Θα δείξει!!!

μην κάνετε άλλα σχέδια για το Σάββατο που μας έρχεται. Ελάτε να δείτε τον πιο τυχερό άνθρωπο του κόσμου (εμένα δηλαδή) να προσπαθώ να χωρέσω όλη μου τη ζωή και όλη μου τη τύχη στη σκηνή του ΕύΠολις. Ως έξτρα μπόνους θα σας δοθεί η ευκαιρία να είστε παρόντες στην πρώτη παγκόσμια εμφάνιση του ταλαντούχου κύριου Κωνσταντίνου Καρούση.

Τριανδρία δια χειρός Γεωργίας Δρακάκη

H Γεωργία είναι ένα όμορφο, ψηλό κορίτσι που μοιάζει ζωγραφισμένη με τις λέξεις του Καζαντζάκη και τα χρώματα του  Λύτρα. Συναντηθήκαμε στο θέατρο Λύχνος όπου γίνονταν οι πρόβες της Τριανδρίας. 
Η Τριανδρία  είναι ένα έργο γυναικείου πάθους και αμαρτίας. Μια γυναίκα ισορροπεί πάνω στο λεπτό σκοινί της τρέλας τεντώνοντας τα όρια της αγάπης και του έρωτα, δοκιμάζοντας  τις ίδιες της τις αντοχές. Μοναδικοί σύμμαχοι οι μνήμες της. Τρεις άντρες που πέρασαν από τη ζωή της και ως μοντέρνοι μάγοι απίθωσαν στα πόδια της έρωτα, γνώση και πόνο.
Η Γεωργία στεκόταν όρθια σε μια γωνία κι έλεγε τα λόγια του έργου ταυτόχρονα με τους ηθοποιούς επί σκηνής. 
Είναι τα δικά της λόγια. Τα έγραψε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2014 σε μια κατάσταση ενθουσιώδους παραληρήματος. Η μούσα υπαγόρευε και η Γεωργία έπλαθε τις λέξεις. Αποστάγματα μιας γυναικείας καρδιάς ποτισμένη με τις αντρικές ανάσες που την έχουν σημαδέψει.
καθίσαμε στα πίσω καθίσματα για μια φιλική κουβέντα.


Διάβασα το έργο και ανυπομονώ να το δω αλλά τι είναι για σένα η Τριανδρία;

Οι πιο μύχιες σκέψεις μου ως γυναίκας, οι κρυφοί μου φόβοι, η προσωπική μου κατάθεση για τον έρωτα. Ένα θεατρικό έργο που χτιζόταν έξι μήνες με τρελό σβήσε γράψε, στο μικρό γραφείο ενός ημιυπόγειου διαμερίσματος που νοίκιαζα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ιδανικό τόπο έμπνευσης.  Η Τριανδρία είναι ένα έργο με θέμα τη Μνήμη και απευθύνεται σε γυναίκες και άντρες που αγαπούν την αλήθεια, όσο κοφτερή κι αν είναι.

Πότε γεννήθηκε η… θεατρική Γεωργία;

Το 1992. Ιούλιο, 24. Ζώδιο: Λέων, τι άλλο; Διότι, έτσι βγήκα από την κοιλιά της μάνας: θεατρική. Με παρακολουθώ 23 χρόνια να χορεύω, να γράφω, να δουλεύω σε θέσεις επικοινωνίας, υποδοχής, με πολύ μπλα μπλα και πολλή δημιουργικότητα. Καιρός ήταν να γράψω κι ένα θεατρικό έργο! Άλλωστε, και το βιβλίο μου, τα 18 ντεσιμπέλ, περιλαμβάνουν μονολόγους και διαλόγους μεταξύ αντικειμένων και εννοιών. Δεν αντέχω τη συνθήκη του μονολόγου. Όλα γύρω μας μιλούν, ερωτοτροπούν, συνδιαλέγονται, παίζουν!

Ποια είναι η προσωπική σου φιλοσοφία;

Αλήθεια, έμπνευση, πολυγαμία, έρωτας, γλέντι, πνευματικότητα, αλληλεγγύη. Μια ζωή που να τιμά τη σάρκα και την ψυχή εξίσου. Με σεβασμό στη φύση, στα πλάσματα του κόσμου μας και σε όσα αυτά δημιουργούν. Τα έργα τέχνης, τα μικρά παιδιά, τα βότσαλα στις παραλίες ζητούν την προσοχή μας και τη φροντίδα μας. Δεν πιστεύω στο καλό και στο κακό, μόνο στο όμορφο και το άσχημο.


Πώς είναι ο Συγγραφέας του 21ου αιώνα;

Εργαζόμενος σε δουλειά άσχετη με τη συγγραφή, συνήθως. Καπνιστής, πότης. Ερωτικός. Ανοιχτός. Εραστής της νύχτας και της καλής μουσικής. Πυρετώδης αναγνώστης. Μοναχικός και κοινωνικός συγχρόνως. Πολλά χαρτιά και βιβλία στο σπίτι του. Μια επιφάνεια εργασίας στον υπολογιστή άνω κάτω. Νοσταλγός των εποχών στις οποίες ο Λόγος, και δη ο γραπτός, μετρούσε περισσότερο.

Περίγραψέ μου τον εαυτό σου.

Είμαι ένα ψηλό, ανόητο κορίτσι που ονειρεύεται πολύ και δουλεύει περισσότερο.  Ερωτευμένο με την Ελλάδα και ιδίως την Αθήνα και ιδίως τα Εξάρχεια. Αγαπώ τη Frida Kahlo, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Κώστα Καρυωτάκη. Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο. Ή το λευκό. Εξαρτάται από την περίσταση. Δεν έχω τηλεόραση σπίτι μου, αλλά δεν αποχωρίζομαι το λάπτοπ μου. Λατρεύω τους ηλίανθους και τα λίλιουμ. Δεν ακολουθώ τη μόδα και θέλω να ταξιδεύω πολύ. Προτιμώ να ξυπνάω αργά το πρωί και να συναντώ φίλους όλη μέρα. Θυμώνω εύκολα, αλλά κρατάει λίγο. Αγαπάω δύσκολα, αλλά κρατά για πάντα. Τρελαίνομαι να γνωρίζω ανθρώπους. Αντιπαθώ τα ψέματα, αλλά συγχωρώ τους όμορφους ψεύτες.

Αυτή είναι η Γεωργία που γνώρισα. Ένα κορίτσι με αρχαιοελληνική γοητεία και φλόγα στο βλέμμα. 
Βγήκαμε στο δρόμο, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την 18 Νοεμβρίου, νύχτα πρεμιέρας της Τριανδρίας. Φύσηξε τη τελευταία τολύπη καπνού, μπήκε σε ένα ταξί της Ιεράς Οδού κι έγινε ένα με τη νύχτα που τόσο λάτρεύει.

Γιώργος Τρίκερι

φωτογραφία: Jovana Hasimi

η πρώτη μου παράσταση

ήμουν 15 χρονών, είχα μεταναστεύσει στην Αμέρικα πριν δυο μήνες. πήγαινα πρώτη λυκείου. φόρτωσαν όλη τη τάξη σε ένα πούλμαν και μας πήγαν σε ένα θέατρο.
δεν είχα βρεθεί ξανά σε χώρο θεάτρου αν εξαιρέσεις τον Καραγκιόζη που πηγαίναμε πιτσιρίκια στα Καμένα βούρλα αλλά δεν νομίζω πως μετράει.
το έργο ήταν το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ” η τραγική κωμωδία του Έντουαρντ Άλμπι που ασκεί κριτική στην υποκρισία που περιβάλλει τον θεσμό του γάμου και πόσο  εύκολα μετατρέπεται σε σχέση εξουσίας και αλληλεξάρτησης.
όλα αυτά τα κατανόησα χρόνια αργότερα όταν είδα το έργο ξανά ως ενήλικας. εκείνη την εποχή τα αγγλικά μου ήταν απειροελάχιστα, καταλάβαινα γύρω στο 20 τις εκατό από αυτά που μου έλεγαν και μπορούσα να μιλήσω ακόμα λιγότερο.
αυτό δεν με εμπόδισε να μαγευτώ από τις ερμηνείες των ηθοποιών, τις εκρηκτικές επιθέσεις της Μάρθας προς τον άντρα της, το πως η ηθοποιός που την ερμήνευε την μια στιγμή ήταν ένα λυσσασμένο αγρίμι και την επόμενη ένα ευάλωτο κοριτσάκι έτοιμο να καταρρεύσει.
δεν μπορούσα να καταλάβω τον απόλυτο κυνισμό στα λόγια τους αλλά τον έβλεπα να ξεπετάγεται από τα μάτια τους σαν βρώμικη λάβα.
στο τέλους του έργου είδα τους χαρακτήρες, γιατί είχα ξεχάσει πως ήταν ηθοποιοί στη σκηνή ενός θεάτρου, κατάκοπους, ξεγυμνωμένους, πληγωμένους αλλά και με ένα χαμόγελο λύτρωσης στα βλέμματα τους. μια λύτρωση που ξεχείλιζε από τη σκηνή και ερχόταν καταπάνω μας. είμαι σίγουρος πως το ένιωσαν και τα άλλα παιδιά γιατί στην επιστροφή μέσα στο πούλμαν που συνήθως γινόταν τις κακομοίρας από φωνές, επικρατούσε μια γαλήνη.
μια συμμαθήτρια μου η Νταϊάν ήρθε και κάθησε δίπλα μου. αφού με χίλιους τρόπους με τα σπαστά αγγλικά μου της μετέφερα τον ενθουσιασμό που ένιωθα με ρώτησε αν ήθελα να γίνω μέλος στην θεατρική ομάδα του σχολείου. μου είπε πως θα νιώσω όμορφα γιατί ονομάζεται Thespian society από τον αρχαίο Έλληνα ποιητή Θέσπι που ήταν ο εφευρέτης της τραγωδίας και  ο πρώτος ηθοποιός. εγώ ούτε ακουστά δεν τον είχα αλλά που να τολμήσω να το παραδεχτώ.
πάντως έγινα μέλος της ομάδας, ήμουν υπεύθυνος σκηνικών στην φθινοπωρινή παράσταση και στην ανοιξιάτικη παράσταση που είχαν βελτιωθεί κάπως τα αγγλικά μου ο σκηνοθέτης μου έδωσε ένα μικρό ρόλο στο "Ξυπόλυτοι στο πάρκο" του Νιλ Σάιμον. έπαιξα τον υπάλληλο της τηλεφωνικής εταιρείας είπα, νομίζω, τρεις προτάσεις αλλά ήταν αρκετό για να κολλήσω το μικρόβιο. κάπως έτσι ξεκίνησε το μακροχρόνιο ειδύλλιο μου με το θέατρο.

Γιώργος Τρίκερι

Ο Γιάννης Κακλέας δημιουργεί σχολή δωρεάν φοίτησης

«Αρνούμαι να γίνω κομμάτι ενός συστήματος που εκμεταλλεύεται τα νιάτα και θυσιάζει τα όνειρά τους στο βωμό του χρήματος», δηλώνει ο σκηνοθέτης.

Όλα ξεκίνησαν όταν πριν μερικές ημέρες ανήρτησε ένα αγανακτισμένο μήνυμα στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. «Θυμωμένος από την εκμετάλλευση των νέων ηθοποιών από τους επιτήδειους», όπως χαρακτηριστικά έγραφε, μεταξύ άλλων, ζητούσε από συναδέλφους του σκηνοθέτες και ανθρώπους της θεατρικής σκηνής –ηθοποιούς, σκηνογράφους, χορογράφους- να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να προσφέρουν δωρεάν τις γνώσεις τους στο νέο αίμα του ελληνικού θεάτρου. «Γι’ αυτό το λόγο ψάχνω στούντιο. Όποιος διαθέτει ή έχει φιλότεχνο φίλο που διαθέτει χώρο, ας επικοινωνήσει μαζί μου», κατέληγε το κάλεσμα του Γιάννη Κακλέα, το οποίο, όπως ο ίδιος μας δήλωσε, έλαβε συγκινητικής ανταπόκρισης. «Μέχρι στιγμής, έχουν έρθει σε επαφή μαζί μου 340 καλλιτέχνες, ενώ μου έχουν γίνει ήδη δεκαπέντε προσφορές ιδιωτικών και δημόσιων χώρων στην Αθήνα», ανέφερε ο σκηνοθέτης και εξήγησε τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφασή του για τη δημιουργία σχολής, όπου τα μαθήματα δεν θα χρεώνονται. «Έχω χρόνια να διδάξω κι αυτό διότι έχω θυμώσει με το σύστημα εκπαίδευσης των νέων ηθοποιών. Αρνούμαι να γίνω κομμάτι ενός συστήματος που εκμεταλλεύεται τα νιάτα και θυσιάζει τα όνειρά τους στο βωμό του χρήματος», σημείωσε για να καταλήξει πως: «Στόχος μου είναι η δημιουργία μιας αυτοδιαχειριζόμενης σχολής –με οικονομική επιβάρυνση μόνο τη γραμματεία και τα έξοδα του χώρου, μοιρασμένα με τα άτομα που θα συμμετέχουν-, όπου η διδασκαλία υποκριτικής, σκηνοθεσίας, σκηνογραφίας, χορογραφίας και φωνητικής θα είναι δωρεάν». Τόνισε, μάλιστα, πως επιθυμία του είναι «το στούντιο να παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους».

Χριστίνα Φαραζή

πηγή: tospirto.net