Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2013

μια συζήτηση με τον Enki Bilal



Ο Ενκί Μπιλάλ είναι από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους εκπροσώπους του κόμικ επιστημονικής φαντασίας. Έχοντας βρει στον Κάφκα το κλειστοφοβικό κλίμα που του χρειαζόταν και στον Λάβκραφτ τις αρρωστημένες όψεις της πραγματικότητας που ήθελε να περιγράψει, δημιούργησε με τη μορφή του κόμικ μια πολιτική λογοτεχνία του φανταστικού, τοποθετημένη συνήθως στο μέλλον, φτιαγμένη με ζοφερούς παρακμιακούς κόσμους, εκκεντρικούς ήρωες, κοφτές φράσεις και, βέβαια, τις δουλεμένες εικόνες που είναι το σήμα κατατεθέν του και οι οποίες του απέφεραν, σε ηλικία μόλις είκοσι ετών, το βραβείο του γαλλικού περιοδικού Pilote και μια γνωριμία με τον πρωτεργάτη του εντύπου, Ρενέ Γκοσιννύ.
Χαρακτηριστικό της ευρύτερης αναγνώρισης του έργου του είναι ότι το βιβλίο του Ισημερινό ψύχος αναδείχθηκε από το γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό Lire ως το καλύτερο βιβλίο του 1993 ανεξαρτήτως λογοτεχνικής κατηγορίας. Και αυτή ήταν μία μόνο από τις αναρίθμητες επιτυχίες του. Θρυλικό είναι, για παράδειγμα, και το άλμπουμ του, Παρτίδα κυνηγιού (1983), θρυλικές και οι συνεργασίες του με τον σεναριογράφο Πιερ Κριστέν. 
Έχει πάρει πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κόμικ της Ανγκουλέμ (1987), έχει συνεργαστεί στα γραφικά της ταινίας Το όνομα του ρόδου του Ζαν-Ζακ Αννώ (από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο), έχει πραγματοποιήσει έκθεση στο Τόκιο μαζί με τον φωτογράφο Γιόζεφ Κουντέλκα (1988), έχει κάνει σκηνικά και κοστούμια στο μπαλέτο του Προκόφιεφ Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Και, βέβαια, έχει κάνει ταινίες που επίσης έχουν γνωρίσει επιτυχία: το Bunker Palace Hotel με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και την Καρόλ Μπουκέ (1989), το Tykho Moon, σε σενάριο που έγραψε από κοινού με τον Νταν Φρανκ, με τους Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Μισέλ Πικολί, Ζυλί Ντελπί (1996), το Immortel, πάλι με τον μόνιμο πρωταγωνιστή του, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, και τη Σαρλότ Ράμπλινγκ (2004). 
Γεννημένος το 1951 στο Βελιγράδι, από Βόσνιο πατέρα και Τσέχα μητέρα, ο Ενκί Μπιλάλ εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στο Παρίσι πριν ακόμα κλείσει τα δέκα του χρόνια. Είναι πεπεισμένος, όπως ο ίδιος έχει πει, ότι γαλλικά κείμενα που διάβασε στην εφηβεία του και η ίδια η γαλλική γλώσσα επηρέασαν το σχεδιαστικό του ύφος. 
Ο Ενκί Μπιλάλ θα συνομιλήσει στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Γιώργο Αρχιμανδρίτη, τακτικό συνεργάτη σημαντικών γαλλικών μέσων ενημέρωσης, για τα κόμικ, το σινεμά, την πολιτική και οικολογική διάσταση του έργου του, για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε αλλά και για τα Βαλκάνια, τους απόηχους των συνεχών πολέμων, την ιστορία που, όπως έχει κάποτε πει, «τον πήρε από τα μούτρα» ήδη από μικρό παιδί. Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του Κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά 1 ώρα πριν από κάθε εκδήλωση.

Για τις ομιλίες των ξένων προσκεκλημένων υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία.

περισσότερες πληροφορίες στο:  http://www.sgt.gr/gr/programme/event/996

μνημείο θαλάσσιας πολυχρωμίας και πλαστικοποικιλότητας

Μαρίνα Παλαιού Φαλήρου

Η Ελλάδα έχει συνυπογράψει από το 1981 τη Συνθήκη της UNESCO για την προστασία των μνημείων και χώρων παγκόσμιας κληρονομιάς. Στόχος της UNESCO είναι η προστασία από κάθε είδους φθορά και καταστροφή, προκειμένου αυτά να κληροδοτηθούν στις γενιές του μέλλοντος.

δωρεάν παραστάσεις καθημερινώς.
χορηγοί: Δήμος Παλαιού Φαλήρου, δημότες Παλαιού Φαλήρου και λοιπόι επισκέπτες.   

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013

history



I used to think falling in love was the racist behavior of a fool who thinks that one woman is better than all other women.
until I met Mary Jane.
I don't think she is better than all other women.
just smarter and more beautiful.
she also has the best sence of humor and is kind enough to laugh with my stupid jokes.
February 14 2013. the historic date that MJ confided over the phone that today she misses me a little.
"just a little is enough" was my joyous reply. it's the nicest thing she's ever said to me (apart from that other nicest thing she told me in the Fall of 2012. she made me swear we would never discuss it, thus we won't).
after our conversation was over as the fool I have become I kissed the phone that brought me her voice. the damn phone for cryin' out loud.
the guys that were on deck fixing a rusted bollard looked at me with disdain, or was it envy?
now I'm sitting in my cabin. as Elvis Costello sings "I'm not going to get too sentimental like those other sticky valentines" I write these words:

only three scientific facts I'm aware of
A. the earth is round. somewhat
B. laughter will keep you young. and healthy
C. love will take you higher.
love.
everyday.

as for today's celebration it is a fine excuse to share chocolate with someone who has taken you higher and that makes it ok.

Charlie Morgan

Charlie works as a cook aboard the cruise ship Tahitian Queenie. 

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

Η βαρύτητα του Feynman: αφιέρωμα στον μεγάλο φυσικό





Το  Ίδρυμα Ευγενίδου και η Ένωση Ελλήνων Φυσικών, επί τη ευκαιρία της επετείου 25 χρόνων από τον θάνατό του, τιμούν τον επιστήμονα και άνθρωπο Richard Phillips Feynman, με μια ιδιαίτερη εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου και ώρα 18:30 στο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, 175 64 Π. Φάληρο, είσοδος από οδό Πεντέλης 11).

Την εκδήλωση θα χαιρετήσουν ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών Καθηγητής Στράτος Θεοδοσίου, ο Αντιπρόεδρος κ. Τάκης Φιλντίσης και ο Διευθυντής του Πλανηταρίου κ. Διονύσης Σιμόπουλος.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει με προβολή βίντεο, το οποίο θα δώσει έμφαση στον πρωτοπόρο επιστήμονα και φωτισμένο δάσκαλο  Feynman. Ακολούθως, ο κ. Εμμανουήλ Δρης, Ομότιμος Καθηγητής ΕΜ Πολυτεχνείου, μέσω της ομιλίας του με τίτλο «Richard Feynman, ο Δάσκαλος, ο Ερευνητής», θα αναφερθεί στα ερευνητικά και επιστημονικά επιτεύγματα του Feynman που άλλαξαν τα δεδομένα της επιστήμης της φυσικής και κατόπιν ο Εκπαιδευτικός και Φυσικός Απόστολος Τούρνας θα τον σκιαγραφήσει ως δάσκαλο και «αντισυμβατικό» χαρακτήρα.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στη διοργάνωση της εκδήλωσης συμμετέχει και ο εκδοτικός οίκος Liberal Books, από τον οποίο προσφάτως κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο: «Διαλέξεις για τη βαρύτητα», μετάφραση του «Feynman lectures on gravitation». Για το βιβλίο αυτό θα μιλήσει ο μεταφραστής του Απόστολος Τούρνας.

Το ειδικό αυτό αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί με αποσπάσματα από το θεατρικό μονόπρακτο «QeD» ή «Τι απέδειξε ο κ. Φάινμαν», το οποίο θα παρουσιάσει ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης.

Το κοινό θα έχει επίσης την ευκαιρία να περιδιαβεί την Έκθεση η οποία φιλοξενείται στους Ισόγειους χώρους και στη Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος και περιλαμβάνει  βιβλία του ίδιου του Feynman, αλλά και άλλων συγγραφέων για τον Feynman, καθώς και πόστερ με τις σπουδαιότερες στιγμές από τη ζωή του. Η Έκθεση θα διαρκέσει από 18 έως και 28 Φεβρουαρίου.

Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη. Απαραίτητα είναι όμως τα δελτία εισόδου, η διανομή των οποίων θα ξεκινήσει από τις 17:30 της ίδιας ημέρας (Ταμείο Πλανηταρίου).


Λίγα λόγια για τον Feynman

Κάθε χρόνο στα μέσα Φεβρουαρίου, εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, πολλοί φυσικοί σε διάφορα μέρη του κόσμου αναβάλλουν την προγραμματισμένη τους διάλεξη για να προσφέρουν στους φοιτητές τους ένα ειδικό μάθημα που το ονομάζουν Φυσική Χ. Πρόκειται για ένα ανορθόδοξο μάθημα—οι φοιτητές είναι ελεύθεροι να θέσουν οποιαδήποτε επιστημονική ερώτηση και ο καθηγητής οφείλει να απαντήσει  στηριζόμενος μόνο στην επιστημονική γνώση και πρακτική.

Μια τέτοια τάξη υπήρχε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας για είκοσι σχεδόν χρόνια, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Και οι φυσικοί σ’ όλο τον κόσμο που συνεχίζουν την παράδοση τιμούν με αυτό τον τρόπο τον πρωτοπόρο εκείνης της Φυσικής Χ, το μεγάλο επιστήμονα και δάσκαλο Richard Phillips Feynman (Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν). Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από το θάνατό του και το Ίδρυμα  Ευγενίδου τον τιμά με μια εκδήλωση αφιερωμένη στην επιστήμη του, τη μεγαλοφυΐα του και την προσωπικότητά του.

Ο Feynman γεννήθηκε το 1918 στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε μια εποχή που η σχετικότητα του Αϊνστάιν είχε δικαιωθεί και η κβαντική περιγραφή των ατόμων και των ηλεκτρονίων είχε ξεκινήσει, εγκαινιάζοντας τη χρυσή εποχή της φυσικής και της τεχνολογίας. Μεγάλωσε μέσα σε μια φιλομαθή οικογένεια και έλαμψε με τους θριάμβους του στους μαθητικούς διαγωνισμούς πριν αρχίσει τις σπουδές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και ολοκληρώσει το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, είχε ήδη συμμετάσχει στο Σχέδιο Μανχάταν για την ατομική βόμβα και είχε δείξει στον κόσμο μια νέα—αξεπέραστη σε πρωτοτυπία και αποτελεσματικότητα—θεωρία για τα φυσικά φαινόμενα του μικρόκοσμου. Γρήγορα κατέληξε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της  Καλιφόρνιας, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του στις 15 Φεβρουαρίου 1988.

Ο επιστήμονας Feynman δικαίωσε πλήρως τη φήμη του και το Νόμπελ Φυσικής που του απονεμήθηκε το 1965. Εκτός από μια νέα και πρωτοποριακή διατύπωση της κβαντομηχανικής, τα περίφημα υπολογιστικά διαγράμματα, που φέρουν το όνομά του, και τη θεωρία του για την αλληλεπίδραση ηλεκτρονίων και φωτός, κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του ζωής καταπιάστηκε με το φαινόμενο της υπερρευστότητας του υγρού ηλίου, την κβαντική ερμηνεία της βαρύτητας, τη δομή και τις αλληλεπιδράσεις των στοιχειωδών σωματιδίων και τη θεωρία των υπολογιστών. Ήταν επίσης ο πρώτος που αντιλήφθηκε την ύπαρξη μηχανισμού στους αστέρες που οδηγεί σε μελανές οπές και, σε μια περίφημη ομιλία του, εισήγαγε την έννοια της μικροτεχνολογίας.

Όμως ο Feynman πέρασε στην ιστορία κυρίως ως δάσκαλος με γνωστότερες τις διαλέξεις γενικής φυσικής στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένα εγχείρημα σχεδιασμένο για προπτυχιακούς φοιτητές που όμως κατέληξε—εν αγνοία του διδάσκοντος—σε διαλέξεις για μεταπτυχιακούς και επαγγελματίες φυσικούς. (Οι διαλέξεις έχουν εκδοθεί σε τρεις τόμους γνωστοί ως «τα κόκκινα βιβλία»). Η επιτυχία των διαλέξεων αυτών και η δημοτικότητα του ίδιου ανάμεσα σε φοιτητές και συναδέλφους αποτέλεσε φαινόμενο, όπως αποτέλεσαν φαινόμενα η βαθιά πίστη του στην επιστήμη, η πολυσχιδής προσωπικότητά του, ο παράξενος αλλά χαρισματικός χαρακτήρας του και ακόμη οι περιπετειώδεις σχέσεις του με τις γυναίκες.

Λίγο πριν από το θάνατό του, ήταν επίσης αυτός που μπροστά στο σοκαρισμένο αμερικανικό κοινό εξήγησε με ένα απλό πείραμα την αιτία της καταστροφής του διαστημικού λεωφορείου Τσάλενζερ το 1986.

όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια






Ήταν η εποχή της ποζεριάς και της λεμονάδας με το 5% αλκοόλ. Ήμασταν η γενιά όπου εμφανίστηκαν οι emo, ήμασταν η θλιμμένη γενιά. Κλέβαμε τσίχλες απ’τα περίπτερα και μετά νιώθαμε άσχημα, γιατί ο καημένος ο περιπτεράς ήταν τόσο καλός μαζί μας και μας είχε κεράσει σογκοφρέτες. 

Τώρα μιλάμε γι αυτά σα να μαστε μεγάλοι, ενώ έχουν περάσει μόλις 4 με 5 χρόνια.
Θεωρούμε την πλαστή μας, αβάσιμη δυστυχία εμπειρία. Έχουμε να πούμε ιστορίες για το τι περάσαμε, και πώς καταλήξαμε. Λες και καταλήξαμε... λες και θα καταλήξουμε ποτέ. Αποφασίζουμε τι θα σπουδάσουμε, και τι θα κάνουμε σε 4 χρόνια. Όλοι προσπαθούν να σε προσανατολίσουν, γιατί ευτυχία ίσον έσοδα μεγαλύτερα από έξοδα στο τέλος του χρόνου.
«Που βλέπεις τον εαυτό σου σε 10 χρόνια από τώρα;» Αυτό με είχε ρωτήσει ο καθηγητής μου στην τρίτη γυμνασίου. Πώς να τον ρωτούσα το γιατί έπρεπε να αναγκάσω τον εαυτό μου να κανονίσει τη ζωή του από τώρα; Πώς θα μπορούσε να μου απαντήσει; 
Γιατί πρέπει.Γιατί εμείς οι άνθρωποι χτίσαμε αυτή τη φυλακή, και μας βάλαμε μέσα. Γιατί το άγνωστο μας φοβίζει. Γιατί θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο. Γιατί θέλουμε να ξέρουμε ότι αύριο το μεσημέρι στις 2 θα καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, στις ίδιες θέσεις, και θα τρώμε ένα φαγητό που κανονίσαμε από χτες. Γιατί κανείς δεν έχει την όρεξη να σηκώνεται πρωί, πρωί και να μην ξέρει τι να μαγειρέψει.
Αλλά ποιος θα μπορούσε να στο πει αυτό; Ποιος θα ήταν αρκετά γενναίος να ξεστομίσει τέτοιες λέξεις σε ένα 15χρονο κορίτσι που δεν ξέρει καλά καλά τι είναι οι πανελλαδικές, τα εξάμηνα, η εξεταστική, η πτυχιακή;
Ποιός θα μπορούσε να σου εξομολογηθεί πώς ό,τι κάνεις, ό,τι νιώθεις, ό,τι σκέφτεσαι είναι ασήμαντο; Αλλά θα το κάνεις.
Η μητέρα μου πάντα πίστευε πώς ευτυχία είναι η ζωή που δεν είχε ποτέ.
Εγώ πάντα πίστευα πώς η ευτυχία δεν βρίσκεται στη ζωή.
Τώρα πια πιστεύω..


missA insanE

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος




Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

Τ.Λειβαδίτης

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

όνειρο 187



είδα στο όνειρο μου ότι είμασταν μέσα σ'ένα σπίτι με πέτρινους τοίχους. έμοιαζέ με σκωτζέζικο κάστρο.
παίζαμε μαρμελαδοπόλεμο.
πως παίζεται ο μαρμελαδοπόλεμος θα με ρωτήσεις.
ξεκινάς αλοίφωντας μαρμελάδα στο ψωμί, κάποια στιγμή πιάνω λίγη μαρμελάδα με το δάχτυλο και την απλώνω στη μύτη σου.
προσποιείσαι ότι θυμώνεις. γεμίζεις τη χούφτα σου με μαρμέλαδα και τη κολλάς στο κούτελο μου. καθώς στάζει στο πρόσωπο μου πιάνω ένα βαζάκι και το αδειάζω πάνω στα μαλλιά σου. το απλώνω καλά-καλά σαν να σου βάζω σαμπουάν. κατόπιν ταμπουρονώμαστε  πίσω από τους καναπέδες και εκσφενδονίζουμε  μαρμελαδόμπαλες ο ένας στον άλλο. στο όνειρο υπάρχουν ανεξάντλητες ποσότητες. 
κάποια στιμή κάνουμε ανακωχή, βγάζουμε τα ρούχα μας και τα βάζουμε να πλυθούν. φορούσες ένα υπέροχο πράσινο φόρεμα, εγώ τα συνηθισμένα μαύρο τζιν, μαύρο μπλουζάκι. τα εσώρουχα δεν τα θυμάμαι. μετά βγαίνεις στη βεράντα και τα απλώνεις.
σε μια γωνία του δωματίου υπάρχει ένα στερεοφωνικό και μια τεράστια συλλογή δίσκων βινυλίου.
αρχίζω να κατεβάζω δίσκους και να τους βάζω στο πικ-απ. ακούμε το "under the boardwalk" απο τους Drifters καθώς και μια υπέροχή διασκευή από την Rickie Lee jones. έξω αρχίζει να βρέχει. σε ένα ράφι βρίσκω όλα τα 45άρια των Cure. στο "The Forest" (από το Mixed Up όχι το αυθεντικό) αρχίζουμε και χορεύουμε. κάθε φορά που πηγαίνουμε στη βεράντα να δούμε αν στέγνωσαν τα ρούχα ξεκινάει μια καινούργια μπόρα.
ψάχνω και βρίσκω τους παλιούς δίσκους του Elvis σου βάζω να ακούσεις το Mystery Train. θέλεις να ακούσεις το  Jailhouse Rock. σου αφιερώνω το  Love me Tender και με λές τζίζι*
σε αρπάζω και σε τραβάω κοντά μου
-ντύσου και φύγε αν δεν σου αρέσει
αμέσως ακούμε τη νέα μπόρα να μας χτυπάει το τζάμι.
πέφτουμε στο καναπέ γελώντας.
η βροχή δεν σταμάτησε ποτέ, ούτε οι δίσκοι.
ήμουν τόσο ευτυχισμένος κι εσύ τόσο όμορφη με τα μαρμελαδωμένα σου μαλλιά.

*δίκιο έχεις. cheesiest song ever.

Γιώργος Τρίκερι charliemj94@gmail.com 

αφιερωμένο στην Μ, στον Κ και στα όνειρα τους

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013

42



The answer to life, the universe and everything...?
Elvis Presley died at the age of 42... The three best selling music albums, Michael Jackson's ''Thriller'', AC/DC'S ''Black in Black'' and Pink Floyd's ''The Dark Side of the Moon'', last 42 minutes... The score of the most famous soccer game, the World Cup Final of 1966 was 4-2... A marathon course is 42km...The office of Google's chief executive Eric Schmidt is called building 42...of the firm's San Francisco complex!
P.S. - The atomic bomb that devastated Nagasaki, contained 42...millions sticks of dynamite...

P. Pontikas

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

ο κόσμος μου είναι ...



η φωνή της Μισέλ.
τα βιβλία του ... όλα τα βιβλία.
οι μεταμεσονύχτιες φιλοσοφικές συζητήσεις με τον Κίμωνα και τον Κυριάκο.
οι εκδρομές στη Κρήτη.
ο Miles Davis.
οι καφέδες της Χρύσας με μπόλικη κανέλα.
η Jazzmine που αποφάσισε να απουσιάζει.
η Στέλλα που προσεύχεται για μένα σ'ένα θεό που δεν πιστεύω.
οι ατάκες του Dr. Sheldon Cooper.
οι παραλιακοί περίπατοι με τον Βασίλη.
τα τηλεφωνήματα της Δήμητρας από τον Βόλο που ξεχειλίζουν από αγάπη.
οι πίνακες του Μαγκρίτ.
η βεράντα της Ειρήνης που καθόμαστε και λέμε τα πάντα.
ο Van Morrison.
σινεμά με τη Νάντια.
το τάβλι με τον Δημήτρη που όλο με κερδίζει.
η Άλεξ που που μου έμαθε τον John Irving και θα είναι πάντα η αδελφούλα μου.
οι χειμερινές βουτιές.
οι ανοιξιάτικες βουτιές.
οι βουτιές.
οι ζωραφιές του Αναστάση.
η Νατάσα στο Λονδίνο που ανυπομονώ να γυρίσει.
ένα μπλε ποδήλατο. 
η Ίρμα που με περιμένει.
η ταινία που δεν έχω γυρίσει ακόμα.
η διαδρομή Νέα Υόρκη-Λας Βέγκας που σου έχω υποσχεθει.
η διαδρομή Λας Βέγκας-Νέα Υόρκη που μου έχεις υποσχεθει.
η Ντορίτα κι η Εβίτα.
ο Παναγιώτης που μου πήρε δώρο το πρώτο μου κομπολόι. 
η Αννούλα που περιμένω να ξαναγράψει.
το παραμύθι της Κατερίνας.
το θαύμα πάνω από το Μιλάνο. το Yuppi do.
τα ανιψάκια μου στο Τρίκερι.
οι Κυριακές στο πάρκο με την Ισαμπέλα και τον Κεν.
όταν μοιραζόμαστε τους λουκουμάδες στη Μυρτιά.
οι φίλοι που δεν γνώρισα ακόμα.
η κιθάρα του Γιώργου που συνοδεύει τη φωνή της Μισελ.
ο κόσμος μου είναι μικρός και όμορφος.

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com 


Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

ο ζωντανός πλανήτης



Πού οφείλεται η αέναη μετατόπιση των τεκτονικών πλακών η οποία μεταβάλλει σε βάθος χρόνου την επιφάνεια του πλανήτη μας; Πώς προκαλούνται οι σεισμοί και οι ηφαιστειακές εκρήξεις; Ποιοι παράγοντες διαμορφώνουν και επηρεάζουν το γήινο κλίμα και πώς σχετίζονται με το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου; Η ψηφιακή παράσταση του Ευγενιδείου Πλανηταρίου με τίτλο «Ο Ζωντανός Πλανήτης», προσφέρει εμπεριστατωμένα και θεαματικά τις απαντήσεις σε αυτά και σε αρκετά άλλα ερωτήματα, που σχετίζονται με τον βομβαρδισμό του πλανήτη μας από αστεροειδείς και κομήτες, όπως επίσης και με τις ηφαιστειακές εκρήξεις σε άλλους κόσμους του Ηλιακού μας συστήματος. Στην διάρκεια της παράστασης οι θεατές θα συνειδητοποιήσουν ορισμένους από τους λόγους για τους οποίους η Γη μας εξελίχθηκε τόσο διαφορετικά σε σχέση με τους γειτονικούς της πλανήτες Αφροδίτη και Άρη. 

(Παραγωγή: Ίδρυμα Ευγενίδου, 2013)
Eλεύθερη είσοδος (απαραίτητα τα δελτία εισόδου που θα διανεμηθούν από το ταμείο του Πλανηταρίου από τις 17.30 της ίδιας ημέρας).
περισσότερες πληροφορίες: http://www.eugenfound.edu.gr

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

παρεξηγημένες λέξεις και προτάσεις

Ρενέ Μαγκρίτ


1. πάραυτα
λανθασμένη χρήση: μου φέρεται απαίσια πάραυτα τον λατρεύω.

ορισμός της λέξης πάραυτα: αμέσως, χωρίς καθυστέρηση.
συνώνυμα: αυθωρεί, παραχρήμα

σωστή χρήση: του ζήτησα ένα ποτήρι νερό και μου το έφερε πάραυτα.

Βίνσεντ βαν Γκογκ




2. ωρίμανση ή ωρίμαση ;


Επειδή η λέξη είναι παράγωγο ρήματος σε -άζω (ωριμ-άζω) σχηματίζεται κανονικά χωρίς -ν-, δηλ. ωριμάζω – ωρίμαση, όπως εξετάζω - εξέταση, παρουσιάζω – παρουσίαση, επιβιβάζω – επιβίβαση, κουράζομαι – κούραση κ.τ.ό.
Με -ν- σχηματίζονται παράγωγα από ρήματα σε -αίνω : θερμαίνω - θέρμανση, σημαίνω - σήμανση, ρυπαίνω - ρύπανση, υφαίνω - ύφανση.

επίσης η ωρίμαση διαφέρει από την ωριμότητα. η ωρίμαση είναι κατάσταση και δηλώνει το αποτέλεσμα του ρήματος ωριμάζω ενώ η ωριμότητα είναι ιδιότητα του ουσ. ώριμος.  

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

Η TΡΑΜΠΑΛΑ



Θέλω να κάνω τραμπάλα. 
Αλλά είμαι μόνος μου.
Το παιχνίδι της τραμπάλας χρειάζεται δύο.
Και τότε εκεί που περιμένω κάνοντας τσουλήθρα με τη μοναξιά μου, 
μια φωνή με προσκαλεί να παίξουμε.

Αλήθεια, μπορούμε να παίξουμε με όλους αυτό το παιχνίδι;

Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να αισθάνονται τόσο δυνατοί που σε κρατούν συνέχεια ψηλά. Θέλουν να νιώθουν ότι σου δίνουν φτερά. Θες να πατήσεις γη κάποια στιγμή, αλλά δε σ’ αφήνουν.
Υπάρχουν άλλοι που απαιτούν να είναι εκείνοι συνέχεια ψηλά για να νιώθουν ελεύθεροι. Κι εσύ είσαι συνέχεια καρφωμένος στη γη. Νιώθεις δυνατός, αλλά θέλεις να πάρεις και λίγο αέρα.
Σε κουράζουν αυτοί οι όροι ,αλλά  κάποιες φορές τους ακολουθείς, γιατί είναι ανιαρό να κάνεις μόνο τσουλήθρα.
Το παιχνίδι, όμως, δεν είναι ενδιαφέρον έτσι.

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί οι άλλοι, που ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι της τραμπάλας.
Εκεί που είσαι ψηλά, ξαφνικά σε αφήνουν. Σε αφήνουν να νιώσεις κι εσύ λίγο δυνατός. Να πιάσεις γη και να τους ανεβάσεις κι εσύ στα ουράνια.
Σε ξαφνιάζουν και τους ξαφνιάζεις κι εσύ.
Έτσι το παιχνίδι αποκτά ενδιαφέρον.
Και κανείς δε θέλει να σταματήσει.
Η τραμπάλα ταλαντεύεται στο άπειρο του χρόνου.

Α, ξέχασα να σας πω.
Τελικά δεν κατάφερα να κάνω τραμπάλα σήμερα.
Η φωνή που μ’ είχε προσκαλέσει στην αρχή,
φοβήθηκε το ύψος
κι έφυγε. 

Βίκυ Μιχαλοπούλου

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

reboot



Y.Γ το καλοκαίρι στην Μήλο δεν το ζήσαμε μαζί. μοναχός κολυμπούσα πλάι σου


τα πενήντα ομορφότερα τραγούδια του εικοστού αιώνα

δύο από τα αγαπημένα μου πράγματα είναι οι λίστες και τα τραγούδια. αποφάσισα  να συνδυάσω τις δύο μου αγάπες φτιάχνοντας μια λίστα με τα  πενήντα ομορφότερα τραγούδια του εικοστού αιώνα. όλα αυτά βέβαια τα είχατε μαντέψει απο τον τίτλο της ανάρτησης.
η λίστα είναι καθαρά προσωπική, είναι τραγούδια που αγάπησα ακούγοντας τα σε πάρτι (όταν γίνονταν ακόμα πάρτι), στο ραδιόφωνο οδηγώντας (όταν οδηγούσα ακόμα), ή σε κάποιο τζούκ-μποξ τρεις η ώρα το πρωί (όταν υπήρχαν ακόμα τζουκ-μποξ).
είναι τραγούδια που μέσα απο επανειλημένα ακούσματα έγιναν κομματάκια της ζωής μου, της ίδιας μου της προσωπικότητας. αν έχεις κάποιο τραγούδι που λατρεύεις στείλτο μου, θα το ακούσω κι αν με αγγίξει θα το συμπεριλάβω στη λίστα.
ξεκινάμε λοιπόν την αντίστροφη μέτρηση

48. Purple rain. Prince and the Revolution. 1984


μετά τα ευγενικά, μελωδικά Seventies ήρθαν τα άγρια ,αιμοδιψή Eigthies.
τα κορίτσια φόρεσαν στρας και σιλικόνη. τα αγόρια ανακαλύψαμε τα λινά κουστούμια (Miami Vice στάιλ).
η κοκαίνη ήταν παντού. στους καθρέφτες, στα μυαλά μας, κάτω από τα σεντόνια πασπαλισμένη στα ιδρώμένα μας λαγόνια.
ο Prince με τις ψιλοτάκουνες γόβες του και τις μοβ καμπαρντίνες μας προέτρεπε να  συνεχίσουμε τον ηδονιστικό μας χορό μέχρι το 1999 κι εμείς είχαμε τη ψευδαίσθηση ότι θα αντέξουμε.
το Purple Rain είναι μια από τις πιο τρυφερές μπαλάντες εκείνης της εποχής. μια όαση λυρισμού και ευαισθησίας εν μέσω μιας μανιακής, βάρβαρης εποχής.
οι στίχοι της έπεφταν σαν πορφυρές σταγόνες στη ματαιόδοξη εγωπάθεια μας, υπένθυμίζοντας μας έστω για λίγες στιγμές τη χαμένη μας αθωότητα.

... I know times are changing
it's time we all reach out for something new





49. Riders on the storm. The Doors. 1971

το άκουσα για πρώτη φορά στα Καμμένα Βούρλα το 1975. το χορεύαμε μπλουζ στην Isabella (πρέπει να θυμηθώ να ρωτήσω τον αδελφό μου αν ονόμασε τη κόρη του προς τιμή της disco).
κάποιος έγραψε σε κασέτα το L.A. Woman.
ανεβαίναμε στο βουνό με κασετόφωνο και μπίρες. πατούσαμε play. χαζεύαμε το φεγγάρι να βάφει ασημί τα νερά του Μαλιακού, τα φώτα από τις νταλίκες της Εθνικής ένα τεράστιο κόκκινο φίδι στα πόδια μας.
έτσι ζούσαμε το δικό μας αμερικάνικο όνειρο. το soundtrack εκείνου του καλοκαιριού είχε τη φωνή του Morrison.
αναρωτιόμασταν πότε θα έβγαζαν καινούργιο δίσκο οι Doors.
αργότερα μάθαμε ότι ο ποιητής με τα πέτσινα είχε ήδη πνιγεί στη μπανιέρα του το '71.

btw λατρεύω τη διασκευή της Annabell Lamb (1983) 




50. It's over. Roy Orbison.1964

o Ρόι Όρμπισον γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Τέξας. ξεκίνησε τη καριέρα του στην ιστορική Sun records (η δισκογραφική εταιρία των Έλβις Πρίσλει, Τζόνι Κας κ.α) αλλά γνώρισε την επιτυχία όταν μετακόμισε στην Monument records τη περίοδο 1960-1964. εκεί ηχογράφησε τις μεγάλες του επιτυχίες "Only the lonely", "Crying" και  "Oh, pretty woman". η μαγευτική φωνή του με έκανε να ανατριχίασω πολλές φορές, κανένα άλλο τραγούδι όμως όσο αυτό το μικρό μελοδραματικό έπος. άκουσε το "Οhhhhhhhhhver" στο τέλος και θα καταλάβεις.



Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com

Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Οδηγός αισιοδοξίας


  

Η 70η τελετή των Χρυσών Σφαιρών πέρασε στην ιστορία. Ποιος δεν θα θυμάται την ομολογία της Jodie Foster ότι είναι ομοφυλόφιλη (Τι έγινε Κλαρίς....σώπασαν τα αρνάκια;)
Σίγουρα η προχθεσινή τελετή δεν με ενθουσίασε όσον αφορά στις εμφανίσεις των celebrities. Πολύ μαύρο, ροζ μπορντό! Πιο ενδιαφέρον είχε η παρουσίαση του Κάκου και του Λυμπερόπουλου στα βραβεία ΠΣΑΤ!
Όλοι λίγο πολύ έχετε καταλάβει ποιες ταινίες θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον της Ακαδημίας. Ο Lincoln, εδώ πρέπει να αναφέρω πως αν ο ''τεράστιος'' Ντάνιελ κερδίσει το Όσκαρ θα ισοφαρίσει το ρεκόρ κατακτήσεων που κρατά εδώ και χρόνια ο Σπένσερ Τρέισι, το Argo, έχω αναφερθεί για αυτή την ταινία σε παλαιότερη ανάρτηση μου στο blog, Η Ζωή του Πι, Οι άθλιοι, το Amour του Χάνεκε και φυσικά το Django του παλαβιάρη....
Όμως υπάρχει μια ταινία που για μένα είναι η αποκάλυψη της χρονιάς! Είναι υποψήφια σε οκτώ κατηγορίες αν δεν κάνω λάθος και θα την χαρακτήριζα ΤΡΟΜΕΡΗ! Σπάνια βάζω καλή βαθμολογία σε ταινία(όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν καλά αυτό, εξάλλου είμαι αυτός που έχω πει πως ποτέ δεν θα έδινα Όσκαρ Α' Αντρικού ρόλου στον Μάρλον Μπράντο για την ''τεράστια'' ερμηνεία του στον Νονό αν δεν πέθαινε τόσο μοναδικά!!!!!)
Silver Linings Playbook or Excelsior ή Οδηγός αισιοδοξίας. Για αυτήν την ταινία θα σας μιλήσω σήμερα. Αλήθεια το ξέρατε ότι το επίσημο μότο της Νέας Υόρκης είναι το ''Excelsior''; Όσοι σπουδάζουν Αγγλική Φιλολογία θέλω επεξήγηση του ''Silver Lining'', είναι αυτό που λένε στο χωρίο μου ''Every cloud has a silver lining''; 
ο Πατ Σολιτάνο (όποιος βρήκε αυτό το όνομα θέλω αυτόγραφο), τον οποίο υποδύεται ο Bradley Cooper, 8,5 μήνες από την ζωή του τους πέρασε σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Δεν έχει δουλειά, χώρισε με την γυναίκα του, του πήραν το σπίτι και έτσι αναγκάζεται να μείνει στους γονείς του. Ένα ωραίο βράδυ σε δείπνο στο σπίτι του καλού του φίλου Ronnie θα γνωρίσει την Τίφανι (Jennifer Lawrence), ένα μυστηριώδες κορίτσι με πολλά προβλήματα. 
Αποφασισμένος να ανακτήσει την παλιά του ζωή, καθώς και την πρώην γυναίκα του, ο Πατ βρίσκει έναν απρόσμενο σύμμαχο στο πλευρό της Τίφανι. Φυσικά είναι υποχρεωμένος να στηρίξει και τον πατέρα του (Ένας εξαιρετικός Ρόμπερτ Ντε Νίρο στα χνάρια του ''Fan'' σε πιο light έκδοση) ώστε οι eagles να περάσουν στα play-offs! Τα ''σημάδια'' θα καθορίσουν τις εξελίξεις, η ''τελική αναμέτρηση'' ίσως κρίνει πολλά, (πάντως ο Λάτσιος θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει στην τελευταία και καθοριστικότερη σκηνή εκεί που όλα θα κριθούν. Με έναν χορό. )
Αποφύγετε να διαβάσετε τον ''Άρχοντα των Μυγών'', βάλτε στη διαπασών το ''Ride the lighting'' των Metallica και σίγουρα οι Κυριακές σας θα γίνουν και πάλι όπως ήταν, ξεχωριστές. 
Καλή Προβολή

Π. Πόντικας.

Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013

Δέκα Μικροί Νέγροι



Νομίζω ότι το να μπω στην διαδικασία να κάνω συστάσεις ανάμεσα στο αναγνωστικό κοινό και την Agatha Christie θα ήταν κάτι περισσότερο από περιττό.
Οι ''Δέκα Μικροί Νέγροι'' είναι το πιο μοσχοπουλημένο βιβλίο της συγγραφέως και βρίσκεται στη λίστα με τα δέκα πιο ευπώλητα βιβλία όλων των εποχών, ξεπερνώντας στις μέρες μας τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα. 
Αρχικά η νουβέλα μεταφράστηκε 10 μικροί νέγροι ( και σε μια εκδοχή ονομάστηκε 10 Little Niggers!), αντί για το σωστό 10 μικροί ινδιάνοι, αποτέλεσε, το υλικό για 3 κινηματογραφικές μεταφορές και φυσικά για το κλασσικό θεατρικό ανέβασμα.
Ουσιαστικά το βιβλίο ''παίζει'' με την ιδέα του ομώνυμου παιδικού τραγουδιού (10 little indians...)στον οποίο και βασίστηκε ο τίτλος του. Δέκα άνθρωποι, οκτώ καλεσμένοι και δύο υπηρέτες, βρίσκονται σε ένα νησί έπειτα από την πρόσκληση κάποιου άγνωστου και μυστηριώδους οικοδεσπότη ο οποίος ωστόσο, απουσιάζει τόσο από το σπίτι, όσο και από το ίδιο το νησί όταν οι προσκεκλημένοι φτάνουν σε αυτό. Πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν πως ο λόγος που δέκα τόσο διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονται την ίδια στιγμή στο ίδιο μέρος, δεν είναι διόλου τυχαία αφού ο μυστηριώδης οικοδεσπότης γνωρίζει το ''σκοτεινό'' μυστικό του θανάτου που κρύβει ο καθένας από αυτούς και φαίνεται πως είναι αποφασισμένος να μην αφήσει κανέναν ζωντανό προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ένα άψογο ''σενάριο'' και μια πέρα από κάθε φαντασία εξέλιξη, που στην εποχή του αλλά ακόμη και σήμερα, σε αφήνει άφωνο για το πως το συνέλαβε η συγγραφέας του και κυρίως, πως κατάφερε να το κάνει πράξη. 
Όταν το πρωτοδιάβασα μεταφέρθηκα στο πιο κοντινό παράθυρο, έκλεισα τα φώτα, άφησα ένα μικρό φωτάκι ανοικτό, τοποθέτησα την κούπα με τον καφέ δίπλα στο τραπεζάκι, έστριψα τσιγάρο και ''ταξίδεψα'' σε αυτό το μικρό νησί της ακτής του Ντέβον....
''Δέκα μικρά αραπάκια, να φάνε βγήκανε παρέα
Λαίμαργο το ' να πνίγηκε κι έμειναν εννέα....''
   
Π. Πόντικας.

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

Killer Joe



Ο Mr. ''Εξορκιστής επέστρεψε''! Η νέα ταινία του Γουίλιαμ Φρίντκιν σοκάρει! Ρόλος ζωής για τον Μάθιου Μακκοναχι!
Καταχρεωμένος, ένας νεαρός έμπορος ναρκωτικών αναθέτει σε έναν επαγγελματία εκτελεστή να σκοτώσει τη μητέρα του για να εισπράξει ο ίδιος την ασφάλεια. Το σχέδιο του όμως φεύγει εντελώς εκτός ελέρχου.
Βουτηγμένο στη βία και στο μαύρο χιούμορ το ''Killer Joe'' καταφέρνει με ένα αξιοθαύμαστο τρόπο να κρατάει τις ισορροπίες. Εκεί που το στομάχι σου αρχίζει να σφίγγεται από τη σκληρότητα των εικόνων, ξεσπάς στα γέλια. 
Σας πάω λίγο πίσω στη δεκαετία του 70' όταν ο Φρίντκιν στα 32 του μόλις χρόνια κέρδισε το όσκαρ σκηνοθεσίας – ρεκόρ που κρατάει μέχρι και σήμερα- για την ταινία ''Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία'' όπου έδωσε την ευκαιρία στον ''μεγάλο'' Τζιν Χάκμαν να κάνει μια λαμπρή καριέρα. Αμέσως μετά την βράβευση του δήλωσε'' Προσωπικά πιστεύω ότι ο Στάνλει Κιούμπρικ είναι ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης. Τελεία και παύλα''. 
Και συνεχίζω, η νέα ταινία του ταλαντούχου και πολυβραβευμένου σκηνοθέτη αποδομεί πλήρως την οικογένεια και τους δεσμούς της, πετάει στη λάσπη το αμερικάνικο όνειρο και κομματιάζει κάθε αίσθηση ευπρέπειας με μια σκηνή ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ (η εναλλακτική χρήση του κοτόπουλου) που θα συζητηθεί....
Κριτική 8/10

Π. Πόντικας.

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Caesar Must Die



Τα γεροντάκια είναι εδώ! Οι αδελφοί Ταβιάνι επέστρεψαν δριμύτεροι και με γεμάτα χέρια από το Βερολίνο!
Το λες και ντοκιμαντέρ το νέο τους εγχείρημα! Οι κρατούμενοι των φυλακών Ρεμπίμπια ανεβάζουν τον ''Ιούλιο Καίσαρα'' υπό τις οδηγίες του θεατρικού σκηνοθέτη Φάμπιο Καβάλι. Κατά τις πρόβες και μέχρι την μεγάλη βραδιά, θα συνδέσουν το κείμενο με τις εμπειρίες τους, θα κοιτάξουν μέσα στην καρδιά τους και θα αναρωτηθούν για το πόσα όμορφα πράγματα έχουν χάσει όλα αυτά τα χρόνια απομονωμένοι ( χαρακτηριστική η τελευταία σκηνή..)...
Μέλη μαφιόζικων οργανώσεων, ισοβίτες ή βαρυποινίτες, οι πρωταγωνιστές ταυτίζονται γρήγορα με τους χαρακτήρες. Οι αδελφοί Ταβιάνι διακριτικά, με σεβασμό και μια ιδιαίτερη προσήλωση στα πρόσωπα των κατά συνθήκη ''ηθοποιών'' τους, μας αφηγούνται το μέρος του έργου πριν την τελευταία πράξη μέσα από τα αποσπάσματα που προβάρουν, αλλά και από τις προσωπικές στιγμές τους, εκείνες που προσπαθούν να μπουν στο πετσί του ρόλου.
Μία ενδιαφέρουσα ματιά στις καθαρτικές και γιατί όχι αναμορφωτικές, ιδιότητες της τέχνης...
Κριτική 7/10

Π. Πόντικας.

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Τρίκερι in delirium


το σουφλέ στα ελληνικά λέγεται Ο-γκρατέν.
στο καθρέφτη του ασανσέρ κάποιος (κάποια?) έγραψε με ρουζ ότι "οι προδότες ξεπουλάνε τη πατρίδα μας".
ο νεοέλληνας ακάθεκτος ρίχνει καυσόξυλα στο τζάκι αδιάφορος για το νέφος αιθαλομίχλης που μας πνίγει όλους.
οπότε όταν  οι "προδότες" πουλήσουν την "πατρίδα" μας, οι "αγοραστές" θα βρουν μόνο ένα άδειο "οικόπεδο" (μου τελειώσαν τα εισαγωγικά).
η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κάνει δηλώσεις σε μια άδεια τηλεόραση για την προοπτική βελτίωσης της ελληνικής οικονομίας.
οι καλοί χριστιανοί (οι νέοι φιλήσυχοι υπήκοοι αυτής της οικοπεδοεπιπεδοχώρας) μόλις επιστρέψουν από τον επιτάφιο  θα ρίξουν άλλο ένα κούτσουρο  στο τζάκι και θα πατήσουν like στη μούρη του συμπαθούς πρωθυπουργού.
κανείς δεν θα νοιάζεται πια πως λέγεται η λιακάδα στα ελληνικά.

Django ο Τιμωρός, Πόντικας ο Άτιτλος.



Τι θα δούμε σήμερα που έχει κρύο και βαριόμαστε να βγούμε έξω και τέλος πάντων δεν βρήκα κάποιο τίτλο για το άρθρο μου εντάξει;
Τις προάλλες ο φίλος μου Ευγένιος μου θύμισε μια πολύ ωραία ταινία για έναν τσιγγάνο, έναν ράπτη, έναν στρατιώτη και έναν κατάσκοπο. Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που την είδα οπότε συγχωρέστε με εάν δεν αποτυπώσω πλήρως την αλήθεια! 
Βρισκόμαστε λοιπόν στη δεκαετία του 70'. ο Ψυχρός πόλεμος συνεχίζει ακάθεκτος. Οι Μυστικές Υπηρεσίες της Μ. Βρετανίας ή αλλιώς ''Σέρκους'' – όπως αναφέρεται στην ταινία- ή φυσικά ΜΙ6, μοχθούν να κρατήσουν το νησί ασφαλή. Όταν μια αποστολή θα πάρει δυσάρεστη τροπή ο ''Έλεγχος'' (Έτσι αποκαλείται ο επικεφαλής της Υπηρεσίας) αναγκάζεται να αποσυρθεί ή να τον ''συνταξιοδοτήσουν'' αλλιώς, μαζί με το δεξί του χέρι, τον Σμάιλι. Όμως η ύπαρξη ενός ''Τυφλοπόντικα'' που έχει φωλιάσει στα ανώτερα κλιμάκια της βρετανικής αντικατασκοπείας και πουλάει μυστικά στη Σοβιετική Ένωση, θα επαναφέρει πίσω στη δουλειά τον Σμάιλι.
Στην ταινία δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Είναι ένα σκοτεινό, κατασκοπευτικό φιλμ, με μια υποβλητική ατμόσφαιρα, μυστηριώδες ύφος, εξαιρετικές ερμηνείες (Θα συναντήσετε ότι καλύτερο κυκλοφορεί από ηθοποιούς παλιάς και νέας γενιάς στη Μ. Βρετανία), γρίφους, πολύ καλή φωτογραφία, αργούς, υποτονικούς και ενίοτε συγκρατημένους ρυθμούς και γενικά εικαστικά μια πάρα πολύ ωραία ταινία. (Αναπαριστάται υποδειγματικά η ατμόσφαιρα της ψυχροπολεμικής εποχής στην Αγγλία). Πίστη; Ηθικές αξίες; Ιδανικά; Ανδρική φιλία; Διαλέξτε αν και σε σας πέσει ο κλήρος όπως στον Σμάιλι!
Περνάμε τώρα σε μια ταινία που θα βγει στους κινηματογράφους σε περίπου μια βδομάδα. Λέγεται Django ο Τιμωρός. Η ταινία μας μεταφέρει στο μακρινό 1859, στον αμερικανικό νότο και δύο χρόνια πριν τον αμερικανικό εμφύλιο. Ο Django ένας σκλάβος, συναντά τον Dr. King, έναν Γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων. Μαζί θα αρχίσουν ένα ανελέητο κυνηγητό, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Πρόκειται για μια καθαρά ταραντινική ταινία, έτσι όπως την έχουμε συνηθίσει. Αιματοβαμμένη και όπως πάντα κάνει ο ιδιόρρυθμος σκηνοθέτης γεμάτη σινεφίλ αναφορές και παλιομοδίτικα τραγούδια. Στην ουσία είναι ένας φόρος τιμής στα δευτεροκλασάτα σπαγγέτι γουέστερν(Το τονίζω αυτό διότι άλλο Φράνκο Νέρο, θα τον δείτε τον μπαγάσα σε μια ωραία σκηνή, και άλλο Κλιντ Ιστγούντ) που έβγαιναν κατά δεκάδες από την Ιταλία το 60' και το 70'. 
Λουτρό αίματος, αμέτρητες σφαίρες, δεκάδες νεκροί(Άγρια Συμμορία σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει η τελευταία σκηνή, και γενικά το ύφος της, και στην τελική τέτοια σκηνή όσο αυτή της ταινίας του Σαμ δεν θα ξαναυπάρξει οπότε άδικα ασχολείστε) , έναν Κριστόφ Βάλτζ ο οποίος μάλλον πήρε φόρα από τους ''μπάσταρδους'' και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, έναν Λεονάρντο Ντι Κάπριο πρώτη φορά όχι σε πρωταγωνιστικό ρόλο και δη ρόλο κακού και τέλος στον Φοξ που τον αντιπαθώ οπότε να πάει να κουρευτεί(εξαιρετικός στο Ray να τα λέμε και τα σωστά)
Κλείνοντας την ενότητα Ταραντίνο για να πάμε και παρακάτω, θέλω να σας προλάβω, διότι, αυτό που θα δείτε στις κινηματογραφικές αίθουσες είναι ένα western or southern που συνηθίζει να λέει και ο Ταραντίνο, και όχι η τραγωδία του δικού μας ευρωπαϊκού Νότου. Σας μπέρδεψα; Δεν πειράζει, διότι ακολουθούν και οι ψυχοπαθείς!
Τέλος αγαπητοί μου σινεφίλ θα σας μιλήσω για επτά ψυχοπαθείς! Για μια εκκεντρική, αιματοβαμμένη (πάλι;), μαύρη κωμωδία, ότι να' ναι....
Ένας Ιρλανδός συγγραφέας που ζει και εργάζεται στο Χόλιγουντ, έχει στερέψει από ιδέες και ζητά την βοήθεια του καλύτερου του φίλου, ενός ιδιόρρυθμου, άνεργου ηθοποιού. Λίγο Ταραντίνο, λίγο Ρίτσι, λίγο Κάουφμαν, λίγο Μπάρτον Φινκ (στο τελείως αποτυχημένο του), βασικά και να μην την δείτε δεν τρέχει τίποτα, οπότε κακώς γεμίζω χώρο και στο αρθράκι μου! Αυτά ατιμούτσικα θα επανέλθω και με άλλες ταινίες κάτι το οποίο λέω να καθιερώσω από τούδε και στο εξής. 


Π. Πόντικας


Υ. Γ. 1 Τελικά ο Ρίκι ήταν ο Tom Hardy, έχεις δίκιο Μήτσο και Ευγένιε. 
Υ.Γ 2 Τελικά δεν έχω μεικτή ασφάλεια, Μήτσο και Ευγένιε.

Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013

οδός Απένταντι απο σένα, αριθμός 92



η ταινία ξεκινάει με ένα κοντινό πλάνο
στο απέραντό γαλάζιο των ματιών σου
ακούγεται μια προσευχή
που είναι γραμμενη στη παλάμη σου
εμφανίζεται ένα μικρό ευγενικό πρόσωπο
η κάμερα σε ακολουθεί καθως κατεβαίνεις βιαστική τις σκάλες
οι κοφτές ανάσες σου 
σαν πεταλουδες δίνουν χρώμα στους γκρίζους τοίχους
κάθομαι στην απέναντι βεράντα και διαβάζω τα χείλη σου
"περιμένω το φορτηγό, δεν θα αργήσουμε, σ'αγαπώ"
είμαι ηδονοβλεψίας 
γιατί είσαι ηδονή.
όλα αυτά τα χρόνια σε παρακολουθούσα 
πίσω απο τις νικοτινί κουρτίνες
σήμερα που μετάκομίζεις
παίρνω χαρτί και μολύβι και ξεκινώ να γράφω ένα ποιήμα
που δεν θα διαβάσεις ποτέ.
τα δύο σου μάτια.

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com 

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

κρύο


όταν κάνει κρύο φοράω πουλόβερ.
όταν κάνει κρύο φαντάζομαι ένα κεράκι μέσα στη κοιλιά μου να με ζεσταίνει.
όταν κάνει κρύο πίνω αχνιστό τσάι με κανέλα.
όταν κάνει κρύο θυμάμαι πως με αγκάλιαζες.
δεν κάνει κρύο πια.

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com 
 

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

σπιτικό παγωτό



χτες βράδι την ώρα που βρισκόμουν μεταξύ ξύπνιου και ύπνου μου ήρθε στο στόμα η γεύση του παγωτού που εφτιαχνέ η μάνα μου όταν ήμουν παιδί.
είχε στη κουζίνα ένα περιέργο μεταλικό αντικείμενο που έμοιαζε με ακέφαλο ρομπότ προφανώς μια παγωτομηχανή εκείνης της εποχής, ένα απο τα αμέτρητα αντικείμενα που είχε κουβαλήσει απο την Αμερική.
οι γονείς είχαν φύγει μετανάστες και μόλις εμφανίστηκα είχαν την φαείνη ιδέα να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη για να με αναθρέψουν ως ελληνόπουλο. ιδέα για την οποία ακόμα και σήμερα δεν έχω καταλήξει αν τους μισώ ή τους ευγνομονώ.
δεν έχουν κατανοήσει όλοι οι ιμάμηδες τις σούρες του κορανιού έλεγαν  οι γέροντες στο Τρίκερι.
η ουσία μας είναι ότι εγώ εκείνη την εποχή γούσταρα παγωτά περιπτέρου ξυλάκια, πύραυλους με τριμένα αμύγδαλα και κυπελάκια φράουλα με βύσινο στη μέση.
η στάνταρντ απάντηση της μανας μου 
-έχει παγωτό στη κατάψυξη, βάλε και φάε.
έφτιαχνε παγωτό λιώνοντας βούτυρο, σπάζοντας φρέσκα αβγά. έριχνε μέσα βύσινα. τόσα βύσινα που πετύχαινες ένα σε κάθε κουταλιά.
καθώς το σερβίριζε εκθέιαζε τα "αγνά υλικά" του και την υπεροχή του απο τα παγώτα "βιομηχανικής παραγωγής". παρ'ότι ήταν αναλφάβητη πάντοτε χρησιμοποιούσε εκφράσεις όπως "βιομηχανικής παραγωγής" και με έστελνε αδιάβαστο.
εγώ την φώναζα τσιγγούνα και χωριάτα που δεν μου έδινε λεφτα και έτρωγα το παγωτό με το ζόρι . τις περισσότερες φορές έβαζα και δεύτερο μπολάκι.
ήταν όντως τσιγγούνα και χωριάτα και είχε χιλίαδες άλλα ελατώματα. ποτέ δεν τα πήγαμε καλά κυριώς λόγω υπερβολικής αγάπης και αμφοτέρωθεν υπερβολικών απαιτήσεων.
τον περασμένο μήνα πέθανε.
δεν ξέρω ακόμα αν θα μου λείψει αλλά χτες το βράδι την ώρα που βρισκόμουν μεταξύ ξύπνιου και ύπνου μου έλειψε το παγωτό της.
(όχι τίποτε άλλο δεν έχω τρόπο να της το πω)

Γιώργος Τρίκερι
charliemj94@gmail.com