Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Ένα μικρό κάποτε...


Κάθεσαι στην καρέκλα και περιμένεις.
Απλά περιμένεις.
Το κομπολόι στο τραπέζι παραπονεμένο.
Το τσάι έχει χάσει τη ζεστασιά του.

Κι εσύ κοιτάς.
Απλά κοιτάς.
Το χτύπημα στην πόρτα το' κλεψε ένα φάντασμα.
Το ίδιο φάντασμα που σε τυλίγει.

Η καρέκλα είναι άδεια.
Το τσιγάρο σβηστό στο πάτωμα.
Η μπλούζα σου νωπή στο δεξί μανίκι,
και στο αριστερό.

Ό,τι όνειρο κι αν έρθει,
οποιαδήποτε σκέψη κι αν σου χαμογελάσει,
πρέπει να ξεπλυθεί η ψυχή για να στερέψουν τα δάκρυα

 ΓιωργοΣ