Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Αντιρροπία ανάμεσα σε ροπή και ντροπή.



Χαίρομαι που δεν μου μιλάς. Αυτό σημαίνει πως πέτυχα τον στόχο μου. Έκανα τα πάντα για να σε κάνω να αντιληφθείς την πραγματικότητα, την αλήθεια. Δεν την δέχτηκες. Δεν την βαστούσε η ψυχή σου. Κι εγώ δεν μπορούσα να σε κοροϊδεύω άλλο. Ούτε να βλέπω να γίνεσαι αντικείμενο χλευασμού από άλλους. Έτσι αποφάσισα να κάνω κάτι πραγματικά τραγικό για να πάψεις να είσαι ερωτευμένη μαζί μου. Για να προχωρήσεις παρακάτω χωρίς να είμαι αγκάθι μέσα σου. Ξεφτιλίστηκα.  Για να πέσω στα μάτια σου, να με βρίσεις, να με σιχαθείς και να μπεις στο επόμενο κεφάλαιο της ζωής σου. Επειδή σε αγαπάω και δεν μπορώ να σε βλέπω να υποφέρεις. Επειδή σε αγαπάω παραπάνω από τον εαυτό μου και ρίχνω εμένα για να ανέβεις εσύ. Επειδή δέχομαι την ταπείνωση από παντού για να φανείς μεγάλη. Για να φανείς αυτό που είσαι. Σαν την σκιά, όσο πιο χαμηλά πέφτει ο ήλιος τόσο εκείνη μεγαλώνει. Ποτέ μην μου μιλήσεις. Μακάρι να με μισείς μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μου και συνάμα να ανεβαίνεις ψηλά, πολύ ψηλά. Είμαι τόσο υπερήφανη για σένα και πάντα θα είμαι. Μόνο, σε παρακαλώ, μην με αγαπήσεις ξανά. Τώρα που με μισείς άρχισα να σε εκτιμώ. Θα είναι το μυστικό μας η σιωπή. Θα μιλάμε στα όνειρα και στα τραγούδια. Στο πιάνο.. 

Δ.Π.Β