Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Σκιά


Συνάντησα στον ίσκιο σου δυο πουλιά, εγώ ακολουθούσα εσένα κι εκείνα εμένα κι όλοι μαζί τις ελπίδες μας. Γύρνα και ρίξε μια ματιά να γυαλίσουν επάνω μου τα ξεχωριστά σου μάτια, το ένα μαβί το άλλο γκρι και το μάτι του κυκλώνα στην μέση να με ρουφάει σαν πηγάδι κάθε που πάω να κοιτάξω και να χάνω την φωνή μου στην ηχώ του, να σε φωνάζω και μόνο το όνομά μου να ακούγεται, να σε πιάνει η φωνή μου και να σε κλείνει η ψυχή μου.. που είσαι.. δεν είναι η σκιά σου αυτή.. ακολουθώ ό,τι κινείται μήπως και τύχει να με φέρει κοντά σου.. που είσαι; Δυο πουλιά, τα φτερά τους βασανισμένα, τα ράμφη τους σπασμένα, εγώ, εσύ κ η παραλίγο αγάπη μας στα χέρια μας μέσα αιμορραγεί ξεψυχώντας. Φίλα με.. πως; Πως να φιλήσω με ένα στόμα; Πως να αγκαλιάσει ένα κορμί; Πως να σε κλάψω ζωντανή; Με χτυπά το κλάμα μου από μέσα προς τα έξω, με πνίγει η κραυγή μου, τα λόγια που δεν σου είπα ποτέ, το ματωμένο μου " Σ΄αγαπώ " που σαν ξυράφι καταπίνω, κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα...

Συνάντησα στον ίσκιο σου δυο πουλιά μέχρι που κατάλαβα πως καθόμουν με την πλάτη στον ήλιο, δυο πουλιά τα χέρια μου να χαϊδεύουν τον ουρανό προκαλώντας την επόμενή μου λιγοθυμιά που δεν αφήνει ίσκιο πια. Η πτώση στην άμμο και το σύννεφο που σηκώνεται..

Συνάντησα στον ίσκιο μου δυο πουλιά. Σε ευχαριστώ που με ζάλισες τόσο που ήρθα αντιμέτωπη με τις ανάγκες μου στο χαμηλότερο επίπεδο που φτάνω. Πιάνω κουβέντα με τις θελήσεις και τις ικανότητές μου και.. να.. ένα από εδώ κι ένα από εκεί με πιάνουν από τα μανίκια τα πουλιά και με σηκώνουν.. Πετάω.. ούτε ίσκιος πια ούτε πηγάδι ούτε μάτι του Κυκλώνα ούτε φωνές, πετάω...

Δ.Π.Β.