status ... Με συμπαθείς.

Όταν ακούω κάποιον να λέει ότι «η ζωή είναι δύσκολη», 
μου ‘ρχεται να ρωτήσω: «σε σύγκριση με τι;»
K.K
 
"Άλλο τόσο να ήταν η ζωή, ωραία θα τανε." Ουρανία Σιδεριά (1918-2011)
D.S
 
Ξέρεις, όταν κοιτάμε προς την σωστή κατεύθυνση το φως μας τυφλώνει. Όταν κοιτάμε λάθος δεν βλέπουμε φως. Τελικά, τι θέλουμε να δούμε;
D.P 

I'm a human, I'm not perfect, if you want perfect, go to Jumbo and buy a barbie. They're cheap.
C.F

"ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΣ"
A.N

 Με συμπαθείς.
...Ευχαριστώ. Αυτό πρέπει να λέω;
Δεν με νοιάζει. Εγώ λέω κακώς.
Κακώς με συμπαθείς
O.I.K
 
psit........
nai esu pou koitazeis me auta ta uperoxa matakia auto to mnm xamogelas eeeeeeee!!8elo na sou po kati plisiase i8ela apla na sou po oti..................s'agapoooooooo poluuuuuuuuuuu balto ston toixo oson agapas akoma kai se mena an eimai mesa se autous s'agapooooooooooooooooo para para para para poluuuuuuuuuuuuuu !!!
S.V
 
ΓΙΟΧΟΧΟ ΓΙΟΧΟΧΟ..Σ ΕΝΑ ΒΑΘΥ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙ..Μ ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΡΟΥΜΙ..
A.K

"Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης του νερού είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι"
(Φυσική, Γυμνάσιο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, 1983)
A.K

η μόνη μου παρηγοριά είναι ότι κάπου σ΄αυτή το πλανήτη υπάρχει κάποιος ακόμα πιο ηλίθιος κι απο μένα. ότι η κοπέλα που του το έκανε δεν είναι όσο γλυκιά όσο εσύ. 

το μόνο που θυμάμαι είναι να περπατώ στη παραλία δίπλα σου, να απολαμβάνω τη γαλήνη της βραδιάς, να  υπνωτίζομαι απο τη φωνή σου. τώρα χαμένος στο απέραντο γαλάζιο των ματιών σου με το ένα χέρι προσπαθώ να επιπλέυσω και με το άλλο ανεμίζω λευκή σημαία, μήπως με λυπηθείς.

δεν είσαι έρωτας εσύ, είσαι ένα ορμητικό τσουνάμι, ένα έγκλημα πάθους, μια αδυσώπητη καταιγίδα που πρώτα θα με πνίξεις και μετά ...

ίσως μου δωσεις το φιλί της ζωής που μου πήρες.
Παραδίνομαι.

sleepless in soulpie

Τime moves faster when you ride the bus. Time combined with heat does strange things to small animals. It΄s easier to kill time when it΄s raining outside. Time melts like ice-cream. That΄s why summers go fast, it΄s hot. Daddy said when he was my age during the summer they swam in "lakes" or "rivers" or the "sea". There were "trees" and they made swings and moved on them back and forwards. I tried to conceptualize it on the monitor, it seems rudimentary and aimless. So is everything else daddy does, I mean he still listens to "music". Be back in five minutes. I need to change my oxygen tank-damn the stuff is so expensive :(


Status of ten-year old boy in the year 2057


William Β. Demoleros

Σχέδιο: Τσούτσικας Άρης
http://taricomic.blogspot.com/ 

status ... Αν δεν μας αφήνετε να ονειρευόμαστε

"Si no nos dejáis soñar, no dejaremos dormir"..
"Αν δεν μας αφήνετε να ονειρευόμαστε, δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε."...
M.D

Όταν εμείς μεταβολίζαμε
με πόνο και γενναιότητα
τη λύπη μας
...σε αιώνιο
μας είπαν τρελούς
και ξεμπέρδεψαν μ'εμάς
Τώρα κοιμούνται ήσυχα
δεν ψιθυρίζουν ονόματα
στον ύπνο τους
δεν παραληρούν
δεν χαλάνε τους κύβους τους
δεν μετακινούν τη ζωούλα τους
είναι καλά

Δόξα και Τιμή
στους Λογικούς Κυρίους.
X.Ξ


Κάποτε "χτίζαμε".... σχέσεις , σήμερα χτίζουμε ....τοίχους !!!!!
J.M

Ας σταματήσουμε να βλέπουμε φύλα κι ας αρχίσουμε να βλέπουμε ανθρώπους πρώτα, λέω γω.
M.M.H

Πόσες καρδιές χαρίζονται στον κόσμο η μιά στην άλλη!
Αδιάφορο αν γίνονται ...
χ α ρ ά μ ι  ή  χ α λ ά λ ι !"
Λέει μια σοφή Κρητική Μαντινάδα.
M.KI wonder what will be after facebook.
L.M.T


Smile... it's the second best thing to do with your lips....
I.S

Η Δήλος ήταν.. σύμφωνα με την ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ μας.. ένα μικρό πλεούμενο νησί που ταξίδευε στο ΠΕΛΑΓΟΣ... που το ακινητοποίησε και το στέριωσε ο Ποσειδώνας.. μετά από παράκληση του Δία.. για να φιλοξενήσει και να προστατεύσει την ΛΗΤΩ.. από την οργή της Ηρας.
Εδώ γεννήθηκε ο ΑΠΟΛΛΩΝ και η ΑΡΤΕΜΙΣ.. και από τότε το ΦΩΣ αγκάλιασε το Νησί... κι οι μέρες του είναι υπέρλαμπρα Φωτεινές!
V.H
 

Jazzmine says........You and the Night and the Music...

Αφήνω τα ίχνη μου στην αμμουδιά της οδού Μακρυγιάννη.

Αναπνέω τον αέρα του ωραιότερου πεζόδρομου ένα βήμα μακριά απο το κατάφωτο μουσείο της Ακρόπολης και τα εκτυφλωτικά του στολίδια..

Χορεύω, χτυπώντας τα τακούνια μου στις πλάκες, συνοδεία μ' έναν αφοπλιστικά μαύρο σαξοφωνίστα, η φούστα μπερδεύεται στα πόδια μου, προσπαθώ να ισορροπήσω το κοκτέιλ μου, λίγο πιο πέρα πλανόδιοι θαυματοποιοί σκάνε πυροτεχνήματα στον αέρα, ένα τσούρμο μεθυσμένοι τουρίστες μπαίνουν στο χορό, στριφογυρίζουμε όλοι μαζί αυτοσχεδιάζοντας κάτι μεταξύ salsa, samba, tango kai swing..

Mια απ' αυτές τις μέρες μπήκα βιαστικά στο ασανσέρ και με χτύπησε το άρωμά σου.

Είχαμε στ' αλήθεια σκοπό να πάμε σ' αυτό το μαγαζί, μα μας βρήκε το πάρτι στο δρόμο, ένα πολύχρωμο μωσαϊκό από διάφορες εθνικότητες που μας έδεσε όλους σφιχτά, η παγκόσμια γλώσσα της άνοιξης..

Vieni qui!

Dove vi bella? mi diede un bacio!

- Σταύρο φύγε από κει, δεν θα ρθουμε, έλα να μας βρεις, κολλήσαμε στον πεζόδρομο, κάνουμε πάρτι, βιάσου!

- Hey Jazzmine, who you calling, your boyfriend?

- No! You are my boyfriend tonight, remember?? Now tell me your name again, was it Ryan?

-Haha, hell no! But i like Ryan too!!

Και σκέφτηκα, μόνο εγώ ξέρω εδώ μέσα, τη μυρωδιά του τόσο καλά που μπορώ να την αναγνωρίσω όπως το λαγωνικό το θήραμα στο κυνήγι.

Σωριαστήκαμε ιδρωμένοι στα πεζούλια, ψαρεύοντας τα παγάκια απ τα ποτά μας, κλωτσώντας τα πέδιλα μας στην άκρη του δρόμου για να συνεχίσουμε το χορό πάνω στη ζεστή πέτρα..

Η νύχτα των μουσείων είχε γεμίσει ενθουσιασμένους ντόπιους, κατάπληκτους τουρίστες, έφηβες παρέες κάθε ηλικίας, μικροπωλητές κάθε είδους και μουσική..ατέλειωτη jazz..

- Hey Boss what's that song???

- "You And The Night And The Music" , you like it angel?

- I Love it!!

- Then dance!

Χτες στράφηκα απότομα και σχεδόν έπεσα στο τείχος του στήθους σου.

Ψέλλισα ένα βιαστικό "συγνώμη" και προσπέρασα.

Στροβιλίσματα, γέλια και φιγούρες ..

O Δημήτρης λαγοκοιμάται στα πόδια της πιο φασαριόζας Ιταλίδας που έχω συναντήσει ποτέ και που αυτή τη στιγμή σχεδόν δεν αναπνέει για να μην τον ξυπνήσει!! Sweet Michaela!

O Γιάννης κι ο Κώστας βγάζουν φωτογραφίες ο ένας τον άλλον.

Αύριο θα πουν ότι ήταν στην Ίο.

Η Ελευθερία και η Κορίνα σκέφτονται αν θα μπορέσουμε να ξαναβάλουμε ποτέ παπούτσια. At the moment δε φαίνεται πιθανό.

Ο Σταύρος με κοιτάζει απελπισμένος

- Όπου να ναι θα σε κουβαλάω, το ξέρω. Κι εσένα και τα παπούτσια σου και την τσάντα σου και όλα αυτά που χεις σκορπίσει ένα γύρω. Μη χαμογελάς!

- Μα όχι Σταύρο άκου τι λέει το τραγούδι..!

" Dance allnight, morning may come with a warning and take away the stars..If we must live for the moment wait till the moment is through after the night and the music die... will I have you...?"

Δεν μπορώ να θυμηθώ αν άπλωσες ενστικτωδώς τα χέρια σου να με κρατήσεις.

Jazzmine dance all night

φάσεις ενός ονείρου

....ΕΚΕΙΝΟΣ
πατούσε το γκάζι συνεχώς και πιο δυνατά ,,
το τιμόνι στριφογύριζε τρελά κρατώντας το με το ένα του χέρι ,,
το αμάξι έτρεχε μέσα στο λιοπύρι σχεδόν ακυβέρνητο ..χωρίς ελπίδα ,,
..ΕΚΕΙΝΗ
παρακαλούσε να σταματήσει κάπου ίσκια
ν'απαγκιάσει η Καρδιά της όπως άλλοτε ,,
όταν την έλουζε στα νερά και στα φιλιά πλάι στο γνωστό
...ΠΟΤΑΜΙ
και καθισμένη στα μελαμψά του γόνατα του απήγγελλε στίχους από στήθους
λέξεις και όρκοι που κρέμονταν από των δεντρώ τους κλώνους ,,

...τώρα η άσφαλτος φίδι γλυστερό γύρω από το λαιμό της ,, την έσφιγγε έως θανάτου ,,
" ένα βλέμμα ρίξε μου τιμονιέρη ,, ένα βλέμμα σου μου  αρκεί για να λυθεί ο ρόγχος  ...να νιώσω" ελάχιστα δική ΣΟΥ ,,
... κι άξαφνα χωρίς ν'ανάψει φλας , χωρίς να κορνάρει , χωρίς να της στριγκλίσει π ρ ό σ ε χ ε ...φρενάρησε απότομα στην
ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ ,,
...εκείνη τραντάχτηκε..τρόμαξε ..κι έκλεισε ερμητικά τα μάτια της για να μην ιδεί το ΧΑΡΟ,,
αλλά-αλλά καθώς τα άνοιγε δειλά-δειλά
ΤΟΝ
είδε....τόσο κοντά της μια αναπνοή μόνο τους χώριζε ,,
την κράταγε στην αγκαλιά του ..τα μάτια του ολοφώτιστα την κοίταγαν με λατρεία ,,,
----ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΤΡΟΜΑΞΕΣ;;
..εδώ ..δίπλα σου είμαι.. και ξέρεις ότι είμαι
ΚΑΛΟΣ ΟΔΗΓΟΣ !!!...
--μα;;;;
--ψιθύρισέ μου από στήθους.. τον αποψινό σου
ΣΤΙΧΟ !!..

Τήνος ξημέρωμα 20 του Μάη 2011 
αγγελική νικολάου-δελλατόλα

 

I read your inbox messages, I read them a thousand times, I read them upside-down, I read them backwards, I dance to them, I use them as recipe to bake chocolate chip cookies. 
That΄s how delicious they are.

sleepless in soulpie

status ...

φίλοι έφυγαν φίλοι θα ρθουν κ φίλοι μείναν μάγκα!
 A.T
 
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.   Ὅμως, δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιo σου ἄδικα. Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις. Ν. Βρεττάκος
Α.Κ
 
Όσο μένω στο 1 ποτο δεν υπάρχει περίπτωση να παντρευτώ!!μετά το τρίτο όμως δεν μπορώ να σου εγγυηθώ τίποτα!!! Μπορεί να παντρευτώ οποιανδήποτε,οποιονδήποτε, οτιδήποτε!!
C.H
 
πάντα υπάρχουν κάποια υπέροχα πλάσματα που μας κάνουν να ονειρευόμαστε, έστω κι αν ο "Κοσμικός Φαρσέρ" έχει επιλέξει να τα στείλει αλλού...!
A.T
 
"I wish I could find a good book to live in"
V.M
 
knock..knocking on heaven's door...kai apla meta pare thn porta k fyge...
S.M
 
...τι εναι προτιμότερο ; ένα αξιοπρεπές τέλος η η μόνιμη αναμονή ενός τίποτα;
δ.κ

Μεταξουργείο-Καλλιθέα. I wish I were there ... wait, I was !!!
G.Τ

Elizabeth Swann: There will come a time when you have a chance to do the right thing.
Jack Sparrow: I love those moments. I like to wave at them as they pass by.
Μ.Μ.Η

Ιούλιος του 2008
 ..Καθόμασταν στη βάρκα. Έσφιξες το χέρι μου, και μου είπες να μην σε αφήσω ποτέ. Δεν έπιανες συχνά το χέρι μου.. ούτε είχες κλάψει ποτέ ξανά μπροστά μου. Ποτέ δεν ήσουνα καλή στον να εξωτερικεύεις τα συναισθήματα σου. Ήταν μια απο τις καλύτερες μέρες εκείνου του καλοκαιριού.
Σεπτέμβριος του 2008
Άνοιξες την πόρτα. Έπεσα πάνω σου με όση δύναμη μου είχε απομείνει. Γέμιζα δάκρυα τον ώμο σου αλλά δεν σε ένοιαζε. Ποιόν, εσένα..! Μου έλεγες να μην φύγω, κι ας ήταν αργά, κι ας ήσουν κουρασμένη.
Σεπτέμβριος του 2010
..Έπρεπε να φύγεις απ’την Αθήνα. Φοβόσουν ότι θα σε ξεχάσω. Υποσχέθηκα πως δεν θα σε ξεχάσω. Πώς θα μπορούσα άλλωστε.
Απρίλιος του 2011
..Κι όμως..Με άφησες. Με ξέχασες ... Είπες «Ήταν όλα της στιγμής».
Κάθε μέρα στις 8 στη γωνία. Κάθε μέρα ένα κουλούρι σοκολάτας. Ξέχασες..?
Υ.Γ : Μου φτάνει που σε θυμάμαι και χαμογελάω. Αλήθεια. 

missA insanE

 

η τάξη της α-ταξίας

 

 Pablo Picasso. Girl Before a Mirror.

...... Νά 'ξερες, τί προσπάθεια κάνω να τα συμμαζέψω όλα αυτά? ....Καί εγώ ξέρεις? δεν ήμουν ποτέ καλή νοικοκυρά στίς σκέψεις....
Πάντα τις άφηνα να ανεμοδέρνονται ,σάν πουλιά διαβατάρικα -πότε εδώ -πότε εκεί- άλλες χάνονταν στή διαδρομή ... άλλες αλήτευαν σάν χαμίνια στους δρόμους, καί όταν γύριζαν? ... έμοιαζαν με σκανταλιάρικα παιδια που έκλεψαν το γλυκό τής μαμάς ... από τό βάζο!!!!
Αλλες πάλι λιποτακτούσαν ανυπεράσπιστες στό πέρασμα τής Νύχτας και κάποιες πάλι ... είχαν πέσει στης Λήθης τό ΠΗΓΑΔΙ!!!!! Κάποιες νύχτες ... ψέμματα νά πώ? έβγαινα καί 'γω στού νού τή γύρα αναζητώντας τες, μήν χαθούν καί τί θά εχω ύστερα συντροφιά, στήν κουνιστή πολυθρόνα τής Μοναξιάς!!! ΜΑ Παρ'όλα αυτά.....αρνιόμουν πεισματικά νά τίς νοικοκυρέψω!!!! Ας τις έλεγα, έτσι ,στήν Αταξία τής Μνήμης.!!Υπάρχει όμως μιά σκέψη Άναρχη  ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΙΠΑ-ΕΛΑ-. Ακάλεστη έρχεται καί στοιχειώνει σάν κάτι μούμιες άθικτες χιλιάδες χρόνια, τώρα..δέ λεω είναι ευγενική μαζί μου, ποτέ δέν ζητά τίποτα. Νά δείς -λέει- εγώ δέν θά σέ προδώσω..ποτέ!!!Καί τί περίεργο ,αυτό θέλω και εγώ,καί άς μού χαλάει -κάπως -τήν Τάξη..τής ΑΤΑΞΙΑΣ ΜΟΥ. ......Πώς σέ λένε?? την ρώτησα...
θά 'πρεπε να μέ ξέρεις -είπε "ΕΣΥ'.

Μαρία Λαμπράκη 
6/10/????? 

H Mαρία παρουσιάζει ζωντανά, κάθε Δευτέρα και Παρασκευή την εκπομπή Υπάρχει Λόγος από τον ΣΚΑΪ Κρήτης (92,1 FM) http://www.skaikritis.gr/live.htm

16/6 MARAVEYAS ILEGAL LIVE @ "ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ" TOY ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

 Ο Κωστής Μαραβέγιας (Maraveyas Ilegal) προσκαλεί το κοινό σε μια μεγάλη καλοκαιρινή γιορτή στην καρδιά της Αθήνας, στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, την Πέμπτη 16 Ιουνίου. Μια συναυλία με πανηγυρικό χαρακτήρα, οπλισμένη με μουσική και ελπίδα και με μια διάχυτη διάθεση αντίστασης στον αρνητισμό, την αγωνία και την αβεβαιότητα της καθημερινότητας.

Πολλοί special guests θα βοηθήσουν να διαδοθεί το αισιόδοξο μήνυμα των Maraveyas... Ilegal, με το Leon και την πολυμελή μπάντα του να δίνουν το εναρκτήριο λάκτισμα από νωρίς το απόγευμα. Η μαραθώνια συναυλία θα κορυφωθεί με την εμφάνιση των Maraveyas Ilegal που, μετά τις 30 sold out παραστάσεις του φετινού χειμώνα, θα γεμίσουν ιδανικά το χώρο της «Τεχνόπολις» με τη γνώριμη πλέον ενέργειά τους και τον ξεσηκωτικό τους χαρακτήρα.

Ο Κωστής Μαραβέγιας έχει στο ενεργητικό του δύο πολύ πετυχημένα σόλο άλμπουμ, το "Maraveyas Ilegal" και το "Welcome To Greece", ενώ έχει εμφανιστεί ζωντανά με τους Μaraveyas Ilegal σε διάφορα φεστιβάλ σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ιταλία και το Βέλγιο. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα ραδιοφωνικά airplay charts η συνεργασία του με τον Πάνο Μουζουράκη "Φίλα Με Ακόμα". Την ερχόμενη τηλεοπτική σεζόν (2011-2012) θα ξεκινήσει να προβάλλεται από την ΕΡΤ η εκπομπή “Μεσόγειος”, ένα μουσικό ντοκιμαντέρ-road trip με παρουσιαστή τον ίδιο να ταξιδεύει σε μεσογειακές πόλεις, να συλλέγει ιστορίες και ήχους και να παίζει μαζί με μουσικούς ανταλλάσσοντας ιδέες και τραγούδια.

O Leon είναι ο νεαρός τραγουδοποιός Τιμολέων Βερέμης που τους τελευταίους μήνες κέρδισε τις εντυπώσεις με τα πλούσια σε μελωδίες τραγούδια του και τη μεταδοτική live παρουσία του. Μετά από τις εμφανίσεις του στο sold out Ark Festival, στο Gagarin 205 ως support των Camera Obscura και τα χειμερινά headline shows του στο KooKoo Bar και στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, ο Leon και η μπάντα του θα μεταφέρουν τη χαρισματική ενέργεια τους και τα τραγούδια από το ντεμπούτου του Leon “Futrue” στη σκηνή της "Τεχνόπολις" ως ιδανικοί προπομποί των Maraveyas Ilegal.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 18:30

ανάσα

Στην ανάσα σου βρήκα το θρεπτικό και στο σάλιο σου το αντιβιωτικό της πληγής μου. Χρόνια γευόμουν μόνη μου αυτή τη θλίψη. Δάγκωνα σαν έρχονταν να με αγκαλιάσουν. Έβγαζε ο ιδρώτας του πόνου μου δηλητήριο κι έκαιγε τα μάτια ολονών. Με σένα έβγαλε το κορμί μου ροδόνερο για να έρθεις πιο κοντά και κατάπια τα αγκάθια μου για να μην πονέσει η αγκαλιά σου. Κι αν άνθισε στο χέρι μου λίγο γιασεμί, συγχώρεσέ με που από την μεθυσμένη μυρωδιά του ήθελα μόνο να ξεχαστώ που με πόνεσες.

Δ.Π.Β

κατάδυση

Αυτή η πόλη είναι ένας άντρας και μια γυναίκα που δεν συναντιώνται ποτέ. Αυτή παγιδευμένη στον ιστό μιας χάρτινης μάχης, αυτός στην άλλη άκρη ενός σπασμένου τηλέφωνου, σε ένα σκοτεινό σπίτι επιδιορθώνει τις σπασμένες αναμνήσεις.
Δυο εικόνες κρεμασμένες σε απεναντινούς τοίχους. Όσο κι αν απλώνουν τα ακροδάχτυλα, τις κραυγές τους, τις ανάσες ένα απέραντο πάτωμα χάσκει ανάμεσα τους. Ένα μωσαϊκό πάνω στο οποίο ποτέ δεν χόρεψαν.
Στην κάμαρα στο τέλος του διαδρόμου το κρεβάτι παραμένει άστρωτο. Δυο σταγόνες μέλι σαν απολιθωμένα δάκρυα, είναι οι μόνες που κοιμούνται πια εκεί.
Τώρα πλαγιάζει στον καναπέ. Εκείνη η χαμένη υπόσχεση για μια κατάδυση στα Λειχαδονήσια τον σκεπάζει σαν ομίχλη. Ξεφυλλίζει το βιβλίο με τα λάθη του. Είναι μεγάλο σαν λεξικό, σαν τηλεφωνικός κατάλογος χωρίς νούμερα. Δεν βρίσκει το τηλέφωνο να της πει μόνο μια λέξη. 
Εσύ. 
Και άλλη μιά. Εγώ.
Εμείς … 

Γιώργος Τρίκερι

απορία αδαούς ...

You go to the ballet and you see all the girls dancing on their tiptoes. Why don΄t they just get taller girls?

Που θα πάμε είναι το τελευταίο ...

Τους έχουμε γνωρίσει μέσα από την μουσική, τον κινηματογράφο, αλλά πολύ περισσότερο μέσα από απλές καθημερινές ιστορίες, προσπαθώντας να κατανοήσουμε καλύτερα έναν κλάδο που έχει τον δικό του ρόλο μέσα στην κοινωνία. Οι οδηγοί ταξί «εκφράζουν» τον δρόμο, είναι παρόντες καθημερινά εκεί έξω…για να ακούν τον καθένα από μας και εμείς εκείνους!
Με αφορμή την καθιέρωση στη χώρα μας μικρών βαν ως εννέα θέσεων που θα λειτουργούν χωρίς ταξίμετρο, αλλά με προσυμφωνημένο μίσθωμα που προωθεί η κυβέρνηση, σκέφτηκα να αφιερώσω δυο γραμμούλες στους καλούς μας φίλους. Εξάλλου όλοι καλοί χωράνε…«Πανόρμου? Βεβαίως μπείτε. Στο δρόμο μας είσθε, μανδάμ…».
Σε πολλές χώρες του εξωτερικού ως επί το πλείστον οι οδηγοί ταξί είναι μετανάστες, αντανακλώντας έτσι το θέμα της μετανάστευσης. Στην Ελλάδα οι περισσότεροι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ένας τεράστιος καθρέφτης, που αντανακλά όλους εμάς, με τα καλά μας, και με τα στραβά μας. Πόσοι από μας δεν έχουμε αγανακτήσει με την συμπεριφορά τους, με την ακατάσχετη λογοδιάρροια τους, με τον πολλαπλασιασμό που κάνουν αντί για πρόσθεση στο τέλος της διαδρομής και πάρα πολλά άλλα. Φαίνεται όμως πως έχουμε να κάνουμε και με κάποιους ανθρώπους που προσπαθούν απλά να επιβιώσουν.
Θυμήθηκα τον Travis Bickle, να τριγυρνάει ολομόναχος στους δρόμους της Νέας Υόρκης, προσπαθώντας να την λυτρώσει από την σαπίλα, την διαφθορά και την ανηθικότητα και στο τέλος να βγαίνει νικητής στη μάχη του με μια κοινωνία που υποκρίνεται, καταρίπτοντας έτσι τον μύθο του αμερικανικού ονείρου!
Ώρες στο τιμόνι πασχίζουν να βρουν κάτι για να περάσει η ώρα. Νιώθουν φυλακισμένοι μέσα σε ένα «κλουβί» με τέσσερα παράθυρα. Η μουσική που παίζει από το ραδιόφωνο (κυρίως λαϊκά άσματα) δεν αρκεί για να τους ανακουφίσει από τα προβλήματα τους και έτσι αναλαμβάνουν τον ρόλο είτε του «φιλοσόφου», αναλύοντας τις εκάστοτε πολιτικές προσπάθειες της κυβέρνησης να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο ζωής της χώρας, είτε τον το ρόλο του «διασκεδαστή», με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις…
- Γυρνάς η έρχεσαι φίλε?
- Έρχομαι!
- Από πού ήρθες?
- Στοκχόλμη.
- Νορβηγία, και γαμώ!
- Όχι ακριβώς…
- Τι δεν είναι Νορβηγία?
- Όχι Φιλανδία…!
- Ναι ρε φίλε, μπράβο!
Ο ρόλος όμως που κλέβει την παράσταση και αξίζει μία κούρσα ξημερώματα Κυριακής από Ομόνοια προς Πειραιά έπειτα από ξέφρενο ξενύχτι είναι αυτός του «ψυχοθεραπευτή». Είσαι στεναχωρημένος επειδή μάλωσες με κάποιον φίλο σου? Είσαι στεναχωρημένος επειδή δεν σε πήραν στην δουλειά που περίμενες? Είσαι στεναχωρημένος επειδή μόλις χώρισες? Ο Μητσάρας ξέρει….
Πήγαινε με όπου θέλεις, ταξιτζή……..

Wave.

stand up for your right to feel your pain

"People are afraid of themselves, of their own reality; their feelings most of all. People talk about how great love is, but that’s bullshit. Love hurts. Feelings are disturbing. People are taught that pain is evil and dangerous. How can they deal with love if they’re afraid to feel? Pain is meant to wake us up. People try to hide their pain. But they’re wrong. Pain is something to carry, like a radio. You feel your strength in the experience of pain. It’s all in how you carry it. That’s what matters. Pain is a feeling. Your feelings are a part of you. Your own reality. If you feel ashamed of them, and hide them, you’re letting society destroy your reality. You should stand up for your right to feel your pain." 

James Douglas Morrison

truth is what u believe

Honesty is the best policy. 
 Miguel de Cervantes

 

I claw at my life like a rabid dog. as my last drop of blood lands on the ground there is a final question kicking my head.
was my love an addiction?
an infatuation?
all my crying for naught?
did you keep me alive just to torture my soul?
or were you trying to protect me?
I walked the streets of this dirty town a thousand times, looking for my home, a home that was demolished a long time ago. I came upon a crushed gate. Where my school used to be. I knew if I crossed the line there was no turning back. I΄ve always been a brave fool. My old habits will die when I do. Soon.
I looked at your photograph. my last possession, I had this foolish notion that if I held on to it you΄d follow me. A photograph you didn΄t want me to have. Because there was despair in your eyes the moment the photographer took it. All I could see was your knees. The knees I used to love to kiss. And you 'd pull me by the hair laughing your heavenly laughter.
-Kiss me, stupid, you ΄d say.
-I am kissing you, I would reply, your knees are you. I would continue kissing them one at a time, whispering to them. you΄d pretend to get jealous.
-You got something to say, say it to my face, mister.
-I can΄t look at your face, it΄s too beautiful. you΄d start laughing again but I meant it. Your face was a beautiful sun that I couldn΄t look at too long.
Damn memories, they would soon dissapear just like you did. Only your photograph would accompany me in the afterlife. If I managed to hold on to it.
I stepped on shards of broken glass as I walked past the bakery my mother used to send me to get bread. The hissing sound echoed in my head. My hands were shaking, traces of morphin at my fingertips, venom in my mind. The same hands that once embraced your neck, same finertips that once searched and found your jugular vein to feel its pulse. Everytime I did that you΄d panic, afraid I would strangle you. All I ever wanted was to feel the blood circulating within you, trying to imagine what it would be like to somehow enter your blood stream, swim in it, like some crazy red river me floating in it.
-If you are trying to seduce me, you are doing it all wrong. your voice would wake me from the trance.
-I don' t want to seduce you.
-Sure you do, you are a man.
-I don' t want to seduce you. I would repeat raising my voice, tightening the grip around your neck. You΄d try to pull away, afraid I would hurt you.
How could you think I would ever hurt you?
I did not want to hurt you, seduce you, use you, possess you or any of those riduculous things. I wanted to become a mere molecule swimming for all eternity in your blood system.To live inside you was all I ever wanted. A tiny traveler of your inner self. To climb on your ribs one by one, to slide down your spine, to camp inside your vagina for an entire summer, to fall asleep in your lungs every night, to bathe inside your heart every dawn.
How could I dare reveal these thoughts to you?
Unspoken they became flames that blazed inside my head. You΄d look at me in the eyes, trying to quess what my motives were. You needed logical explanations for my behavior. I had none to offer. The intensity would strain my once innocent eyes turning them red. You thought my gaze hid murderous insanity. It was only pure desire. Υou couldn΄t have known that. I never told you.
So you ran away.
I didn΄ t blame you. I just missed you.
Once you had left I started writing all these thoughts in a black notebook. Words written with my blood. My entire essence dripped in white pages. Not a confession but a hymn to your beauty, the unique beauty of you that graced the darkness of my life. I filled the pages with odes to the magnetism of your  blue eyes, trying to capture the feeling of how clear they were to me like infinite skies. Poems for your gentle hands that when I touched every longing of my heart was satisfied. Entire passages devoted to your natural aroma which every time I inhaled, intoxicated by it I felt freed from all mortal limits and flew to heavens unknown to the common man. I was favored by the gods to touch your skin, to carress your hair. I was offered the gift of your divine presence and I had the duty to write about it.
Now my blood had run out. The manuscript completed, my final mission to deliver it. So I had to keep walking as the moon above me screamed and died. I tried to hum a song to silence my fears. In the dark alley to my left I saw a snake fucking a beutiful princess, semen glowing in her groins. I somehow knew it was the last light of the universe. My tremors were gettin worse,the fix was running out. So was my time.
I was a child once, I danced with red roses in luminous gardens. It now seems a thousand years away. One morning a black rain came and washed my dreams away. I don΄t need anyone to shed tears for me. I only ask for forgiveness from the persons I hurt. I tried to live my life as an art form. I only tried to speak the truth. But my truth was as bright as your face and you couldn΄t look at it too long. So you left and you took the world with you.

As my last breath left me, my final wish was that you wouldn΄t read this because it would upset you.
 
sleepless in soulpie

 στη γέφυρα του καραβιού όταν θα φύγεις, άσε τον αποχαιρετισμό. κάπου θα τον νοιώσω, λίγο στο μάγουλο, λίγο στις παλάμες. Ήδη λείπεις, σαν τον εραστή που απο τα χρόνια συνηθίζεις σαν την βραδυνή, βουβή προσευχή. Μη με ξεσυνορίζεσαι στα λόγια. Η θλίψη σαν του αέρα τις πνοές έρχεται και φεύγει, ίσα-ίσα για να νοιώθουμε πως τίποτα δεν θα΄ναι πια όπως πριν.
Έτσι αμετάκλητα άλλαξε η ζωή μου και δεν μπορώ να κάνω τα πικρά γλυκά.
καλό ταξίδι.
 

Τόνια Λευκογιού

ιστολόγια που επισκεφτήκαμε αυτή την εβδομάδα και μας είπαν "κάτι"

http://sosozero.blogspot.com/2010/10/37.html
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

http://www.palmografos.com/permalink/9783.html
Εκπληκτική απάντηση Έλληνα σε Γερμανό που έστειλε ειρωνική επιστολή για τα χρέη μας

http://vlepo.org/blog/katerina
Το ιστολόγιο της Κατερίνας Σαμψώνα.βιβλίο (αγγελική Σχοινά)

http://dg-dimitragrizioti.blogspot.com/
ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΘΛΙΨΗ ΚΙ Η ΣΙΩΠΗ

http://labrujadelafuga.blogspot.com/
Πανελλήνιες, σχολείο Ανοιχτοί ορίζοντες

http://mairi-s-neighbourhood.blogspot.com/
[ΑΝΕΥ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ]

http://frenitis2010.blogspot.com/2011/05/blog-post_17.html?spref=fb
Τα όμορφα πράγματα, όμορφα καίγονται.

http://taneatouoropou.blogspot.com/2011/05/blog-post_9679.html?spref=fb
Τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα, Νιονιο...

Jazzmine says...........where's the damm ashtray?

03:03 καπνίζοντας το τελευταίο τσιγάρο της νύχτας εδώ και 2 ώρες..ψάχνω το σταχτοδοχείο συνεχώς του αλλάζω θέση δε με βολεύουν τα χέρια μου έπρεπε να ήταν κάπως πιο αριστερά λάθος σχεδιασμός σπατάλη και τσιγκουνιά όταν σκέφτεσαι για πολύ καιρό μ'ένα τρόπο αδυνατείς να σκεφτείς με τον άλλο και αυτό σε κάνει...πόσες τελίτσες πρέπει να βάλω για να δείξω ότι σκέφτομαι...στενόμυαλο? και έπειτα είναι και τα συμπεράσματα που είναι εξ ορισμού όλα λάθος δεν υπάρχει άρα, don't assume ASK! γιατί ναι μεν έχεις το σούπερ παιχνίδι αλλά όχι και το πρόγραμμα για να το "τρέξεις" και τι το κάνει αυτό το παιχνίδι...2 τελίτσες είναι οκ νομίζω το χεις πιάσει το νόημα...useless? the more we talk the more I think we run on opposite directions but then again who cares πάει πολύς καιρός που πίστευα ότι η αγάπη μπορεί να καλύψει την απόσταση between you - whoever you - and me τώρα πιστεύω οτι you and me είμαστε και η αγάπη και η απόσταση αναμεσά μας όχι τελίτσες αυτή τη φορά not necessary not enough time το τσιγάρο έχει σβήσει στα δάχτυλά μου και πρέπει να βρώ το καταραμένο περιπλανώμενο σταχτοδοχείο.

Σε σχέση με όλα αυτά που απαιτούν την άμεση επιλυσή τους και που δεν χωράνε άλλη αναβολή I choose (strong word) to search for the ashtray.

...and that makes me....?

Jazzmine is fooling around