Jazzmine says.....Game..

Πότε καταλαβαίνεις οτι κάτι δεν πάει καλά?

Παίζεις με την ελπίδα να ματώσεις,
για ν'αξίζει τον κόπο ο πόλεμος κι όταν ματώνεις, πονάει.
Όμορφα.

Μερικές φορές πονάει περισσότερο.
Ηδονή.

Άλλες, μετράς τις απώλειες.
Fair enough.

Yπάρχουν όμως και μερικές, λίγες, που δεν υπολόγισες σωστά.
Άργησες να κινηθείς, η ακόμα χειρότερα δεν το είδες να ρχεται.
Οχι, δεν το είδες.

Κι ύστερα, δεν μπορείς να βρείς, απο που πηγάζει τόσος φόβος.

Δεν έχει όνομα?


Η δεν τολμάς να τ' ονοματίσεις..?



Jazzmine is gambling.

Cine Festiv-el. Part two

Η ζωή είναι απλή. Αμαξοστοιχία 515. μπαίνεις μέσα,κάθεσαι. Σε πάει Κιλκίς.
Για την επιβίβαση στην αμαξοστοιχία ο επιβάτης πρέπει να είναι εφοδιασμένος με έγκυρα χαμόγελα.
Αποσκευές μεγάλου όγκου και βάρους καλό είναι να αποφεύγονται σε όλα τα ταξίδια της ζωής.
Τα εισιτήρια με επιστροφή πρέπει να φυλάσσονται ώστε την στιγμή της μετενσάρκωσης να δύναται ο επιβάτης να μεταβεί στη νέα του κατοικία.
Όταν βρίσκεστε στον σταθμό αφετηρίας απαιτείται ένα τόσο δα βηματάκι για ξεκινήσει το ταξίδι.
You will enjoy every single moment of your trip if you pay attention to the above mentioned directions.


μ΄αυτή τη νοοτροπία μπορείς να φτάσεις παντού κι όταν πια κάποια στιγμή έχεις φτάσει παντού δεν θα βιάζεσαι να πας κάπου αλλού.


Γιώργος Τρίκερι

Jazzmine says.....Αντίο II

Χάραμα.
Η ενοχή καταπίνεται ευκολότερα με μερικές γερές δόσεις ουίσκυ.
Το ξέρεις καλά.
Θα πιώ λοιπόν.
Απόψε.
Και δεν θα σε ξαναδώ.







Jazzmine sober.

Jazzmine says.......You were there. All night.

Σηκώθηκα απ το γραφείο, έκλεισα το pc.
Στο μυαλό μου μιά λέξη.
Εσβησα το φως, έκλεισα την πόρτα, πήρα την εφημερίδα, κατέβηκα τις σκάλες.
Βιαστικά.
Δεν πήρα το ασανσέρ. Δεν μπορούσα να περιμένω.
Ζήτησα το κλειδί απ το φύλακα.
Έφτασα μέχρι το πάρκινγκ.
Γύρισα πίσω, ανέβηκα στον 2ο, μίλησα, χαμογέλασα.
Στο μυαλό μου μια λέξη.
Βγήκα. Παγωμένος άνεμος.
Περπατησα, μπήκα σ' ένα αμάξι. Συζήτησα. Κανονικά.
Σαν να μην έιχε γίνει τίποτα.
Φτάσαμε στο μπαρ. Γέλια, ουίσκυ, μουσική.
Φλερτ απ τη γωνία της μπάρας. Σφηνάκια. Κι άλλα χαμόγελα.
Στο μυαλό μου μια λέξη.
Το αλκοόλ κατευνάζει, το ξημέρωμα ξαφνιάζει.
Επιστρατεύονται γυαλιά ηλίου.
Περισσότερα γέλια. Μεθυσμένα αυτή τη φορά.
Αποχαιρετισμοί.
Βόλτα στην πόλη. Ερωτήσεις. Απαντήσεις.
Στο μυαλό μου μια λέξη.
Επιστροφή.
Πέταγμα ρούχων απ το παράθυρο. Μουσική.
Τελευταίο τσιγάρο με το μέτωπο κολλημένο στο τζάμι,
καλωσορίζοντας την πρώτη ζεστή αχτίδα.

Στο μυαλό μου μια λέξη.

"Βασανιστικά......."

Jazzmine plays Blackjack

Jazzmine says......Aντίο.

Έχουν περάσει 9 νύχτες.
Σε σκέφτομαι.
Στριφογυρίζεις μέσα μου σαν τυφώνας που δε βρίσκει διέξοδο, με γκρεμίζεις.
Σε σκέφτομαι.
Νύχτες 9 κι ούτε ένα σημείο ζωής.
Ποιός είσαι σήμερα δεν ξέρω κι αναγνωρίζω πως είμαι άτολμη,
για να το μάθω.
Τρέμω μήπως ξαναγυρίσεις.
Τρέμω μήπως δεν ξαναγυρίσεις.
Σε σκέφτομαι.
Ποιός θα σου μάθει τώρα τι θα πεί φροντίδα και ποιός θα γίνεις
αν δεν το μάθεις?
Δεν μπορώ να δω μέσα απο ένα παράθυρο κλειστό.
Δεν μπορώ να βρω ούτε μια χαραμάδα στον ορθωμένο τοίχο.
Δεν μπορώ, τα ρολά είναι κατεβασμένα, η καρδιά μου μουδιάζει στη σιωπή.
Δεν μπορώ να γράψω, για σένα.


For C.M

Jazzmine Night by Night.

Cine Festiv-el. Part One

Παρασκευή 10:24 π.μ. Αλίαρτος
Μην το πεις πουθενά. Ξεκίνησα για Κιλκίς πριν μια ώρα. Είμαι στο τρένο. Ειδα χιόνι, τρεις κατσίκες, ένα ρυάκι, μοβ λουλουδάκια, ένα τρακτέρ (so far so good). Κρυφακούω τις συζητήσεις των φοιτητών. Εμπλουτίζω το λεξιλόγιο. "καθυστεροσύνες" είναι οι βλακείες. Άμα λες πολλές προβιβάζεσαι σε "αρχικαθυστέρα". Εύκολο.
10:58 Πεντάλεπτη στάση στη Λειβαδειά. Οι εθισμένοι βγαίνουμε για τσιγάρο και οι ρομαντικοί για χιονοπόλεμο. Μετα την Τιθορέα ρίχνω υπνάκο να αναπληρώσω αυτόν που στερήθηκα κάνοντας chat με Ιω (αριστουργηματικό ΧΑμογελο) και την μεταμεσονύχτια τηλέ συνεδρία με την (σοφή και έξοχη) Jazzmine. Βρήκε αναπάντητες απο C.Μ.
Άρχισαν οι προβληματισμοί.Κλείνεις τα αυτιά σε κραυγή αγωνίας;
Η ατμόσφαιρα στο βαγόνι μοσχοβολάει βότκα και κανέλλα. Αν προσπαθείς να ακολουθήσεις σενάριο στη ζωή βγαίνει-όλο-συνέχεια-λάθος. Ευτύχως το έμαθα νωρίς αυτό το lesson basic life 001 και αυτοσχεδιάουαου!
Δεν εχω να καταγγείλω κάτι. Είμαι εδώ να υμνώ και να απολαμβάνω τις ομόρφιές όσο μικροσσκοπικές και αν είναι.
Επίσης έχω το σπάνιο χάρισμα όταν δεν εχω τι να πω, σιωπώ. Γειά χαράδρα!

Γιώργος Τρίκερι.

Jazzmine says....Αναπάντητη

Ο 2ος είναι σίγουρα ο πιο κουτσομπόλικος όροφος της εταιρίας. Τα γραφεία στημένα σαν ένα τεράστιο Πι επιτρέπουν οπτική πρόσβαση από όλους προς όλους. Είναι αδύνατον να έχεις ανοιχτό τον υπολογιστή και να μη βλέπουν όλοι την οθόνη σου. Που σημαίνει πασιέντζες και παιχνίδια τα ξεχνάς, αν δε θες δηλαδή να περάσεις μια βόλτα απ το λογιστήριο στο τέλος της μέρας και άλλη μέρα να μην περάσεις σ' αυτό το γραφείο. Εδώ που τα λέμε και σε κανένα άλλο, με την κρίση που μας δέρνει.

Εδώ όλοι τα ξέρουν όλα. Άμα μιλάς στο τηλέφωνο αποκλείεται να μην έχεις τουλάχιστον ένα αυτί κολλημένο στο στόμα σου κι εντάξει τι να κάνεις, άλλη διασκέδαση δεν υπάρχει κι ένα δεκάωρο το βγάζεις σίγουρα τώρα με τις υπερωρίες, άσε που δεν τις πληρώνεσαι κιόλας.
Έτσι που λες, δημόσιος βίος κανονικά.

Αφού φαντάσου τώρα μια φορά η Διονυσία στο γραφείο δίπλα στο παράθυρο είχε ακούσει μια φάση με τη Δώρα που είχε πρόβλημα με την κόρη της, κάτι με τη δήλωση των σχολών που τα χε κάνει λάθος και πέρασε στην Αλεξανδρούπολη και η κόρη της απειλούσε να σκοτωθεί πολύ στα σοβαρά και είχε έρθει ο άντρας της Δώρας και την είχε πάρει και έκανε μια βδομάδα να γυρίσει στη δουλειά.
Πήγε στην Αλεξανδρούπολη να γράψει την κόρη της κι έτσι λιγάκι να τη βοηθήσει να προσαρμοστεί και θα χε σίγουρα περισσευούμενες μέρες από την άδεια γιατί η εταιρία δεν αστειεύεται με κάτι τέτοια.Όταν επέστρεψε ήταν σα να χε γεράσει δέκα χρόνια κι εμείς ήμασταν πολύ προσεκτικές μαζί της για πολλές μέρες, μάλιστα η Διονυσία που τα ήξερε κι από πρώτο χέρι πήγε κι έβαλε ένα γλαστράκι στο γραφείο της!
Και ούτε που ήταν, να πεις, φίλες.
Ένα μικρό κάκτο πολύ ωραίο με κάτι ροζ λουλουδάκια και ήταν πολύ τολμηρό αυτό που έκανε γιατί η εταιρία απαγορεύει τα φυτά επειδή μαδάνε και θέλουν περιποίηση που την κάνεις ενώ δουλεύεις και δεν είναι σωστό να σε πληρώνουν για να ποτίζεις εδώ που τα λέμε.

Έτσι. Θέλω να πω καμιά φορά βγαίνει σε καλό να ξέρεις μερικά πράγματα για το συνάδελφο.

Γι αυτό ξαφνιαστήκαμε όλοι πάρα πολύ όταν μάθαμε ότι η Ηλέκτρα έπεσε στις γραμμές του τρένου.


Δεν είχε πολύ καιρό στο γραφείο, ήταν και λίγο ψηλομύτα είναι η αλήθεια, δεν είχαμε πολλά πάρε δώσε μαζί της, ούτε εγώ ακόμα που ήμασταν και οι μόνες συνομήλικες πάνω κάτω.

Ήταν και επαναστάτρια. Όταν εμείς κατεβαίναμε στο ισόγειο στην καντίνα του προσωπικού για το μεσημεριανό μας, εκείνη ανέβαινε στην ταράτσα για να καπνίσει.
Κι ας το ξέρουν όλοι ότι το τσιγάρο απαγορεύεται και η εταιρία δεν καλοβλέπει αυτούς που καπνίζουν.
Και να πεις πως δεν το ξερε?
Απ την πρώτη μέρα την πλεύρισε η Άννα απ το λογιστήριο και της είπε νέτα σκέτα να μαζευτεί, αλλά εκείνη την κοίταξε μ' ένα βλέμμα λέει - μας το παράστησε στην καντίνα - που κανείς δεν είχε τολμήσει να την κοιτάξει εδώ μέσα.
Κι εδώ που τα λέμε δεν ήταν σωστό αυτό, γιατί η Άννα είναι και 24 χρόνια στην εταιρία και την έχει φωνάξει και ο μεγάλος διευθυντής στο ίδιο του το γραφείο δύο φορές και δεν είναι να της πολυμπάινεις.
Αλλά απ την άλλη, αυτό ίσως να μην το ξερε ακόμα η καινούργια.
Ήταν περίεργη δηλαδή.
Αλλά ν' αυτοκτονήσει νέα κοπέλα και πάνω που έστρωνε η ζωή της, τι να πεις.
Άβυσσος!

Βλέπεις εμείς ξέραμε κάτι λίγα από μια ξαδέρφη της Σίας απ το τμήμα προσωπικού που έμενε κοντά στο σπίτι της.
Είχε λέει έρθει πρόσφατα απ το χωριό, την έφερε η μάνα της να μείνει σε μια θειά της απ την πλευρά του πατέρα της.
Παρέες δεν είχε κάνει στη γειτονιά αλλά αυτή η ξαδέρφη είχε μάθει πως η Ηλέκτρα είχε ένα σκάνδαλο στο χωριό μ' έναν ζωγράφο, ξένο, που χε πιάσει εκεί ένα σπίτι για να δουλέψει.
Τι και πως τώρα δεν έμαθε ακριβώς, μα φαίνεται τους πιάσανε, αυτόν το ξαπόστειλαν νύχτα στην πατρίδα του και τη μικρή τη φέραν στην Αθήνα.
Μα εδώ την τακτοποίησαν αμέσως.
Της βρήκαν αυτή την καλή δουλειά, που θα χανε φαίνεται και το μέσο και μάλιστα θα την πάντρευαν τώρα κοντά και μ' ένα παιδί που χε και δικιά του δουλειά κάτω στο λιμάνι.
Και πάνω που έστρωναν τα πράματα, πάνω που έπιασε την καλή που λένε, πήγε κι έπεσε στο τρένο!

Ξέρεις το τρένο είναι κοντά μας, ούτε δυο τετράγωνα μακριά και αν είχαμε τα παράθυρα ανοιχτά θα τ' ακούγαμε, μα δεν τα είχαμε γιατί παλιά λέει που τ' άνοιγαν, οι μισοί χάζευαν όλη μέρα απ έξω και η εταιρία απηύδησε στο τέλος κι έφερε και τα σφάλισαν κι έβαλε και ρολά.
Όμως δεν πειράζει γιατί άλλαξαν και τις λάμπες μετά απ αυτό με καινούργιες με φυσικό φως κι ουτε που καταλαβαίνεις τη διαφορά.

Έτσι με την καημένη την Ηλέκτρα. Λυπηθήκαμε όλοι πάρα πολύ. Εγώ μάλιστα τη σκεφτόμουν για αρκετό καιρό μετά. Ακόμα τη σκέφτομαι δηλαδή.Δεν είναι ότι δεν την συμπαθούσα, μόνο να, μου δημιουργούσε μια νευρικότητα όταν με κοιτούσε. Σκεφτόμουν παράξενα πράγματα σαν να προσπαθούσε να μπεί μες το κεφάλι μου και καλά να ήθελε κάτι να μου πεί, κάτι για μένα που το ήξερε μόνο εκείνη που με αφορούσε, αλλά βέβαια ποτέ δε μου πε τίποτα,
στο μυαλό μου ήταν αυτό.
Μου ρχονται κάτι περίεργες σκέψεις ώρες ώρες!

Στεναχωρήθηκα κι όταν καθαρίσαμε το γραφείο της για να μαζέψουμε τυχόν πράγματα της να τα στείλουμε στους δικούς της.
Δεν περίμενα πως θα χε τίποτα αφημένο, μα σ' ένα συρταράκι βρήκα κάτι ζωγραφιές - δικές της θα τανε- στα μεγάλα μπλοκ των παραγγελιών που έχουμε.
Θα σκεφτόταν εκείνον φαίνεται..
Έπρεπε να τα βάλω κι αυτά μαζί με τ' άλλα κι αυτό έκανα, μα κάτι με έπιασε και κράτησα μία.

Δεν την πολύκαταλαβαίνω, όμως την κοιτάζω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ.
Είναι το γραφείο μας σα λίγο μουτζουρωμένο και σκοτεινό και σε μια γωνιά του είναι ανθισμένο σαν κήπος κι απ τα τραπέζια φυτρώνουν χόρτα και λουλούδια.

Είναι και δυο κορίτσια εκεί, η μια είναι εκείνη, σκυμμένη πάνω στην άλλη που δε βλέπω το πρόσωπο της καλά, μα όσο παράξενο κι αν είναι αυτό,
όσο το κοιτάζω,
νομίζω πως είμαι εγώ.








Jazzmine is calling..

Aut insanit homo, aut versus facit.

Ή τρελός είναι ή γράφει ποιηματα.
Οράτιος





Μπορώ να τα κάνω και τα δύο;
Τρικεριώτης

αν έγραφαν οι γάτες ...

η αυτοεκτίμηση αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της διανοητικής μας υγείας.
νιάου ...

The horizon a tightrope I walk upon.
I stare at the lights of the city that was ...
You.
I desire nothing than to reach the
promised land
that is ...
You.

Giorgos Trikeri

Mi chiamano Mimi

ma il mio nome e Lucia

La storia mia

e breve. A tela o a seta

ricamo in casa e fuori.

Son tranquilla e lieta

ed e mio svago far gigli

e rose.

Mi piaccion quelle cose

che han si dolce malia,

che parlano d΄ amor, di primavere,

che parlano di sogni e di chimere,

quelle cose che han nome poesia ...

Lei m΄ intende?

Με φωνάζουνε Μιμή,

μα το όνομα μου ειναι Φωτεινή.

Η ιστορία μου είναι σύντομη.

Πάνω σε καμβά ή σε μετάξι,

κεντώ στο σπίτι μου κι αλλού.

Είμαι ήσυχη κι ευτυχισμένη

και φτιάχνω με χαρά κρίνους

και τριαντάφυλλα.

Μ΄αρέσουν τα πράγματα

που έχουνε μια γλύκα,

που για τον έρωτα και την Άνοιξη μιλούν,

γι΄αυτά που τα λένε ποίηση ...

Με καταλαβαίνετε;

www.youtube.com/watch?v=UgaN3vIqJUY

Ότι έχει σημασία..

- "H αγάπη είναι το νόημα της ζωής.

Το 'χω ψάξει και είμαι σίγουρος

δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι είναι."

- "Επειδή είμαστε τόσο εφήμεροι κι η αγάπη είναι τόσο..αιώνια..?"

- "Όχι.

Για κάποιον άλλο λόγο."

- "Ποια είναι η δική σου εξήγηση?"

- "Η πραγματικότητα είναι ότι δεν ξέρω.

Μάλλον είναι κατι που καλυτερα να ειναι ανεξήγητο,

είναι μέρος αυτού που είμαστε

6 δισεκατομύρια ψείρες κολλημένες σε μια μπλέ κουκίδα

που ζούμε το όνειρό μας

και συζητάμε για τον έρωτα

λες κι έχει σημασία.

Για μας έχει.

Και είναι ότι καλύτερο έχουμε

Αυτό μόνο."

Jazzmine & Nikami

                                Sandro Botticelli. Birth of Venus.



I do not wish women to have power over men, but over themselves.
Mary Wollstonecraft Shelley


All women should know how to take care of children. most of them will have a husband someday.
Franklin P. Jones


I believe women still face a glass ceiling that must be shattered.
Andrew Cuomo


I think that maybe if women and children were in charge, we would get somewhere.
James Thurber


The first issue for all of us, men and women, is not to learn, but to unlearn.
Gloria Steinem


Είσαι δυνατή σαν φως
μοσχοβολάς σαν Άνοιξη
είσαι  γλυκιά σαν σοκολάτα
ομορφη σαν όλες τις μουσικές
του Κόσμου.
χρόνια πολλά,
Γυναίκα!


Γιώργος Τρίκερι

                                Edward Hopper. Morning Sun. Oil on canvas.


Τη στιγμή που θα κοιτάξεις στον καθρέφτη και θα αντικρύσεις μια αλυτρωτη ψυχή
έχει αρχίσει η λύτρωση
στον διπλανό καθρέφτη υπάρχει άλλη μια αλύτρωτη ψυχή
στο διπλανό χωριο υπάρχουν κι άλλοι καθρεφτες
ρίξε νερο στο πρόσωπο
βγες στον δρόμο
κοιταξε τον άγνωστο γείτονα κατάματα
η σταγονίτσα λάμψης που θα δεις στο βλέμμα του
καθως χαμογελάτε
είναι η λυτρωση σας που μόλις γεννήθηκε.
καλημέρα.


Γιώργος Τρίκερι.

το μεράκι ...

"Ο λόγος το φέρνει να μιλήσω και για το κελαδιστήρι του Κουφού. Όσες φωνές βγάνει με την τέχνη του ο λαουτέρης απο το λαγούτο κι ο βιολιτζής απο το βιολί, άλλες τόσες και καλήτερες μπορούσες να φχαριστηθείς μέσα στο αργαστήρι του Θωμά του Κουφού. τέχνη του αυτουνού δεν είταν η μουσική, απεναντίας ή κουφαμάρα δεν τον άφηνε να ξεχωρίσει κανόνι απο καμπάνα, ομως το μεράκι του για τάργανα και τα κελαιδιστικά πουλιά πρέπει να στάθηκε μεγάλο. Τη μαραγκωσύνη του την είχε ξεσκολίσει απο μικρός, μα απο ξυλικός καταστάθηκε ταγιαδόρος, και δουλειά του απο κει και μπρος, κι όπου κανείς δεν τον έφτασε, είτανε να μαστορεύει λαλούμενα, και πες μονάχα λύρες , όπου ο Κρητικός βάνει τα ντέρτια του, όσα δεν γιατρέψει το μαχαίρι."

Παντελής Πρεβελάκης

Το Χρονικό Μιας Πολιτείας

έτυχε να είναι Κυριακή

Τι γυρεύει η Τζένη στο SOULPIE?

Με προσκάλεσε ο Γιώργος να γράψω
Και στον Γιώργο δεν λες όχι.
Είναι τόσο γλυκός……………………

Μπούρδες. Τα παραπάνω τα έγραψε ο ίδιος.

-Αλήθεια γιατί με πιέζεις;

-Σε παρακαλώ μέχρι το βράδυ,

γράψε μόνο δέκα γραμμούλες, μόνο δέκα.

Εχθές τον αγαπούσα.

Σήμερα, όχι.

Πως μπορώ να βάλω σε τάξη,

τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα,

που έχω αυτήν την απαίσια , Κυριακή.

Στις αργίες, όταν είμαι μόνη, πιστεύω ότι όλοι οι άλλοι είναι

ευτυχισμένοι, εκτός από μένα. Ίσως, νάμαι καλύτερα αύριο,

που θα χιονίζει! Να κλειστούν όλοι σπίτια τους, όπως εγώ.

Ο ήλιος μπαινοβγαίνει.

Καλύτερα να μην ξαναβγεί.

(μόνο για σήμερα,μην τρελαθούμε)! Θέλω παγωνιά, όπως η μοναξιά μου.

Ναι, σήμερα είμαι κακιά. Κακό είναι;

Δεν με νοιάζει , εγώ έτσι νιώθω.

Ζήλεια! Καταπληκτικό! Κακία και ζήλεια μαζί! Υπέροχα!

Σήμερα, δεν σκέφτομαι τους ανθρώπους που υποφέρουν στα νοσοκομεία.

Τα παιδιά που πεινάνε. Τους άστεγους.

Τους άνεργους και το χειρότερο τα ζώα, που υποφέρουν από τον άνθρωπο.

ΧΕΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Σήμερα, είμαι μόνον ΕΓΩ στον κόσμο.

Προσπαθώ να ηρεμήσω , με τις ωραίες αναμνήσεις της ζωής μου.

Ε! Και; Πάνε αυτά τελειώσανε, καπούτ. Τώρα τι κάνουμε !

Η ζωή διαρκεί μόνον μία μέρα. Την περνάς καλά; Γεμάτα; Κουράζεσαι;

Πίνεις καφέ με τσιγαράκι με έναν- όχι πολλούς- φίλο;

Δημιουργείς με το πνεύμα ή με τα χέρια σου ; ξέρεις ν αγαπάς ; μπορείς ν αγαπηθείς; Να κάνεις έρωτα;
Με λίγα λόγια να κουράζεται η ψυχή σου και το σώμα σου;
Και όταν τελειώνει η μέρα… στην θαλπωρή της θεάς Εστίας, να κοιμάσαι μ ένα χαμόγελο στα χείλη, στην αγκαλιά- ……δεν ξέρω… του Μορφέα….. του ……. δεν ξέρω ποιού- θα δηλώνει την αναμονή, της νέας ζωής, που έρχεται.

Καινούργιες εμπειρίες, για να μην καταντάει « το αύριο σαν αύριο να μην μοιάζει» .
Αυτό δεν το λέω εγώ. Εάν δεν ξέρετε ποιος το είπε, κακό του κεφαλιού σας.

Σας είπα, είμαι κακιά , μόνη και είναι Κυριακή.

ΥΓ Μου πήρε πολλές ώρες να το γράψω στον υπολογιστή, γιατί δεν ξέρω.

Τώρα που το ξαναδιάβασα ,λατρεύω τον Γιώργο.

Μ έβαλε να ψάξω την ψυχή μου. Η καρδιά μου άρχισε να μαλακώνει.

Τελικά ήταν ωραία, αυτή η Κυριακή.

Σ' ευχαριστώ, Γιώργο

 
    Τζένη Μιχαηλίδου.

Jazzmine says.....Passion

Προσκυνώ το Θεό του Εφήμερου.


Υποκλίνομαι στη Σοφία του.


Το μόνο καθήκον είναι το Πάθος.

Jazzmine in Red

Poker

Λοιπόν το poker δεν είναι απλό παιχνίδι. Όπως οποιοδήποτε παιχνίδι που παίζεται με πάνω από έναν. Η τύχη παίζει ελάχιστο ρόλο στην έκβαση της παρτίδας. Το αν σου χει μοιραστεί καλό η κακό χαρτί είναι δευτερεύον. Αυτό που μετράει, είναι πως θα το παίξεις.
Μπορείς να κερδίσεις μ' ένα 2άρι και ένα 7άρι κ όποιος έχει μια ιδέα από poker ξέρει ότι αυτό είναι το πιο αδύναμο χαρτί που έχει να σου μοιράσει η μπάνκα. Κι όμως αν το παίξεις σαν να έχεις στο χέρι σου 2 Άσσους μπορείς να πάρεις το τραπέζι. Μπορείς να κερδίσεις τον καθένα. Κανείς δεν ξέρει τι έχεις, μόνο εσύ. Την ώρα που το ποντάρισμα ξεκινάει, το παιχνίδι είναι στο χέρι σου.
Αν εσύ βλέπεις σε κάθε χαρτί τους 2 Άσσους σου, το μοίρασμα το καταργείς.
Κι αν τους δεις εσύ κανείς δεν θα ρισκάρει να σ' αμφισβητήσει.

Πρόσφατα έχασα μια παρτίδα από έναν τύπο που είχε ένα 4άρι κι ένα 7άρι.
Είχα δυο Βαλέδες μοιρασμένους. Πόνταρε τόσα απ την αρχή που ήμουν σίγουρη ότι είχε καλύτερο φύλλο.
Μας πέταξε όλους έξω απ το τρίτο ποντάρισμα και μάζεψε το τραπέζι, κάπου 28 χιλιάρικα.
Μπλοφάρισε θα πεις, το ρίσκαρε.
Εδώ που τα λέμε καμιά φορά παίρνεις στα χέρια σου χαρτί καμένο.


Η παρτίδα είναι χαμένη.
Το να ρισκάρεις γίνεται η μόνη σου επιλογή.
Κι όσο να πεις τότε είναι που αποκτάει ενδιαφέρον το πράγμα.


Τότε γίνεσαι παίκτης.
Όταν χρειάζεται να μπλοφάρεις.

Εκεί θα χρειαστείς την πειθαρχία σου, εκεί θ' ακονίσεις τ' αντανακλαστικά σου.
Με 2 Άσσους στο τσεπάκι, την αράζεις πίσω και παρακολουθείς. Μισοκλείνεις τα μάτια και υπολογίζεις τα κέρδη. Δε χρειάζεται να μετέχεις. Δε λαχταράς τη νίκη. Δε φοβάσαι.

Ε, λοιπόν την επόμενη φορά που θα σου κάτσει τέτοιο χαρτί φίλε, κάτσε καλύτερα κι έχε το νου σου. Κάποιος απέναντι μπορεί να χει τους 2 Άσσους σου στην καρδιά.
Μην κοιτάς τα φύλλα σου. Κοίτα τα μάτια του. Και κάνε πίσω.
Η παρτίδα είναι δική του.




B.B

Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.

Ralph Waldo Emerson.

...for my dear friend Kumar.

Jazzmine says....NO VACANCY

She was lying next to me, her long hair covering her arm..

Her eyes were shut, her breasts almost still,

the neon light bathing her figure..

It was like she wasn't even there.
If my hand reached out,
I would touch nothing more than the sweaty sheets.

I felt the deep need to give her something, something to bring her back, a gift for that first magic night we shared. " I could marry you tomorrow, you know, I would really do that. Or even better why wait, we can drive to Vegas tonight, would you like that?"

She didn't even move.
A moment later she said: "We are far from Vegas."

Then she crept beside me and whispered:

"One day, very soon, you will fall in love with me.

You will be ten years younger, lighter and brighter than ever.
You ll find joy in every step, my love will be your shield,
this is my gift to you.

Yours is a piece of paper that says you own me?

How on earth do you prefer to be my ball and chain
than the one i choose for my lover?"

Just Jazzmine.