partners in crime

13 κάθε τέλος σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή.
(Γραμμένο στις 5 το πρωί στις 25/11/2015 για το Σ που έχει σήμερα τα γενέθλιά του.)

Μακριά κι αγαπημένοι λέει ο λαός.
Μα όχι στην περίπτωση μας δεν ισχύει αυτό. Είμασταν πολύ αγαπημένοι μαζί πλην όμως ευτυχισμένοι.
Δε γινόταν, δε μπορούσαμε.
Θυμάμαι κάποια στιγμή του είχα πει "Δε μπορώ άλλο να σε αφήσω να γίνεσαι ένας άνθρωπος που δε μπορώ να ανεχτω."
Κι όμως ο Σ δε γινόταν ένας άλλος άνθρωπος. Ήταν ο ίδιος άνθρωπος που γνώρισα, αγάπησα και ζήσαμε πέντε χρόνια μαζί.
Partners in crime
Όταν τον συνάντησα, στο έπακρο της δικής μου αυτοκαταστροφής, έψαχνα ένα "καλό" παιδί για να γίνουμε συνένοχοι στη νύχτα, στην αλητεία και στην παρανομία.

Γνωριστήκαμε σε ένα bar, συνεχίσαμε σε άλλο bar και δεν κατάλαβα πως καταλήξαμε να περπατάμε χέρι-χέρι στην Πειραιώς χωρίς να ξέρω που πηγαίνουμε και χωρίς να με νοιάζει. Δε ρώτησα καν. Πάμε στο πουθενά και όπου βγει.
Καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής έκοβε και μου πρόσφερε μικρά χαριτωμένα λουλουδακια. Ένιωσα ότι είχα δίπλα μου ένα παιδί.
Κι έτσι ήταν.
Είχε ήδη ξημερώσει.

Οι μεγάλοι λένε όμως πως αν αγαπάς ένα λουλούδι, μην το κόψεις, το σκοτώνεις γιατί γρήγορα θα μαραθεί. Άφησε το να ζήσει και να χαρεί, μη του στερείς την ούτως ή άλλως μικρή του ζωή.
Στο διάβα σου στη ζωή μη μαζεύεις λουλούδια για να τα κρατήσεις... Άφησε τα να ανθίζουν και να ομορφαίνουν το δρόμο σου.

Όταν χωρίσαμε, ήταν δέκα μέρες πριν τα γενέθλια μου.
Έλαβα από το ανθοπωλείο την πιο υπέροχη ανθοδέσμη του κόσμου, όχι την πιο μεγάλη, ούτε την πιο εντυπωσιακή, αλλά την πιο ΌΜΟΡΦΗ.
Δάκρυσα από συγκίνηση αλλά η κορύφωση της θλίψης ήρθε μετά. Έπρεπε, τουλάχιστον, να στείλω ένα ευχαριστήριο μήνυμα. Δυσκολεύτηκα, ομολογώ, οι λέξεις, ανάμεικτες με δάκρυα, χόρευαν στην οθόνη του κινητού. Έκλαιγα γράφοντας μα πιο πολύ έκλαψα όταν διάβασα το μήνυμα που είχα στείλει:
"Σ' ευχαριστώ ειλικρινά για τη γλυκιά σου κίνηση. Από την αρχή ήταν μικρά λουλούδια που μου έκοβες από το δρόμο και τώρα είναι ένα υπέροχο μπουκέτο. Εύχομαι απ' όσα ζήσαμε μαζί να μας μείνει η ομορφιά και το άρωμα των λουλουδιών. "
Και τώρα κλαίω που το διαβάζω, με σιωπηλούς λυγμούς, αναφιλητά και κοφτές αναπνοές. Όπως είχαμε κλάψει μαζί για όσα μας πονούσαν στο μαζί και ο καθένας για το δικό του πόνο ξεχωριστά, είτε φανερά, είτε βουβά.
Η αγάπη φέρνει πόνο, αγάπη + πόνος πάνε μαζί. Όπως ρωτάμε "κάνει κρύο ή εγώ κρυώνω;", "κάνει αγάπη; κάνει πόνο; ή εγώ αγαπάω και πονάω;"
Όταν κάποιος μου χαρίζει τα δάκρυά του, για μένα είμαι πολύτιμα.
Τα στεγνά ματιά να φοβάστε.
Χρόνια Πολλά Σ, να είσαι πάντα καλά, στο εύχομαι αληθινά και μες απ' την καρδιά...
Για όλα τα δάκρυα που δε ντραπήκαμε, δε φοβηθήκαμε και δε μπορέσαμε να κρύψουμε. Για όλες τις φορές που χωρίσαμε.
I cry for you but I cannot be there for you anymore.
Κάθε τέλος σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή.
 

Θάλεια Σκέτο

περί φιλίας

Φίλος είναι μια ψυχή σε δύο σώματα - Αριστοτέλης   

Ο αληθινός σου φίλος λυπάται με τη λύπη σου και χαίρεται με τη χαρά σου. Είναι εκεί για σένα όταν θέλεις να κλάψεις, να φωνάξεις, να βρίσεις, να ξεσπάσεις, να εκτονωθείς και ύστερα σε μια ζεστή αγκαλιά να αφεθείς... Είναι εκεί για σένα όταν θέλεις να γλεντήσεις, να γιορτάσεις, να ξεσαλώσεις, να μεθύσεις, να "τα σπάσεις", να ξεχάσεις και να "το χάσεις"... Ο φίλος σου δίνει την ελευθερία να είσαι απόλυτα ο εαυτός σου χωρίς να κρύβεσαι, να προσποιείσαι και να ντρέπεσαι και τη δυνατότητα να φανερώνεις τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου και τα αληθινά σου συναισθήματα, ακόμα και το θυμό, την κακία, τη ζήλια, χωρίς ενδοιασμούς, φοβία ή ανησυχία ότι θα σε κρίνει ή θα σε κακοχαρακτηρίσει. Μιλάω στο φίλο μου σημαίνει μιλάω στον εαυτό μου στον καθρέφτη. Ο αληθινός σου φίλος δε χρειάζεται να σου πει πολλά, αρκεί μια κουβέντα του για να μιλήσει απευθείας στο μυαλό και την καρδιά σου χωρίς να χρειάζονται επεξηγήσεις.  Σε ακούει πάντα με αμέριστη προσοχή και θα σου πει με τιμιότητα και ειλικρίνεια την αντικειμενική άποψή του χωρίς να θέλει να σου επιβάλλει τη γνώμη του. Θα σε επαινέσει, χωρίς να θέλει να σε κολακέψει αλλά και θα σου επισημάνει τα λάθη σου χωρίς να φοβάται μη σε στενοχωρήσει. Θα σου τα "χώσει" αν χρειαστεί γιατί σε νοιάζεται, σε αγαπά, θέλει το καλύτερο για σένα και πάνω απ' όλα να σε βλέπει ευτυχισμένο. Θα σε στηρίξει και θα σε εμψυχώσει όταν θα είσαι ευάλωτος και θα σε ενθαρρύνει ώστε να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου και να πετύχεις τους στόχους σου. Θα σου πει την πικρή αλήθεια όταν παραμένεις στάσιμος ή "κολλημένος" και θα σε παροτρύνει να υλοποιήσεις τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τα σχέδια σου. Ο αληθινός σου φίλος δε θα σου χαρίσει ένα ψάρι, θα σου κάνει δώρο το καλάμι...

Θάλεια Σκέτο

Με αφορμή το "el hombre solo - Διάφανα Κρίνα"

Arline Wagner

Τώρα τι να σου πω; Είναι άραγε τυχαίο που οι μνήμες με επιστρέφουν στο 2005;
Θα μπορούσε να είναι το τραγούδι της τότε ζωής μου, όταν δε με κρατούσε τίποτα στο σπίτι, ειδικά τις ξάγρυπνες νύχτες... Έβγαινα κάθε βράδυ μέσα στο σκοτάδι και περιπλανιόμουν στους δρόμους, στον Πειραιά, στη Νέα Σμύρνη, στη Μαβίλης, στο κέντρο, στο Γκάζι, αναζητώντας μην ξέροντας ούτε κι εγώ τι ήταν αυτό που έψαχνα ακριβώς... ίσως και τίποτα συγκεκριμένο... απλά αγαπούσα τόσο πολύ τη νύχτα (κι εξακολουθώ να την αγαπώ) που ήθελα να βρίσκομαι συνέχεια στην αγκαλιά της... σε βαθμό εξάρτησης... η νύχτα ήταν η ντρόγκα μου κι εγώ η εθισμένη ερωμένη της.
Της μιλούσα σιωπηλά και συνωμοτικά για όλα εκείνα που δεν τολμούσα να πω στη μέρα κι εκείνη μου αποκάλυπτε τα μυστικά της. 
Δεν έμενα πολύ στα μπαρ, μόνο όσο χρειαζόταν για να καταναλώσω ένα ή περισσότερα ποτά, ανάλογα με τα ευρώ που κουβαλούσα στην τσέπη μου και ήθελα να ξεφορτωθώ καθώς με βάραιναν και με έγερναν στη γη... το «μεθύστε» ήταν για μένα ορόσημο, είχα πάντα μαζί μου αντίγραφα, τα οποία μοίραζα σε πότες ή μη.
Αντλούσα ηδονή περπατώντας στους φωτεινούς ή σκοτεινούς ή ημιφώτιστους δρόμους, ρουφώντας με απληστία το μεδούλι της νυχτερινής Αθήνας προσπαθώντας να το αιχμαλωτίσω, να το φυλακίσω, να το κρατήσω για πάντα βαθιά στα σωθικά για να μου κρατάει και την ημέρα συντροφιά.
Σπάνια συνομιλούσα με τους ανθρώπους που συναντούσα, μόνο τους παρατηρούσα. Κουβαλούσα επίσης ένα κινητό που χρησιμοποιούσα σα φωτογραφική μηχανή (ήταν σαφώς πιο ελαφρύ) για να αποτυπώνω τα νυχτερινά σκηνικά, δρώμενα και αρώματα αφενός και αφετέρου για να στέλνω μεθυσμένα μηνύματα τις πρώτες πρωινές ώρες, κατά προτίμηση σε φίλους και εραστές, ώστε να μοιραστώ την απόγνωση, την απελπισία και την αγωνία μου για τη νύχτα που πλησίαζε στο τέλος της.
Σύντροφοι και φίλοι μου ήταν πάντα τα σκυλιά του δρόμου. Μας ένωνε το γεγονός ότι είμασταν αμφότεροι αδέσποτοι, άστεγοι, αλήτες, τσιγγάνοι, πρόσφυγες, μετανάστες, περιφερόμενοι στην ίδια μας την πόλη, ζητιανεύοντας αστέρια, φεγγάρια και κρυμμένους θησαυρούς σε σκοτάδια και σκιές. Ακόμα και τα σκυλιά που αλυχτούσαν δε με τρόμαζαν, όσο άγρια κι αν ήταν, όσο επιθετικά κι αν γάβγιζαν αρχικά. Είχα έναν έμφυτο τρόπο να τα εξημερώνω με τον ήχο της φωνής και τότε γίνονταν πιστοί συνοδοί, συνταξιδιώτες και συνοδοιπόροι στα βραδινά μονοπάτια της ψυχής. 
Γύριζα στο σπίτι εξαντλημένη. Ακόμα μια άυπνη νύχτα είχε περάσει και την είχα βγάλει καθαρή. Έκλεινα ερμητικά κάθε χαραμάδα φωτός και βυθιζόμουν σε έναν ύπνο χωρίς όνειρα με μια μόνο και μοναδική εμμονή να κυριεύει το μυαλό:  Άραγε, απόψε, θα γίνει πάλι νύχτα;

Θάλεια Σκέτο