Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

ΜΕΣ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ ΘΑ ΗΘΕΛΑ...ΝΑ ΒΓΩ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΤΟΥΝΕ..ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝΕ...ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕ ΠΟΝΟΥΝΕ...........ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ..ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΚΡΥ...ΕΚΕΙΝΟΝΑ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΕ..ΣΤΩΝ ΑΜΑΘΙΩΝ ΤΗΝ ΑΚΡΗ...........ΤΡΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ...ΣΑΝ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΣΤΟ ΧΩΜΑ...ΜΑ ΤΟ ΠΑΝΤΕΡΜΟ ΤΟ ΚΟΡΜΙ...ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΑΚΟΜΑ......ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΝΕΙ...ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ...ΑΦΟΥ ΕΣΥ ΜΟΥ ΦΕΡΘΗΚΕΣ...ΜΕ ΤΟΣΗ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ..


{Ε.Κ.}