Σάββατο 6 Αυγούστου 2011
Όλη η θάλασσα τα μάτια σου
Πλεούμενο η κόρη
του Αιόλου
που βασιλεύει στο χείλος των βλεφάρων σου
εκεί
που ερωτοτροπούν
τ' ουρανού οι μαινάδες
με το πελαγίσιο βάθος των ματιών σου.
Κύμα το δάκρυ σου
που αργά αργά λυτρώνει
την ώρα που αγκαλιάζεις τις ακτές μου
την ώρα που ο χρόνος μας
τελειώνει
βαθαίνουν επιφάνειες
την ώρα αυτή
αθάνατοι γεννιόμαστε.
Νόπη Χατζηιγνατιάδου
Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011
ακατάλληλον
Αγάπη μου!!
Απόψε κάνε μου μια χάρη.
Θέλω πολύ να με σκεφτείς έντονα!! Πολύ έντονα!!
Όχι πως έχω παράπονο οτι δεν με σκέφτεσαι συχνά, όχι.
Το εισπράττω άλλωστε..το ξέρεις κι εσύ αυτο..
Το ξέρεις πως το αισθάνομαι, κάθε τι που σε προβληματίζει η
σε αγχώνει..ή σε αναστατώνει..
Απόψε όμως, θέλω πολύ, πάρα πολύ κάθε σου εκκριση, να έχει
το όνομά μου. Θέλω την λάβα σου! Θέλω τον πόθο σου!
Θέλω να "ονοματίσεις" μια έκρηξη δική μου!!
Θέλω το δάκρυ σου... επειδή ξέρω πως μπορει να κυλλήσει
δάκρυ απο το παγωμένο μαύρο σου βλέμμα..εγώ ναι το ξέρω!
Εχεις τόσες εικόνες στο μυαλό σου, τόσες οπτασίες στο κεφάλι σου.
Εχεις τόσα δεδομένα δικά μου, τόσες μνήμες, που θα σε βοηθήσουν.
Εχεις τόσες φαντασιώσεις που θα σε οδηγήσουν και καθοδηγήσουν.
Κάντο! Κάντο όχι για μένα, για εμας!!
Σκέψου με ακόμη μια φορά όπως τότε..
Απομόνωσε το μυαλό σου.
Απομόνωσε το σώμα σου.
Ξέρω πως μπορείς να μπείς στην Κόλαση και να ζήσεις
έναν Παράδεισο. Ξέρεις πως μπορώ να στήσω έναν Παράδεισο
στην Κόλαση.
Ελα..κλείσε λίγο τα μάτια σου και θυμίσου..
"Αχ ..κοριτσι..." μισοτελειωμένες φράσεις υπερτατης ηδονής
"Το αγρίμι σου Άρχοντά μου, Αφέντη μου..σε περιμένει..." φράσεις,
λόγια ηφαιστειακής λάβας...
Απόψε σε θέλω έτσι!
Με αυτόν τον "τρόπο", τον απόλυτα "δικό μας" !
Κάντο όχι για μένα μόνο, καντο για εμάς!!!
Το μυστικό εκείνο τρόπο που μονο μαζί βιώναμε την Μαγεία
της αόρατης συνουσίας, χωρίς σώματα, μα με κάθε μας κύτταρο..
Και άκου!
Θέλω να το δώ με κάποιον τρόπο..
Δεν ξέρω που θα πουλήσεις την ψυχή σου απόψε,
Μα θέλω να ξέρω ότι μου την έκανες την χάρη που σου ζήτησα!
Θέλω να ξέρω πως την έζησες Μαζί μου, Χωρίς Εμένα,
τούτη την Πυρά!!
Θέλω να μου το δειξεις να το δώ, να το μάθω,
να το νιώσω με κάποιο τρόπο!!
Ξέρεις εσύ...
Κι εγω ξέρω πως ξέρεις ...
ΑΝΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡΑ
Κλέφτης
Ζούμε σε μια πλάνη, απάτη η ζωη μας όπως την έχουν μετρήσει
Δεν πάνε τα ρολόγια μας σωστά ,οπωσδήποτε μετράει ο χρόνος μας
αργά ,ενω στιγμές - εικόνες τρέχουν και χάνονται μονομιάς
Γι'αυτό και εγω προτείνω να καταργηθούν οι ώρες και τα λεπτά.
να δείχνουν τα ρολόγια μας μόνο τα δευτερόλεπτα και τις
υποδιαιρέσεις τους, σαν το χρονόμετρο του αφέτη
Να μην βιώνεις το σήμερα γοργά και βιαστικά ,όπως το εφήμερο
προστάζει ' μα να ρουφάς την απόλαυση σαν φρούτο που κάθε στιγμή
γεύση αλλάζει.
Γιατί όταν νιώσεις ώριμος να δαγκώσεις δυνατά ,ίσως να' ναι αργά
άγουρο το φρούτο που δοκίμασες και το μανάβικο έχει κλείσει .
t.ari http://taricomic.blogspot.com/
- αφιερωμένο σ'αυτούς που δεν πρόλαβαν να κολυμπήσουν, όταν είδαν πως ήταν ψάρια.
Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011
Alien invasion
Never, I insist not once ever, has life failed to amaze me.
I am not easily amazed.
But when I see your anger melt into laughter
when I detect the hidden sweetness underneath your insults
when your eyes like spotlights hypnotize me like a deer
when your mind moves like a tango dancer
I can΄t help but wonder
are U of this earth?
or has an invasion started from planet Femme Fatale?
sleepless in soulpie
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΘΡΙΑΜΒΩΝ
![]() |
| Γιάννης Τσαρούχης |
[ Ιστορία ]
Ο όγδοος μήνας του γρηγοριανού ημερολογίου ο οποίος έχει 31 ημέρες . Αντιστοιχεί στον έκτο μήνα του ημερολογίου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και αποκαλούνταν Sextilis μέχρι το 8 π.Χ., οπότε μετονομάστηκε σε Augustus προς τιμήν του ομώνυμου Ρωμαίου αυτοκράτορα .Κατά τη διάρκεια του μήνα Sextilis o Aύγουστος αναγορεύτηκε για πρώτη φορά ύπατος και μπήκε τρεις φορές στην πόλη τελώντας ΘΡΙΑΜΒΟ !!
[Ελληνική Λαογραφία ]
Στον ελληνικό λαό αυτός ο μήνας είναι γνωστός για τους άφθονοιυς καρπούς του και για τα προμηνύματά του για τον ερχομό του Χειμώνα ..
Αυτόν τον μήνα έχει τελειώσει η συγκομιδή των δημητριακών που είναι η βασική τροφή και ωριμάζουν τα διάφορα οπωρικά που εξασφαλίζουν ευχάριστη και θρεπτική τροφή,, γι'αυτό στη Μύκονο και αλλού ονομάζουν τον Αύγουστο "τραπεζοφόρο " και " μήνα που τρέφει τους έντεκα ( άλλους !) " ..
Η αφθονία της εποχής έκανε τους Έλληνες να λένε "Αύγουστε καλέ μου μήνα νάσουν δυο φορές το χρόνο " ή "μακάρι σαν τον Αύγουστο νάταν οι μήνες όλοι " κι αφού πια οι χωρικοί εξασφάλιζαν τη βασική σοδειά της χρονιάς , δέχονταν τα πρώτα μηνύματα του Χειμώνα "από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι " ή " ο Αύγουστος επλάκωσεν, η άκρη του χειμώνα " ..
Ο μήνας αυτός είναι γνωστός για τα Ημερομήνια των πρώτων ημερών του και για τις καταστροφικές " δρίμες " του γι'αυτό και λέγεται και Δριμάρης ....
.......................
ας μου επιτραπεί να τον κοιτάξω βαθειά στα μάτια και να του πω " ΕΙΣΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΜΟΥ " !!..
σήμερα
αγγελική νικολάου-δελλατόλα
[από ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ -ΜΠΡΙΤΤΑΝΙΚΑ]
Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011
Τρίτη 2 Αυγούστου 2011
Αυγουστιάτικο ξύπνημα κάπου πιο κάτω απο την Πανόρμου
life is good.
επιμένω.
επιμένω.
παραμένω ενοχλητικά αισιόδοξος, εκνευριστικά ρομαντικός.
Μ΄ αρέσει το πρωινό ξύπνημά. Η αίσθηση του κρύου νερού στο πρόσωπο μου. Τα περιστέρια που τσιμπολογούν τα σουσάμια απο το κουλούρι που μασουλάω στη στάση. Τις κομψές κυρίες που μου χαμογελούν στο λεωφορείο.
Ήμουν δεκαεφτά χρονών όταν είδα το Electric Horseman.
O Ρόμπερτ Ρεντφορντ υποδυόταν έναν πενηντάρη πρώην πρωταθλητή του ροντέο που ένα πρωί αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του. Σήμερα αυτός ο πενηντάρης είμαι εγώ.
Ήμουν εικοσιπέντε όταν μετά απο μια οδυνηρή βουτιά στο σύμπαν των ανούσιων-ουσιών προσπαθούσα να ξαναβγώ στην επιφάνεια.
Καθόμασταν ένα βράδυ με την Margaret στη βεράντα του σπιτιού της. Οι κροκόδειλοι στη λίμνη ερωτοτροπούσαν υπό το σεληνόφως. Θυμάμαι πόσο μουδιασμένο ήταν το μυαλό μου τότε. Κοίταζα τη λίμνη , τα δέντρα, τον ουρανό με τα γαλήνια χρώματα, τα ροζ φλαμίνγκο, τα γόνατα της Margaret, το ξύλο της βεράντας, τα κρυστάλινα ποτήρια με το ξανθό κρασι και δεν έβλέπα τίποτα.
Θυμάμαι αμυδρά τα χαρακτηριστικά της Margaret, ήταν όμορφη υποθέτω, όλες οι γυναίκες είναι όμορφες. Αν ήμουν πλήρως πεπεισμένος ότι υπάρχει ο Θεός θα έλεγα ότι ήταν ένας άγγελος απο αυτους που στέλνει αυτός ο Κύριος στη γη για να σώσουν εμάς τους καταραμένους. Ένας μεθυσμένος άγγελος, ίσως οι άγγελοι απροετοίμαστοι απο τη μαυρίλα που αντικρύζουν όταν μας συναντούν το ρίχνουν στο ποτό. Ή απλώς τους αρέσει το λευκό κρασί.
Εκείνη την εποχή εκτός απο το μυαλό είχαν μουδιάσει και τα υπόλοιπα μέλη της ανατομίας μου οπότε καθόμασταν στην βεράντα νύχτες ολόκληρες.
Η Margaret μου κρατούσε το χέρι για να νιώθω την ασφάλεια του αγγίγματος. Εγώ σκάλιζα μανιασμένα με τα νύχια το ξεραμένο περιβόλι των αναμνήσεων. Με το αίμα που κυλούσε ζωγράφιζα τον όμορφο έφηβο που ήμουν κάποτε, πριν φτάσει στα χείλια του γκρεμού. Την ώρα που βουτούσε να τσακίσει τα δόντια του και την ομορφιά του, τη χάραζα στο ξύλο όπως οι ερωτευμένοι χαράζουν καρδούλες. Αν ήξερα πως, θα έκλαιγα εκείνες τις στιγμές.
Βoys don΄t cry.
Αλλά δεν ήμουν boy πια.
δεν ήμουν πλέον παιδί-θαυμα. το μυαλό που όλοι θαύμαζαν και εγώ απλώς κουβαλούσα σαν ασήκωτο βάρος το είχα τηγανίσει με παραισθησιογόνα, βαρβιτουρικά και ότι άλλο έβρισκα μπροστά μου.
-Μην προσπαθείς να σκοτώσεις τον εαυτό σου, μου είχε πει ένας γιατρός στη Νέα Υόρκη μέτα απο ένα περιστατικό.
-Δεν θα στο επιτρέψει η κράση σου και μια κρυφη επιθυμία που έχεις να ζήσεις. οποιοσδήποτε άλλος θα ήταν ήδη νεκρός.
Χαζευα το σωληνάκι του ορού και τις ξεραμενές κηλίδες αίματος στο μεταξένιο πουκάμισο και δεν του έδινα σημασία. (αν αλυσοδενόμουν σ΄ένα τζου-μποξ και μας έσπρωχνα στα κρύα νερά του East River, τι θα έκανε τότε η κράση μου;)
Τώρα ήμουν ένας τσακισμένος άντρας.
-Τι θέλεις απο τη ζωή σου; με ρώτησε ένα ξημέρωμα η Margaret.
-Τίποτα, απάντησα.
Όταν η Margaret επέστρεψε εκεί που επιστρέφουν οι άγγελοι όταν ολοκληρώνεται η αποστολή τους, έμεινα με αυτό το "Τίποτα" να ηχει στα αυτιά μου. Το μασούσα μαζί με τη ψυχή μου κι έψαχνα κάπου να το φτύσω. Αυτό έμενε καρφωμένο στο λαιμό, στον ουρανίσκο, μου πατούσε τη γλώσσα και δεν μπορούσα να αναπνεύσω, να μιλήσω. Σαν ένα τατού στο κούτελο το έβλέπα καθε πρωί στο καθρέφτη να μου σκίζει τις σάρκες.
ένα πρωινό ίδιο με όλα τα υπόλοπα με ξύπνησε ένας στεναγμός σαν αγριμιού που του ξεριζώνουν τη καρδιά. πριν προλάβω να τρομάξω βρήκα ένα χαρτί κι έγραψα δυό λέξεις μοναχά:
Κάτι θέλω
Αυτή είναι η ζωή μου μέχρι τώρα. Το λεωφορείο έφτασε στη παραλία. πάω να βουτήξω στη θάλασσα του αύριο απο την αμμουδιά του σήμερα.
Γιώργος Τρίκερι.
αφιερωμένο στο Κώστα που με πότισε τεκίλες χτες βράδι, στη Margaret όπου και να είναι (thanx 4 asking), στην Ιωάννα που πριν γίνει μάνα έκανε τη πρακτική της πάνω μου, στον Μπάμπη που επιμένει πως πρέπει να γράφω, στη Jazzmine που είναι η πυξίδα μου όλα αυτά τα χρόνια, στην Ashley που ...
Κύλησε ο Αύγουστος στον λευκό δρόμο κρατώντας ελπίδες και χαμόγελα μυρωμένα απο σταφύλια. Γυναίκες με άσπρα μαντήλια κεντούσαν τα πολύτιμα, άλλοτε το σχήμα του παιδιού τους, άλλοτε το σχήμα ενός άντρα. Κι εσύ πάντα να κρατάς ένα κόκκινο κλαδάκι και να χαράζεις στο στεγνό χώμα στίγματα. Κι ένας αετός να πετά φτιάχνοντας κόμπους μέσα στα σύννεφα ...
Πόπη Συνοδινού
επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popisynodinou.blogspot.gr/
επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popisynodinou.blogspot.gr/
Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011
Κυριακή 31 Ιουλίου 2011
νυχτώνει ...
όλες οι ζωές περασμένες στα πόδια των πουλιών, αγωνιούν για την συνέχεια. Τσακώνονται τα πουλιά, τσακώνονται οι άνθρωποι, ζευγαρώνουν οι επιθυμίες με τα φεγγάρια που σιγούν τρυφερά για να επικρατήσει μια πλήρης αστρόφωτη νύχτα, ας είναι η νύχτα πιο σοφή από την αυθάδεια της μέρας ...
Πόπη Συνοδινού
επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/
Πες μου Εσύ
Που δεν σ’ αντίκρισα ποτέ
Κι αντανακλάσαι στο νερό της πηγής μου στον κήπο
Πώς θα μπορούσα ποτέ να σε ξεχάσω;
Είσαι ο διαρκής ενεστώτας μου που συσσωρεύεται
Και είναι έτοιμος να εκραγεί
Καταδικασμένοι είμαστε να ζούμε κοντά
Χωρίς ποτέ μας να βρεθούμε
Δυο ανεμώνες έρημες που στη σμίξη τους
Θα φύτρωνε ένα μεγάλο δένδρο
Λαβωμένη απ’ τα χνάρια σου
Σε βλέπω να ορθώνεσαι βράχος
Μες στον σκληρό αγέρα πλασμένος για στιγμές
Που δεν είναι για πολλούς
Σύννεφο που ξεκλειδώνεις ουρανούς
Ελευθερία κι άνεμος που το κατώφλι μου περνάς
Κι ύστερα χάνεσαι μες στην ανεύρετη νύχτα
dead eyes don΄t weep
there will never be a song that is "our" song. I will never taste the sweetness of your lips because you felt the uncontrollable urge to kiss me and not as a result of some stupid bet. We will never lie in bed after a night of lovemaking sharing stories and ice cream. I will receive a post card how you finally made it to New York with the man of your dreams and I will pretend to be happy for you.
I am not a romantic fool. I am just a fool.
... such poignant thoughts for a Saturday night.
sleepless in soulpie
Σάββατο 30 Ιουλίου 2011
tweets of the week 30/7
ακόμη δεν αποφάσισα ποιό βιβλιό να πάρω στις διακοπές μου για να ακουμπάω τον φραπέ
fotobill
Θα ανοίξω το msn messenger. Ελπίζω να έχουν κλείσει όλες οι επαφές μου τα 18 πλέον.
FivosV
Είμαι τόσο αισιόδοξος αυτή την εποχή που μου 'ρχεται να παραγγείλω άλλη μία ζωή!
AnemosNaftilos
dust_road
Στις διακοπές τα καλύτερα δεν είναι αυτά που σε κάνουν να μαυρίζεις. Είναι αυτά που σε κάνουν και κοκκινίζεις.
elenirou
"Τελικά δε πήγε πουθενά. Ξεχάστηκε. Καθόταν κι έγραφε στο τουήτερ"
La_cookaracha
Αιωρούμενοι Ταξιδιώτες
TO MEΓEΘOΣ THΣ AΠOKAΡΔΙΩΣΗΣ
ΔEN XΩPAEI ΣE XAPTIA
EIMAΣTE ΠEPIΠΛANHTIKΕΣ
ANAΣEΣ ,
BΛEMMATA,
ΣYNAIΣΘHMAΤΑ ΠOY
ΔEN MΠOPOYN NA PIZΩΣΟΥΝ
KAI AΠΟΖΗΤΟΥΝ MIA MEPA ME HΛIO
ENA BPAΔY NA NIΩΣOYN ΔIΠΛA TOYΣ NA XTYΠA
KAI MIA AΛΛH AΓΩNIA
ΠOY KAΙΓΕΤΑΙ ΣE ΠOΘOYΣ
ΠOY ΦEYΓOYN ΣAN ΞHMEPΩΣEI
TA XEPIA ΜΥΡΙΖΟΥΝ AΠOΓNΩΣH
ΣAN ΣΦΙΓΓΟΥΝ TO ΛAIMO
KAΘOMAΣTE OΛOI
ΓYPΩ AΠO TH KPYA ΦΩTIA THΣ ΣIΩΠHΣ
AΓNΩΣTOΣ O ΔIAΛOΓOΣ
ΠOY ΞEΠΗΔΑ AΠO TIΣ ΦΛOΓEΣ THΣ
XΩPIΣ ΔIABATHPIO
ΠEPNAME TA ΣYNOPA TΩN HMEPΩN
XΩPIΣ NA ΔHΛΩΣOYΜΕ
TIΠOTA AΠO AΠOΣKEYEΣ
AΔEIEΣ EMEINAN
AΦOY TA ONEIPA
ΔPAΠETEYΣAN
AΠO TIΣ ANEKΠΛHPΩTΕΣ
EΠIΘYMIEΣ
TA XEIΛH ΣΦPAΓIΣΑΝ AΠO TO ΠONO
THΣ ΣIΓOYPIAΣ
ΠOY ΔEN ΘAΡEΨΑΝ
NA OMOΛOΓHΣOYN
ETΣI ΠEPNAME ΣAN ΛAΘPAIΟΙ ΔIABATEΣ
ΓIA NA AΠOΦYΓOYME
ΤΗΝ ANΘPΩΠINH
PYΠANΣH
MAΣ ΣYMBOYΛEΨΑΝ
NA AΠOΦYΓOYME TO BΛEMMA
TΩN ANΘPΩΠΩN THΣ ΣΠHΛIAΣ
ΠOY AΓPΥΠΝΟΙ
ΘA MAΣ ΣΠAΡAΞΟΥΝ
MA ΔEN MAΣ ΣYMBOYΛEΨAN
ΠΩΣ NA AΠOΦYΓOYME
TON ΠPAΓMATIKO XPONO
THΣ AΔYNAMIAΣ
ETΣI ΞEMEINΑΜΕ
ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟΙTOY.
Irini DarkEsterlite
Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011
Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011
(not) another brick in the wall
We built walls to protect us but we know better, our demons lie within.
Something has troubled all this time like a math problem.
You don΄t solve a problem by ignoring it.
We learned in school that:
one plus one equals two.
It΄s wrong.
Tonight I figured it out.
one plus one equals one.
I should be happy.
But I am not.
It΄s a "one" U don΄t want.
sleepless in soulpie.
Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011
Να είχαν οι φωτιές έρωτα!
Την άλλην βραδιάν, την τελευταίαν, νύκτα, μεσάνυκτα, επανήλθε μεθυσμένος πλειότερον παραποτέ.
Δεν έστεκε πλέον εις τα πόδια του, δεν εκινείτο ουδ΄ ανέπνεε πλέον.
Χειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδιά ρημαγμένη. Μοναξιά, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Υγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή. Δεν ημπορούσε να εύρη παρηγοριάν, να ζεσταθή.
Έπιε δια να σταθή, έπιε δια να πατήση, έπιε δια να γλιστρήση. Δεν επάτει πλέον ασφαλώς το έδαφος.
Ηύρε τον δρόμον, τον ανεγνώρισεν. Επιάσθη απο το αγκωνάρι. Εκλονήθη. Ακούμβησε τις πλάτες, εστύλωσε τα πόδια. Εμορμύρισε:
-Να είχαν οι φωτιές έρωτα! ... Να είχαν οι θηλιές χιόνια ...
Δεν ημπορούσε πλέον να σχηματίση λογικήν πρότασιν.
Συνέχεε λέξεις και έννοιας.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Ο έρωτας στα χιόνια, εκδ Πολύτυπο, Αθήνα 1984
Κυριακή 24 Ιουλίου 2011
ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΛΕΝΕ ΣΤΗ ΖΩΗ...ΓΡΗΓΟΡΑ ΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ...ΚΑΙ Μ'ΕΝΑ ΑΧ..ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΤΙ...ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ ΜΑΤΩΝΟΥΝ....ΚΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΟΝΤΕ'ΡΘΟΥΝ...ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΝΑ ΣΕ ΣΦΑΖΟΥΝ...ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ ΜΕΣ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ...ΠΟΥ ΑΙΜΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑΖΟΥΝ...ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ...ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΗ...ΚΑΙ ΤΣΙ ΒΡΑΔΙΕΣ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ...ΠΩΣ ΠΙΑ ΔΕ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...ΚΙ ΝΥΧΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΟΝΙΑΣ...ΜΕΣΑ ΣΤΟΥ ΝΟΥ ΤΗ ΣΚΕΨΗ...ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ...ΖΗΤΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ..
{Ε.Κ.}
{Ε.Κ.}
like it or not
I listen to obscure songs, preferably ones that do not contain the words "love" or "romance" in the lyrics.
You΄ll never see enthusiasm, surprise or delight in my face. Cheap emotions like those would ruin my make-up. I have neither the time or the desire for intimacy. You try to break my heart, I΄ll break your nose.
Hello, I am a 21st century girl.Sue Q.
Σάββατο 23 Ιουλίου 2011
τιταΝΙΚΟΣ
εγώ κι εσύ! Τι αστεία εικόνα!
Ένα πλοίο το οποίο βουλιάζει σε πιο γρήγορο ρυθμό κι απ'τον Τιτανικό.
Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση ο Τζακ είναι ένας τυφλός ερωτίλος που δίνεται σε κάθε παιχνίδι θηλυκής γάτας και η Ρόουζ είναι μια ξεσαλωμένη αγαπησιάρα που βρίσκεται στο πλευρό του Τζακ σε κάθε στιγμή αποτυχίας, κυρίως προσφέροντας του συμπαράσταση!
ΜΑΝΤΕΨΕ?! ΚΑΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ!
Το σενάριο μας, καταστρέφει τους χουλιγουντιανούς ορίζοντες, και ώρες ώρες και την ψυχολογία μας.
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ, υποσχέσεις γραμμένες πάνω στην άμμο, που θα έχουν σβηστεί ως την αυγή!
Μα πάντα βρισκόμαστε μαζί, σε κάθε δύσκολη στιγμή. Όχι μόνο δική σου, κάθε φορά που δεν είσαι καλά νιώθω την ανάγκη να σε κάνω! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ περνώ και γω δύσκολα!
Θέλω έστω και μια φορά να ακούσω "Χέυ Ρόουζ, ναι, σε κοιτώ και στάζω έρωτα, περνώ τόσο καλά μαζί σου, ΜΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΩ" . Δεν θέλω να ακούσω για αγάπες, για ανωριμότητες.. θέλω να ακούσω αλήθειες.
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και με μια ακαριαία σχεδόν κίνηση απλώνω όλο το μέικ απ που είχα υποστεί σε όλο το πρόσωπο! Και αναρωτήθηκα, άραγε έιδε ποτέ την ομορφιά μου? ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ, που ακόμα και αυτή αμφιβάλλω αν την προσέχει ή αν την βρίσκει όντως όμορφη.. την άλλη, αυτή που εκρύγνηται συνεχώς όταν είμαι κοντά του?
Τιτανικό της ιστορίας!
Άννα Τσαμ Αναστο.
(17 και κάτι μηνών)
(17 και κάτι μηνών)
planet of the apes 1968
Imagine me needing someone. Back on Earth I never did. Oh, there were women. Lots of women. Lots of love-making but no love. You see, that was the kind of world we'd made. So I left, because there was no one to hold me there.
Colonel George Taylor
http://www.youtube.com/watch?v=JuYX2nMNG3U&feature=share
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
και να ΄ναι μήνας αύγουστος
ΤΟ ΕΙΔΩΛΙΟ ΜΕ ΤΟ ΝΥΦΙΑΤΙΚΟ ΧΙΤΩΝΑ ΑΠΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΜΕΝΟ ΕΡΩΤΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΤΕ ΑΝΕΓΚΙΧΤΟ ΣΤΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΕΙΜΟΥΝ ΕΓΩ ...
. ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟ ΑΝΔΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΣΤΕΡΝΟ ΟΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΦΩΛΕΨΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ...
. ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ... Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΜΟΥ !!!!....
ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΗ ΜΟΥ ,, ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ...
. ΝΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ,, ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ... ΑΦΟΥ ΜΑΖΙ ΠΟΝΤΙΣΤΗΚΑΜΕ !!!...
ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΗ ΜΟΥ ...ΚΑΙ ΝΑΝΑΙ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ !!!!...
δεν θυμάμαι πότε
αγγελική νικολάου-δελλατόλα
Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011
six feet under
Nate Sr: You hang on to your pain like it means something. Like it's worth something. Well, let me tell you - it's not worth shit. Let it go! Infinite possibilities, and all you can do is whine.
David: Well, what am I supposed to do?
Nate Sr: What do you think? You can do ANYTHING you lucky bastard - you're alive! What's a little pain compared to that?
David: It can't be that simple.
Nate Sr: What if it is?
... ίσως η καλύτερη αμερικάνικη σειρά.
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Jazzmine says.........Love
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι ακόμα κι αν δεν ξέρεις, η ζωή στα φέρνει έτσι ώστε να μάθεις.
Σκέφτομαι την αγάπη.
Σκεφτόμαι πόσο συχνά την επικαλούμαστε και πόσο συχνότερα την παραμερίζουμε.
Πολλές φορές υπερβάλλουμε η τσιγκουνευόμαστε, όμως όπως και να χει η αγάπη βρίσκει μέσα μας το ειδικό της βάρος.
Εκείνο που σε διδάσκει και σου αποκαλύπτεται.Στο κουρασμένο του βλέμμα, στο αργό του περπάτημα, στις φρέσκιες ρυτίδες του, στο χαμόγελο που το σχηματίζει με κόπο.
Σε όλα αυτά τα αόρατα για άλλους, αλλά πολύ ευδιάκριτα σε μένα.
Ίσως στην παραίτηση, όταν πέφτουν οι άμυνες να βλέπεις το αγόρι που βάζει τα δυνατά του να δείχνει ο άντρας που είναι.
Και φαίνεται πως η τρυφεράδα ανθίζει μέσα στον άνθρωπο ήσυχα και μαλακά, με θεμέλιο τη συμπόνια και την κατανόηση.
Κι έτσι μαθαίνω κι εγώ με τον καιρό πως έχει ξεκλειδώσει κάτι στην καρδιά μου αμετάκλειτα και μου χαρίζεται αυτή η καθαρή ομορφιά, του να απλώνομαι γύρω του σαν προστατευτικός ιστός για να μην τον αγγίξει τίποτα.
Θέλω να δω ξανά, το αβίαστο γέλιο του, την κρυμμένη του νιότη, το ζωηρό του βήμα.
Το μόνο που χρειάζομαι είναι να είσαι καλά.
Jazzmine in a letter
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


































