Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

ΟΞΙΝΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΜΕ ΑΠΛΗ ΣΥΛΛΑΒΗ




Ήταν ένα παιδί που όταν ήρθε στην ζωή (ενώ ήταν πολυπόθητο) δεν μπορούσε η μάνα να το αγαπήσει.
Τον γνώρισα μια μέρα κρύα και η ματιά του ήταν σαν παγωμένο μέταλλο.
Κι όμως! Ήξερα καλά πως δεν ήταν έτσι κάτω από την επιφάνεια.
Αποδείχτηκε πως είχα δίκαιο.
Για καιρό ήταν ο μούσος μου. Αρκούσε να σκεφτώ το πρόσωπο του για να σκορπίσουν μπροστά μου χρωματιστά κρύσταλλα.
Συντομογράφησα ένα νησί κάτω από τις μασχάλες του.
Τον άφησα να με λέει με ένα όνομα που αυτός  το εμπνεύστηκε.
Περάσματα πάθους που διέθεταν ίντριγκα. Νύχτες που δεν είχαν ίχνος ντροπής.
Μέρες που είχαν την όξινη γεύση ενός φρούτου πορτοκαλί χρώματος.
Όμως μετά από καιρό περπατούσα σαν να είχα ξύλινα πόδια.
Διέθετε σωρούς από φόβους. Φοβικές εμμονές σε μοτίβο επανάληψης.
Θα πρεπε να διαλέξω τον ρόλο της μητρότητας ή να μην ασχοληθώ με τις φοβίες του.
Όμως αυτές ήταν σαν κλαδιά που μπαιναν ολοένα από το παράθυρο που ήθελα ανοιχτό.
Δεν μπορούσα να έχω κλειστό το τζάμι, ζητούσα την συστάδα των άστρων στο μαξιλάρι μου.
Την ζεστασιά ενός φεγγαριού που λουζόταν στην θάλασσα.
Η θάλασσα...πάντα αυτή.
Τα κλαδιά μεγάλωναν, πρίν γίνουν δέντρο αποφάσισα να φύγω.
Μιλάμε πότε πότε. Υπάρχει μια διάχυτη τρυφερότητα.
Δεν μιλάμε ποτέ για τις παρεξηγήσεις που προκάλεσαν οι φοβίες του.
Κι ούτε θα μιλήσουμε ξανά.
Η έμπνευση δεν είναι κάτι τυχαίο, ο θεός του έρωτα την έχει θυγατέρα του.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάτι από την φυσική συστολή και διαστολή του ξύλου.
Κι άλλοι που δεν διαθέτουν τίποτε εκτός από διαστολή στην κόρη των ματιών...


Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/