Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Ο δαίμονας των Χριστουγέννων

   Αναρωτιέμαι αν θα συναντηθούν οι δρόμοι μας. Είμαστε σαν εκείνα τα αδέρφια του παραμυθιού που πετούν ψίχουλα στην διαδρομή για να γυρίσουν πίσω κι είναι το πάθος μας κάθε φορά ο δυνατός αέρας κι όλο χάνονται τα ψίχουλα κι η ψυχές μας στον άγγιγμα. Το θεϊκό σου άγγιγμα που με ξυπνά όπως το ρετσίνι άμα το πιεις κατευθείαν από τον κέδρο, μέσα από τον σχισμένο του κορμό ένα μεθυστικό ποτό και σπάνιο, ίδιο με το φιλί σου.
Σαν να βλέπω καρέ καρέ την συνάντησή μας. Το χέρι μου δεν θα βγει μέσα από το δικό σου, τα βλέμματά μας δεν θα αφεθούν, θα πνιγούν το ένα μέσα στο άλλο κι η σιωπή θα δώσει το εισιτήριο στο επόμενο βήμα που θα είναι το σώμα σου. Ο ναός που όποτε προσεύχομαι θαυματοποιεί τον έρωτά μας στο απέραντο κι ύστερα, σαν καλοντυμένος δαίμονας γελάει δυνατά στο ξέσπασμά μου. Από την χαρά του που πάλι με κορόιδεψε κι εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία μου σε σένα, τρέφεται από τα δάκρυά μου, τις φωνές μου που ουρλιάζουν στα όνειρά, ο δαίμονας των Χριστουγέννων που παίρνει την μορφή του αγγελικού προσώπου σου κι εγώ ερωτεύομαι ακατάπαυστα και σου δίνομαι κι εκείνος.. δυναμώνει!  Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ πάλι έχασαν τον δρόμο, τυλίχτηκαν αναμεταξύ τους κι έκαναν έρωτα πίνοντας ζωντανό ρετσίνι από το δέντρο του αναπάντεχου. 

Δ.Π.Β.