nostalgia

11 year olds today have Facebook, Twitter, phones, iPods. When I was their age, I had a coloring book, crayons, chalk, and imagination.

Odderic Ford

καλή τύχη ...

Γεύση σκοτωμένου αέρα μέσα στο στόμα, μασημένου καπνού και χρόνιας πίκρας. Κοιτάζεις τον ορίζοντα για να μην βλέπεις δίπλα σου το χώμα που σκίζεται κάτω από τα πόδια σου. Βρίσκεις ένα χέρι να πιαστείς και είναι το ξύλινο χέρι του πειρατή που σε λήστεψε. Κοιτάζεις δίπλα σου και βλέπεις να σε περιβάλλουν ξεριζωμένα μάτια, γδαρμένα χέρια, κομμένα πόδια, σάπια δάκτυλα που κάποια από αυτά φορούν βέρα με το όνομά σου το οποίο έχει όμως σβηστεί. Κλωτσάς να σπρώξεις όλη την καταστροφή και είναι ασήκωτη, σαν ένα βουνό λάθη. Κοιτάζεις μέσα σου απελπισμένα να βρεις μια πτυχή που να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, σαν την μεταλλική ταυτότητα του στρατιώτη, μα κανένα φως. Κανένα κερί να ξεχωρίσεις τα "σωστά" και τα "πρέπει" και τα "γιατί" και τα "όχι". Τα μοίρασες όλα. Και περνάει ο καιρός σαν το σταματημένο ρολόι σε έναν εγκαταλειμμένο τοίχο ενός σπιτιού που κάποτε, κάποιοι μοιράστηκαν μια ολόκληρη ζωή. Κοιτάζεις μέσα στα πεταμένα μάτια μήπως είσαι στις τελευταίες εικόνες τους, μάταια. Εδώ είναι που αρχίζει η επανάληψη των εμπειριών σου με σένα τώρα θύμα. Μάζεψε ό,τι μπορείς από το χώμα να βάλεις στις τσέπες σου μην σε σηκώσει ο άνεμος που έρχεται θυμωμένος μαζί σου. 

Και.. καλή τύχη, μελλοθάνατε.

Δ.Π.Β.

your smile tastes like ambrosia 
to my soul
Prometheus a fool
stole fire
I would have taken 
You.


sleepless in soulpie

unknown file

Ποτέ δεν ήθελες να έρθεις κοντά. Το δικό σου "κοντά" ήταν να αφήνεις να σε πλησιάσουν οι άλλοι όταν πάλι εσύ είχες διάθεση. Γέννησες την αρρώστια κι έμεινε στο κορμί σου όλη η ψυχεδέλεια να σε ταλαιπωρεί. Με αντιπαθούσες από όταν άρχισα να μεγαλώνω μέσα στο σώμα σου και να χωνεύω την μασημένη τροφή σου. Δεν μου συγχώρεσες ποτέ το ότι σου χάλασα το κορμί 9 μήνες. Μου είχες αδυναμία όταν ήμουν μωρό επειδή σου έμοιαζα. Έπειτα άρχισες να με μισείς για τον ίδιο λόγο. Τελικά τί ήθελες; Δυστυχώς δεν μπορώ να συμπεριφερθώ στον εαυτό μου το ίδιο. Πηγαίνω στον καθρέφτη και σε βλέπω μπροστά μου. Δεν μπορώ να φτύσω τα μούτρα μου. Οι φίλοι σου με φωνάζουν με το υποκοριστικό του ονόματός σου. Σου έχω αδυναμία, πάντα σου είχα. Επειδή εγώ δεν νιώθω άσχημα να σου μοιάζω. Εσύ με έπλασες έτσι ώστε να σου μοιάσω για να έχεις κάποιον, εκτός του εαυτού σου, να μισείς. Είμαι το εξιλαστήριο θύμα σου. Μεγάλωσα με αυτό. Έμαθα έτσι να πορεύομαι χωρίς αυτό να σημαίνει πως το χώνεψα. Κι εκεί που ήμουν η χρυσή κλωστή, έγινα η βελόνα και τρυπιέμαι. Ό,τι και να κάνεις θα σε αγαπώ για πάντα. Όχι επειδή βγήκα από το σώμα σου, όχι επειδή σου μοιάζω, όχι επειδή μεγάλωσα μαζί σου. Επειδή είμαι η συνέχεια στην αντιλογία σου και το τελευταίο κουμπί σε αυτό που κάποιοι κουμπώνουν την αγάπη. Επειδή είναι πάνω από τις δυνάμεις μου να ζήσω χωρίς να σε αγαπώ. Αυτή η αγάπη έχει μεγαλύτερο μέγεθος από εμένα ολόκληρη. Αν την αποβάλλω, θα σβήσω. Σκότωσέ με αφού το θες. Στα χέρια σου ψυχορραγώντας πάλι "Μάνα" θα σε πω και πάλι βοήθεια από σένα θα ζητήσω. 

Δ.Π.Β. 

Jazzmine says...........Today.

Κάτι, δεν ξέρω ακριβώς τι, πάει στραβά με μένα. Η με σας, δεν είμαι σίγουρη ακόμα.

Θέλω τα πιο απλά πραγματοποιήσιμα πράγματα του κόσμου, τα θέλω με τον πιο απέριττο και απροσποίητο τρόπο και αυτά, ακριβώς αυτά είναι ως φαίνεται τα πιο δύσκολα να βρεθούν!

Δηλαδή ας πούμε ότι γνωρίζω έναν απίθανα έξυπνο τύπο, με χιούμορ (πράγμα Εξαιρετικά σπάνιο σας διαβεβαιώ - εκτός αν είναι Τοξότης, που όμως συνήθως είναι Ιχθύς που είναι ΟΤΙ χειρότερο σε ατυχία μπορεί να σου συμβεί αν και πολύ πρόσφατα μου έκατσε μια Απιθανότατη βραδιά μ' έναν Καρκίνο που το λες συναστρία αν σου τύχει τέλος πάντων ξεφύγαμε η μου φαίνεται?) και του αρέσω ΚΑΙ μου αρέσει. (ΛΟΤΤΟ το λες, γιατί για να μου κάνει κλικ εμένα πρέπει να χει το Θεό μπάρμπα που λέγαμε ΠΑΡΑ πολύ παλιά ή απλούστερο, να χει τουλάχιστον 2 πολύ σοβαρά κουσούρια που δεν φαίνονται μεν αλλά η εμπειρία αγάπη μου..τι να πεις τώρα - αναντικατάστατη!)

Και κάπου εδώ, νωρίς νωρίς τελειώνουν όλα τα ωραία.
Εγώ τώρα θέλω να το ζήσω επιτόπου.
Ότι κι αν είναι αυτό κι ότι κι αν φέρνει.

Θέλω να ζήσω το φιλί, το άγγιγμα, το φλερτ, τη βόλτα, το τηλεφώνημα, τη βουτιά. Τη λαχτάρα, το γέλιο, την αγκαλιά, την ηδονή, το τσιγάρο, το κρασί, τον έρωτα, το μοίρασμα, τη συνενοχή.

Σήμερα.

Όχι αύριο λέμε, σήμερα πουλάκι μου που βράζει το πράγμα που του ρίχνεις τον Τιτανικό και λιώνει το παγόβουνο, σήμερα, τώρα, απόψε που δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί αποκλείεται να δω καλύτερο όνειρο απ' αυτό που ζω.

Ζούμε.

Σωστά. Είσαι κι εσύ εδώ.

Ε, ωραία μιά που είσαι εδώ, δε βοηθάς λίγο απ' το να μου κάνεις τσαλίμια σαν την μυξοπαρθένα? (του λέω)

Γιατί ΑΥΤΟΣ θέλει κάτι άλλο!

Ο ένας θέλει χρόνο να καταλάβει τι του συμβαίνει και που πάει αυτό το ταχύτατο πράγμα.

(δε σου συμβαίνει τίποτα αγοράκι μου και δεν πάει πουθενά αυτό το "πράγμα" αυτό το πράγμα είναι όλο κι όλο κι είναι γαμάτο κι αν δεν μπορείς να το αποφύγεις κάτσε κάτω και κοίτα να μορφωθείς, καλό μόνο μπορεί να σου κάνει)

Ο άλλος δεν έχει χρόνο οπότε αυτό που θα ζήσει πρέπει να χει μια ποιότητα, μια διάρκεια, μια σοβαρότητα βρε αδερφέ δεν μπορεί να σπαταλιέται από δω κι από κει, δεν προλαβαίνει λέμε!!

(πάμε πάλι. Το "Αυτό" είναι ότι πιο σοβαρό, ποιοτικό και διαρκές θα ζήσεις ποτέ χρυσάφι μου, ακόμα κι αν είναι το Ρόδο των Χριστουγέννων και ανθίσει για μοναχά 24 ώρες. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, δεν έχω ιδέα, ούτε ξέρω πως να το σερβίρω ώστε να μη νιώθεις ότι τα αισθήματα μου είναι επιπόλαια. Το μόνο που ξέρω είναι να απολαμβάνω τις σιωπές σου όσο και τα λόγια σου επειδή είσαι εσύ και να λατρεύω τις χαρούμενες στιγμές μας γιατί μόνο η χαρά μπορεί να με κρατήσει ζωντανή κι όχι απλά μια περιπλανώμενη ύπαρξη και δεν θέλω, δεν μπορώ να περιμένω το αύριο επειδή το νιώθω, τώρα, σήμερα! Πως θα μπορούσα?)

Ο τρίτος φοβάται. Φοβάται εκείνον λέει μα φοβάται εξίσου και μένα. Η ζωή του ήταν απλούστερη πριν εμφανιστεί η επιλογή. "Αν το ζήσω ίσως, αν μπορούσα, ποιος θα ήμουν μετά? Ποιος θα ήμουν την επόμενη μέρα? Δεν είμαι σαν και σένα. Δεν μπορώ να κυνηγήσω την ευτυχία μιας μέρας."

(Για κάποιο λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι τρέφουν μια απαξίωση στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ μέρα και στα δώρα της, ενόψει της αυριανής. Ίσως επειδή νομίζουμε ότι την έχουμε κατακτήσει ήδη - παρόλα αυτά αυτή ΧΤΕΣ ήταν η προσδοκώμενη. Πόσες μέρες άραγε μπορείς να χάσεις μ' αυτό το παράλογο μέτρημα?
Γλυκέ μου. Δεν μπορείς να κυνηγήσεις πάρα μόνο την ευτυχία μιας μέρας. Ούτε καν της επόμενης αν δεν διεκδικήσεις της σημερινής. Νομίζεις ότι μπορείς να χτίσεις μια ζωή, αλλά είμαστε ασταθή και σαθρά θεμέλια και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σου διασφαλίσει το αύριο που με τόση ελπίδα κοιτάζεις. Με πνίγει η τρυφερότητα για τις μέρες σου, για την εύθραυστη ευτυχία σου, για τις αγωνίες σου. Για την αγάπη σου. Σε σένα δεν έχω τίποτε άλλο να πω. Ο καθένας παίζει με τους κανόνες του. Δεν είναι ότι δε σε νοιάζομαι. Είναι που κι εγώ παίζω με τους δικούς μου.)


Πρόσφατα, ένας διάττοντας αστέρας μου είπε:

"Ξέρω τι κάνεις. Φτιάχνεις ένα παραμύθι, μπαίνεις μέσα, παίζεις τη Χιονάτη και σ' όλο το δρόμο αφήνεις πετραδάκια για να μη χάσεις το δρόμο να γυρίσεις πίσω.
Εσύ να αφεθείς? Ποτέ! Nα γίνεις έρμαιο του συναισθήματος?
Με την καμία.
Δεν αφήνεσαι, τη φοβάσαι την αγάπη μαλάκα, την τρέμεις."

Αγαπημένε ξερόλα, πέρασα απ' όλους τους ρόλους για να έχω σήμερα την πολυτέλεια να είμαι αυτός ο ατελής, ανασφαλής, αλουστράριστος εαυτός που δεν πρόλαβες να συναντήσεις. Μπορεί να ναι λίγο παιδικός μερικές φορές, να χρήζει βελτιώσεων, αλλά δε μου δημιουργεί προβλήματα. Οι ρόλοι όπως γνωρίζεις, απαιτούν συντήρηση. Δεν ξέρω την αγάπη στην οποία αναφέρεσαι. Ξέρω όμως πια ότι η ορολογία των ανθρώπων διαφέρει, όπως ακριβώς διαφέρουμε όλοι μεταξύ μας. Φοβάμαι πάρα πολλά πράγματα, η αγάπη δεν είναι ένα απ' αυτά. Αντίθετα, οι άνθρωποι που διάλεξαν το ρόλο απ' τον όποιο εαυτό τους, είναι.

(Αν στο μεταξύ η αγάπη που με τόση ευκολία την πιπιλάμε σαν καραμέλα ολημερίς έχει γίνει κι αυτή ένας τύπος που σπαταλάει τόση ενέργεια στην καβλάντα εναποθέτοντας την ελπίδα του στο αύριο, ναι, τη φοβάμαι κι αυτή. Ναι, την τρέμω. Γιατί σε λίγο δε θα μείνει κανείς εδώ γύρω για να παίξουμε. Όλοι θα χουν πάει στο Αύριο.)



Just Jazzmine

roses

We are like roses that have never bothered to bloom when we should have bloomed and it is as if the sun has become disgusted with waiting

Henry Charles Bukowski

Ίσως

photo by Ansel Adams

'Ισως αν ο Ηράκλειτος είχε πει "οι πάντες ρει" και όχι "τα πάντα ρει" οι ζωές μας να ήταν πιο απλές. Απλές δεν σημαίνει εύκολες.
Ο φιλόσοφος συμπλήρωνε "δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στον ίδιο ποταμό επειδή ο ποταμός αλλάζει, οπότε ποτέ δεν είναι ο ίδιος ποταμός".
Εσύ, εγώ, όλοι μας είμαστε αυτοί οι ποταμοί.
Έχουμε πειστεί ότι είμαστε λίμνες και όχι ποταμοί. Πιστεύουμε οτι οι άνθρωποι, οι "χαρακτήρες" μας δεν αλλάζουν. έτσι επιλέγουμε να παραμένουμε λιμνάζοντα ύδατα.
Κάποτε ήμασταν παιδιά, έφηβοι, νέοι. Διαμορφώσαμε κάποια στιγμή τα "πιστεύω" μας, τα μικρά ατομικά μας δόγματα και τα κουβαλάμε όπου πάμε.
Πιστεύουμε οτι είμαστε οι αναμνήσεις μας, οι εμπειρίες μας, τα "μη" της μάνας μας, οι επιτυχίες μας, τα πτυχία μας, οι γάμοι μας.
Ίσως (επιμένω σ' αυτή τη σοφή λεξούλα γιατί δεν ισχυρίζομαι ότι έχω απαντήσεις, απλώς κάποιες ενδιαφέρουσες απορίες) να είμαστε ποταμοί.
Ίσως να μην έχει σημασία που "ρέαμε" χτες, πέρυσι, πριν δέκα χρόνια αλλά που ρέουμε αυτή τη στιγμή.
Και αυτό πάλι να έχει σημασία μόνο τώρα.
Γιατί αύριο θα ρέουμε κάπου αλλού.


Γιώργος Τρίκερι

curiocity killed the cat ... lover

οι λέξεις μου ιδρώνουν στο χαρτί, το χαρτι παίρνει φωτιά κάτω απο το χέρι μου. Τα πλήκτρα παραλύουν  στη θύμηση σου.

Μισώ ατελέιωτα αυτή τη λατρεία που κρύβω για σένα.

Ποτίζω το κρεββάτι που πλάγιασες για να ξαναφυτρώσεις. Μαθαίνω να γράφω τραγούδια με νύχια και με δόντια, σκοτείνες μπαλάντες να σε πνίξουν στο βρώμικό αίμα τους.

Να πεις στο τέλος ότι με γνώρισες ...

sleepless in soulpie

What’s your story? Describe yourself in two words ...

Well you know these people, that travel a lot, they go places, they walk the streets of a foreign country and they look like they were born there?
Well I’m the exact opposite. Leave me outside my door, and I’ll look like I’m lost. I always look like I’m lost. That’s why people never ask me for directions. I mean it’s THAT obvious.
And you know when you’re drunk and you laugh all the time, when you can’t walk straight and you trip on your own feet?
Well turns out I’m always drunk.
So whenever I try to understand me, and things in my head get too complicated, I just pause; and it comes down to this:
I’m lost and drunk. And I decide I’m that simple. 

Ashley

Καθώς τα αλμυρίκια γέρνουν

Στα αλμυρίκια βρέχονται οι ηδονές μας

βρεγμένες κυματίζοντας ένα κεφάλι μέδουσας

αγάπησε με,

τρέχουν τα ξέφτια μιας παρόρμησης σαν αλιγάτορες

δάγκωσε τον ήλιο θριαμβικά σαν να ήταν καλοκαιρινό φρούτο

γίνε μάτια και νύχτα

σταγόνες σπερματικές από ένα αρχαίο ζώο που στέκει στο παλιό μονοπάτι ασθμαίνοντας,

παραληρώντας σε φωνάζει η Φοίβη, προσκρούοντας την ανάσα της στο στέρνο σου

αγάπησε με,

φύλλα απο έρωτες, φύλλα απο μετάξι χυμένο στο εφήβαιο μιας αμαζόνας τίγρισσας,

κατρακυλούν από τα δάχτυλα οι στιγμές διαγράφοντας τον χρόνο,

στάσου στους μαστούς της σελήνης,

γεύσου όλα τα δάκρυα που ήταν στιβαγμένα,

μοσχοβολούν σαν να ταν σε ουράνιο περιβόλι,

γέρνουν οι ηδονές μας, ποτέ δεν ήταν πιό ώριμες,

στεγνές απο εξηγήσεις, εξαρτήσεις της σκέψης,

γέρνουν οι ηδονές κάτω από τα αλμυρίκια,

ανένταχτος μείνε,

αγάπησε με,

τρέχω όπως ο κομήτης με την ουρά του να διαγράφει χαμόγελα στον υπνο που χει ο θάνατος,

έχεις ακούσει πως ξεκουρδίζει την άρπα του ο θάνατος σαν ερωτεύεται;

αγάπησε με,

όταν κατεβαίνει η νύχτα διψούν οι ηδονές μας,

γέρνουν σαν διψασμένα στόματα που έχουν πληγές,

χόρτασε τις, χορτασμένες όταν είναι η πείνα κατευνάζει το άγριο της ένστικτο..

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

The Nightmare Before Christmas

What will become of my dear friend? 
Where will his actions lead us then? 
Oh, how I'd like to join the crowd 
in their enthusiastic cloud. 
Try as I may, it doesn't last. 
And will we ever end up together? 
No, I think not.
It's never to become,
for I am not the one. 


Sally

ΓYNAIKA

Έχεις όλη την χάρη της γυναικείας φύσης που αξιολογεί με υπερηφάνεια την τύχη να αντιπροσωπεύεται από εσένα
μια αέρινη ύπαρξη
μια υπέρλαμπρη παρουσία με γεμάτο βλέμμα
ανοιχτές υποσχέσεις και άδεια μυστικά
η απόλυτη εφαρμογή όλων των γυναικείων ενστίκτων σε ένα σώμα που στοιχειώνει το μέλλον όποιου το γεύεται
η απόλυτη προσαρμογή των θελήσεών μου σε ένα μυαλό τόσο μοναδικά πολύστροφο, απόμακρο και γνώριμο συνάμα
που δείχνει να θέλει να κρυφτεί κι όλο αφήνει κάτι να το ανακαλύψουν "όσοι" και "αν τύχει" να το παρακολουθήσουν
όπως φαίνονται τα πόδια του κλέφτη πίσω από την κουρτίνα
και η πολύχρωμη πανδαισία του γέλιου στα χείλη σου με το φιλί να στάζει χίλια χρώματα
ένα ένα να τα μπερδεύω επάνω μου για να μην ποτέ σταματήσει να με ντύνει και να με γδύνει το φιλί και το χάδι σου
γυναίκα
με φαρδύ χαμόγελο και μετρημένο,αργό,νωχελικό 
με μια σπίθα πάθους στην αλήτικη καμπύλη του
ίδιο με σένα όταν μου δίνεσαι, γυναίκα!!


Δ.Π.Β.

a boy named ... proud Mary

όταν ήμουν μικρός ήθελα να  γίνω η Tina Turner. όχι γυναίκα με κοντή φούστα και όμορφα πόδια, απλώς ένα άτομο που ενώ βασανίζεται στη ζωή το αποτέλεσμα δεν είναι κυνισμός και αρνητικότητα, αλλά ...
ένα ανθρώπινο αμάλγαμα με ίσες δόσεις τσαμπουκά, ευαισθησίας και αλλοπρόσαλλου χιούμορ.

Love U Woman!!!


Γιώργος Tρίκερι

Forget love ... I'd rather fall in chocolate!

There are four basic food groups essential to our well-being, organically and psychologically speaking: milk chocolate, dark chocolate, white chocolate, and last but not least, chocolate ice cream. Sure, there’s more to life than chocolate, but not right now.

no souvenirs

so proud of myself (I am not)
προσπάθησα ... προσπαθώ ... θα προσπαθώ να μιλήσω σ' αυτό το βαθιά κρυμμένο κομμάτι του εαυτού σου που με ακούει και ίσως με πιστεύει.
Μη μου δίνεις σημασία, μην διαβάσεις καν αυτα που γράφω.
Δεν έχω να πώ κάτι καινούργιο.
πόσες φορές να ζητήσω συγγνώμη;
πόσες φορές να φωνάξω ότι δεν είμαι ψεύτης;
Θυμάμαι υπήρξε κάποια στιγμή που είχες ανοίξει εκείνο το παραθυράκι κι άκουγες τι έλεγα.από περιέργεια.
Έβρισκες διασκεδαστικά τα λόγια μου. Σε θυμάμαι να γελάς. Θα το θυμάμαι αυτό το γέλιο. Όταν θα έχεις φύγει, αυτό θα κρατήσω ως souvenir.
Αυτού του απαίσιου καλοκαιριού.
Θα το κρατώ τις νύχτες που δεν θα μπορώ να κοιμηθώ και δεν θα χτυπάει πια το τηλέφωνο.
Είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα όταν βρίσκεις μια γυναίκα που σε εμπιστεύεται, που εμπιστεύεται τα αγγιγμά σου. Νιώθει ασφάλής στην αγκαλία σου.
το έζησα ελάχιστα και θα το θυμάμαι. 
κι άλλο souvenir.
Εκείνο το βράδι στον Μπάλο. Πως ήσουν ξαπλωμένη κάτω από τη σελήνη, πως έλαμπε το πρόσωπό σου, πως μοσχοβολούσαν τα μαλλιά σου πιο όμορφα κι απο την θάλασσα. σαν ταινία θα την βλέπω για πάντα εκείνη τη βραδιά. Εκείνα σου τα μάτια που με κοιτούσαν να σε λατρεύω και πώς φώτιζαν το σκοτάδι.
Θα ακούω το "strangeness and charm" και θα θυμάμαι τις ανήσυχες σιωπές σου.
Θα σταθώ στη γέφυρα θα περιμένω τα τρένα να πηγαινοέρχονται. Θα αυτοκτονώ ξανά και ξανά.
Θα θυμάμαι εκείνη τη νύχτα που δεν κοιμηθήκαμε σφιχταγκαλιασμένοι. Την ερωτική γαλήνη που δεν έζησα μαζί σου σ' αυτή τη ζωή.
Θα περιμένω την επόμενη.


(μόνο για σένα, αυτή τη φορά)
Γιώργος Τρίκερι

summer tweets

Rule number one. Unless you're served in a frosted glass, never come within four feet of my lips.
KarenWalkerBot


Με τσίμπησε κουνούπι στο βυζί. Τώρα έχω δυόμισι βυζιά.
avekak


The easiest way to get laid is to be a girl.
kellyoxford


Αυτό που κολλάς και τρέχει ο ιδρώτας από το λαιμό σου μέσα στο ντεκολτε ποτέ δεν είναι χοτ στην πραγματικότητα. Καταραμένες ταινίες.
ludopatini


Αυτοί που κοιμούνται με τις κότες, έχουν δοκιμάσει με γυναίκα; 
kurosawa7


Ακούω τον κόκορα του γείτονα και τον σκέφτομαι κρασάτο.
vatraxokoritso


άλλοι φεύγουν κι άλλοι "φεύγουν". Να δούμε με ποιους θα (ξε)μείνουμε.
sissoni


Και ξαφνικά, αντί για Kεφαλονιά κατεβαίνεις Ιθάκη. Γιατί σημασία δεν έχει ο προορισμός. Σημασία έχει ο ύπνος που'ριξες σαν κτήνος στο ταξίδι
avekak

in a parallel universe

HE
-Hey lady, wanna fuck?


SHE
-Your place or mine?


HE
-If you΄re gonna make a big deal about it, forget it!

Listen to this

real poetry doesn't say anything; it just allows you to see the possibilities. Opens all doors. You can walk through the one that suits you. 


Jim Morrison

Όλη η θάλασσα τα μάτια σου

Πλεούμενο η κόρη

του Αιόλου

που βασιλεύει στο χείλος των βλεφάρων σου

εκεί

που ερωτοτροπούν

τ' ουρανού οι μαινάδες

με το πελαγίσιο βάθος των ματιών σου.

Κύμα το δάκρυ σου

που αργά αργά λυτρώνει

την ώρα που αγκαλιάζεις τις ακτές μου

την ώρα που ο χρόνος μας

τελειώνει

βαθαίνουν επιφάνειες

την ώρα αυτή
 
αθάνατοι γεννιόμαστε.


Νόπη Χατζηιγνατιάδου

6 Αυγούστου 1945, Χιροσίμα

το όνειρό μου είναι να με ρωτήσει το παιδί μου "Μαμά, τι ήταν ο πόλεμος;"

Ιβ Μέριαμ


I dream of giving birth to a child who will ask, "Mother, what was war?"

Eve Merriam

quiz of the day

ποιος είναι ο μοναδικός επαγγελματικός τομέας όπου οι γυναίκες αμείβονται καλύτερα από τους άντρες;

ακατάλληλον

Αγάπη μου!!

Απόψε κάνε μου μια χάρη.

Θέλω πολύ να με σκεφτείς έντονα!! Πολύ έντονα!!

Όχι πως έχω παράπονο οτι δεν με σκέφτεσαι συχνά, όχι.

Το εισπράττω άλλωστε..το ξέρεις κι εσύ αυτο..

Το ξέρεις πως το αισθάνομαι, κάθε τι που σε προβληματίζει η

σε αγχώνει..ή σε αναστατώνει..

Απόψε όμως, θέλω πολύ, πάρα πολύ κάθε σου εκκριση, να έχει

το όνομά μου.  Θέλω την λάβα σου! Θέλω τον πόθο σου!

Θέλω να "ονοματίσεις" μια έκρηξη δική μου!!

Θέλω το δάκρυ σου... επειδή ξέρω πως μπορει να κυλλήσει

δάκρυ απο το παγωμένο μαύρο σου βλέμμα..εγώ ναι το ξέρω!

Εχεις τόσες εικόνες στο μυαλό σου, τόσες οπτασίες στο κεφάλι σου.

Εχεις τόσα δεδομένα δικά μου, τόσες μνήμες, που θα σε βοηθήσουν.

Εχεις τόσες φαντασιώσεις που θα σε οδηγήσουν και καθοδηγήσουν.

Κάντο! Κάντο όχι για μένα, για εμας!!

Σκέψου με ακόμη μια φορά όπως τότε..

Απομόνωσε το μυαλό σου.

Απομόνωσε το σώμα σου.

Ξέρω πως μπορείς να μπείς στην Κόλαση και να ζήσεις

έναν Παράδεισο. Ξέρεις πως μπορώ να στήσω έναν Παράδεισο

στην Κόλαση.

Ελα..κλείσε λίγο τα μάτια σου και θυμίσου..

"Αχ ..κοριτσι..."  μισοτελειωμένες φράσεις υπερτατης ηδονής

"Το αγρίμι σου Άρχοντά μου, Αφέντη μου..σε περιμένει..."  φράσεις,

λόγια ηφαιστειακής λάβας...

Απόψε σε θέλω έτσι!

Με αυτόν τον "τρόπο", τον απόλυτα "δικό μας" !

Κάντο όχι για μένα μόνο, καντο για εμάς!!!

Το μυστικό εκείνο τρόπο που μονο μαζί βιώναμε την Μαγεία

της αόρατης συνουσίας, χωρίς σώματα, μα με κάθε μας κύτταρο..

Και άκου!

Θέλω να το δώ με κάποιον τρόπο..

Δεν ξέρω που θα πουλήσεις την ψυχή σου απόψε,

Μα θέλω να ξέρω ότι μου την έκανες την χάρη που σου ζήτησα!

Θέλω να ξέρω πως την έζησες Μαζί μου, Χωρίς Εμένα,

τούτη την Πυρά!!

Θέλω να μου το δειξεις να το δώ, να το μάθω,

να το νιώσω με κάποιο τρόπο!!

Ξέρεις εσύ...

Κι εγω ξέρω πως ξέρεις ...

ΑΝΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡΑ

Κλέφτης

Ζούμε σε μια πλάνη, απάτη η ζωη μας όπως την έχουν μετρήσει

Δεν πάνε τα ρολόγια μας σωστά ,οπωσδήποτε μετράει ο χρόνος μας
αργά ,ενω στιγμές - εικόνες τρέχουν και χάνονται μονομιάς

Γι'αυτό και εγω προτείνω να καταργηθούν οι ώρες και τα λεπτά.
να δείχνουν τα ρολόγια μας μόνο τα δευτερόλεπτα και τις
υποδιαιρέσεις τους, σαν το χρονόμετρο του αφέτη

Να μην βιώνεις το σήμερα γοργά και βιαστικά ,όπως το εφήμερο
προστάζει ' μα να ρουφάς την απόλαυση σαν φρούτο που κάθε στιγμή
γεύση αλλάζει.

Γιατί όταν νιώσεις ώριμος να δαγκώσεις δυνατά ,ίσως να' ναι αργά
άγουρο το φρούτο που δοκίμασες και το μανάβικο έχει κλείσει .

  t.ari                                               http://taricomic.blogspot.com/

- αφιερωμένο σ'αυτούς που δεν πρόλαβαν να κολυμπήσουν, όταν είδαν πως ήταν ψάρια.

Alien invasion

Never, I insist not once ever, has life failed to amaze me.
I am not easily amazed.
But when I see your anger melt into laughter
when I detect the hidden sweetness underneath your insults
when your eyes like spotlights hypnotize me like a deer 
when your mind moves like a tango dancer
I can΄t help but wonder
are U of this earth?
or has an invasion started from planet Femme Fatale?


sleepless in soulpie

friendly advice

... he'll keep U up all night

... driving me insane


P.S. would U take off your socks?

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΘΡΙΑΜΒΩΝ

Γιάννης Τσαρούχης

[ Ιστορία ]
Ο όγδοος μήνας του γρηγοριανού ημερολογίου  ο οποίος έχει 31 ημέρες . Αντιστοιχεί  στον έκτο μήνα του ημερολογίου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και αποκαλούνταν Sextilis μέχρι το 8 π.Χ.,  οπότε μετονομάστηκε σε Augustus προς τιμήν του ομώνυμου Ρωμαίου αυτοκράτορα .Κατά τη διάρκεια του  μήνα Sextilis  o Aύγουστος αναγορεύτηκε για πρώτη φορά ύπατος και μπήκε τρεις φορές στην πόλη τελώντας ΘΡΙΑΜΒΟ !!
[Ελληνική Λαογραφία ]
Στον ελληνικό λαό αυτός ο μήνας είναι γνωστός για τους άφθονοιυς καρπούς του και για τα προμηνύματά του για τον ερχομό του Χειμώνα ..
Αυτόν τον μήνα έχει τελειώσει η συγκομιδή των δημητριακών που είναι η βασική τροφή και ωριμάζουν τα διάφορα οπωρικά που εξασφαλίζουν ευχάριστη και θρεπτική τροφή,, γι'αυτό στη Μύκονο και αλλού ονομάζουν τον Αύγουστο "τραπεζοφόρο " και " μήνα που τρέφει τους έντεκα ( άλλους !) " ..
Η αφθονία της εποχής έκανε τους Έλληνες να λένε "Αύγουστε καλέ μου μήνα νάσουν δυο φορές το χρόνο " ή "μακάρι σαν τον Αύγουστο νάταν οι μήνες όλοι "  κι αφού πια οι χωρικοί εξασφάλιζαν τη βασική σοδειά της χρονιάς ,  δέχονταν τα πρώτα μηνύματα του Χειμώνα  "από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι " ή " ο Αύγουστος επλάκωσεν, η άκρη του χειμώνα " ..
Ο μήνας αυτός είναι γνωστός  για τα Ημερομήνια των πρώτων ημερών του και για τις καταστροφικές " δρίμες " του γι'αυτό και λέγεται και Δριμάρης ....
.......................
ας μου επιτραπεί να τον κοιτάξω βαθειά στα μάτια και να του πω " ΕΙΣΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΜΟΥ " !!..
σήμερα
αγγελική νικολάου-δελλατόλα
[από ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ -ΜΠΡΙΤΤΑΝΙΚΑ]

Batman returns

The Penguin: You're just jealous, because I'm a genuine freak and you have to wear a mask!
Batman: You might be right.

Selina Kyle: A kiss under the mistletoe. You know, mistletoe can be deadly if you eat it.
Bruce Wayne: But a kiss can be even deadlier... if you mean it.

Αυγουστιάτικο ξύπνημα κάπου πιο κάτω απο την Πανόρμου

life is good.
επιμένω.

παραμένω ενοχλητικά αισιόδοξος, εκνευριστικά ρομαντικός.

Μ΄ αρέσει το πρωινό ξύπνημά. Η αίσθηση του κρύου νερού στο πρόσωπο μου. Τα περιστέρια που τσιμπολογούν τα σουσάμια απο το κουλούρι που μασουλάω στη στάση. Τις κομψές κυρίες που μου χαμογελούν στο λεωφορείο.

Ήμουν δεκαεφτά χρονών όταν είδα το Electric Horseman.

O Ρόμπερτ Ρεντφορντ υποδυόταν έναν πενηντάρη πρώην πρωταθλητή του ροντέο που ένα πρωί αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του. Σήμερα αυτός ο πενηντάρης είμαι εγώ.

Ήμουν εικοσιπέντε όταν μετά απο μια οδυνηρή βουτιά στο σύμπαν των ανούσιων-ουσιών προσπαθούσα να ξαναβγώ στην επιφάνεια.

Καθόμασταν ένα βράδυ με την Margaret στη βεράντα του σπιτιού της. Οι κροκόδειλοι στη λίμνη ερωτοτροπούσαν υπό το σεληνόφως. Θυμάμαι πόσο μουδιασμένο ήταν το μυαλό μου τότε. Κοίταζα τη λίμνη , τα δέντρα, τον ουρανό με τα γαλήνια χρώματα, τα ροζ φλαμίνγκο, τα γόνατα της Margaret, το ξύλο της βεράντας, τα κρυστάλινα ποτήρια με το ξανθό κρασι και δεν έβλέπα τίποτα.

Θυμάμαι αμυδρά τα χαρακτηριστικά της Margaret, ήταν όμορφη υποθέτω, όλες οι γυναίκες είναι όμορφες. Αν ήμουν πλήρως πεπεισμένος ότι υπάρχει ο Θεός θα έλεγα ότι ήταν ένας άγγελος απο αυτους που στέλνει αυτός ο Κύριος στη γη για να σώσουν εμάς τους καταραμένους. Ένας μεθυσμένος άγγελος, ίσως οι άγγελοι απροετοίμαστοι απο τη μαυρίλα που αντικρύζουν όταν μας συναντούν το ρίχνουν στο ποτό. Ή απλώς τους αρέσει το λευκό κρασί.

Εκείνη την εποχή εκτός απο το μυαλό είχαν μουδιάσει και τα υπόλοιπα μέλη της ανατομίας μου οπότε καθόμασταν στην βεράντα νύχτες ολόκληρες.

Η Margaret μου κρατούσε το χέρι για να νιώθω την ασφάλεια του αγγίγματος. Εγώ σκάλιζα μανιασμένα με τα νύχια το ξεραμένο περιβόλι των αναμνήσεων. Με το αίμα που κυλούσε ζωγράφιζα τον όμορφο έφηβο που ήμουν κάποτε, πριν φτάσει στα χείλια του γκρεμού. Την ώρα που βουτούσε να τσακίσει τα δόντια του και την ομορφιά του, τη χάραζα στο ξύλο όπως οι ερωτευμένοι χαράζουν καρδούλες. Αν ήξερα πως, θα έκλαιγα εκείνες τις στιγμές.

Βoys don΄t cry.

Αλλά δεν ήμουν boy πια.

δεν ήμουν πλέον παιδί-θαυμα. το μυαλό που όλοι θαύμαζαν και εγώ απλώς κουβαλούσα σαν ασήκωτο βάρος το είχα τηγανίσει με παραισθησιογόνα, βαρβιτουρικά και ότι άλλο έβρισκα μπροστά μου.

-Μην προσπαθείς να σκοτώσεις τον εαυτό σου, μου είχε πει ένας γιατρός στη Νέα Υόρκη μέτα απο ένα περιστατικό.

-Δεν θα στο επιτρέψει η κράση σου και μια κρυφη επιθυμία που έχεις να ζήσεις. οποιοσδήποτε άλλος θα ήταν ήδη νεκρός.

Χαζευα το σωληνάκι του ορού και τις ξεραμενές κηλίδες αίματος στο μεταξένιο πουκάμισο και δεν του έδινα σημασία. (αν αλυσοδενόμουν σ΄ένα τζου-μποξ και μας έσπρωχνα στα κρύα νερά του East River, τι θα έκανε τότε η κράση μου;)

Τώρα ήμουν ένας τσακισμένος άντρας.

-Τι θέλεις απο τη ζωή σου; με ρώτησε ένα ξημέρωμα η Margaret.

-Τίποτα, απάντησα.

Όταν η Margaret επέστρεψε εκεί που επιστρέφουν οι άγγελοι όταν ολοκληρώνεται η αποστολή τους, έμεινα με αυτό το "Τίποτα" να ηχει στα αυτιά μου. Το μασούσα μαζί με τη ψυχή μου κι έψαχνα κάπου να το φτύσω. Αυτό έμενε καρφωμένο στο λαιμό, στον ουρανίσκο, μου πατούσε τη γλώσσα και δεν μπορούσα να αναπνεύσω, να μιλήσω. Σαν ένα τατού στο κούτελο το έβλέπα καθε πρωί στο καθρέφτη να μου σκίζει τις σάρκες.

ένα πρωινό ίδιο με όλα τα υπόλοπα με ξύπνησε ένας στεναγμός σαν αγριμιού που του ξεριζώνουν τη καρδιά. πριν προλάβω να τρομάξω βρήκα ένα χαρτί κι έγραψα δυό λέξεις μοναχά:

Κάτι θέλω

Αυτή είναι η ζωή μου μέχρι τώρα. Το λεωφορείο έφτασε στη παραλία. πάω να βουτήξω στη θάλασσα του αύριο απο την αμμουδιά του σήμερα.

Γιώργος Τρίκερι.

αφιερωμένο στο Κώστα που με πότισε τεκίλες χτες βράδι, στη Margaret όπου και να είναι (thanx 4 asking), στην Ιωάννα που πριν γίνει μάνα έκανε τη πρακτική της πάνω μου, στον Μπάμπη που επιμένει πως πρέπει να γράφω, στη Jazzmine που είναι η πυξίδα μου όλα αυτά τα χρόνια, στην Ashley που ...

Κύλησε ο Αύγουστος στον λευκό δρόμο κρατώντας ελπίδες και χαμόγελα μυρωμένα απο σταφύλια. Γυναίκες με άσπρα μαντήλια κεντούσαν τα πολύτιμα, άλλοτε το σχήμα του παιδιού τους, άλλοτε το σχήμα ενός άντρα. Κι εσύ πάντα να κρατάς ένα κόκκινο κλαδάκι και να χαράζεις στο στεγνό χώμα στίγματα. Κι ένας αετός να πετά φτιάχνοντας κόμπους μέσα στα σύννεφα ...

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popisynodinou.blogspot.gr/

a very simple question U can ask your mirror:
What do you want from life?
Trust me, he knows the answer.


sleepless in soulpie
(they don΄t call me "Mr Cliché" for no reason)

ζωή ... ποδήλατο

Παρακαλείται ο κύριος που είπε πως το σεξ είναι σαν το ποδήλατο να δώσει καμιά πληροφορία παραπάνω, γιατί μιά ώρα κάνω πετάλι και δεν γίνεται τίποτα.

kurosawa7

αφιερωμένο στον T.Ari.