I will tolerate your infidelity.
I will tolerate the silence, the absence.
Your fear.
Your lie.
I can't and I won't tolerate you being just an ordinary man.
Jazzmine alone.
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
τάδε έφη ... Ευγένιος.
What moves those of genius, what inspires their work is not new ideas, but their obsession with the idea that what has already been said is still not enough.
The artist who aims at perfection in everything achieves it in nothing.
Eugene Delacroix .
The artist who aims at perfection in everything achieves it in nothing.
Eugene Delacroix .
Φιλοσοφία του Έρωτα
Οι Ιάπωνες έχουν μια ιδιαίτερη παράδοση σχετικά με τον έρωτα και έχουν αναπτύξει μια ειδική έννοια για το ερωτικό ειδύλιο (ρεν΄ άι). Στην αρχαία Ιαπωνία υπήρχε ένα είδος πάθους με σεξουαλικές αποχρώσεις (κόι) αλλά χωρίς έρωτα (άι). Στη Δύση, απο την εποχή των Ελλήνων ακόμα γινόταν ο διαχωρισμός ανάμεσα στον έρωτα (love) και την αγάπη (agape)- αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα. Ο έρωτας ξεκίνησε ως μια έννοια σωματικής επιθυμίας, βαθμιαία όπως υπερέβη αυτήν την σημασία και μπήκε στη σφαίρα των ιδεών (της ανώτατης βαθμίδας στην οποία φτάνει ο λόγος) όπου και ολκληρώθηκε στη φιλοσοφία του Πλάτωνα. η αγάπη απο την άλλη μεριά είναι πνευματική, τελείως διαχωρισμένη απο την σωματική επιθυμία και είναι αυτή που εξαπλώθηκε αργότερα ως χριστιανικό ιδανικό.
Ομοίως και στην Ευρώπη η αγάπη και ο έρωτας αντιμετώπιζόταν πάντα ως αντίθετες καταστάσεις. Η λατρεία της γυναίκας στον μεσαιωνικό ιπποτισμό είχε ως βάση την ερωτική αφοσίωση (eros) στην Παρθένο Μαρία, ενώ ταυτόχρονα είναι αλήθεια πως το υψηλότερο ιδανικό του ιπποτισμού ήταν η αγάπη με μια μορφή τελείως διαχωρισμένη απο τον σωματικό έρωτα.
Τα πρώτα ευρωπαϊκά ιδανικά του πατριωτισμού φαίνεται ότι είχαν επίσης την αγάπη (agape) ως θεμέλιο τους. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι στην Ιαπωνία δεν υπάρχει αυτό που λέγεται αγάπη κάποιου για την πατρίδα του. Όπως δεν υπάρχει και η αγάπη για μια γυναίκα. Στον πνευματικό ορίζοντα των Ιαπώνων έρωτας και αγάπη είναι συγχωνευμένα. Όταν η αγάπη για μια γυναίκα ή έναν άντρα είναι αγνή και καθαρή, δεν διαφέρει απο την πίστη και την αφοσίωση σε έναν άρχοντα. Σ΄ αυτήν ακριβώς την έννοια βασιζόταν ο "έρωτας για την αυτοκρατορική οικογένεια" (ρένκετσου νο τζο) στα τέλη της περιόδου Τογκουκάουα, που προετοίμαζε το συναισθηματικό έδαφος για την μετέπειτα λατρεία του αυτοκράτορα.
το προπολεμικό αυτοκρατορικό σύστημα κατέρρευσε, δεν έχει καταρρεύσει όμως και η ιαπωνική έννοια του έρωτα, που στηρίζεται στην ακλόνητη πίστη πως ό,τι απορρέει απο καθαρή, αυθόρμητη ειλικρίνεια οδηγεί άμεσα σ΄ ένα ιδανικό για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς, ακόμα και να πεθάνεις αν είναι ανάγκη. Εδώ έχει την πηγή της η φιλοσοφία του Τζότσο για τον έρωτα.
Γιούκιο Μισίμα
Η Ηθική Των Σαμουράι Στη Σύγχρονη Ιαπώνια.
Εκδόσεις Ερατώ
Μετάφραση Γιώργος Βλάχος
Eugene Delacroix. La Liberté guidant le peuple.
Ομοίως και στην Ευρώπη η αγάπη και ο έρωτας αντιμετώπιζόταν πάντα ως αντίθετες καταστάσεις. Η λατρεία της γυναίκας στον μεσαιωνικό ιπποτισμό είχε ως βάση την ερωτική αφοσίωση (eros) στην Παρθένο Μαρία, ενώ ταυτόχρονα είναι αλήθεια πως το υψηλότερο ιδανικό του ιπποτισμού ήταν η αγάπη με μια μορφή τελείως διαχωρισμένη απο τον σωματικό έρωτα.
Τα πρώτα ευρωπαϊκά ιδανικά του πατριωτισμού φαίνεται ότι είχαν επίσης την αγάπη (agape) ως θεμέλιο τους. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι στην Ιαπωνία δεν υπάρχει αυτό που λέγεται αγάπη κάποιου για την πατρίδα του. Όπως δεν υπάρχει και η αγάπη για μια γυναίκα. Στον πνευματικό ορίζοντα των Ιαπώνων έρωτας και αγάπη είναι συγχωνευμένα. Όταν η αγάπη για μια γυναίκα ή έναν άντρα είναι αγνή και καθαρή, δεν διαφέρει απο την πίστη και την αφοσίωση σε έναν άρχοντα. Σ΄ αυτήν ακριβώς την έννοια βασιζόταν ο "έρωτας για την αυτοκρατορική οικογένεια" (ρένκετσου νο τζο) στα τέλη της περιόδου Τογκουκάουα, που προετοίμαζε το συναισθηματικό έδαφος για την μετέπειτα λατρεία του αυτοκράτορα.
το προπολεμικό αυτοκρατορικό σύστημα κατέρρευσε, δεν έχει καταρρεύσει όμως και η ιαπωνική έννοια του έρωτα, που στηρίζεται στην ακλόνητη πίστη πως ό,τι απορρέει απο καθαρή, αυθόρμητη ειλικρίνεια οδηγεί άμεσα σ΄ ένα ιδανικό για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς, ακόμα και να πεθάνεις αν είναι ανάγκη. Εδώ έχει την πηγή της η φιλοσοφία του Τζότσο για τον έρωτα.
Γιούκιο Μισίμα
Η Ηθική Των Σαμουράι Στη Σύγχρονη Ιαπώνια.
Εκδόσεις Ερατώ
Μετάφραση Γιώργος Βλάχος
Eugene Delacroix. La Liberté guidant le peuple.
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
Α
..ΕΙΣ-ΠΝΕΕΤΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΕΚ-ΠΝΕΕΤΕ ΦΩΣ
..ΑΦΙΕΡΩΝΟΝΤΑΣ... ΚΑΘΕ ΕΚΠΝΟΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
..ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΣΑΣ
..Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΣΑΣ. ...
..ΣΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
..Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
..Η ΑΓΑΠΗ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ
..ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΝΟΗ ΣΑΣ
..ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΕΥΧΗ Ή ΚΑΤΑΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΣ
........ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΝΟΗ
.....ΚΑΙ ΚΑΘΑΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΣ
..........ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑ-ΠΝΟΗ
................ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
......ΣΤΑ ΠΟΥΛΙΑ, ΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ένας άνθρωπος ...
..ΑΦΙΕΡΩΝΟΝΤΑΣ... ΚΑΘΕ ΕΚΠΝΟΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
..ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΣΑΣ
..Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΣΑΣ. ...
..ΣΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
..Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
..Η ΑΓΑΠΗ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ
..ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΝΟΗ ΣΑΣ
..ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΕΥΧΗ Ή ΚΑΤΑΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΣ
........ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΝΟΗ
.....ΚΑΙ ΚΑΘΑΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΣ
..........ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑ-ΠΝΟΗ
................ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
......ΣΤΑ ΠΟΥΛΙΑ, ΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ένας άνθρωπος ...
Jazzmine says........a Woman Knows.
Τα μυστικά καρποφορούν κάτω απ τον εκτυφλωτικό ήλιο.
Βλέπω το δεύτερο σου πρόσωπο.
Αυτό που φοράς τις Κυριακές και τις αργίες.
Αυτό που φοράς όταν κοιμάσαι κι όταν ονειρεύεσαι.
Αυτό που φοράς όταν ξέρεις οτι σε σκέφτομαι.
Οι γυναίκες ψάχνουμε το μαχαίρι που θα μας πονέσει.
Η θάλασσα ξέρει. Η νύχτα ακούει.
Σε βλέπω.
Jazzmine's way.
τα γενέθλια
Πλατεία Νεας Σμύρνης.Περίπτερο.Σάββατο βράδυ 21.30.Φοράω ενα γκρί σακκάκι,ένα μπλουτζίν,ενα γαλάζιο πουλόβερ με v ,τα κίτρινα μπλέ αθλητικά μου και ένα γκρί κασκέτο.Πάντα πίστευα οτι ανήκω σε αυτή την ομάδα ανθρώπων που είχε περιγράψει ο Ian Curtis στο Insight.”Those with habits of waste the sense of style and the taste”.Δηλαδή κάτι μεταξύ fashion victim και κουλτουριάρη.Ψάχνω απεγνωσμένα Τα Νέα.Περπατώντας πρός το αυτοκίνητο μου ανοίγω την συσκευασία για να ρίξω μια γρήγορη ματιά στο εικονογραφημένο ένθετο βιβλίο για τον Μαρξισμό.Καθώς διέσχιζα την Βενιζέλου μιά φωνή μου απέσπασε την προσοχή.
«Το οτι θα σε έβλεπα μετά απο 10 χρόνια να διασχίζεις τον δρόμο διαβάζοντας εφημερίδα ντυμένος σαν Γάλλος μπουρζουας ποιητής λιγο πριν το Μαη του 68 δεν θα το πίστευα ποτέ»
Γυρίζοντας το κεφάλι μου έρχομαι αντιμέτωπος με την Νάντια.Ένα απο τα αγρίμια της πλατείας των εξαρχείων που πετροβολούσαμε μαζί το αστυνομικό τμήμα στην Καλλιδρομίου όταν δεν είχαμε τι να κάνουμε.
Φορούσε ένα υπέροχο γκρί ταγιέρ,ταξικό θα τολμούσα να χαρακτηρίσω,είχε τα μαλλιά της πιασμένα ψηλά έτσι ώστε να τονίζονται οι υπέροχες γωνίες του προσώπου της και μια βιτρίνα απο κόκκινο κοκκάλινο σκελετό για τα καστανά μάτια της.
«Κι εσύ δεν πας πίσω σούγκαρ.....»είπα «Φαίνεσαι σαν ένα πρώτης τάξεως μεσο-αστικό γκομενάκι» Τύλιξα το χέρι μου γύρω απο την μέση της και την έσφιξα πάνω μου. «Πώς και απο τα μέρη μας» ρώτησε σχεδόν ταυτόχρονα με ένα πνιχτό φιλί στο μάγουλο μου.
«’Εψαχνα Τα Νεα.....Εσυ;»
«Γυρνάω απο την δουλειά........θα πιούμε ένα ποτάκι...ε;» είπε ναζιάρικα... «Μου το χρωστάς εδώ και μια δεκαετία»
«Αν είναι να ξεμπερδεύω με αυτό το χρέος μια και καλή........λετς ντου ιτ»
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και βάλαμε πλώρη για ένα απο τα παλιά μας στέκια.Στο δρόμο ανταλλάξαμε πληροφορίες και νέα για εμάς και τους φίλους μας.Μου είπε οτι δουλεύει σε μία ναυτιλιακή και εγώ της είπα οτι δουλεύω στην τηλεόραση.Αναλωθήκαμε για τουλάχιστον 5 λέπτα στο να βρίζουμε τους εαυτούς μας για το πόσο πουλημένα τομάρια είμαστε που συμβιβαστήκαμε με το σύστημα,του οποιου είμασταν ολέθριοι πολέμιοι καθ’όλη την διάρκεια της πρώιμης νεότητας μας.Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο της.Έπρεπε οπωσδήποτε να στείλει ένα mail.Πάλεψε λίγο με i-phone της αλλά δεν τα κατάφερε.
«Το γαμημένο i-phone δεν υποστηρίζει word» ......είπε.Γέλασα καθώς θυμήθηκα την Ναντια 15 χρονια πρίν να παραπόνιεται γιατί οι πέτρες που πετάγαμε στους μπατσους δεν ήταν τόσο μυτερές ώστε να τρυπάνε τα κράνη τους.
Όσο μεγαλώνουμε τα προβλήματα μας αλλάζουν σκέφτηκα.
«Πρέπει να σταματήσουμε οπωσδήποτε σε ένα ιντερνετ καφέ να στείλω ενα mail»..μου ανακοίνωσε.
«Νο προμπλεμ» απάντησα και χαμογέλασα.
Μπαίνοντας στο ιντερνετ καφε ήμουν σίγουρος οτι απογοητεύσαμε όλους τους 16άρηδες που ήταν εκεί και έπαιζαν δικτυακούς πόλεμους και μάχες.Βλέποντας ένα thirty something ζευγάρι να μπαίνει μέσα,ντυμένους σχετικά καλά,για βραδυνή έξοδο σίγουρα θα άρχισαν να πιστεύον οτι μεγαλώνοντας η ζωή τους δεν θα είχε και μεγάλη εξέλιξη.Θα ερχόντουσαν σε ιντερνετ καφε για να διασκεδάσουν και μετά τα 30 τους.Απλά θα ήταν καλύτερα ντυμένοι.Όση ώρα η Νάντια έστελνε το mail ανάλωνα τις σκέψεις μου στο κατα πόσο αυτό το ενδεχόμενο ειναι πιθανό και αν είναι καλό ή κακό τελικά.
Δεν χρειάστηκε πολύώρα να κάνει την δουλειά της.Σε λιγότερο απο 1 ώρα βρισκόμασταν στο μπαρ και είχαμε ήδη πιεί την πρώτη γύρα Jameson.Δίπλα μας καθόντουσαν πέντε εξη γυναίκες,κορίτσια μάλλον γύρω στα 25.Στην προσπάθεια μας να μοιραστούμε τον χώρο πιάναμε κουβέντα που και που.
Μετά απο 4 ποτά είχαμε αναλύσει σχεδόν τα πάντα που είχαν συμβει ολα αυτά τα χρόνια που είχα να συναντήσω την Νάντια.Εξομολογηθήκαμε ακόμα και τον αμοιβαίο μας έρωτα.Χωρίς ιδιαίτερες παρενέργειες θα τολμούσα να πώ .....μόνο ένα φιλί στο στόμα και μια μεγάλη αγκαλιά ‘ηταν αρκετά.Το ξεπεράσαμε.Ανώδυνα.
Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά,η πιο όμορφη απο τις κοπελίτσες που κάθονταν δίπλα μας και μας είχε συστηθεί ως Τζένυ μας διέκοψε κρατώντας ένα πιατάκι με τούρτα.
«’Εχω τα γενέθλια μου σήμερα..»... μας είπε
«Να τα εκατοστήσεις γλυκιά μου......»της είπε η Νάντια με τον κλασσικό γυναικείο τσιριχτό και ταυτόχρονα γλυκο τόνο.Την αγκάλιασε ...την φίλησε....και συνέχισε... «Τα πόσα κλείνεις;»
«Τα 22» απάντησε η Τζένη
Κοιταχτήκαμε με την Νάντια σαν να προσπαθουσαμε να δουμε ξανά τους εαυτούς μας στα 22.Αλλά είχε πολύ σκόνη και καπνό εκει πίσω και δεν τα κατάφεραμε. «Να σας φέρω άλλο ένα κομμάτι» είπε η μικρή. «Όχι είπε η Νάντια.....θα φάμε απο το ίδιο».... «’Ενα κουτάλι;»...ξαναρώτησε .... «Όχι μωρέ θα χρησιμοποιήσουμε το ίδιο» είπε η Νάντια με τρόπο λίγο κτητικό.
«Να τα εκατοστήσεις» είπα κι έγω και ένιωσα τους κυνόδοντες μου να ξεπροβάλλουν απο το στόμα.Λίγο η ομορφιά της μικρής,λίγο η νεανική της ενέργεια και λίγο η μεγάλη ποσότητα του αλκοολ στο αίμα μου,με μεταμορφώναν σιγά σιγα σε βαμπίρ έτοιμο να την κατασπαράξει.
Απο εκείνο το σημείο και μετά η Νάντια πέρασε σε δεύτερο πλάνο.Η Τζένυ σε πρώτο.Περάσαμε όλο το υπόλοιπο της βραδιάς δίπλα δίπλα .Εγώ σκυμμένος στο αυτί της να της λέω διάφορα αποφθέγματα που μου επέτρεπε η εμπειρία μου απο την ζωή, και αυτή άλλοτε να γελάει και άλλοτε να με κοιτάει με το βλέμμα του παιδιού που εντυπωσιάζεται απο την γνώση που του μεταδίδει ένας δάσκαλος.
Ήπιαμε κάμποσα σφηνάκια ιρλανδέζικο ουίσκυ.Της εξήγησα γιατί έπινα πάντα ιρλανδέζικο ουίσκυ.Γιατί είναι διυλισμένο τρείς φορές.Μία για το αλκοολ.Μια για την γεύση.Και μία για την επανάσταση.Γέλασε πολύ.
«’Ολο το βράδυ έχω την εντύπωση οτι κρύβεις ένα πολύ μεγάλο μυστικό»..μου είπε σοβαρά κάποια στιγμή
Τότε ακριβώς ξεκίνησαν οι πρώτες νότες του suspicious minds του Ελβις.Πάντα ο βασιλιάς ήταν μεγάλη έμπνευση για εμένα.
«Λοιπόν με κατάλαβες.»...είπα δήθεν απογοητευμένος «Πρόσεξε όμως γιατί αυτό που θα σου πώ δεν πρέπει να διαρρεύσει για κανένα λόγο γιατί θα μπούμε όλοι σε μεγάλους μπελάδες»
«Τάφος» απάντησε
Παίρνοντας ύφος χιλίων καρδιναλίων έσκυψα στο αυτί και της ψιθύρισα: «Είμαι ο Ελβις Πρίσλευ!!!»
Έκανε μεγαλη προσπάθεια να σταθεί στα πόδια της απο τα γέλια.Έγω της έκλεισα το μάτι ......και ανέβηκα στην μπάρα.Άρχισα να χορεύω κοπιάρωντας την κίνηση του βασιλιά με τους γοφούς.Τα κοριτσάκια απο κάτω τράβαγαν βίντεο με τα κινητά τους.
Αυτή ήταν ακριβώς η στιγμή που είχα σηκωσει τα σκεπάσματα του κρεβατιού μου και είχα βάλει την 22χρονη Τζένυ απο κάτω.Στην πραγματικότητα αυτό έγινε λίγη ώρα μετά.Αλλά μετά απο εκείνη την στιγμή ήμουνα σίγουρος οτι η μικρή Τζένη θα κοιμόταν μαζί μου εκείνο το βράδυ.
Δεν θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες απο το τί έγινε μετά.Κάποια στιγμή η Νάντια που εντωμεταξύ είχε πιάσει συζήτηση με τις φίλες της μικρής μου ανακοίνωσε οτι φεύγει.Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ‘ηταν τσαντισμένη.Πρόσφέρθηκα να την πάω σπίτι και μου είπε οτι θα πάρει ταξί.
«Πηγαίνε την μικρή....».μου ψιθύρισε «...δώρο για τα γενέθλια της.» Πνιχτό φιλί στο μάγουλο
«Θα σε πάρω τηλέφωνο» είπε και έφυγε.....
Το Κυριακάτικο πρωινό με βρήκε να κοιμάμαι αγκαλιά με την Τζένυ.Σηκώθηκα προσπαθώντας να μην την ξυπνήσω και έφτιαξα καφέ.Έβαλα δυο κούπες και έμεινα λίγο να την χαζεύω που κοιμόταν.
Κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια της.Με κοίταξε μισοκοιμισμένη.
«Καφέ;» ...είπα χαμογελώντας καθώς της πρότεινα το χέρι μου με την κούπα.
Ανασηκώθηκε στο κρεββάτι και πήρε την κούπα.
«Ήταν τα καλύτερα μου γενέθλια»είπε
«Στάματα να μας κοροιδεύεις....»..είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου.. «κανένας δεν είναι ποτέ χαρουμενος όταν γίνεται 22.
Είναι πολύ σκατοκατάσταση να είσαι 22»
Με κοίταξε με απορία Την πήρα αγκαλιά και για τις επόμενες τρείς ώρες της εξηγούσα πόσο fucked up situation είναι το να είσαι 22.
Είμαι σίγουρος οτι δεν το κατάλαβε.....κάποια στιγμή όμως θα το καταλάβει μόνη της.Ήταν ένα υπέροχο κυριακάτικο μεσημέρι που δεν προμήνυε για κανένα λόγο τον όλεθρο που θα ερχόταν εκείνο το βράδυ.ΧΑΣΑΜΕ 6-0 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΑΒΡΟΥΣ!!!!Δύσκολη πρώτη μέρα για τα 22 σου Τζενακι!!!
ΥΓ. Μπορω να πω οτι σε αυτο το κείμενο έχω εξελιχθεί αρκετά.Δεν χρησιμοποίησα ούτε μια φορά την πρόταση «δεκαετία του 90»!!!
Commandante Horhito
«Το οτι θα σε έβλεπα μετά απο 10 χρόνια να διασχίζεις τον δρόμο διαβάζοντας εφημερίδα ντυμένος σαν Γάλλος μπουρζουας ποιητής λιγο πριν το Μαη του 68 δεν θα το πίστευα ποτέ»
Γυρίζοντας το κεφάλι μου έρχομαι αντιμέτωπος με την Νάντια.Ένα απο τα αγρίμια της πλατείας των εξαρχείων που πετροβολούσαμε μαζί το αστυνομικό τμήμα στην Καλλιδρομίου όταν δεν είχαμε τι να κάνουμε.
Φορούσε ένα υπέροχο γκρί ταγιέρ,ταξικό θα τολμούσα να χαρακτηρίσω,είχε τα μαλλιά της πιασμένα ψηλά έτσι ώστε να τονίζονται οι υπέροχες γωνίες του προσώπου της και μια βιτρίνα απο κόκκινο κοκκάλινο σκελετό για τα καστανά μάτια της.
«Κι εσύ δεν πας πίσω σούγκαρ.....»είπα «Φαίνεσαι σαν ένα πρώτης τάξεως μεσο-αστικό γκομενάκι» Τύλιξα το χέρι μου γύρω απο την μέση της και την έσφιξα πάνω μου. «Πώς και απο τα μέρη μας» ρώτησε σχεδόν ταυτόχρονα με ένα πνιχτό φιλί στο μάγουλο μου.
«’Εψαχνα Τα Νεα.....Εσυ;»
«Γυρνάω απο την δουλειά........θα πιούμε ένα ποτάκι...ε;» είπε ναζιάρικα... «Μου το χρωστάς εδώ και μια δεκαετία»
«Αν είναι να ξεμπερδεύω με αυτό το χρέος μια και καλή........λετς ντου ιτ»
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και βάλαμε πλώρη για ένα απο τα παλιά μας στέκια.Στο δρόμο ανταλλάξαμε πληροφορίες και νέα για εμάς και τους φίλους μας.Μου είπε οτι δουλεύει σε μία ναυτιλιακή και εγώ της είπα οτι δουλεύω στην τηλεόραση.Αναλωθήκαμε για τουλάχιστον 5 λέπτα στο να βρίζουμε τους εαυτούς μας για το πόσο πουλημένα τομάρια είμαστε που συμβιβαστήκαμε με το σύστημα,του οποιου είμασταν ολέθριοι πολέμιοι καθ’όλη την διάρκεια της πρώιμης νεότητας μας.Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο της.Έπρεπε οπωσδήποτε να στείλει ένα mail.Πάλεψε λίγο με i-phone της αλλά δεν τα κατάφερε.
«Το γαμημένο i-phone δεν υποστηρίζει word» ......είπε.Γέλασα καθώς θυμήθηκα την Ναντια 15 χρονια πρίν να παραπόνιεται γιατί οι πέτρες που πετάγαμε στους μπατσους δεν ήταν τόσο μυτερές ώστε να τρυπάνε τα κράνη τους.
Όσο μεγαλώνουμε τα προβλήματα μας αλλάζουν σκέφτηκα.
«Πρέπει να σταματήσουμε οπωσδήποτε σε ένα ιντερνετ καφέ να στείλω ενα mail»..μου ανακοίνωσε.
«Νο προμπλεμ» απάντησα και χαμογέλασα.
Μπαίνοντας στο ιντερνετ καφε ήμουν σίγουρος οτι απογοητεύσαμε όλους τους 16άρηδες που ήταν εκεί και έπαιζαν δικτυακούς πόλεμους και μάχες.Βλέποντας ένα thirty something ζευγάρι να μπαίνει μέσα,ντυμένους σχετικά καλά,για βραδυνή έξοδο σίγουρα θα άρχισαν να πιστεύον οτι μεγαλώνοντας η ζωή τους δεν θα είχε και μεγάλη εξέλιξη.Θα ερχόντουσαν σε ιντερνετ καφε για να διασκεδάσουν και μετά τα 30 τους.Απλά θα ήταν καλύτερα ντυμένοι.Όση ώρα η Νάντια έστελνε το mail ανάλωνα τις σκέψεις μου στο κατα πόσο αυτό το ενδεχόμενο ειναι πιθανό και αν είναι καλό ή κακό τελικά.
Δεν χρειάστηκε πολύώρα να κάνει την δουλειά της.Σε λιγότερο απο 1 ώρα βρισκόμασταν στο μπαρ και είχαμε ήδη πιεί την πρώτη γύρα Jameson.Δίπλα μας καθόντουσαν πέντε εξη γυναίκες,κορίτσια μάλλον γύρω στα 25.Στην προσπάθεια μας να μοιραστούμε τον χώρο πιάναμε κουβέντα που και που.
Μετά απο 4 ποτά είχαμε αναλύσει σχεδόν τα πάντα που είχαν συμβει ολα αυτά τα χρόνια που είχα να συναντήσω την Νάντια.Εξομολογηθήκαμε ακόμα και τον αμοιβαίο μας έρωτα.Χωρίς ιδιαίτερες παρενέργειες θα τολμούσα να πώ .....μόνο ένα φιλί στο στόμα και μια μεγάλη αγκαλιά ‘ηταν αρκετά.Το ξεπεράσαμε.Ανώδυνα.
Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά,η πιο όμορφη απο τις κοπελίτσες που κάθονταν δίπλα μας και μας είχε συστηθεί ως Τζένυ μας διέκοψε κρατώντας ένα πιατάκι με τούρτα.
«’Εχω τα γενέθλια μου σήμερα..»... μας είπε
«Να τα εκατοστήσεις γλυκιά μου......»της είπε η Νάντια με τον κλασσικό γυναικείο τσιριχτό και ταυτόχρονα γλυκο τόνο.Την αγκάλιασε ...την φίλησε....και συνέχισε... «Τα πόσα κλείνεις;»
«Τα 22» απάντησε η Τζένη
Κοιταχτήκαμε με την Νάντια σαν να προσπαθουσαμε να δουμε ξανά τους εαυτούς μας στα 22.Αλλά είχε πολύ σκόνη και καπνό εκει πίσω και δεν τα κατάφεραμε. «Να σας φέρω άλλο ένα κομμάτι» είπε η μικρή. «Όχι είπε η Νάντια.....θα φάμε απο το ίδιο».... «’Ενα κουτάλι;»...ξαναρώτησε .... «Όχι μωρέ θα χρησιμοποιήσουμε το ίδιο» είπε η Νάντια με τρόπο λίγο κτητικό.
«Να τα εκατοστήσεις» είπα κι έγω και ένιωσα τους κυνόδοντες μου να ξεπροβάλλουν απο το στόμα.Λίγο η ομορφιά της μικρής,λίγο η νεανική της ενέργεια και λίγο η μεγάλη ποσότητα του αλκοολ στο αίμα μου,με μεταμορφώναν σιγά σιγα σε βαμπίρ έτοιμο να την κατασπαράξει.
Απο εκείνο το σημείο και μετά η Νάντια πέρασε σε δεύτερο πλάνο.Η Τζένυ σε πρώτο.Περάσαμε όλο το υπόλοιπο της βραδιάς δίπλα δίπλα .Εγώ σκυμμένος στο αυτί της να της λέω διάφορα αποφθέγματα που μου επέτρεπε η εμπειρία μου απο την ζωή, και αυτή άλλοτε να γελάει και άλλοτε να με κοιτάει με το βλέμμα του παιδιού που εντυπωσιάζεται απο την γνώση που του μεταδίδει ένας δάσκαλος.
Ήπιαμε κάμποσα σφηνάκια ιρλανδέζικο ουίσκυ.Της εξήγησα γιατί έπινα πάντα ιρλανδέζικο ουίσκυ.Γιατί είναι διυλισμένο τρείς φορές.Μία για το αλκοολ.Μια για την γεύση.Και μία για την επανάσταση.Γέλασε πολύ.
«’Ολο το βράδυ έχω την εντύπωση οτι κρύβεις ένα πολύ μεγάλο μυστικό»..μου είπε σοβαρά κάποια στιγμή
Τότε ακριβώς ξεκίνησαν οι πρώτες νότες του suspicious minds του Ελβις.Πάντα ο βασιλιάς ήταν μεγάλη έμπνευση για εμένα.
«Λοιπόν με κατάλαβες.»...είπα δήθεν απογοητευμένος «Πρόσεξε όμως γιατί αυτό που θα σου πώ δεν πρέπει να διαρρεύσει για κανένα λόγο γιατί θα μπούμε όλοι σε μεγάλους μπελάδες»
«Τάφος» απάντησε
Παίρνοντας ύφος χιλίων καρδιναλίων έσκυψα στο αυτί και της ψιθύρισα: «Είμαι ο Ελβις Πρίσλευ!!!»
Έκανε μεγαλη προσπάθεια να σταθεί στα πόδια της απο τα γέλια.Έγω της έκλεισα το μάτι ......και ανέβηκα στην μπάρα.Άρχισα να χορεύω κοπιάρωντας την κίνηση του βασιλιά με τους γοφούς.Τα κοριτσάκια απο κάτω τράβαγαν βίντεο με τα κινητά τους.
Αυτή ήταν ακριβώς η στιγμή που είχα σηκωσει τα σκεπάσματα του κρεβατιού μου και είχα βάλει την 22χρονη Τζένυ απο κάτω.Στην πραγματικότητα αυτό έγινε λίγη ώρα μετά.Αλλά μετά απο εκείνη την στιγμή ήμουνα σίγουρος οτι η μικρή Τζένη θα κοιμόταν μαζί μου εκείνο το βράδυ.
Δεν θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες απο το τί έγινε μετά.Κάποια στιγμή η Νάντια που εντωμεταξύ είχε πιάσει συζήτηση με τις φίλες της μικρής μου ανακοίνωσε οτι φεύγει.Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ‘ηταν τσαντισμένη.Πρόσφέρθηκα να την πάω σπίτι και μου είπε οτι θα πάρει ταξί.
«Πηγαίνε την μικρή....».μου ψιθύρισε «...δώρο για τα γενέθλια της.» Πνιχτό φιλί στο μάγουλο
«Θα σε πάρω τηλέφωνο» είπε και έφυγε.....
Το Κυριακάτικο πρωινό με βρήκε να κοιμάμαι αγκαλιά με την Τζένυ.Σηκώθηκα προσπαθώντας να μην την ξυπνήσω και έφτιαξα καφέ.Έβαλα δυο κούπες και έμεινα λίγο να την χαζεύω που κοιμόταν.
Κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια της.Με κοίταξε μισοκοιμισμένη.
«Καφέ;» ...είπα χαμογελώντας καθώς της πρότεινα το χέρι μου με την κούπα.
Ανασηκώθηκε στο κρεββάτι και πήρε την κούπα.
«Ήταν τα καλύτερα μου γενέθλια»είπε
«Στάματα να μας κοροιδεύεις....»..είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου.. «κανένας δεν είναι ποτέ χαρουμενος όταν γίνεται 22.
Είναι πολύ σκατοκατάσταση να είσαι 22»
Με κοίταξε με απορία Την πήρα αγκαλιά και για τις επόμενες τρείς ώρες της εξηγούσα πόσο fucked up situation είναι το να είσαι 22.
Είμαι σίγουρος οτι δεν το κατάλαβε.....κάποια στιγμή όμως θα το καταλάβει μόνη της.Ήταν ένα υπέροχο κυριακάτικο μεσημέρι που δεν προμήνυε για κανένα λόγο τον όλεθρο που θα ερχόταν εκείνο το βράδυ.ΧΑΣΑΜΕ 6-0 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΑΒΡΟΥΣ!!!!Δύσκολη πρώτη μέρα για τα 22 σου Τζενακι!!!
ΥΓ. Μπορω να πω οτι σε αυτο το κείμενο έχω εξελιχθεί αρκετά.Δεν χρησιμοποίησα ούτε μια φορά την πρόταση «δεκαετία του 90»!!!
Commandante Horhito
Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011
Maid of Athens, ere we part
Maid of Athens, ere we part,
Give, oh, give back my heart!
Or, since that has left my breast,
Keep it now, and take the rest!
Hear my vow before I go,
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.*
By those tresses unconfined,
Wooed by each Aegean wind;
By those lids whose jetty fringe
Kiss thy soft cheeks' blooming tinge;
By those wild eyes like the roe,
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.
By that lip I long to taste;
By that zone-encircled waist;
By all the token-flowers that tell
What words can never speak so well;
By love's alternate joy and woe,
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.
Maid of Athens! I am gone:
Think of me, sweet! when alone.
Though I fly to Istambol,
Athens holds my heart and soul:
Can I cease to love thee? No!
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.
Lord Byron. 1810.
dedicated to Teresa Macri.
*My life, I love you
Give, oh, give back my heart!
Or, since that has left my breast,
Keep it now, and take the rest!
Hear my vow before I go,
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.*
By those tresses unconfined,
Wooed by each Aegean wind;
By those lids whose jetty fringe
Kiss thy soft cheeks' blooming tinge;
By those wild eyes like the roe,
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.
By that lip I long to taste;
By that zone-encircled waist;
By all the token-flowers that tell
What words can never speak so well;
By love's alternate joy and woe,
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.
Maid of Athens! I am gone:
Think of me, sweet! when alone.
Though I fly to Istambol,
Athens holds my heart and soul:
Can I cease to love thee? No!
Ζωή μου, σας ἀγαπῶ.
Lord Byron. 1810.
dedicated to Teresa Macri.
*My life, I love you
η παγκόσμια ημέρα της παγκόσμιας ημέρας, Ω παγκόσμια ημέρα !
Θεωρώ απαράδεχτο οτι η τάδε μέρα είναι η παγκόσμια ημέρα της ποίησης, η άλλη η παγκόσμια ημέρα της Γης, η άλλη του αδέσποτου κόκκορα και η παράλλη της ορφανής ανορεξικής καλόγριας. Πιστεύω οτι τα ανέκδοτα εμπεριέχουν σοφία και χρησιμοποιώ ένα εξ αυτών για να γίνώ πιο σαφής: την ημέρα της μητερας όλη η οικογένεια έχει μαζευτεί σπίτι για να το γιορτάσουν. Απ το πρωί η μητέρα έχει φτιάξει τα πιο θαυμάσια φαγητά και τα αγαπημένα γλυκά όλων. Επικρατατεί μια υπέροχη εορταστική ατμόσφαιρα. Οι γιοί της έφεραν λουλούδια και ο σύζυγος κάτι σκόπευε να της αγοράσει αλλά έπεσε πολύ δουλειά στο γραφείο. Μόλις τελειώνει το γεύμα η μητερα σηκώνεται, μαζεύει τα πιάτα, τα πάει στη κουζίνα και αρχίζει να τα πλένει. το βλέπει ο μεγάλος γιός, την πλησιάζει και όλο τρυφερότητα της λέει "Άστα ρε μάνα, δεν είναι σωστό, σήμερα είναι η μέρα σου. Τα πλένεις αύριο."
Ο νοών νοείτω και ο εχέφρων κατανοείτω.
Κάθε μέρα είναι ημέρα ποίησης. Η ποίηση είναι κάτι σημαντικό, δεν είναι είδος πολυτελείας.
Κάθε μέρα είναι της μητέρας,
του πατέρα,
της θείας,
της αγάπης,
της τρυφερότητας,
κάθε μέρα είναι δική σου,
καθε μέρα είναι δική μου,
δικες μας όλες οι μέρες και κάθε μέρα είναι γιορτή.
Χρόνια μας πολλά !
Γιώργος Τρίκερι.
Ο νοών νοείτω και ο εχέφρων κατανοείτω.
Κάθε μέρα είναι ημέρα ποίησης. Η ποίηση είναι κάτι σημαντικό, δεν είναι είδος πολυτελείας.
Κάθε μέρα είναι της μητέρας,
του πατέρα,
της θείας,
της αγάπης,
της τρυφερότητας,
κάθε μέρα είναι δική σου,
καθε μέρα είναι δική μου,
δικες μας όλες οι μέρες και κάθε μέρα είναι γιορτή.
Χρόνια μας πολλά !
Γιώργος Τρίκερι.
Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011
Jazzmine says.........No Doubt
Κλείνω το τηλέφωνο και σκέφτομαι.
Γιατί θες να μπεις σε μια φόρμα? Γιατί θέλεις να βάλεις κι εμένα σ' αυτή?
Κοίτα τον εαυτό σου. Ένας άνθρωπος σ' ένα λαβύρινθο από είδωλα.
Τα φοράς κατάσαρκα, ποιος είσαι έχεις ξεχάσει.
Που είναι το βουνό σου?
Σου χαρίζω την ελευθερία απλόχερα και δεν τη θέλεις.
Δεν ξέρεις πως να την πάρεις?
Δεν την αναγνωρίζεις?
Δεν έχεις τι να την κάνεις?
Θα σου το δείξω εγώ.
Εδώ δεν υπάρχουν σωστά η λάθη, είσαι στην κορφή σου κι ατενίζεις τον κόσμο.
Το ψυχρό αεράκι σε διαπερνάει, σου θυμίζει ότι είσαι ζωντανός.
Ζωντανός. Εσύ. Εσύ και μόνο.
Καμιά υποχρέωση, κανένα άγχος, μη βιαστείς, θα προλάβεις.
Είμαι εδώ, πολύ κοντά στην καρδιά σου, δίπλα στα όνειρα σου, με αγάπη, πάντα με αγάπη.
Μη φοβάσαι, μη θυμώνεις, μην αμφιβάλλεις.
Κάνε ότι νιώθεις, πήγαινε όσο μακρύτερα μπορείς,
πες ότι θες, πες το όπως ξέρεις.
Φύγε, έλα, ξαναφύγε.
Είσαι ελεύθερος, είσαι ένας θεός κι εγώ το ίδιο.
Αυτός είναι ο τρόπος μου για να σ' αγαπώ και πίστεψε με όταν στο λέω ακουμπώντας το χέρι μου πάνω στην καρδιά σου,
ότι κανείς δεν σ' έχει αγαπήσει περισσότερο
και ποτέ δεν θα ξαναγαπηθείς έτσι.
Another world is possible.
Jazzmine with love
Thou shalt not steal
"Someone stole my bicycle" complained the priest to his friend.
"In your sermon tomorrow mention the ten commandments, when you speak of the importance of Thou shalt not steal the thief will feel guilty and return it."
The next day the priest visited his friend with his bicycle.
"I΄ m so grateful. I did as you told me. When I came to Thou shalt not commit adultery I remembered where I΄ d left it."
"In your sermon tomorrow mention the ten commandments, when you speak of the importance of Thou shalt not steal the thief will feel guilty and return it."
The next day the priest visited his friend with his bicycle.
"I΄ m so grateful. I did as you told me. When I came to Thou shalt not commit adultery I remembered where I΄ d left it."
Δεν ξερω ποιά είσαι, δεν ξερω πως τρυπώνεις στο μυαλό μου, ίσως κάποιο φρούτο στο περβόλι περιέχει παραισθησιογόνες ουσίες που σε ανασύρουν με ένα μαγικό τρόπο απο το υποσυνείδητο, ίσως οι γάτες που ανταμώνω στους δρόμους μου μιλούν για σένα σε γλώσσες που δεν καταλαβαίνω, ίσως σε κάποια μακρινή ζωή ο αρχοντάς πατέρας σου με σκότωσε για να μην σε κλέψω και επέστρεψα να βρώ το δίκιο μου.
Δεν ξέρω.
Δεν καταλαβαίνω.
Δεν με νοιάζει.
Αυτες τις λέξεις εμπνέεις, αυτές γράφω.
Ο Θεός να σ΄ έχει πάντα καλά.
Γιώργος Τρίκερι.
Υπάρχουν μέρες που το χέρι μου γράφει ψέματα. Υπάρχουν μέρες που γράφει αλήθειες. Απόψε γράφει αλήθειες.
Δεν ξέρω.
Δεν καταλαβαίνω.
Δεν με νοιάζει.
Αυτες τις λέξεις εμπνέεις, αυτές γράφω.
Ο Θεός να σ΄ έχει πάντα καλά.
Γιώργος Τρίκερι.
Υπάρχουν μέρες που το χέρι μου γράφει ψέματα. Υπάρχουν μέρες που γράφει αλήθειες. Απόψε γράφει αλήθειες.
μικρό και όμορφο
Αν πάψω να φοράω τα ωραία μου πουκάμισα που τόσο απεχθάνεσαι,
αν πετάξω στα σκουπίδια τα σκουλαρίκια που σου πήρα δώρο,
αν η Μπλανς δεν επισκεπτόταν την αδελφή της με αποτέλεσμα να προκαλέσει ολή αυτή την αναστάτωση,
αν σου ζητήσω συγγνώμη που σου τράβηξα την κοτσίδα στη παιδική χαρά,
αν ασπαστώ την κοσμοθεωρία σου για μια ρεαλιστική προσέγγιση της ζωής,
αν η Αντιγονη δεν επέμενε να τιμήσει το νεκρό σώμα του αδελφού της,
αν πάψω να λαχταρώ την μαγική στιγμή που θα σ΄ ακούσω να τραγουδάς,
αν όντως έχεις δει το μέλλον και μετά απο έξι μήνες παραμένουμε δυό αγνωστοι,
αν η Ίλσα δεν έμπαινε στο αεροπλάνο με τον Βίκτορ,
αν σε μια απο τις βραδυνές σου βόλτες με αντάμωνες σ΄ενα παγκακι να επεξεργάζομαι τους στιχους μου,
αν ακουσω την συμβουλή σου και διστάσω να πατήσω την διαχωριστικη γραμμή,
αν, αν
χίλια αν,
και ξανά αν,
αν, αν,
Άννα, Άννα,
Ιωάννα,
Όλα θαμπερά και ασχημάτιστα.
Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι το μικρό σου όμορφο όνομα.
Γιώργος Τρίκερι.
αν πετάξω στα σκουπίδια τα σκουλαρίκια που σου πήρα δώρο,
αν η Μπλανς δεν επισκεπτόταν την αδελφή της με αποτέλεσμα να προκαλέσει ολή αυτή την αναστάτωση,
αν σου ζητήσω συγγνώμη που σου τράβηξα την κοτσίδα στη παιδική χαρά,
αν ασπαστώ την κοσμοθεωρία σου για μια ρεαλιστική προσέγγιση της ζωής,
αν η Αντιγονη δεν επέμενε να τιμήσει το νεκρό σώμα του αδελφού της,
αν πάψω να λαχταρώ την μαγική στιγμή που θα σ΄ ακούσω να τραγουδάς,
αν όντως έχεις δει το μέλλον και μετά απο έξι μήνες παραμένουμε δυό αγνωστοι,
αν η Ίλσα δεν έμπαινε στο αεροπλάνο με τον Βίκτορ,
αν σε μια απο τις βραδυνές σου βόλτες με αντάμωνες σ΄ενα παγκακι να επεξεργάζομαι τους στιχους μου,
αν ακουσω την συμβουλή σου και διστάσω να πατήσω την διαχωριστικη γραμμή,
αν, αν
χίλια αν,
και ξανά αν,
αν, αν,
Άννα, Άννα,
Ιωάννα,
Όλα θαμπερά και ασχημάτιστα.
Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι το μικρό σου όμορφο όνομα.
Γιώργος Τρίκερι.
Τρίτη 22 Μαρτίου 2011
I believe in you my soul ... the other I am must not abase itself to you,
And you must not be abased to the other.
loaf with me on the grass, ... loose the stop from your throat,
Not words, not music or rhyme I want, ... not custom or lecture, not even the best,
Only the lull I like, the hum of your valved voice.
I mind how we lay in June, such a transparent summer morning,
You settled your head athwart my hips and gently turned over upon me,
And parted the shirt from my bosom-bone, and pluned your tongue
to my bare-stript heart.
And reached till you felt my beard, and reached till you held my feet.
Swiftly arose and spread around me the peace and joy and knowledge
that pass all the art
and argument of the earth,
And I know that the hand of God is the elder hand of my own,
And I know that the spirit of God is the eldest
brother of my own,
And that all the men ever born are also my brothers,
... and all women my sisters and lovers,
And that kelson of creation is love.
Walt Whitman
And you must not be abased to the other.
loaf with me on the grass, ... loose the stop from your throat,
Not words, not music or rhyme I want, ... not custom or lecture, not even the best,
Only the lull I like, the hum of your valved voice.
I mind how we lay in June, such a transparent summer morning,
You settled your head athwart my hips and gently turned over upon me,
And parted the shirt from my bosom-bone, and pluned your tongue
to my bare-stript heart.
And reached till you felt my beard, and reached till you held my feet.
Swiftly arose and spread around me the peace and joy and knowledge
that pass all the art
and argument of the earth,
And I know that the hand of God is the elder hand of my own,
And I know that the spirit of God is the eldest
brother of my own,
And that all the men ever born are also my brothers,
... and all women my sisters and lovers,
And that kelson of creation is love.
Walt Whitman
το λάθος ξεκίνημα
τι γίνεται όταν κάτι όμορφο ξεκινά λάθος?
αναρωτήθηκα, ρουφώντας με μανία το τσιγάρο που σιγόκαιγε στς άκρες των δάχτυλων μου...
κοίταξα το απεράντο γαλάζιο του ουρανού κι ύστερα
την υπέρλαμπρη γαλήνη της θάλασσας,
σβήνω απότομα το τσιγάρο και παίρνω μια βαθιά ανάσα.
ωραίο ναρκωτικό ο έρωτας ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΕΘΙΣΤΙΚΟ σκέφτομαι
σκληρή και η νήφαλιοτητα, εθισμένη και γω ολίγον...
Anna Tsiou
αναρωτήθηκα, ρουφώντας με μανία το τσιγάρο που σιγόκαιγε στς άκρες των δάχτυλων μου...
κοίταξα το απεράντο γαλάζιο του ουρανού κι ύστερα
την υπέρλαμπρη γαλήνη της θάλασσας,
σβήνω απότομα το τσιγάρο και παίρνω μια βαθιά ανάσα.
ωραίο ναρκωτικό ο έρωτας ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΕΘΙΣΤΙΚΟ σκέφτομαι
σκληρή και η νήφαλιοτητα, εθισμένη και γω ολίγον...
Anna Tsiou
Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011
Υποκλοπή chat
Αυτή: έλα
Αυτός: 5 λεπτά
5 ώρες
5 μήνες
θα έρθω όμως
Αυτή: 5χρόνια
5 αιώνες
δεν θα με βρείς
δεν πειράζει θα μάθω να ζω χωρίς εσένα
Αυτός: ...
The End
Αυτός: 5 λεπτά
5 ώρες
5 μήνες
θα έρθω όμως
Αυτή: 5χρόνια
5 αιώνες
δεν θα με βρείς
δεν πειράζει θα μάθω να ζω χωρίς εσένα
Αυτός: ...
The End
Eat pray ...
I have a history of making decisions very quickly about men. I have always fallen in love fast and without measuring risks. I have a tendency not only to see the best in everyone, but to assume that everyone is emotionally capable of reaching his highest potential. I have fallen in love more times than I care to count with the highest potential of a man, rather than with the man himself, and I have hung on to the relationship for a long time (sometimes far too long) waiting for the man to ascend to his own greatness. Many times in romance I have been a victim of my own optimism.
Eat pray love.
Thanx, Michelle.
Eat pray love.
Thanx, Michelle.
Ευχή..
Χρόνια καλά, χρόνια πολλά, χρόνια γεμάτα εμπνεύσεις.
Η κάθε σου στιγμή να είναι μοναδική, η κάθε σου ανάσα πηγή έμπνευσης για όλους τους ανθρώπους που αγαπάς.
Η κάθε σου ματιά μια φλόγα που δεν σβήνει παρά μόνο αν εσύ φυσήξεις.
Το κάθε σου άγγιγμα η απόλυτη έκσταση ..
Το κάθε σου φιλί , ζεστό και φλογερό , να καθηλώνει, να μην φεύγει στιγμή από το μυαλό.
ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ.
Blackjack
Η κάθε σου στιγμή να είναι μοναδική, η κάθε σου ανάσα πηγή έμπνευσης για όλους τους ανθρώπους που αγαπάς.
Η κάθε σου ματιά μια φλόγα που δεν σβήνει παρά μόνο αν εσύ φυσήξεις.
Το κάθε σου άγγιγμα η απόλυτη έκσταση ..
Το κάθε σου φιλί , ζεστό και φλογερό , να καθηλώνει, να μην φεύγει στιγμή από το μυαλό.
ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ.
Blackjack
Jazzmine says........Happy Birthday
Αμυγδαλιά της Άνοιξης, χρόνια μαγικά..
Εύχομαι να ζήσεις πολύ και το εσωτερικό σου φως να λάμπει σε κάθε σκοτεινή άκρη σα φάρος που δείχνει το δρόμο στους συνταξιδιώτες σου..
Να μη φοβηθείς τη φωτιά, εσύ που είσαι γέννημα της.
Να μην ξεχάσεις μα να ξεχνάς.
Να μείνεις εύθραυστη, να πληρώσεις το τίμημα, αυτή θα είναι η δύναμή σου.
Θα είσαι ξεχωριστή.
Θ' ακούς τις σειρήνες, θα βλέπεις τις γοργόνες, το τραγούδι των δράκων θα σε νανουρίζει γιατί ένα κομμάτι μέσα σου, θα πιστεύει πάντα..
Θα πονάς βαθύτερα από άλλους, θα σου στέλνω παρηγοριά.
Θα πληγώνεσαι συχνότερα και δεν θα μπορείς να εξηγήσεις σε κανέναν γιατί έβγαλες το παλτό σου και το έδωσες σε κείνη την άστεγη μια παγωμένη νύχτα, γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς όσο σκέφτεσαι το ξυπόλυτο κοριτσάκι με τ' ακορντεόν και πόση αβάσταχτη θλίψη έχουν τα μάτια του παππού στο παράθυρο στην απέναντι πολυκατοικία.
Θα τα βλέπεις όλα αυτά και η ψυχή σου θα ξεχειλίζει συμπόνια,
όμως αυτό είναι το δώρο της ζωής σε σένα.
Θα συμμερίζεσαι, θα αγαπάς, θα γελάς και θα κλαις. Πολύ συχνά...
Μα ότι κάνεις θα το κάνεις με όλη σου την καρδιά, μικρή μου.
Δεν θα ξέρεις άλλο τρόπο.
Και θα είσαι εσύ αυτή που διάλεξε ο Θεός, να προσεύχεται κάθε βράδυ για όλους εκείνους που δεν έχουν κανέναν.
Για όλες τις ψυχές που ταξιδεύουν μόνες.
Να είσαι ευλογημένη.
Να μεγαλώσεις ασφαλής.
Οι Άγγελοι να φυλάνε το δρόμο σου.
...και.. πίστευε στα Θαύματα.
Το σύμπαν θα σου στείλει περισσότερα από ένα.
Χρόνια σου πολλά
Jazzmine Guardian angel -- Για τη μικρή σου.
Εύχομαι να ζήσεις πολύ και το εσωτερικό σου φως να λάμπει σε κάθε σκοτεινή άκρη σα φάρος που δείχνει το δρόμο στους συνταξιδιώτες σου..
Να μη φοβηθείς τη φωτιά, εσύ που είσαι γέννημα της.
Να μην ξεχάσεις μα να ξεχνάς.
Να μείνεις εύθραυστη, να πληρώσεις το τίμημα, αυτή θα είναι η δύναμή σου.
Θα είσαι ξεχωριστή.
Θ' ακούς τις σειρήνες, θα βλέπεις τις γοργόνες, το τραγούδι των δράκων θα σε νανουρίζει γιατί ένα κομμάτι μέσα σου, θα πιστεύει πάντα..
Θα πονάς βαθύτερα από άλλους, θα σου στέλνω παρηγοριά.
Θα πληγώνεσαι συχνότερα και δεν θα μπορείς να εξηγήσεις σε κανέναν γιατί έβγαλες το παλτό σου και το έδωσες σε κείνη την άστεγη μια παγωμένη νύχτα, γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς όσο σκέφτεσαι το ξυπόλυτο κοριτσάκι με τ' ακορντεόν και πόση αβάσταχτη θλίψη έχουν τα μάτια του παππού στο παράθυρο στην απέναντι πολυκατοικία.
Θα τα βλέπεις όλα αυτά και η ψυχή σου θα ξεχειλίζει συμπόνια,
όμως αυτό είναι το δώρο της ζωής σε σένα.
Θα συμμερίζεσαι, θα αγαπάς, θα γελάς και θα κλαις. Πολύ συχνά...
Μα ότι κάνεις θα το κάνεις με όλη σου την καρδιά, μικρή μου.
Δεν θα ξέρεις άλλο τρόπο.
Και θα είσαι εσύ αυτή που διάλεξε ο Θεός, να προσεύχεται κάθε βράδυ για όλους εκείνους που δεν έχουν κανέναν.
Για όλες τις ψυχές που ταξιδεύουν μόνες.
Να είσαι ευλογημένη.
Να μεγαλώσεις ασφαλής.
Οι Άγγελοι να φυλάνε το δρόμο σου.
...και.. πίστευε στα Θαύματα.
Το σύμπαν θα σου στείλει περισσότερα από ένα.
Χρόνια σου πολλά
Jazzmine Guardian angel -- Για τη μικρή σου.
Κυριακή 20 Μαρτίου 2011
21 Μαρτίου..........
Όταν θυμάμαι τη ζωή μου, σκέφτομαι κι εκείνη...
Όταν θυμάμαι την εφηβεία μου, είμαι μαζί της...
Όταν θυμάμαι τους πρώτους αδιέξοδους έρωτες, κλαίω στην αγκαλιά της....
Όταν σκέφτομαι τα αδιέξοδα που έπεφτα πάνω τους με φόρα, την βλέπω να περιποιείται τις πληγές μου....
Όταν θυμάμαι τις πρώτες μου εξόδους, χορεύω ξέφρενα μαζί της....
Όταν θυμάμαι την πρώτη φορά που οδήγησα, τη βλέπω στη θέση του συνοδηγού, έτοιμη για τα μεγάλα μας ταξίδια στη ζωή....
Όταν θυμάμαι τα πρώτα μου ξενύχτια, μιλάω μαζί της στο τηλέφωνο ως το χάραμα....
Όταν θυμάμαι τον πρώτο μου μισθό, της κάνω το τραπέζι στο jelsomino….. μια πίτσα και σαλάτα του σεφ....
Όταν θυμάμαι το γάμο μου, θυμάμαι τον σφιχτό κότσο και το μαύρο της φόρεμα....
Όταν θυμάμαι τον χωρισμό μου, θυμάμαι το χαμόγελο της....
Όταν κοιτάω τον γιο μου, την ακούω να λεει «το παιδί μας».....
Όταν σκέφτομαι τις στιγμές της μεγαλύτερης απόγνωσής μου, την βλέπω ξαπλωμένη στο άδειο κρεβάτι του νοσοκομείου, δίπλα μου......
Όταν με θυμάμαι να προσπαθώ να ξαναπάτησω στα πόδια μου και να χαμογελάσω πειστικά, την βλέπω να κουβαλάει το κλουβί της Κλέας και να σφίγγει τα δόντια....
Όταν θυμάμαι όλες τις φορές της ζωής μου που απελπίστηκα, απογοητεύτηκα και γονάτισα, ακούω τη φωνή της να μου λεει «αχ!!! Αν μπορούσες να σε δεις με τα μάτια μου!!!!»......
1989-2011
ή μια ζωή μαζί
ή ο απολογισμός των 40.....
δύσκολο να διαλέξεις τον τίτλο. Είναι σαν να ψάχνεις, τι τίτλο θα βάλεις στην ζωή σου.... Μπορείς;
Γράφω-σβήνω εδώ και μια ώρα. Τι να γράψω, πως να το γράψω και το κυριότερο από που να αρχίσω.
Τόσο καιρό μου λεει –και χθες μου το είπε- γράψε κάτι. Έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα.
Ιδιαίτερη μέρα σήμερα. Πολλές παγκόσμιες μέρες!!!! (ξέρει αυτή).
Εγώ, γιορτάζω μόνο μία. Την δική της. Όπως 22 χρόνια τώρα.
Πως να χωρέσουν σε λέξεις όλα όσα νοιώθω και όλα όσα θέλω να πω;
Τι κάνει μια φιλία δυνατή; Ακόμη δεν ξέρω, αν και έφτασα και εγώ τα 40.
Ξέρω μόνο ότι η ζωή δεν είναι ίδια όταν αυτή λείπει και ας προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου και εκείνη για το αντίθετο....
Ξέρω ότι τα λόγια της μόνο, μπορούν να απαλύνουν τις πληγές μου....
Ότι μόνο η αγκαλιά της είναι το σπίτι μου....
Ότι η μόνο η ζεστασιά της καρδιά της, μπορεί να με ζεσταίνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα....
Είναι η καλύτερη μου φίλη, και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.....
Μεγαλώσαμε, αλλάξαμε, ταξιδέψαμε για διαφορετικούς προορισμούς, αλλά η φιλίας μας, το παρελθόν μας, τα νιάτα μας, οι αναμνήσεις μας, τα δάκρυά μας, είναι ατσάλινοι κρίκοι που μας κρατούν ενωμένες....
Για πάντα.....
Χρόνια Πολλά
Ευτυχισμένα Γενέθλια
Η κολλητή σου, για πάντα.....!!!!!!!!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)