Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

VERANDA

Μας σύστησαν σε μια βεράντα και μας άφησαν μόνους. Μετρούσες τα σφάλματα σου, τα μάτια σου έμοιαζαν με υγρό μέλι. Πάνω στο τραπεζάκι μια λεμονάδα σ΄ ένα στρουμπουλό μπουκάλι και μια γυάλινη φρουτιέρα με κόκκινα σταφύλια και δυο ροδάκινα. Μου αρέσουν αυτές οι ιμπρεσιονιστικές πινελιές των μικροαστικών σπιτιών.. Κι εγώ πιο πέρα. Ένας απρόσκλητος επισκέπτης. Τόσο απορροφημένη ήσουν στο μέτρημα που ούτε πρόσεξες την

παρουσία μου. Σαν να μην υπήρχα. Ένας ανασφαλής άντρας θα ένιωθε άβολα εκείνη τη στιγμή θα αποχωρούσε σιωπηλά. Απαρατήρητος όπως μπήκε. Ένας έξυπνος άντρας θα είχε κάνει το ίδιο. Δεν είμαι κανένα από τα δυό. Έμεινα εκεί. Γοητευμένος από το άρωμα σου. Έτσι είμαστε εμείς οι αιθεροβάμονες αρχιτέκτονες ενός ονείρου που δεν χωράει σε τετράγωνα σπίτια. Εραστές μιας ανείπωτης αλήθειας που μόνο εμείς τολμάμε να αντικρύσουμε κατάματα. Κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ο εαυτός του. Ποτέ δεν κατάλαβα. Τι είναι αυτό, κατάρα ή ευλογία; Ακούμπησα το χέρι μου στον ώμο σου. Ένα γλυκό ατάραχο πρόσωπο γύρισε και με κοίταξε. «θέλεις λίγη λεμονάδα;» σε ρώτησα. Δεν έπαιρνα το χέρι μου από πάνω σου. Αυτή η επαφή, σαν μια κλωστή που μετέφερε μηνύματα. Sms δύο ψυχών γνώριμων από πάντα. «Που ήσουν τόσο καιρό; Άργησα λιγάκι. Σε περίμενα. Τώρα όλα θα πάνε καλά, στο υπόσχομαι. Θέλεις να κάνουμε έρωτα; Περίμενε να γνωριστούμε πρώτα. Σε ξέρω καλά. Κι εγώ σε ξέρω. Πάντα βιαστικός. Θέλω να γευτώ τη σάρκα σου. Φάε ένα σταφύλι, θα σου περάσει. Εσύ είσαι πιο γλυκιά. Μην παίζεις μαζί μου. Μα θέλω να παίζω μαζί σου. Καλά παίξε. Πάμε να φύγουμε από δώ. Που θα με πας; Στο Μεξικό. Προτιμώ τη Νέα Υόρκη. Στην Αίγινα. Στον ναό της Αφαίας. Στο Μάτσου Πίτσου. Στις πυραμίδες. Στον Αμαζόνιο. Θέλω να μείνουμε για πάντα σε τούτη τη βεράντα. Ας γίνουμε λουλούδια. Θα ζήσουμε σ αυτήν εδώ τη γλάστρα. Θα μ αγαπάς αν μαραθώ; Κάθε σου λέξη είναι μια υπόσχεση. Φίλησε με. Θα χαθώ αν σε φιλήσω. Φίλησε με. Με θυσιάζεις για ένα φιλί; Φίλησε με και θα σου χρωστώ αιώνια ευγνωμοσύνη. Σκέφτεσαι μοναχά τον εαυτό σου. Δεν σκέφτομαι τίποτα, σε θέλω. Χρειάζομαι έναν άντρα. Και μια ζωή. Φίλησε με εσύ.» Ο έρωτας είναι ένα περίεργο λουλούδι. Ανθίζει στα πιο απρόσμενα μέρη.

Yannis L.