λόγια που δεν σου είπα πέρυσι

Matthieu Bourel

είναι απλό να αγαπάς μια γυναίκα
να είναι η φωνή της η μουσική σου
να είναι τα μάτια της 
οι θάλασσες που θέλεις να ταξιδέψεις
τα χείλη της τα φρούτα που ποθείς
μόνο στο κορμί της να ξεκουράζονται τα χέρια σου
να θέλεις να σμιλεύσεις
τα όνειρα μιας ζωής 
στον ουρανό που μοιράζεστε
με μια λέξη της
παραμύθι να γίνονται
του κόσμου οι αλήθειες
είναι όμορφο να αγαπάς μια γυναίκα
θέλω να σαγαπάω.

Γιώργος Τρίκερι

πως έπαθα πνευμονία

David Martiashvili 

μετά από δέκα μέρες
δεν άντεξα άλλο 
ήρθα στο χωριό σου
να σε βρω
πήρα τους δρόμους και φώναζα το όνομα σου
κανείς δεν μου είπε κουβέντα
σκοτεινά πρόσωπα 
με κοιτούσαν πίσω από χειροκέντητες κουρτίνες
μόνο ο μουγκός μου πρόσφερε ένα ποτήρι νερό
τον ρώτησα το όνομα του
έβγαλε μια κασετίνα τσιγάρα
από αυτά που νόμιζα 
ότι δεν κυκλοφορούν πια 
και ένα κόκκινο μολύβι 
με γόμα από πίσω
αναστασισ
έγραψε και μου το έδειξε
γεια σου ρε Τάσο
μου έδειξε ξανά το πακέτο
εντάξει Αναστάση 
ξέρεις που μένει η Βαγγελίτσα η ξανθιά?
έτσι σε ξέρουν εδώ
Βάλια έγινες στην Αθήνα
άνοιξε το πακέτο 
πάρε φίλε ένα
θα σε πικράνει αλλά αυτό δεν θα σε εγκαταλείψει
δεν θα γυρίσεις μια μέρα να βρεις το σπίτι αδειανό
χωρίς καμιά εξήγηση
είναι έντιμο αυτό το δηλητήριο.
αυτά τα λόγια διάβασα στο βλέμμα του Αναστάση
καθώς έπιασε να βρέχει.

Γιώργος Τρίκερι

Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός για τους Πρόσφυγες 2014: «Θα πω την ιστορία σου»

Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και την Επιτροπή Ευαισθητοποίησης των Νέων  διοργανώνουν τον 19ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Μαθητικής Δημιουργίας με θέμα τους Πρόσφυγες, έναν θεσμό που κλείνει φέτος τα 20 χρόνια ζωής.

Κεντρικό θέμα του φετινού Διαγωνισμού είναι η προβολή της ανθρώπινης ιστορίας που κρύβεται πίσω από τα εκατομμύρια πρόσφυγες που, στο πρόσφατο ή το μακρινό παρελθόν, αναγκάστηκαν, λόγω πολέμου ή διώξεων, να αλλάξουν τη ζωή τους από τη μία στιγμή στην άλλη. Το θέμα έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς το 2014 θα είναι ίσως η χρονιά με τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. 

Στο Διαγωνισμό καλούνται να συμμετάσχουν μαθητές και μαθήτριες της Ε’ και ΣΤ’ Τάξης Δημοτικού με ζωγραφική και έκθεση αντίστοιχα και με αφίσα-κολάζ, καθώς και μαθητές της Γ’ Τάξης Γυμνασίου και της Α’ Τάξης Λυκείου με γραπτό κείμενο, οπτικοακουστικό μήνυμα-βίντεο , ή photo story. Επίσης, στο Διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος και ασυνόδευτα παιδιά πρόσφυγες που διαμένουν σε κέντρα φιλοξενίας. Οι μαθητές μπορούν ήδη να αποστέλλουν τις συμμετοχές τους στις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μέχρι και τις 16 Μαΐου.

για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ.

Γυναίκες που θαύμασα

γράφει η Βέρα J. Φραντζή  

Η γιαγιά μου, η μητέρα του πατέρα μου, δεν είχε πολλές ιστορίες να μου πει ή δεν ήθελε ή δεν πρόλαβε. Είχε κάτι άλλο, όμως, εκείνη η γυναίκα στα δικά μου τα μάτια. 

Ήταν δώδεκα χρόνια μεγαλύτερη από τον παππού μου. Τα αδέρφια της γιαγιάς μου νόμιζαν ότι θα μείνει γεροντοκόρη. Είχε φτάσει ήδη στα 32 και δεν είχε παντρευτεί. 

Κοκέτα ήταν. Στολιζόταν κάθε μέρα. Στολιζόταν μέχρι και την τελευταία μέρα που πέθανε. Είχε ξανθά σπαστά ανάστατα μαλλιά και έβαφε τα χείλη της κόκκινα. Το νωπό πρόσωπό της ασπριδερά το ταμπονάριζε με την πούδρα της Τalika. Έβαζε στα αριστερά στη χωρίστρα της ένα μεταλλικό τσιμπιδάκι σχεδόν βίαια και το κρανίο της γυάλιζε στο φως σε εκείνο το σημείο από τη ρωγμή που είχε δημιουργήσει. Φορούσε καπελάκια μικρά και τσόχινα. Τα φορέματά της έδεναν στη μέση με μια μικρή ζώνη από το ίδιο ύφασμα που ήταν όλο του ραμμένο το ρούχο της. Ήταν ψηλή για την εποχή της και είχε μια συνήθεια να λιώνει αργά καραμέλες στο στόμα της.

Ένα απόγευμα, λοιπόν, καθόταν στο μπαλκόνι στο πατρικό της σπίτι στην Καστέλα, όταν ο παππούς πέρασε περιπολία από το σοκάκι εκείνο και την είδε. Την αντίκρισε ακριβώς έτσι... με την λευκή της επιδερμίδα, τα λεπτά κόκκινα χείλη της και τα κοντά σπαστά μαλλιά της. Την ερωτεύτηκε όπως την είδε και όπως θα ήταν από τότε και στο εξής. Για τις επόμενες πέντε μέρες πάνω- κάτω το όργωνε το στενό. Ώσπου, το αποφάσισε, μπήκε μέσα και τη ζήτησε από το ναυτικό αδερφό της. Και έτσι την πήρε με όλα τα προικιά της και τη γυναικεία φιλαρέσκειά της. Αυτά τα λέει ο μπαμπάς μου.

Η γιαγιά μου η Ι., όταν εγώ ήμουν τεσσάρων, τα είχε ψιλοχάσει και δε ξέρω αν ότι μου έλεγε ήταν αποκύημα της μπερδεμένης εικόνας που είχε για το παρελθόν, το παρόν και την αληθινή πραγματικότητα. Όμως, μου έλεγε πως η γυναίκα πρέπει να καλλωπίζεται κάθε μέρα και ποτέ να μην επιτρέψει στον εαυτό της να τη δει ο άντρας της άσχημη και απεριποίητη. Αυτό σίγουρα δεν ήταν ψέμα ή φαντασία.  Όταν πηγαίναμε  να την επισκεφτούμε, πήγαινα στο δωμάτιο της και περιεργαζόμουν πράγματά της. Τα καλλυντικά της από αριστερά προς τα δεξιά ήταν παρατεταγμένα πάντα στην ίδια θέση. Το κόκκινο κραγιόν, σκληρό και ξυλώδες... η πούδρα, που ευωδίαζε σαν νεογέννητο βρέφος που μόλις έχει ξυπνήσει από ύπνο μεσημεριανό... το μαύρο μολύβι. Δίπλα το άρωμα με νότες τριαντάφυλλου και πατσουλί. Έβρισκα ευκαιρία εκεί και μπογιατιζόμουν. Έμπηγα το νύχι μου στο κόκκινο κραγιόν και έτριβα το κομμάτι του υλικού στα μάγουλά μου, σάλιωνα το μαξιλαράκι της πούδρας και έκανα ελιά πάνω στο βλέφαρό μου με το μολύβι. Εεε.. μετά έκανα τη σταρ μπροστά στον καθρέπτη. Λίγο πολύ ότι κάνουν όλα τα μικρά άτακτα κορίτσια σε αυτή τη γη. Αλλά η γιαγιά δεν είχε αποκτήσει κόρη και δεν ήξερε πως είναι να έχεις μια και εκνευριζόταν μαλακά με όλα αυτά τα καμώματά μου και την άκουγα από το σαλόνι να φωνάζει με φωνή αργή: «Γιάννηηηη... αυτόοοο το παιδί!». 

Την γιαγιά την Ι. δεν τη γνώρισα πολύ καλά. Πέθανε αρκετά νωρίς. Είμαι βέβαιη, όμως, πως από αυτή πήρα την αγάπη για τη φροντίδα της γυναικείας μου φύσης. Πήρα και ένα μικρό καθρεφτάκι- κειμήλιο και ένα χρυσό δαχτυλίδι. Αλλά δεν μου τη θυμίζουν τίποτα από όλα αυτά, παρά μόνο η μυρωδιά της πούδρας.

Ξέρεις από φόβο;

David Uzochukwu

Ξέρεις από φόβο;
Όχι τον φόβο του σκοταδιού, όταν πας να κοιμηθείς.
Όχι αυτόν.
Τον φόβο που από βαθιά ξεκινάει
και καταλήγει στο άσπρο των ματιών.
Όχι στην κόρη. Στο άσπρο.
Και το κοκκινίζει.
Αυτές οι κόκκινες γραμμές στα μάτια.
Αυτές είναι ο φόβος.
Αυτό που σε ξυπνάει τις άγριες νύχτες.
Όχι αυτό που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς.
Αυτό είναι οι έγνοιες, δεν είναι ο φόβος.
Ο φόβος που δυναμώνει,
σαν φασαρία λίγο πριν μια ομιλία,
αυτός είναι ο πραγματικός, ο τραχύς
μα τόσο εξωπραγματικά άυλος φόβος.
Όχι ο φόβος του θανάτου.
Οχι.
Αυτό είναι μια εγωιστική έγνοια.
Ο φόβος που βουίζει στ' αυτιά και στα βουλώνει 
την στιγμή που ξέρεις πως θα σου ανακοινώσουν ένα θάνατο.
Αυτός.
Ο φόβος που λίγο πριν κλείσεις τα μάτια,
εύχεσαι να μην πεθάνεις καθώς κοιμάσαι
γιατί δεν το έχεις πει σε κανέναν.
Όχι ο φόβος για τους ανθρώπους.
Αυτό είναι ασθένεια, δεν είναι φόβος.
Ο φόβος για τις ικανότητες
και τις δυνατότητες
που διαθέτει ένα σώμα
με μαυρισμένη ψυχή.
Αυτός ο φόβος.
Ο φόβος που κολυμπάει
ανενόχλητος
κι ανεμπόδιστος
στις παραλίες του μυαλού
και παραθερίζει σαν αλλόγλωσσος
και αλλόφρων τουρίστας
που πετάει σκουπίδια παντού
και φωνάζει
και θέλει να επιβάλλεται σαν τουρίστας
και επαναλαμβάνει συνεχώς πως θα ξανάρθει σίγουρα
και που δεν κλείνει τραπέζι
γιατί αισθάνεται πάντα ευπρόσδεκτος.
Αυτόν τον φόβο,
δεν μου πες τελικά,
τον ξέρεις;

Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου

για να επισκεφτείς το blog του Οδυσσέα πάτησε εδώ.

το σύντομο μανιφέστο ενός τεμπέλη

όταν ο εαυτός μου θέλει να τεμπελιάζει, τον αφήνω.
τον αγαπώ τον εαυτό μου, του κάνω όλα τα χατίρια. σαν να είναι το κακομαθημένο μου παιδί. ποτέ μου δεν έκανα παιδιά. μου έκαναν τα αδέλφια μου ανίψια. μου πάει ο ρόλος του θείου. μηδέν ευθύνες, μόνο παιχνίδι κι ατελείωτος χαβαλές. όσο σκατοχαρακτήρας κι αν είσαι το ανίψι πάντα σε αγαπάει πιο πολύ από τους γονιούς του. οπότε εγώ που είμαι γαμάτος, φαντάζεσαι.
μια μέρα θα γίνω σκηνοθέτης. θα γυρίσω σημαντικές ταινίες, όχι κουλτουριάρικες, απλές, καθημερινές. αν κάνεις τον κόπο θα βρεις μέσα τους βαθιά νοήματα, όμορφες αλήθειες.
πάντοτε ήθελα να γυρίσω ταινίες απλώς παλιότερα ήμουν ανασφαλής αλλά δεν πίεσα τον εαυτό μου.
του έδωσα το περιθώριο να αντιμετωπίσει τις ανασφάλειες του.
και τώρα είμαι ανασφαλής, απλώς λιγότερο. όταν γράφω για τις ανασφάλειες μου τις ξορκίζω, γίνονται αδύναμες. μια μέρα από το πολύ γράψιμο θα μείνουν ανάπηρες και δεν θα  μπορούν να με κυνηγούν πια.
μου αρέσει να γράφω. χάνεται όλος ο κόσμος. μένει μόνο το χαρτί που γράφω και οι νότες που ακούω (πάντοτε όταν γράφω βάζω μουσική, λιτές μελωδίες στο πιάνο. τώρα ακούω το 100 Hearts του Petrucciani). 
ο Ταρκόφσκι γράφει πως η τέχνη είναι μια απόπειρα να ξεφύγουμε από την ασκήμια του κόσμου. θα προτιμούσα να ήταν όμορφος ο κόσμος και άχρηστη η τέχνη.
θα εξομολογηθώ κάτι. ποτέ δεν έχω δει ολόκληρη ταινία του Ταρκόφσκι. μόνο το Σολάρις κι αυτό γιατί είχα πάει με μια κοπέλα και ντρεπόμουν να φύγω. επίσης δεν μου αρέσει ο Γκοντάρ. ούτε ο Βέντερς. για τον Φελίνι δεν έχω αποφασίσει ακόμη. λατρεύω τον Μπέργκμαν (και του οφείλω ευγνωμοσύνη για τις εφηβικές φαντασιώσεις με την Μπίμπι Άντερσον).
όταν γυρίσω ταινία θα κλέψω από τον Ταρκόφσκι. θέλω να γίνω ο τρικεριώτης Ταρκόφσκι. και από τους άλλους θα κλέψω.
έχω μια απλουστευτική προσέγγιση για την ζωή. και για τον κινηματογράφο το ίδιο.
do whatever makes you feel happy.
untroubled.
satisfied.
ίσως φταίνε τα δεκαπέντε χρόνια που έζησα στην Αμέρικα. ίσως φταίει η κοκακόλα που μου έδινε η μάνα μου από έξι μηνών.
ίσως δεν φταίει τίποτα.
ίσως είναι γραφτό κάποιοι άνθρωποι να διάγουν τους βίους τους απροβλημάτιστοι. για να έχουν την άνεση να κάνουν τις απλές τους ταινίες που θα βλέπεις εσύ και να ψάχνεις τα βαθύτερα νοήματα και μετά να προσπαθήσεις να κάνεις τον κόσμο πιο όμορφο.
όταν ο εαυτός μου θέλει να τεμπελιάζει, τον αφήνω.
όταν θέλει παγωτό τον αφήνω να φάει όσο θέλει .

Γιώργος Τρίκερι.

http://www.valeart.gr/el/

για περισσότερες χειροποίητες δημιουργίες πάτησε εδώ. 

Jazzmine says.....M.

Gustav Klimt -Danae 1907

Σα σήμερα γεννήθηκε η Μαρία Μ.

Όταν ήμουν παιδί κάπου 11 χρονών, ρουφούσα με απληστία τα κουτσομπολιά της γειτονιάς που την αφορούσαν, κρυβόμουν κάτω απ’ το καρυδένιο τραπέζι της ανατολικής τραπεζαρίας που η μαμά μου φίλευε τις φίλες της ακριβό τσάι και χολή:

- «Έχει κάνει συμφωνία με το διάβολο»

- «Ρουφάει το αίμα μικρών παιδιών, θυμάστε που είχαν εξαφανιστεί εκείνα τα δυο πίσω απ’ την Αγορά?»

- «Εγώ τη θυμάμαι καλέ σαν ήρθα παιδούλα απ’ το Αγρίνιο, κοντά καλτσάκια φορούσα ακόμα ίσα που μ’ είχε αποκόψει η μάνα και τότε αυτή ήταν κοτζάμ κοπέλα!»

- «Χωρίς άντρα και παιδιά, είναι αφύσικο, κάτι τέτοιες τις καίγανε τα παλιά τα χρόνια»

- «Καλά τους κάνανε, οι παλιοί ήταν σοφοί!»

Μονάχα η Αναστασία η μουγκή, κουνούσε το κεφάλι της σκεφτική και κοιτώντας έξω απ’ τα παράθυρα έγραφε στο μπιλιετάκι της:

« Η Μαρία δεν είναι σαν και μας» και τίποτε άλλο, σάμπως αυτό να τα εξηγούσε όλα.

Η γειτονιά μας ήταν στο πίσω μέρος μιας μεγάλης λεωφόρου. Τα ψηλά κτίρια στο πλάι της, επέτρεπαν στον ήλιο να κάνει την εμφάνιση του στο δρόμο μας μόνο νωρίς το πρωί, σχεδόν την υπόλοιπη μέρα ήμασταν βουτηγμένοι στο μισοσκόταδο.

Η Μαρία ήταν νησιώτισσα, μας είχε έρθει από τη Νάξο κι ορκίζομαι πως σαν άφηνε τη σοφίτα της και κατέβαινε για τα ψώνια της ημέρας, άφηνε στο διάβα της μια λεπτή γραμμή χρυσαφιού σα να λιώνανε κάτω απ’ τις σόλες της, ηλιαχτίδες.

Τη θυμάμαι πάντα γλυκομίλητη, λεπτή σαν αιθέρας, σαν άνεμος, σα μουσική, μια γυναίκα που δεν τη χωρούσε το μυαλό σου, που σου διέφευγε, νέα κι άσπιλη σα νιογέννητη νιφάδα, μια γυναίκα που δεν μπορούσες να της συγχωρέσεις το ότι δεν την άγγιξε η άλλη πλευρά του Καθρέφτη.

Μια φορά είχαμε σκαρφαλώσει όλα τ’ αγόρια, πάνω στο παλιό εργοστάσιο, ερειπωμένο τώρα, κι όπως ήμασταν ξαπλωμένοι στην ταράτσα είδα απέναντι μου και λίγο πιο κάτω το δωμάτιο της Μαρίας.

Σύρθηκα όσο πιο μπροστά μπορούσα σχεδόν σφηνώθηκα στα φαγωμένα κάγκελα και κοίταξα μέσα.

Να τι θυμάμαι:

Τη Μαρία ξαπλωμένη στο ξύλινο πάτωμα φυλακίζοντας τον ήλιο πάνω στο ηλιοκαμένο της κορμί, το πολύχρωμο μαντήλι που συγκρατούσε τα ξανθά μαλλιά της, τη σκόνη που χόρευε γύρω της φτιάχνοντας ένα νεφέλωμα από φως, το βιβλίο που ανάσαινε ήσυχα σαν χορτάτος εραστής δίπλα στη γλάστρα με τα μαβιά άνθη, το τσιγάρο που έκαιγε στα δάχτυλα της με μια γλυκερή πιπεράτη μυρωδιά που σ’ έκανε να πεινάς, να λιμοκτονείς, να λαχταράς.

Τον Αφρικάνικο άνεμο.

Τα κόκκινα βαμμένα νύχια.

Το Σεβιλλιάνικο φλαμέγκο στο τραντζίστορ.

Την κάψα του μεσημεριού.

Και τότε είχα εκείνη την παράδοξη σκέψη:

Η Μαρία δε θα γεράσει ποτέ.

Οι Μαρίες αυτού του κόσμου, δεν γερνούν

Η Μαρία δεν είναι σαν και μας.

Ήμουν 11 χρονών.

Και μ’ αυτή τη σκέψη έγινα άντρας.

Jazzmine in a pot

πρωταπριλιά

ενός λεπτού κραυγή
για τα αδέσποτα σκυλιά 
που αγαπούν τον ήλιο
για τους άστεγους ψαράδες
που ψάχνουν δόλωμα
στα τσιμέντα
βρες ένα κύμα
ένα λουλούδι
κάτι να μην είναι πλαστικό
ούτε μεταλλαγμένο
χόρεψε σε ένα κομμάτι αμμουδιά
άκου τι σου λένε τα πουλιά
σε ένα χαρτόνι γράψε
τι ζητάς
φώναξε το
τραγούδησε το
σου το έχω πει χίλιες φορές
μόνο η Άνοιξη μας ανήκει.
καλό μας μήνα.

Γιώργος Τρίκερι

στο παράλληλο σύμπαν που δεν έχει παράλληλες γραμμές

Claude Verlinde

τους καρκίνους στο δέρμα μου
τους πνίγω σαν άπτερα κοτόπουλα
δεν πότισα το δέντρο της κακίας
έμεινε ορφανό
ακλάδευτο 
πέθανε σαν γέροντας
φορώντας τη βέρα ενός γάμου
που δεν έγινε 
και μια δερμάτινη ζώνη 
γύρω από τον λαιμό.
βρέθηκα σε ένα θερμοκήπιο
βιβλία μέσα σε γλάστρες
γάτες να ποζάρουν περήφανες
σε σκαλιστές κορνίζες.
σε είχα γνωρίσει ξημέρωμα
σε ένα λεωφορείο
οι δίσκοι βινυλίου που κρατούσα
έκρυβαν την στύση μου
η μάνα σου ποτέ δεν με συμπάθησε
επειδή έλεγα ότι τα διαμάντια
είναι κάρβουνα
ότι η απληστία μας κάνει το χρυσάφι πολύτιμο
όταν έμαθα ότι αρραβωνιάστηκες
έναν κοσμηματοπώλη
πείστηκα, έστω και αργά
ότι ο θεός φοράει ρόλεξ
μέθυσα
ξενιτεύτηκα
έγινα ορειβάτης
χειμερινός κολυμβητής
όταν γύρισα στη μικρή μου πατρίδα
η ατμόσφαιρα μύριζε βενζίνη
άναψα ένα σπίρτο
να έρθεις εσύ μετά
να τα σβήσεις όλα.

Γιώργος Τρίκερι

House Of Cards

Francis Ford Coppola! Όχι αυτός είναι άλλος. Francis Underwood, ο Dealer! Ξέρει πότε θα κάνει raise αλλά ποτέ fold! Ο Γερουσιαστής που τόλμησε ο Πρόεδρος των Η.ΠΑ. να ''προδώσει'', αφού πρώτα ο Francis βοήθησε τον ίδιο και την παράταξη του κατά κύριο λόγο, να κερδίσουν τις εκλογές. Του είχε εμπιστευθεί το Υπουργείο Εξωτερικών. Ο Πρόεδρος όμως τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και ο Francis τα πήρε στο κρανίο! Ποιος είδε τον ''Θεό'' και δεν τον φοβήθηκε! Αυτό που ακολουθεί και θα ολοκληρωθεί ενδεχομένως με την ανάληψη των καθηκόντων της Προεδρίας από τον Γερουσιαστή, είναι μια υπολογισμένη παρτίδα σκάκι  με συμπαραστάτισσα την γυναίκα του Claire. Αν και ο Doug δεν ξέρει σκάκι – στενός συνεργάτης και πρώην Αλκοολικός του Γερουσιαστή με θητεία στις μυστικές υπηρεσίες- , μαζί με το ζεύγος Underwood, εξολοθρεύουν έναν – έναν τους εσωτερικούς αντιπάλους τους χρησιμοποιώντας και το τελευταίο δυνατό μέσο πίεσης που διαθέτουν. Ένα βαρύ πολιτικό θρίλερ, η σειρά κυλάει με τέτοιο τρόπο που δεν την βαριέσαι στιγμή. Ο Francis παίζει και με τον θεατή, κάνοντας συχνά – πυκνά ερωτήσεις και απατώντας στα διάφορα θέματα που προκύπτουν και που τον φέρνουν ολοένα και ένα βήμα μπρος το οβάλ γραφείο του White House. Ο δις βραβευμένος με Oscar Kevin Spacey δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της ζωής του. Η Robin Right ανανεωμένη όσο ποτέ βοηθάει και αυτή με τον δικό της τρόπο για να εκπληρώσει τις άγριες επιθυμίες του συζύγους της. Διευθύνει μια Μ.Κ.Ο με έδρα την Washington. Ασχολείται με τον επαναπατρισμό των Τσετσένων στη ρωσία! Όχι λάθος με αυτόν ασχολούνται άλλοι από το μακρινό 1997! Την σειρά έχουν σκηνοθετήσει καταξιωμένοι σκηνοθέτες -έχω μετρήσει μέχρι στιγμής 12, μόνο εγώ και εσύ δεν έχουμε πάρει μέρος (Ναι εσένα δείχνω)- όπως ο David Fincher και ο Joel Schumacher. Μάλιστα όπως μου αποκάλυψαν οι έμπειροι συνεργάτες μου που έχω ανά τον κόσμο, Kevin Spacey και David Fincher θα συνεργαστούν και στην νέα ταινία του τελευταίου, με θέμα την ζωή του Sir Winston Leopard Spencer – Churchill (Ελπίζω να αρκεστούν στο Winston Churchiil σκέτο). Έχουν συνεργαστεί και στην πλέον κλασσική πετυχημένη ταινία Seven που βάζει το Star μετά τις 03.00 τα ξημερώματα ανά τρεις μήνες και κάτι μέρες! Δεν ξέρω αν θα διακρίνεις κοινά στοιχεία με τον Francis αναγνώστη μου, αλλά θα τον παραδεχθείς. Αν είσαι στέλεχος σε μεγάλη εταιρεία πολλών υψηλών συμφερόντων ίσως τον μιμηθείς αν πάλι είσαι ένας απλός εργαζόμενος που βγάζει το ψωμί του για να επιβιώσει, δεν σου εγγυώμαι τι θα κάνεις! Ο Μπαράκ Ομπάμα είναι φανατικός φίλος της σειράς. Εγώ θα τον συμβούλευα να συνεχίσει να το βλέπει μπας και περάσει αυτό το ρημαδιασμένο το πολυνομοσχέδιο για την υγεία. Επίσης θα συμβούλευα και τον Νικήτα (ονόματα δεν λέω  υπολήψεις δεν θίγω) να αρχίσει να το βλέπει! Πάω να ανάψω το τσιγάρο μου και να σταθώ δίπλα στο παράθυρο, τικ – τακ! 

ΥΓ1. Έτσι εξηγείται γιατί γίνονται κακές ταινίες τα τελευταία χρόνια στο Holywood. Αφού κάνουν τόσο γαμάτες σειρές! 

ΥΓ2. Η σειρά κυκλοφορεί αποκλειστικά στο διαδίκτυο. Όλη η σεζόν βγήκε σε μία μέρα. Ένα και δύο. 

ΥΓ3. Συνήθως βάζω ΥΓ1,2 και τρία, αλλά σήμερα δεν έχω κάτι να πω για να το υποστηρίξω. Οπότε (ΥΓ3) σκέτο.

Π. Πόντικας

Το Κοινωνικό Ωδείο ζητάει εθελοντές καθηγητές

Αγαπητοί φίλοι το κοινωνικό ωδείο λειτουργεί εδώ και  δύο χρόνια στην Αθήνα. Έχουν περάσει από τις τάξεις του περίπου 100 εθελοντές καθηγητές και πολύ περισσότεροι μαθητές.

Αυτή τη στιγμή η ομάδα των εθελοντών (καθηγητών και όχι μόνο) είναι 32 άτομα.
Ψάχνουμε καινούριους εθελοντές καθηγητές μουσικής.

Πιο ειδικά χρειαζόμαστε καθηγητές : κλασικού πιάνου, κλασικής κιθάρας, φλάουτου , τσέλου, θεωρητικών.

Φυσικά  κάθε άλλη προσφορά καθηγητή δε θα απορριφθεί. Απλά αυτές είναι οι άμεσες ανάγκες μας για εκπαιδευτικό προσωπικό αυτή τη στιγμή.Θα προτιμήσουμε ανθρώπους με εμπειρία στη διδασκαλία και μεγάλη αγάπη για τα παιδιά και τη μουσική . Επίσης θα προτιμήσουμε καθηγητές που μπορούν να έρχονται να διδάσκουν στους χώρους του ωδείου.

για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ. 

off

παρασυρθήκαμε σε άγνωστες ατμόσφαιρες
μπίλιες ενός κοσμικού μπιλιάρδου
μια αόρατη στέκα
σαν αόρατος εραστής
σαν αφηνιασμένο αγρίμι
μας μαστιγώνει αλύπητα.
ένα επίμονο βλέμμα
παρατηρεί τις κηλίδες του κοινού μας αίματος
καθώς στάζουν στη μπλε οθόνη
ενός σκονισμένου λαπ τοπ
μια θυμωμένη γάτα ξερίζωσε τα μισά πλήκτρα
επειδή δεν της έδινες 
σημασία καμία
το Γάμα χάθηκε
το ρούφηξε η ηλεκτρική σκούπα
δεν μπορώ να γράψω
σ αγαπώ
ούτε να σε κάνω delete
ούτε στο φούρνο δεν θα ψήσουμε πατάτες
με τσένταρ
και μπέικον
το I got you under my skin
μόνος τώρα θα ακούω
στην ίδια βεράντα
που μια νύχτα τράβηξες την πρίζα από το φεγγάρι
και έσβησε.

Γιώργος Τρίκερι

We are creatures that should not exist

Τελειώνοντας τα μαθήματα περασμένο Νοέμβρη-Προσωπικό Ιδιωτικής Ασφάλειας-μόνο ένα πράγμα είχα στο μυαλό μου, να γίνω detective! Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μία αίτηση για χορήγηση αδείας, μια βεβαίωση έναρξης επιτηδεύματος και ένα αντίγραφο ποινικού μητρώου.
Μικρός θυμάμαι ήθελα να γίνω ή detective ή δημοσιογράφος ή να γράφω σενάρια για κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Ποιος δεν έχει ταυτιστεί με τον Samuel Spade στο Γεράκι της Μάλτας ή με τον Edmunt J. Exley στο L.A Εμπιστευτικό ακόμα και με τον Harry Angel στον Δαιμονισμένο Άγγελο! Μου γεννήθηκε ιδέα να δημιουργήσω τον ''δικό''μου Αστυνόμο Μπέκα όπως έκανε ο Γιάννης Μαρής. Άρχισα να γράφω μανιωδώς μέρα – νύχτα ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο. Στις 12 Ιανουαρίου ξεκινάει καινούργια σειρά με τον τίτλο ''Αληθινοί Ντετέκτιβ''! Στους Πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Μάθιου Μακόνεχι (Αυτός που με έμαθε πως να χωρίζω σε δέκα μέρες) και ο Γούντι Χάρλεσον (Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν! Άκου εκεί...). Θα κάτσω να το δω σκέφτηκα! Ήδη είχα γράψει τρία επεισόδια! 
Μεταφερόμαστε στην Λουιζιάνα σε μια μικρή Πόλη όπου μια μέρα ο Τύπος σοκάρεται όταν αποκαλύπτει κακοποιήσεις ανηλίκων σε θρησκευτικό σχολείο της περιοχής. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν οι φήμες κάνουν λόγο για σατανισμό στους κόλπους της τοπικής εκκλησίας. 
Το True Detective είναι εξαίσια ψυχοπλακωτικό, σκοτεινό, καταθλιπτικό και ψαγμένο! Θα παρατηρήσετε ότι ο σεναριογράφος ασχολείται περισσότερο με τους δύο ντετέκτιβ που καλούνται να ερευνήσουν την υπόθεση και τον διαταραγμένο ψυχισμός τους, παρά με την ίδια την ίδια την δολοφονία! Το ΜΕΓΑΛΟ ΑΤΟΥ είναι η εξαιρετική χημεία των δύο πρωταγωνιστών. 
O Nic Pizzolatto δεν ήθελε και πολύ για να πείσει τον Μακόνεχι να συμμετάσχει στο νέο του εγχείρημα. Ο Μακόνεχι με την σειρά του (ο οποίος στην αρχή προορίζονταν για το ρόλο του Μάρτι) έπεισε τον παλιό φίλο του Γούντι και τα υπόλοιπα είναι ιστορία! 
Στην ουσία δεν αποτελεί μια τηλεοπτική σειρά, αλλά μια ταινία κομμένη σε οκτώ μέρη και γυρισμένη με φιλμ, κάτι εξαιρετικά σπάνιο πλέον. Φανατικός οπαδός της σειράς είναι ο Μακόνεχι! Με εξαίρεση  την βράβευση του στις 2 Μαρτίου στο Dolby Theater όπου παρέστη για να παραλάβει το αγαλματίδιο του δεν έχει χάσει ούτε επεισόδιο! 
Και όμως η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή! Οι αποκαλύψεις έγιναν το 2005. Ο Πάστορας της εκκλησίας Louis David Lamonica παραδόθηκε στις αρχές και παραδέχθηκε την κακοποίηση ανηλίκων έως το 2003. Οι αστυνομικοί είπαν ότι τους αποκάλυψε ότι το 2000 ''τοποθετήσαμε ένα μικρό κορίτσι πάνω σε μια πεντάλφα, σφάξαμε μια γάτα και λούσαμε την κοπέλα με το αίμα της. Από τότε αρχίσαμε να λατρεύουμε τον Σατανά''. 
Η σειρά γυρίστηκε στην Νέα Ορλεάνη όπου μετακινήθηκε ολόκληρο το cast των ηθοποιών και το συνεργείο για περίπου έξι μήνες προκειμένου να ολοκληρώσουν τις 450 σελίδες σεναρίου! 

Υ.Γ.1 Ο Ραστ και ο Μάρτιν μπορούν να διακρίνουν πλέον το φως των αστεριών, εσείς;;;

Υ.Γ.2 What happens in New Orleans, stays in New Orleans. 

Υ.Γ.3 Darkness, yeah, yeah....

Π. Πόντικας.

οκτώ ζωές και μια του γείτονα, εννιά

με γέννησε άμυαλος θεός με μια τυφλή κατσίκα
βρέφος τριών μηνών
με έφεραν στη πόλη
σπούδασα μπαλέτο και μαγειρική
στα τετράδια μου ζωγράφιζα υποβρύχια, ήλιους
και ξανθούς ποδοσφαιριστές.
μια φορά με σήκωσαν να πω μάθημα
"στη δημοκρατία η μειοψηφία ζει δυστυχισμένη"
είναι το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό
και το ξεστόμισα
οι δάσκαλοι με θεώρησαν 
ψυχοπαθή και ψυχοβγάλτη
αλλά χόρευα τόσο όμορφα
που τους μάγευα όλους.
στα δεκαπέντε παντρεύτηκα
μια μικρή ρωσίδα μπαλαρίνα 
μιλούσαμε διαφορετικές γλώσσες
κι έτσι ο γάμος μας ήταν ευτυχισμένος
κάναμε σεξ μόνο στη ταράτσα
κοιτώντας 
διαφορετικά άστρα ο καθένας.
μετά από είκοσι χρόνια γάμου
έμαθε ελληνικά
και τσακωθήκαμε για πρώτη φορά
μετά την απήγαγαν εξωγήινοι 
ή το έσκασε με τον γείτονα
δεν ρώτησα λεπτομέρειες.
έμεινα μόνος με δύο έφηβες κόρες
έκανα το μόνο που ήξερα να κάνω
τις δίδαξα να χορεύουν
σαν να μην υπάρχει βαρύτητα
σαν να μην είχαν οστά τα κορμιά τους
ερωτεύτηκαν δίδυμους μουσικούς
και περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο.
το σπίτι φαίνεται τόσο άδειο
χωρίς τα κοριτσίστικα γέλια
και τα κοινόχρηστα είναι πολλά.
λέω να γυρίσω στο χωριό.

Γιώργος Τρίκερι

Δύο σταγόνες

Δύο σταγόνες φως είναι αρκετός δρόμος;
Βιάζεσαι πολύ σαν θερίζεις τις λέξεις.
Αλλοπαρμένη δεν κοντοστέκεσαι ούτε
σε μύριες δροσερές στιγμές.
Εισ' από λάβα, εσύ, του αέρα πλάσμα.
Μόνο σαν παγώσει η ματιά σου
αργεί η σκέψη
και μας ταξιδεύει.
Θυμάται εικόνες, μυρωδιές, το χαμόγελό σου
σαν έτρεξες και σταμάτησες απότομα μπρος μου.
Είναι αυτό το ταξίδι που σε πάει σ' άλλα ταξίδια,
πιο μακρινά.
Χαράζει στο στόμα σου ένα ρήγμα
που μέσα του μπορούν να χωρέσουν ανείπωτες ελπίδες.
Περιμένω.
Δε φεύγεις, αλλά δεν εισ' εδώ • ακόμα.
Περιμένω.
Πίνω λίγο νερό, αλλά δε με δροσίζει • καθόλου.
Χαϊδεύω το χαρτί. Απαλά.
Αλλά ο νους αλλού καλπάζει.
Θέλω κι' εγώ εκεί να βρεθώ.
Κάποτε...
σύντομα!

Ένατη χρονιά του ελληνικού φεστιβάλ comics-Celebrating 9th Art

H Ελληνοαμερικανική Ένωση και η Comicdom Press διοργανώνουν για ένατη συνεχή χρονιά στις 4, 5 και 6 Απριλίου, στους χώρους της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, το μοναδικό ελληνικό φεστιβάλ αφιερωμένο στα comics. 

Αποδεικνύοντας ότι η αγάπη για τα comics δεν γνωρίζει καλλιτεχνικά ή γεωγραφικά σύνορα, το Comicdom Con Athens παρουσιάζει τους επίσημους προσκεκλημένους της φετινής διοργάνωσης: ο καταξιωμένος Ισπανός σεναριογράφος Enrique Sánchez Abulí, συν-δημιουργός του δημοφιλούς Torpedo 1936 (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες). Ο βραβευμένος με Eisner Award Βρετανός σχεδιαστής Glenn Fabry, πασίγνωστος για τα θρυλικά εξώφυλλά του σε τίτλους όπως Hellblazer και Preacher. Η ανερχόμενη Ιταλίδα σχεδιάστρια, Emanuela Lupacchino, γνωστή για τα σχέδιά της σε τίτλους μεγάλων αμερικανικών εκδοτικών. Η Γαλλίδα εικονογράφος και δημιουργός comics, Pénélope Bagieu το comic της οποίας (Josephine) πρόσφατα μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη (σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος). Ο ταλαντούχος Ιρλανδός δημιουργός Stephen Mooney (σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιρλανδίας). Ο Νορβηγός σχεδιαστής comics και εικονογράφος, Martin Ernstsen (σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Νορβηγίας). 


Με τη συγκυρία της ένατης διοργάνωσης του φεστιβάλ και επειδή τα comics είναι η αποκαλούμενη 9η τέχνη, η φετινή έκθεση τιτλοφορείται «Celebrating 9th Art». Σε αυτήν θα παρουσιαστούν, από χώρες όπως η Καμπότζη, η Κίνα, το Ισραήλ, η Πορτογαλία, η Λετονία, η Παραγουάη και η Λετονία, αυθεντικές σελίδες, comics, graphic novels και εικονογραφήσεις απ' όλο τον κόσμο, με στόχο να υπογραμμιστεί η οικουμενικότητα της τέχνης των comics. Μεγάλο μέρος του υλικού θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Στο καθιερωμένο πλέον παιδικό πρόγραμμα, οι μικροί φίλοι της 9ης Τέχνης θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε σεμινάρια εξοικείωσης με τα comics μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι καθώς και να παρακολουθήσουν ταινίες κινουμένων σχεδίων. Την εικονογράφηση του εξωφύλλου του καταλόγου φιλοτεχνεί, αποκλειστικά για την εκδήλωση, ένας από τους διεθνείς προσκεκλημένους του Comicdom Con Athens. Φέτος, έχουμε τη χαρά να την υπογράφει η Emanuela Lupacchino ενώ την επίσημη εικονογράφηση του Comicdom Con Athens 2014 έχει επιμεληθεί ο δημιουργός comics, Γιώργος Καμπάδαης. Όλοι οι επισκέπτες θα λάβουν, εντελώς δωρεάν, τον έγχρωμο, πολυσέλιδο κατάλογο με το πρόγραμμα και τα events του τριημέρου.
Είσοδος ελεύθερη

πηγή: elculture.gr
για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ.

"Όταν το σπίτι είναι άδειο, ακούς πιο έντονα τα βήματα σου που 
σέρνονται, νιώθεις πιο βαθιά την ανάσα σου που λιγοστεύει, τον λυγμό σου στην ηχώ του κενού και το δάκρυ στάζει σε κάθε πικραμένο σου βήμα. Δεν είναι πόνος ακριβώς. Είναι ότι σου ξεριζώνουν αναμνήσεις. 
Καληνύχτα. "

Δ.Π.Β.

Τσάι τσουκνίδας

Στην εναλλακτική ιατρική το τσάι τσουκνίδας το χρησιμοποιούν ως γενικό τονωτικό για την υγεία, στη θεραπεία της αναιμίας, του ίκτερου, του άσθματος, του καρκίνου, του διαβήτη, της βρογχοκήλης, των προβλημάτων στα νεφρά, για το σύνδρομο δυσαπορρόφησης και των αλλεργιών όπως της αλλεργικής ρινίτιδας. Το τσάι τσουκνίδας μπορεί επίσης να βοηθήσει στη θεραπεία παθήσεων του κυκλοφοριακού συστήματος και στην ροή του αίματος. Είναι ιδιαίτερα ευεργετική σε άτομα που πάσχουν από βαριά ή υπερβολική εμμηνόρροια, από ρινορραγία, αιμορροΐδες, του κρυολογήματος, στις εντερικές διαταραχές, στην υψηλή αρτηριακή πίεση, στον πόνο στις αρθρώσεις και στη θεραπεία των κιρσών. Το Πανεπιστήμιου του Maryland συνιστά να καταναλώνουμε ημερησίως 3 έως 4 κούπες αφέψημα τσουκνίδας για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, της αλλεργικής ρινίτιδας και του καλοήθους καρκίνου του προστάτη. Το τσάι τσουκνίδας έχει καθαρτικές ιδιότητες, βοηθάει σε ασθένειες και φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος και της χολής. Είναι επίσης πολύ ευεργετικό σε άτομα που πάσχουν από διαβήτη, επειδή μειώνει το σάκχαρο στο αίμα και το επίπεδο της γλυκόζης στο αίμα. Είναι χρήσιμο ακόμη και στην εξάλειψη ιών και βακτηριακών μολύνσεων. Το τσάι τσουκνίδας μπορεί να παρασκευαστεί με φρέσκα και αποξηραμένα φύλλα σε ζεστό νερό. Εκτός από το τσάι τσουκνίδας μπορούμε εύκολα να παρασκευάσουμε χυμό τσουκνίδας. Συγκεντρώνουμε φρέσκα φύλλα τσουκνίδας, τα πλένουμε και τα απλώνουμε σε ένα χαρτί κουζίνας για να απορροφήσει όλα τα περιττά υγρά. Τα βάζουμε στον αποχυμωτή και η πάστα που προκύπτει την φιλτράρουμε μέχρι να βγει ο χυμός της. Ένας άλλος τρόπος που μπορούμε να κάνουμε όταν δεν έχουμε αποχυμωτή είναι να βάλουμε τα φύλλα τσουκνίδας στο μπλέντερ με λίγο νερό και στη συνέχεια φιλτράρουμε τον πολτό τσουκνίδας.

πηγή: enter2life.gr
για ένα εκτενές άρθρο σχετικά με την τσουκνίδα και τις θεραπευτικές της ιδιότητες πάτησε εδώ. 

Θ

Pierre Mornet 

Θάνατος. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που μόλις διάβασαν αυτή τη λέξη ,θα σκέφτηκαν αυθόρμητα “Τίποτα πιο ευχάριστο δεν έχει να μας πει αυτή η κοπέλα με τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο”; Η απάντηση είναι ότι έχω πάρα πολλά ευχάριστα να σας πω- μόλις έφαγα μια γκοφρέτα σοκολάτα, ένα παιδί σήμερα μου χαμογέλασε τρίβοντας το πρόσωπό του στα πόδια της μητέρας του,  καθώς οδηγούσα ένιωσα τις ακτίνες του ήλιου να μου ζεσταίνουν την κρύα μου μύτη ενώ ταυτόχρονα άκουγα στο ραδιόφωνο τζαζ ήχους και μελωδίες Νίνα Σιμόν, ένα αγαπημένο μου πρόσωπο μου έφτιαξε ένα φλιτζάνι τσάι με γεύση βανίλια ενώ παράλληλα βλέπαμε μια ταινία με προορισμό το φεγγάρι και πολλά πολλά άλλα...

Αλλά μέσα σ'όλα αυτά- τα όμορφα, τα υπέροχα, τα φωτεινά, τα γεμάτα ζωή κι αισιοδοξία γεγονότα- ξαφνικά ξεπετάχτηκε κι αυτή η λέξη από “Θ”. Κι ακαριαία χίλιες σκέψεις, χίλια συναισθήματα άρχισαν να με καταδιώκουν κι εγώ άρχισα να τρέχω, να κάθομαι απότομα και να σηκώνομαι για να ξανατρέξω μέχρι που τελικά βρήκα καταφύγιο σ'αυτή την λευκή-προ ολίγου- ηλεκτρονική σελίδα.

Θάνατος λοιπόν. Τι λέξη κι αυτή! Έχει απασχολήσει φιλόσοφους, ιστορικούς, επιστήμονες, δημοσιογράφους, νεκροθάφτες, σκηνοθέτες, νοσοκόμους, περαστικούς, φίλους, συγγενείς και πολλούς πολλούς άλλους. Και θα συνεχίσει να τους απασχολεί -αυτούς και τους πολλούς πολλούς άλλους- μέχρι να πεθάνουν. Αλλά είναι τόσοι πολλοί ,που είναι δύσκολο να πεθάνουν όλοι μαζί- εκτός κι αν μιλάμε για το θάνατο της ίδιας της ζωής, του πλανήτη μας, του γαλαξία μας, του σύμπαντος. Άρα, μαθηματικά τεκμηριωμένα, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα τον απασχολεί αυτή η τρισύλλαβη λέξη και θα περνά στιγμές -όπως αυτή που βιώνω εγώ τώρα, όπου θα θέλει να εκφράσει τις σκέψεις του, τις ανησυχίες του, τα κενά του... τις λέξεις του τελοσπάντων. Κι αυτό γιατί θα είναι ένας ζωντανός αυτός ο κάποιος -όπως είμαι κι εγώ, και θα' χει ένα μυαλό που θα δίνει ασταμάτητα χιλιάδες ή μάλλον δεκάδες + x (αναλόγως το ποιος είναι αυτός ο κάποιος) σκέψεις ,όπου το x μπορεί να είναι οποιοσδήποτε πραγματικός αριθμός ή ακόμα και φανταστικός αριθμός αν πρόκειται για κάποιον “φανταστικό κάποιον”. Και τώρα σίγουρα κάποιοι θα σκέφτηκαν γιατί μας μπερδεύει, αυτή η κοπέλα με το πληκτρολόγιο, μ' αυτά τα μαθηματικά ξαφνικά; Γιατί υπάρχουν κάποιοι που είναι προκατειλημμένοι με τα μαθηματικά ,γιατί απλά δεν είχαν ποτέ έναν καλό κάποιο δάσκαλο που να τους εξηγήσει ότι τίποτα δεν είναι δύσκολο, αλλά απλά άγνωστο, ότι δεν υπάρχει έξυπνος άνθρωπος, αλλά ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του εξυπνάδα και ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να φτάσει την εξυπνάδα του άλλου- κι αν κάποιος συγκρίνει το μυαλό του μ'αυτό του ενός κάποιου άλλου ποτέ δεν θα μπορέσει να το φτάσει (αφού δεν είναι το δικό του) και παράλληλα θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο κι από το δικό του-το μοναδικό υπέροχο δικό του μυαλό. Πόσα μοναδικά υπέροχα μυαλά έχουν γίνει από κάτι, τίποτα, επειδή δεν εμφανίστηκε ποτέ κάποιος να τους εξηγήσει τα πράγματα όπως τα αντιλαμβάνονται αυτά κι όχι όπως το μυαλό αυτού του ενός κάποιου δάσκαλου; Αλλά πώς έφτασα ξαφνικά να γράφω για όλα αυτά; Εγώ είχα ξεκινήσει από το θάνατο. Ας συνεχίσω λοιπόν.

Τώρα που το σκέφτομαι κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό μου σήμερα αυτή η λέξη από “Θ” κι η επιθυμία μου να θέλω να γράψω γι αυτήν. Ήταν μια αλυσιδωτή αντίδραση σκέψεων- μη ελεγχόμενη, που απελευθέρωσε τεράστια ποσά ενέργειας και ακτινοβολίας. Γι αυτό και ξέχασα το ζεστό τσάι και τη Νίνα Σιμόν και  άρχισα να σκέφτομαι το θάνατο. Φόρεσα τα μαύρα γυαλιά μου για να προφυλαχτώ από την επικίνδυνη ακτινοβολία και άρχισα να πηγαινοέρχομαι πάνω κάτω προσπαθώντας να διοχετεύσω όλη αυτήν την ενέργεια που είχε απελευθερωθεί με την έκρηξη αυτής της πυρηνικής βόμβας.

Θάνατος, θάνατος, θάνατος, θάνατος, θάνατος...Αναρωτιέμαι ποιες θα είναι οι παρενέργειες αν συνεχίσω να σκέφτομαι αυτή τη λέξη. Να, μπήκε και το “θα” στην κουβέντα. Το “θα” του μέλλοντος συνάντησε το “θα-...” του τέλους. Θα- νατος ! Σαν να τον βλέπω αυτόν τον κάποιο. Εκεί που άρχισε να κάνει όνειρα και σχέδια και σκέψεις μακρινές και ταξιδιάρικες, ξαφνικά είδε το θάνατο να έρχεται. Θα- Να'τος! Και πώς να μην έρθει μ'όλα αυτά τα “θα” του μέλλοντος που άκουγε; Είναι σαν να ακούς την πρώτη συλλαβή του ονόματός σου κι εκεί που τα αντανακλαστικά σου γυρίζουν το κεφάλι σου προς την πηγή του ήχου ,ξαφνικά διαπιστώνεις ότι δεν φωνάζουν εσένα. Κι εντάξει να συμβεί μία φορά, αλλά όταν επαναλαμβάνεται το λιγότερο που μπορεί να συμβεί είναι να εκνευριστείς. Κι όσο πιο πολύ ακούγεται τόσο περισσότερο εκνευρίζεσαι. Εκνευρίζεσαι, θυμώνεις, εξοργίζεσαι, βγαίνεις εκτός ελέγχου και κάπως έτσι γίνονται τα εγκλήματα πάθους. Και πώς να μην εξοργιστεί πια αυτός ο θάνατος αφού κανείς δεν τολμάει να τον αποκαλέσει με το όνομά του, αλλά παίζει με το όνομά του- άθελά του, αλλά το ίδιο κάνει- ενώ δεν φοβάται να μιλάει για το μέλλον και να μιλάει και να μιλάει και να μιλάει, αντί να κάνει ,κάνει, κάνει. Κι όσο πιο πολύ μιλάει ,τόσο πιο πολύ περνάει ο χρόνος και τόσο πιο πολύ εκνευρίζεται ο θάνατος. Τώρα θυμήθηκα μια πρόταση που είπε προχτές η δασκάλα χορού βλέποντάς κάποιες μαθήτριες να δοκιμάζουν-όπως όπως και ό,τι ό,τι βγει-από την αριστερή γωνία τον συνδυασμό που αρχικά είχε υποδείξει από την δεξιά γωνία: “Τώρα είναι η στιγμή.Τώρα πρέπει να γίνουν τα πράγματα, γιατί... Γιατί  η ζωή περνάει και φεύγει”.  Πολύ βαρύγδουπα και ποιητικά όλα αυτά. Πωπω, δεν αντέχω. Πωπω, δεν μπορώ. Πωπω και ωπωπ και ωχωχ και αχαχ και χαχα τελικά. Και τώρα που το σκέφτηκα πάλι ανέφερα κάποιον δάσκαλο. Φαντάζεστε να υπήρχε ένας δάσκαλος που θα μας μάθαινε το “Θάνατο”;  Μαθαίνεται άραγε ο θάνατος; Μου' ρθε τώρα εικόνα στο μυαλό. Ένας κάποιος δάσκαλος να γράφει στον πίνακα με κιμωλία : “Θ = ∫∞” .

Και κάπου εδώ λέω να σταματήσω να γράφω.

        Βίκυ Μιχαλοπούλου