρωτας, αυτός ο βραχύβιος δαίμονας, δεν εξαγνίζει. Φέρνει απλώς τον εγωισμό στην επιφάνεια για να μας δείξει ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτόν.
Να ζήσουμε χωρίς ποιον;
Ακούω την ανάμνησή σου να απορεί.
Τον έρωτα ή τον εγωισμό;
Αυτή ακριβώς είναι η επιλογή που έχουμε.
Τίποτα δεν έχει χαθεί σ’ αυτό το γλυκό σύμπαν. Είναι απλώς κάπου αλλού. Αυτό που λησμονήσαμε μπορούμε να το θυμηθούμε. Αυτά που χάσαμε να τα ξαναβρούμε.
Αυτό ισχύει για τα κλειδιά μας, τους φίλους μας, τα κουτάβια που γέρασαν χουχουλιασμένα στα πόδια μας καθώς εμείς διαβάζαμε εκείνο το σημαντικό βιβλίο που θα άλλαζε τη ζωή μας.
Τα βιβλία δεν μας βοηθούν να ζήσουμε, θα μας βοηθήσουν να πεθάνουμε. Ήσυχοι.
Ως τότε πάω στην παραλία να διαβάσω τα βότσαλα, τα κύματα.
Θα σταθώ στην ίσαλο γραμμή, να γεμίσει το πρόσωπό μου ήλιο και δάκρυα.
Θα μελετήσω τον ορίζοντα.
Ως εκεί στο πιο μακρινό του σημείο που με περιμένει η Ίρμα, ίσως ένα sms από σένα που γράφει «Γύρνα πίσω» και το μυστηριώδες αύριο.

Γιώργος Τρίκερι

for Jazzmine, the ultimate woman as far as I΄m concerned. she never allowed suffering to enter my life, not even for a second, the past twenty years. Thank you, Love!

δημοσιεύτηκε στο eyelands.gr με το ψευδώνυμο Γιάννης Λιάτσικας

Jazzmine says.............

Γράφω και Σβήνω.

Λάθος πλήκτρα, λάθος τονισμοί, λάθος γράμματα..
Λάθος χορός, λάθος μουσική, λάθος στιγμή.

Το μόνο σωστό ήταν το φιλί σου.

Ζωή λανθάνουσα, Απών.
Απών.?

Ποτέ δεν υπάρχει σιωπή, πουθενά στον κόσμο.

Ο αχός των λέξεων που δεν θα ειπωθούν, μας στοιχειώνει.
Απόψε όλα τ' αντίο του σύμπαντος, όλες οι αναπάντητες,
όλα τα "σ' έχω ερωτευτεί" μεταμορφώνονται σε καταιγίδες, σε βορινούς ανέμους, σε πηχτή ανάσα που δεν μπορώ να πάρω, ώρες τώρα..

Περπατάω σε μια ζεστή βροχή, καταδική μου - παντού ξαστεριά εκτός από δω.

Το στόμα μου γυμνό - στάχτη κι ηδονή.
Λουκέτο και Κλειδί.



Το σακάκι που φόρεσες το πρωί, μου έσωσε τη ζωή.
Γατζώθηκα πάνω του όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο να κρατηθώ.



Jazzmine.


http://www.youtube.com/watch?v=RUx86UsbNdA&feature=related

μόνο όνειρο ...

ΟΝΕΙΡΟ..ΜΟΝΟ ΟΝΕΙΡΟ...ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ Ν'ΑΠΟΜΕΙΝΕΙΣ..ΓΙΑΤΙ'ΡΧΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ..ΚΑΙ ΤΣΙ ΠΛΗΓΕΣ ΜΟΥ ΞΥΝΕΙΣ.....ΚΙ ΑΜΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΗ ΧΑΡΑ..ΜΟΥ ΤΗΝΕ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΙΣΩ..ΚΑΙ ΛΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΗΡΘΕΝΕ..Η ΩΡΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΩ......ΚΑΙ Τ'ΟΝΕΙΡΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕ..ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΑΝΟΙΞΑΝ..ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΑΠ'ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ..ΠΟΛΥ ΠΙΚΡΑ ΚΥΛΗΣΑΝ.....ΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ΜΟΥΣΚΕΜΑ..ΚΑΝΑΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ..ΚΑΙ ΔΑ ΣΤΟ ΚΛΙΝΟΣΚΕΠΑΣΜΑ..ΚΡΥΓΙΩΝΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ..

{Ε.Κ.}

Μετά τον Καντάφι

Mάνα γυρίζω ακόμη στα ξένα, οι κόρνες και τα φρένα δεν έχουν σταματήσει να ηχούν. Σε μια χώρα είμαι παρίας, σε άλλη απεργός πείνας. Ξένος ανάμεσα ξένων. Δεν μιλώ την γλώσσα τους μα ξέρω πως γράφεται η λέξη ελευθερία.

Γιατί άραγε αυτή η ελευθερία πρέπει πάντα να γράφεται με αίμα και να μυρίζει ιδρώτα στα σοκάκια των πόλεων?

ανώνυμη ψυχή

για την Άρτεμι και τον Βασίλη ... κοσμοθεραπεία

Εδώ που θα έρθεις οι ιστορίες γράφονται με φως. Το μόνο που θα σου ανήκει είναι ο χρόνος. Οι λέξεις ειναι σημαντικές. Να φροντίζεις το κορμί σου, είναι το σπίτι σου. Να σέβεσαι τα κορμιά πλάι σου, είναι η γειτονιά σου. Οι γονείς σου είναι θαυμάσιοι άνθρωποι. Θα υπάρξουν στιγμές που θα σε πικράνουν, θα σε πονέσουν, θα σου πουν ψέματα, θα σε καταπιέσουν, θα σε λατρέψουν. Κι εσύ το ίδιο.
Στη πορεία προσπάθησε να γίνεις κατι καλύτερο απο αυτούς κι όλα θα πάνε καλά. Καλώσόρισες. Θα τα ξαναπούμε.
Σ΄αγαπάω
Γιώργος Τρίκερι

διεύθυνση παραλήπτη: Άρτεμις-Βασίλης
πλανήτης Γη
ημερομηνία γέννησης: τέλη Μάρτη 2011.

It takes a long time to grow young.
Pablo Picasso

The Old Guitarist.1903


full name: Pablo Diego Josι Francisco de Paula Juan Nepomuceno Marνa de los Remedios Cipriano de la Santνsima Trinidad Clito Ruiz y Picasso

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΦΙΛΕΝΑΔΑ

ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΚΙ ΜΑΝΑ ΤΣΗ..
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗ ΧΤΥΠΟΥΣΕ..
ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΣΗ ΠΟΤΕ..
ΓΙΑ ΚΕΙΝΗ ΔΕ ΡΩΤΟΥΣΕ..
ΔΕ ΝΟΙΑΣΤΗΚΑΝ
ΑΝ ΠΟΝΑΓΕ..
ΑΝ ΗΤΑΝ ΛΥΠΗΜΕΝΟ..
ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΕΓΑΛΩΣΕ..
ΜΕ ΠΙΚΡΑ ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ..
ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΣΗ ΜΑΝΑΣ ΤΣΗ..
ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΣΗ ΕΧΕΙ..
ΚΑΙ ΠΟΝΟ ΑΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΠΟΥ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ..
ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΣΗ..
ΤΣΙ ΦΙΛΟΥΣ ΑΠΟΥ ΕΧΕ...
ΑΚΟΥΓΕ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΑΝΕ..
ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΣΗ..
ΚΑΙ ΑΝ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΑ ΒΓΑΙΝΕ..
ΤΣΗ ΣΕΡΝΑΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΣΗ..
ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΝ ΕΦΕΡΑΝΕ..
ΚΑΙ ΛΕΝΕ ΔΕ ΤΗ ΘΕΝΕ..
ΚΑΙ ΚΑΜΑΝΕ
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΣΗ..
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ..
ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΜΑ Η ΠΛΗΓΗ..
ΑΚΟΜΑ ΤΗ ΠΟΝΑΕΙ..
ΚΑΙ ΛΕΕΙ:ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΤΙ ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΕΙ...

{Ε.Κ.}

Homo sapiens

There he sits, this thinking, building animal, his machines humming gently all around him and his thoughts whirring inside his head. Artifaction and abstraction have come to dominate his life. One might almost suppose that action -simple animal action- would be beneath him, surviving only as a remnant from his primeval past. but this is not so. Throughout it all, he has remained a creature of action -a gesticulating, posturing, moving, expressive primate. He is as far today from becoming the disembodied, plasma-fed, giant superbrain of science fiction as he was back in his prehistoric hunting past. Philosophy and engineering have not replaced animal activity, they have added to it. The fact that we have developed a concept of happiness and have words to express it, does not stop us from performing the action-pattern of stretching our lips into a smile. The fact that we have boats does not stop us swimming.

Manwatching by Desmond Morris.

Jazzmine says......Puzzled

Βλέπω τον ίσκιο σου, ποτέ εσένα.
Τη φιγούρα σου, όχι αυτό που είσαι.
Το είδωλό σου, όχι το υλικό σου..

Μ' αγγίζει φευγαλέα το ατσάλι απ' το οποίο είσαι φτιαγμένος, σαν φτερό πεταλούδας που καίγεται στο φως..
Μαντεύω μόνο το μετάξι σου, συνθέτοντας τις στιγμές ξανά και ξανά
με την αφοσίωση παιδιού που αρχίζει το πρώτο του παζλ.
Μα η εικόνα δε σχηματίζεται.

Τις καλές μέρες λείπει μόνο ένα κομμάτι, μπορώ να ξαναπροσπαθήσω αύριο..

Άλλες όμως αυτά που έχω δε φτάνουν.
Είναι λάθος, όλα λάθος κομμάτια από διαφορετικές εικόνες, αντιφατικά μεταξύ τους.
Δεν καταφέρνω να τα ταιριάξω, κανένα δεν κολλάει με το άλλο.
Εκείνες τις νύχτες, ξέρεις, εκείνες που σέρνονται αργά
(υποψιάζεσαι άραγε αυτές τις νύχτες?)
σκέφτομαι ότι με κορόιδεψες.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να δω την εικόνα.
Αυτή είναι η εικόνα.
Φτιαγμένη για μένα, απ' ότι επιτρέπεις να δω.
Βλέπω αυτό που θέλεις,
σκέφτομαι ότι θέλεις να σκεφτώ,
αυτή είναι η εικόνα.
Ασύνδετη, μισή, ελλιπής.

Αλλά το παιδί μέσα μου δεν μπορεί ν' απογοητευτεί
Δεν μπορεί, δεν ξέρει πως να τα παρατήσει
και να ναι συνάμα κι ο εαυτός του.
Αυτή είναι η εικόνα.
Το δικό μου παζλ.


Και το σκεπάζω με απέραντη τρυφερότητα.
Του επιτρέπω να είναι ο εαυτός του, όποιος και να ναι.



Jazzmine @ Kitchen Bar

going down fast ...

Έχω, είπες, πολλές επιλογές. Αδυνατώ να κατευθυνθώ ,λοιπόν. Δεν σε κοίταξα, απλώς έφυγα . Αυτή είναι η τιμωρία για όλες τις φορές που ξύπνησες δίπλα μου και δεν με φίλησες. Γέλασα όταν μπήκα στο ασανσέρ και κοίταξα τον εαυτό μου στο καθρέφτη. Πόσους ορόφους θα κατέβω για να μην σε ξαναδώ? Ανατρίχιασα, από κάπου έμπαινε κρύος αέρας .Για ακόμη μια φορά είχα ξέχασει το παλτό μου στο καναπέ σου. Τελευταία στο υπόσχομαι..

Eva D.

Υποκλοπές sms

Γύρισα άρρωστη αλλά τελικά ήταν ωραία. Περιμένω τα χελιδόνια! Θα φυτέψω μποστάνι! τέλη του μήνα.Κάθε πρωί βλέπω τα λευκά όρη απο την παραλιακή του Ρεθύμνου να λαμπυρίζουν απαστράπτοντα. Διάβασα ένα βιβλίο μιάς κύπριας. Αγόρασα 2 ζευγάρια παπούτσια, ένα στο χρώμα του κοραλλιού κι ένα ελεκτρίκ. Φαντάζομαι πως θάναι ωραία τώρα στη γειτονιά σου, που ανθίσανε οι νερατζιές. φιλί
Σ.

1946

Όλα αυτά τα φαντάστηκα πριν απο δεκαπέντε χρόνια. Τότε η Ουτοπία φαινόταν να βρίσκεται μακρία. Την είχα τοποθετήσει 600 χρόνια απο τώρα στο μέλλον. Σήμερα όμως δεν φαίνεται τόσο μακρινή. Ο τρόμος μπορεί να κρέμεται πάνω απο τα κεφάλια μας μέσα σ΄έναν αιώνα. κι αυτό, αν γλιτώσουμε απο το κομμάτιασμα μιας τεράστιας έκρηξης στο μεταξύ.
Αν δεν αποκεντρωθούμε και δεν χρησιμοποιήσουμε την επιστήμη σαν βοήθημα για την δημιουργία μιας νέας αυτόνομης ράτσας, θα΄χουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε πολλές δικτατορίες, ολοκληρωτισμούς, που θα στηρίζονται στον τρόμο και τον φόβο της ατομικής βόμβας και των συνεπειών της, ή σ΄έναν υπερολοκληρωτισμό, που γεννιέται απο το κοινωνικό χάος, την τεχνολογία γενικά και την ατομική επανάσταση ειδικά, και εξελίσσεται σε μια κοινωνικής πρόνοιας τυραννία.
Στην τυραννία της Ουτοπίας. "Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς"

ΑΛΝΤΟΥΣ ΧΑΞΛΕΥ,1946

Θαυμαστός καινούριος κόσμος, Εκδόσεις Κάκτος,Μετάφραση Ελένη Κυπραίου