Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΠΕΡΠΑΘΙΕΝΕ.. ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΛΥΠΗΜΕΝΗ.. ΚΙ'ΧΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΖΗ ΜΩΡΟ.. ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ.. ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΚΙΟ ΤΣΗ ΤΟ ΜΩΡΟ.. ΓΥΜΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΖΗ.. ΚΙ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΑΖΕ.. ΡΑΓΙΖΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΖΗ.. ΕΚΛΑΙΓΕ ΚΑΙ ΕΓΥΡΕΥΕ.. ΒΟΗΘΕΙΑ Η ΚΑΗΜΕΝΗ.. ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΙΧΕΝΕ.. ΤΕΛΕΙΩΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ..ΜΕ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ ΓΥΡΝΑΓΕ..ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΣΕ..ΛΙΓΗ ΒΟΗ...ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΣΗ ΕΚΛΑΙΓΕ..ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ..ΠΟΥ Η ΔΟΛΙΑ Η ΜΑΝΟΥΛΑ ΤΟΥ..ΔΕ ΤΟ'ΧΕ ΤΑΙΣΜΕΝΟ..Μ'ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΓΥΡΗΣΕ..ΤΙ ΜΑΝΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ..ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΝ..ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟΣΟ ΚΛΑΨΕΙ..ΑΚΟΥΜΠΗΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ..Η ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΣΕ..ΑΠ'ΤΟ ΘΕΟ Η ΤΗ ΖΩΗ..ΝΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΑΦΕΡΟΥΣΕ..ΦΥΛΑΞΕ ΤΟ ΚΟΠΕΛΙ ΜΟΥ..ΘΕΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΕ ΕΜΕΝΑ..ΘΥΣΙΑ ΚΑΝΩ ΤΗ ΨΥΧΗ..ΤΟΥ ΛΕΓΕ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ..

{Ε.Κ.}


Pieta.Michelangelo