Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Ποτέ ! (part one)

Ποτέ δεν έτρεξα πίσω από ένα λεωφορείο. Ποτέ δεν έτρεξα πίσω από μια γυναίκα. Ξέρω ότι αυτό με κάνει και ακούγομαι πολύ πιο μάγκας απ’ ότι πραγματικά είμαι.
Ποτέ μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα για κάποιον. Ίσως αν είχα τρέξει πίσω από κάποια απ’ αυτές που έφυγαν να μην χρειαζόταν να κάθομαι σ’ ένα ψυχαναγκαστικά καθαρό και τακτοποιημένο δωμάτιο ολομόναχος και να μιλάω μαζί σου. «Γεια σου Σκοτάδι, παλιέ μου φίλε, ήρθα ξανά να μιλήσω μαζί σου» τραγούδησε κάποτε τόσο γλύκα ο Paul Simon.  Γιατί το γράψιμο είναι διάλογος. Το γράψιμο είναι η τέχνη του διαλέγεσθαι. Ένας πλατωνικός διάλογος όπου συνομιλητής είναι μια ιδέα. Ποια είναι αυτή η ιδέα;  Θα ρωτούσες αν είχες την δυνατότητα. Ανάθεμα κι αν ξέρω.
Ποτέ δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα. Απλώς  γράφω. Όπως θα έγραφε μια γάτα αν οι  γάτες σπαταλούσαν το χρόνο τους  γράφοντας. Έτσι κι αλλιώς θα διαβάσεις και θα ερμηνεύσεις τις λέξεις μου όπως θέλεις. Και καλά θα κάνεις. Το γράψιμο είναι η πιο αλλόκοτη δραστηριότητα στην οποία μπορεί να αφοσιωθεί ένας άνθρωπος. Πρόσεχε, η ανάγνωση ει ναι η δεύτερη. Οι γάτες όπως προανέφερα δεν γράφουν και φυσικά δεν διαβάζουν. Έχουν καλλίτερα πράγματα να κάνουν με τις γατόζωες τους.


Ποτέ δεν έτρεξα πίσω από μια γυναίκα. Πλακά έκανα. Το δωμάτιο δεν είναι ούτε καθαρό, ούτε τακτοποιημένο. Η  γυναίκα πίσω απ΄ την οποία δεν έτρεξα δεν είναι εδώ να το συμμαζεύει και να απαιτεί να μην πετάω τα πράγματα μου από ’δω κι από εκεί.  Παράξενα πλάσματα οι  γυναίκες.  Εδώ και αιώνες εμείς οι άντρες κατά τη διάρκεια της ημέρας πρέπει να παλέψουμε με καταραμένους πειρατές, άγρια θηρία, μοχθηρούς φοροεισπράκτορες. Πρέπει να xτίσουμε παρθενώνες, πυραμίδες, ουρανοξύστες, εξοχικά. Οι  γυναίκες αναπαυτικά καθισμένες στα σαλόνια, που εμείς χτίσαμε, σχεδιάζουν το  γάμο τους, φροντίζουν τα νύχια τους, διαλέγουν κουρτίνες. Το σούρουπο όταν πια γυρίζουμε κατάκοποι σπίτι και τολμήσουμε ν’ αφήσουμε το σακάκι μας ξεκρέμαστο ξεσπάει ο Τρίτος Παγκόσμιος.


Ποτέ μην ψάχνεις το νόημα της ζωής και τη λογική στη σκέψη των γυναικών. Δεν υπάρχουν. Μην διαμαρτύρεστε, κυρία μου. Δεν βλέπω καμιά θηλυκή  γάτα να αναστατώνεται και να πυρπολεί το  γατοσουτιέν της. Κάποτε βρέθηκα στον αμερικανικό Νότο. Ένα βράδυ πίναμε μπύρες σ’ ένα μπαρ. Σε μια μικρή αυτοσχέδια σκηνή τραγουδούσε μια πανέμορφη κοπέλα με κοντά ξανθά αγορίστικα μαλλιά. Κάποια στιγμή που είχα βαρεθεί τη συζήτηση της αντροπαρέας  για το αμερικανικό φούτμπολ, άρχισα να προσέχω τους στίχους των τραγουδιών. Μπορώ να ορκιστώ ότι η τραγουδίστρια με κοιτούσε κατάματα όταν με ένα con brio ύφος απήγγειλε την επωδό «Φίλησα πολλούς βάτραχους ψάχνοντας το πρίγκιπα των παραμυθιών μου, όσο πιο πολλούς άντρες  γνωρίζω τόσο πιο πολύ αγαπώ το σκύλο μου». Δεν διαμαρτυρήθηκα, κυρία μου. Περίμενα υπομονετικά να τελειώσει το σόου κι όταν την είδα αργότερα να αργοπίνει μια marguerita, φόρεσα το πιο γοητευτικό μου χαμόγελο, τη πλησίασα κι αφού την καλησπέρισα έγειρα στο αφτί της και της ψιθύρισα « γαβ». Εκείνη τη μαγική στιγμή πρόσεξα τα ματιά της, μικρά κυκλικά κύματα από πράσινες και χρυσαφιές ανταύγειες. Μετά την τέταρτη marguerita άρχισα να της μιλάω για τον έρωτα με λόγια που είχαν το σχήμα της επιθυμίας μου. Ένα κόλπο που πάντα πιάνει. Διαισθάνθηκα την ξαφνική διέγερση της σαν έμπειρο κυνηγόσκυλο, την άρπαξα απ’ το χέρι και την παρέσυρα μεσ’ τη νύχτα.

part two: http://trikeriotis.blogspot.com/2011/04/part-two.html

Γιώργος Τρίκερι