Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

το κάστρο της Αρλίν (νύχτα πρώτη)


σε ένα κάστρο με διάφανους τοίχους
και εβένινες πόρτες
στην σοφίτα την έχω δέσει χειροπόδαρα
με βελούδινη κλωστή
όλη τη μέρα λιάζεται
τα μεσημέρια τη ταΐζω ροδοπέταλα
και τις νύχτες βανδαλίζω το κορμί της
είναι ένα κορμί νησί
γεμάτο ιστορίες
και κοχύλια
που άμα τα βάλεις στο αυτί
ακούς τρένα να σφυρίζουν
ρολόγια να χτυπούν
και μεθυσμένες θάλασσες
έρχεται και πλαγιάσει πλάι μου
μου πλάθει παραμύθια
με πάθη, δράκους και
σοκολατένια ποτάμια που μέσα τους βουτάνε
αγνοί αχόρταγοι 
εραστές
βλέπω στα χείλη της
τον αναστεναγμό οδυνών και ηδονών
βλέπω στα μάτια της
λαχτάρα για ζωή
τι σημαίνει λαχτάρα?
πυρ, γυνή κι ένα ματωμένο σεληνόφως
να μας λούζει
αφού γέμισαν τα πνευμόνια μας αναμνήσεις
την έσπρωξα στη βεράντα
της φόρεσα φτερούγες μαγικές
σπίτι της να γυρίσει
το κορμί της παρέμεινε μετέωρο
να λικνίζεται στον άνεμο
σαν αβέβαιο ρούχο
δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς
επέστρεψα στην σκοτεινή μου
κρεβατοκάμαρα
αποτελείωσα το κρασί 
που είχε ακόμα τη γεύση των χειλιών της 
λίγο πριν αποκοιμηθώ
την ένιωσα να τυλίγεται στα πόδια μου
σαν υπάκουη σκύλα. 

Γιώργος Τρίκερι