Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011


Το τελευταίο φιλί σου σαν ανάσα πληγωμένου αγριμιού έκαψε το κορμί μου. Τώρα, από την μυρωδιά των δακρύων μου καταλαβαίνω πόσο σε αγάπησα. Από την άνοστη γεύση του φιλήματος μου καταλαβαίνω πως σε έχω ερωτευτεί. Από τα δακτυλικά σου αποτυπώματα στον ύπνο μου καταλαβαίνω πως έπρεπε αυτό το "αντίο" να το είχαμε πει προτού θρηνήσουμε θύμα την αγάπη μας. Μην με ζητήσεις πίσω, δεν ακούω πια στο όνομα που ήξερες, δεν είμαι πια εγώ αυτή που έχεις ερωτευτεί. Μην με αναζητήσεις γιατί θα βρεθείς αντιμέτωπη με έναν αιμοβόρο κύκνο που θέλει να καταπιεί το αίμα από τις πληγές που σου άνοιξα. Κοιτάζω στον καθρέφτη πριν κοιμηθώ και το αίμα στα χείλη μου έχει πάντα διαφορετικό χρώμα και άλλη γεύση. Γι αυτό είναι κόκκινα τα χείλη μου. Γι αυτό σου λέω, μην έρθεις, είναι νωπό ακόμη το δικό σου αίμα ανάμεσα στα δόντια μου. Είναι γνώριμη η γεύση σου στο στόμα μου. Θα σε μυρίσω και θα πέσω επάνω σου σαν αρπακτικό σαν από καιρό νηστικό να σε κατασπαράξω. Είμαι ακόμη ερωτευμένη, μην με αναγκάζεις να σε δω και να ξεριζώσω τα μάτια μου.

Δ.Π.Β.